Η Εξαφάνιση του Γκουρού...
(Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1308278&pg=3)
Ήταν ένα υγρό και ζεστό βραδάκι στις αρχές Ιουλίου του 2007. Λίγα ήταν τα μέρη στο Μανχάταν που μπορούσε να βρει κάποιος λίγη δροσιά. Και από αυτά τα λίγα, τα περισσότερα ήταν ήδη πιασμένα από τα παιδιά που δούλευαν στο Financial District. Τα ποτήρια στις ταράτσες στο 230 Fifth, στο Gansevoort και στο Maritime Hotel ήταν γεμάτα καλοκαιρινά κοκτέϊλς: mojitos, caipirinas και cosmopolitan.Το 2005 και το 06 πήγαν πολύ καλά και το μικρό loft στο Village είχε γίνει penthouse στη Washington Sq. Η 911 είχε ήδη πουληθεί στον επόμενο CDS trader και η προκαταβολή για την F340 ήταν ήδη καταβεβλημένη…
..Η παρουσίαση στα συνταξιοδοτικά ταμεία είχε τελειώσει και όλη ήταν εντυπωσιασμένοι από τις γνώσεις και την ευφράδεια του κορυφαίου αναλυτή στα Πιστωτικά Παράγωγα. Το ίδιο –ίσως και λίγο παραπάνω για να είμαστε ακριβείς- ήταν εντυπωσιασμένοι και από τον αντίστοιχο των Στεγαστικών. Η Hellman Brothers ήταν ίσως η καλύτερη επενδυτική τράπεζα του κόσμου και οι δύο φίλοι, οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες των αγορών. Εκατοντάδες –ίσως και χιλιάδες- διαχειριστές κρεμόντουσαν από τα χείλη τους. Εκατομμύρια επενδυτικές θέσεις βασίζονταν στις απόψεις του. Δισεκατομμύρια δολάρια πηγαινοερχόντουσαν με ένα υπονοούμενο.
“We are the kings of the world!!” σκεφτόντουσαν με σιγουριά –και δικαίως- οι δύο φίλοι.
Το μόνο άσχημο σε όλο αυτό ήταν η υγρή ζέστη της Νέας Υόρκης. «Αυτό το πράγμα δεν αντέχεται άλλο Dick», διαμαρτυρήθηκαν στο αφεντικό (Dick είναι και υποκοριστικό -κυρίως στις ΗΠΑ). «Γιατί ρε παιδιά; Η χρονιά πάει καλύτερα από κάθε άλλη, το bonus μας θα φτάσει σε ύψη ΑΕΠ Σλοβακίας, ο Δείκτης είναι πάνω από τις 1550 και μια λέξη σας κινεί γη και ουρανό.. Δεν είστε ευχαριστημένοι;». Ξέσφιξαν λίγο τις γραβάτες και του είπαν χαμογελώντας: «Η ζέστη της Νέας Υόρκης δεν αντέχεται άλλο αφεντικό!!.. Έχουμε πήξει στην παρουσίαση στο Plaza για όλους αυτούς τους βλαχαδερούς που έρχονται από κάθε γωνιά της χώρας για να τους μάθουμε που θα βάλουν τα πολλά λεφτά τους για να βγάλουν κανένα δολάριο και έχουμε και τη ζέστη από πάνω!!». Γέλασαν όλοι μαζί. Ο Dick σταμάτησε να γελάει και τους κοίταξε με καμάρι: «ΟΚ παιδιά, θα σας λύσω το πρόβλημα. Θα πάρω τα κεντρικά Ευρώπης να σας κανονίσουν μια παρουσίαση εκεί κάπου και πάρτε 3-4 μέρες άδεια να πάτε σε καμιά παραλία, on the house φυσικά.. Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, που θέλετε;». Κοιτάχτηκαν λίγο αναποφάσιστα και είπε ο Στεγαστικός: « ‘Έχουμε παει εκεί αφεντικό και είδες αποτελέσματα που φέραμε –ειδικά Ισπανία..να πηγαίναμε κάπου αλλού, εσύ τι λες Tom?». Ο Tom τον κοίταξε για 2 δευτερόλεπτα με το βλέμμα που σε διαπερνάει σαν αόρατο και ερχόμενος από το mini trance είπε: «Ελλάδα..!! Πάμε; Ο παππούς μου ήταν από εκεί και ξέρω κάτι παιδιά από την Gargan που πήγαν πέρυσι και ήταν φανταστικά!!». Ο Dick σήκωσε το ακουστικό και το κανόνισε σε 10 δεύτερα.
Σε πέντε μέρες η παρουσίαση σε κεντρικότατο ξενοδοχείο λάμβανε χώρα στην κατάμεστη Μεγάλη Αίθουσα όπου οι ιθαγενείς είχανε πιάσει θέση από νωρίς. Η νεκρική σιγή που επικρατούσε ήταν αποτέλεσμα της ευλάβειας με την οποία οι ντόπιοι αντιμετώπιζαν τους Γκουρού και τις απόψεις τους, αλλά και του μαγαζιού που εκπροσωπούσαν. Η παρουσίαση τελείωσε και οι τοπικοί παίκτες φωτογραφήθηκαν μαζί τους με καμάρι και πήραν το δρόμο για το γραφείο τους, σίγουροι πλέον για την πορεία των Αγορών αλλά και των επενδύσεων που έπρεπε να ακολουθήσουν ώστε να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που άκουσαν να αναλύονται. Τα “παιδιά” πήγαν Μύκονο με και μετά Λονδίνο-ΝΥ με Lear-jet...
..Το δροσερό πρωινό αεράκι χάιδευε το πρόσωπο και σε ξυπνούσε ευχάριστα. Ήταν μέσα Σεπτεμβρίου 08 και το Μεγάλο Μήλο ήταν στα καλύτερά του. Δροσιά, αεράκι, μαυρισμένα από τον ήλιο πρόσωπα και ετοιμασίες για το φθινόπωρο. Ο Tom και ο Harry κατηφόριζαν από τη Wall street προς την Broad street κατηφείς. «Πάνε τα λεφτά..», «Πως είναι δυνατόν;», «Αφού η αγορά έσκιζε..», «Μα να χάνεις από τα ακίνητα..;», «Η 4η μεγαλύτερη;» «Μας πούλησε ο Dick...» μουρμούριζαν σχεδόν δακρύζοντας.. Τα bonus είχαν γίνει μετοχές τις χρεοκοπημένης πλέον Hellman Brothers και είχαν χρησιμοποιηθεί σαν εγγύηση για το penthouse. Ούτε εταιρεία, ούτε θέση, ούτε επενδύσεις, ούτε ακίνητα. «Βλέπω να πουλάω και τη Ferrari για να πληρώσω την κάρτα..» έκρυψε ένα λυγμό ο Tom.
«Άντε γ.....!!» φώναξε ο Harry καθώς του γλίστρησε μια μικρή κούτα που είχε στοιβάξει σε μια μεγαλύτερη με τα υπάρχοντα από το γραφείο.
Η αγορά τους είχε αφήσει ολομόναχους. Οι δύο πρώην «γκουρού» κατηφόριζαν βρίζοντας την τύχη τους με ύφος που κάθε άλλο παρά ταίριαζε στους πράους και συμπαθητικούς τύπους από την Ινδία.
Την ίδια στιγμή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, συνεργάτες, πελάτες και Αρχές ψάχνανε στα χαρτοφυλάκιά τους να αποτιμήσουν «χτυπημένα» προϊόντα Hellman.
Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να τους εντοπίσουν στο κινητό, η απάντηση του τηλεφωνητή παρέμενε –με εκνευριστική σταθερότητα- η ίδια: «Ο Γκουρού που καλέσατε δεν υπάρχει. Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα».
Guru Jos
Υπερασπίζοντας τον καπιταλισμό...
(Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr http://www.capital.gr/news.asp?id=785440)
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Έχω κουρασθεί πλέον να επιχειρηματολογώ απέναντι σε άκριτα και συχνά ανεγκέφαλα δημοσιεύματα. Που φορτώνουν τα αίτια της οικονομικής κρίσης, την (όποια) φτώχεια υφίστανται οι πληθυσμοί των καπιταλιστικών χωρών αλλά και γενικότερα κάθε δυσκολία ή δυστυχία που εμφανίζεται στον κόσμο στον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς. Με τυφλά τα μάτια, κλειστά τα αυτιά και τα βιβλία να αραχνιάζουν αχρησιμοποίητα σε λιλιπούτειες βιβλιοθήκες, οι Έλληνες λογής ειδήμονες έχουν καταλήξει δίχως επιφυλάξεις στην κοινή τους ετυμηγορία.
Η πραγματικότητα βέβαια, όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, δεν συμβαδίζει με τους αφορισμούς των συνήθως αδιάβαστων Ελλήνων «ειδικών». Έχω εξηγήσει (δίχως να έχουν προβληθεί σοβαρά επιχειρήματα που να αποδεικνύουν το αντίθετο) πως η διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε από την εμμονή της αμερικανικής κυβέρνησης (δημοκρατικής και ρεπουμπλικανικής, εξ ίσου) να υποχρεώνει τις τράπεζες (ψηφίσθηκε και σχετικός νόμος, ενώ ασκήθηκαν πολλές διώξεις εναντίον τραπεζών που δεν τον τηρούσαν) να εγκρίνουν στεγαστικά δάνεια σε δικαιούχους που δεν είχαν την οικονομική επιφάνεια να τα ξεπληρώσουν. Στη λογική «στέγη σε όλους» το αμερικανικό δημόσιο (με επικεφαλής το δημοκρατικό Κογκρέσο κάτω από την ηγεσία του αρμόδιου βουλευτή Φράνκ) τίναξε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα για να ενισχύσει τα εισοδήματα των «μη εχόντων».
Τα σχετικά δάνεια, με την έμμεση υποστήριξη του δημοσίου, μεταμορφώθηκαν στη συνέχεια σε νέα τραπεζικά προϊόντα (που καμία αρχή δεν θα μπορούσε να απορρίψει, εφόσον έτσι θα αμφισβητούσε την ίδια την κρατική νομοθεσία) και μεταπωλήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων (αναμενόμενη για όσους είχαν μυαλό κι αντιστρατεύονταν τον κ. Φράνκ, αλλά κατηγορούνταν σαν «δίχως ευαισθησίες» συντηρητικοί) κατέρρευσαν οι στεγαστικές τράπεζες και η κρίση πέρασε στις επενδυτικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο.
Τότε το κράτος παρεμβαίνοντας, διόγκωσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Για να διασώσει τα ιδρύματα των φίλων της εξουσίας (και χρηματοδοτών προεκλογικών εκστρατειών βέβαια) δαπάνησε δισ. από τα χρήματα των φορολογουμένων καλύπτοντας ελλείμματα των επενδυτικών κυρίως τραπεζών. Συντρίβοντας έτσι την όποια εμπιστοσύνη στο σύστημα κι οδηγώντας τον κόσμο στον πανικό και τη μείωση της κατανάλωσης. Και τις οικονομίες βέβαια στο βάραθρο.
Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και ο κακός καπιταλισμός για την κρίση όταν σε μεγάλο βαθμό αυτή οφείλεται και στην ευχέρεια χρηματοδότησης τραπεζών και επιχειρήσεων για κάθε είδους εμπνεύσεις και τολμηρές χρηματοοικονομικές περιπέτειες.
Αν δεν κάνω λάθος, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται ακριβώς για τον μονεταρισμό και την νομισματική πειθαρχία που επιβάλλει στις οικονομίες. Πως γίνεται λοιπόν να είναι υπεύθυνος για εξελίξεις που προκλήθηκαν και από την ασύδοτη διάθεση χρήματος; Περιμένω από καιρό απαντήσεις, που όμως δεν φαίνεται να έρχονται...
Από την άλλη μεριά η πραγματικότητα καθημερινά φωνάζει, όσο πιο δυνατά γίνεται. Η Καλιφόρνια λ.χ. με τις παροχές, τους μεγάλους φόρους, τα δημόσια ελλείμματα και τις παρεμβάσεις στην οικονομία έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία. Το Τέξας όμως, με τους μηδενικούς άμεσους φόρους, τις ελάχιστες διοικητικές παρεμβάσεις, τα ανύπαρκτα δημόσια ελλείμματα και την ελάχιστη γραφειοκρατία ευημερεί. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά βελτιώνει το επιχειρηματικό του προφίλ, δημιουργεί συνέχεια νέες θέσεις εργασίας, δεν έχει ανεργία, η δημόσια παιδεία βελτιώνεται και έχει ελάχιστα προβλήματα με τους μετανάστες –κυρίως από το Μεξικό– που συγκεντρώνει. Κάθε απάντηση – επεξήγηση για τους μη μυημένους, ευπρόσδεκτη...
Σε παγκόσμια κλίμακα τώρα, είναι φανερό πως στις στυγνές καπιταλιστικές πρακτικές της «κομμουνιστικής» (!) Κίνας στηρίζει η υφήλιος τις ελπίδες της για έξοδο από την κρίση. Το απαξιωτικά θεωρούμενο Πεκίνο από τους «προοδευτικούς»* όλης της γης, μετατρέπεται βαθμιαία σε ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης. Σε αντίθεση βέβαια με τις ΗΠΑ και την Βρετανία, όπου οι εκεί κυβερνήσεις αποφάσισαν να ξαναφέρουν το κράτος στο κέντρο της οικονομίας, αυξάνοντας θεαματικά τις δημόσιες δαπάνες (και τα ελλείμματα) και την έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη. Η ανεργία στις χώρες αυτές εξακολουθεί να μεγαλώνει, η κατανάλωση να είναι στάσιμη η και να μειώνεται, οι δε ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν ανύπαρκτοι. Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως ο Κεϋνσιανισμός, που κάποιοι επιμένουν να θέλουν να ξεθάψουν, αρνείται να βγει από τον τάφο του;
Μιλώντας προ ημερών ο Ομπάμα στην Γκάνα είπε κάποιες σκληρές αλήθειες και για τον τρίτο λεγόμενο κόσμο. Και ιδιαίτερα για την Αφρική. Πέρασε πια η εποχή, σημείωσε, που για όλα έφταιγε η αποικιοκρατία και η δαιμονοποιημένη Δύση. Δεν μπορεί να αποτελεί ευθύνη του καπιταλισμού η φτώχεια και η εξαθλίωση κρατών που επιμένουν σε μοντέλα διευθυνόμενης οικονομίας, που είναι πνιγμένα στην διαφθορά, που ξοδεύουν την διεθνή οικονομική βοήθεια για αγορές όπλων και που αρματώνουν ανήλικα παιδιά για εμφύλιες σφαγές και γενοκτονίες. Ο καθένας σήμερα είναι υπεύθυνος για τις εθνικές του επιλογές. Και άξιος βέβαια της τύχης του.
Καθ’ όσον αφορά ιδιαίτερα τη χώρα μας καλό θα ήταν να αντικρύσουμε με θάρρος την αλήθεια. Και να πάψουμε να χαϊδεύουμε αυτιά. Για τα οικονομικά μας χάλια δεν φταίει η διεθνής οικονομική κρίση. Αλλά η δική μας άρνηση να δουλέψουμε σωστά και να εκσυγχρονισθούμε.
Ζούμε για περίπου τρείς δεκαετίες με δανεικά. Χτίζοντας ένα επίπεδο ζωής που δεν δικαιολογείται ούτε από την παραγωγικότητα ούτε και από τα έσοδά μας. Το κράτος δανείζεται για να μοιράζει χρήμα. Που κανείς βέβαια δεν είναι σε θέση να ξεπληρώσει. Όσοι βελτίωσαν θεματικά τα τελευταία είκοσι χρόνια το επίπεδο της ζωής τους ας αναλογισθούν με ειλικρίνεια. Τι ακριβώς καινοτόμο, καινούργιο και ιδιαίτερα επίπονο έκαναν (εκτός ίσως έξυπνων τρόπων αρμέγματος του κράτους) για να δικαιολογήσουν αυτή την νεοαποκτηθείσα προσωπική τους ευημερία; Η απάντηση στο ερώτημα (όπως λ.χ. που βρέθηκαν «φτωχοί» αγρότες, με ομόλογα της Lehman Brothers στην Λάρισα;) εξηγεί και τα αδιέξοδα της σημερινής Ελλάδας...
*Το ελληνικό παράδοξο. Όσο περισσότερο ανένδοτα υποστηρίζει κάποιος την αδράνεια, το τέλμα, την οπισθοδρόμηση αλλά, μερικές φορές, και την απάτη (λ.χ. 6μηνιαίες απεργίες πείνας, αθώα ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας με …σακίδια) τόσο περισσότερο "προοδευτικός" χαρακτηρίζεται.
ΧΥΤAΛΟΓΙΑ, Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ...
(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 17η Ιουλίου 2009)
Δεν περνά πλέον μέρα που να μη διαβάσουμε στις εφημερίδες ή να μην ακούσουμε στην Τηλεόραση για τους περιώνυμους ΧΥΤΑ (τους τόπους Υγειονομικής Ταφής των απορριμμάτων) και την ξεπερασμένη τεχνολογία τους...
Εδώ, στη χώρα μας, όταν δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε κάτι, βρίσκουμε πάντα μια δικαιολογία, οτι τα σταφύλια είναι δήθεν ξινά αλλά η πονηρή αλεπού είχε τους λόγους της να τα βλέπει ξινά..., δεν μπορούσε να τα φτάσει και προστάτευε έτσι το έτοιμο να καταρρακωθεί εγώ της..., εμείς τι άραγε προστατεύουμε;
Βγάλαμε την τεχνολογία υγειονομικής ταφής ξεπερασμένη αλλά ξεπερασμένη απο τι; Μήπως απο την διαδικασία και τις τεχνολογίες ανακύκλωσης;
Μα η ανακύκλωση είναι πολύ παλαιότερη διαδικασία απο τους ΧΥΤΑ. Απο όσο θυμάμαι, την δεκαετία του 50 σκάβαμε κάθε δυο χρόνια στο κήπο μου ένα λάκκο και ρίχναμε εκεί όλα τα οικιακά απορρίμματα, όλα όσα δεν έτρωγαν οι κότες και τα κουνέλια που διατηρούσαμε... Βέβαια δεν είχαμε αλουμίνια και πλαστικά τότε ενώ κάθε τετραετία περίπου ανασκάπταμε το βελτιωτικό χώματος που είχε προκύψει και το διανέμαμε σε όλα τα φυτά του κήπου. Ο σκουπιδιάρης ούτε που μας ήξερε εκείνα τα χρόνια.
Σίγουρα η ανακύκλωση δεν καλύπτεται με την κομποστοποίηση, ιδιαίτερα όταν έχεις να ασχοληθείς με το πλαστικό και τις τεράστιες ποσότητες χαρτιού των ημερών μας. Οχι πως το γυαλί και τα λοιπά υλικά συσκευασίας της υπερκαταναλωτικής εποχής μας πάνε πίσω σε ποσότητα...
Άλλο όμως η αυξημένη ποσότητα ανακυκλώσιμων υλικών και άλλο το ότι η ανακύκλωση είναι δήθεν η διαδικασία που προσπέρασε τους ΧΥΤΑ.
Στις μέρες μας, πρέπει να προτιμούμε χωρίς αμφιταλαντεύσεις την διαδικασία της ανακύκλωσης που αργά αλλά σταθερά κερδίζει έδαφος και στη χώρα μας, αλλά ας μην ελπίζουμε οτι θα ξεπεράσουμε οτι ήδη πέτυχαν άλλες ποιο οργανωμένες και συνειδητές περιβαλλοντικά κοινωνίες Ευρωπαίων πολιτών...
Το περίεργο όμως είναι οτι οι προβλέψεις για τον μέσο όρο της Ευρώπης των 12, όπου ανήκουμε, δείχνουν οτι το ποσοστό της ανακύκλωσης έναντι άλλων μεθόδων διαχείρισης θα μειωθεί σημαντικά μέχρι το 2020 παρά το οτι θα αυξηθεί απόλυτα...
Έδαφος φαίνεται όλως περιέργως να κερδίζουν οι ΧΥΤΑ... ναι οι ΧΥΤΑ, οι ξεπερασμένοι ΧΥΤΑ για τους οποίους εμείς εδώ παίζουμε με καταπληκτική επιπολαιότητα το παιχνίδι ΝΙΜΒΥ (Not In My Back Yard) αρνούμενοι να δεχτούμε τα απόβλητα του γείτονα στη δικιά μας πίσω αυλή.
Άρα κάτι άλλο τρέχει στη χωρα μας, κάτι άλλο τρέχει στην σκέψη των κατοίκων του Γραμματικού και του Γέρακα και όλως περιέργως και εκείνων της Μαυροράχης στην Θεσσαλονίκη...
Να σημειωθεί οτι στην Μαυροράχη έχουν ήδη υλοποιηθεί κατά το μέγιστο ποσοστό τα έργα κατασκευής ενός σύγχρονου ΧΥΤΑ για τον οποίο μόλις ένα χρόνο πριν τα μέσα ενημέρωσης ανακοίνωναν διθυραμβικά ότι πρόκειται για τον πλέον σύγχρονο χώρο Υγειονομικής Ταφής στην Ευρώπη!
Οχι πως γέμισα απο εθνική υπερηφάνεια γιαυτό το κατόρθωμα αλλά δεν περίμενα πως ένα χρόνο μετά οι «Οικολόγοι» της περιοχής θα διαπίστωναν οτι ο ΧΥΤΑ άρχισε ωιμέ να χρησιμοποιείται πριν την ολοκλήρωσή του, πριν δηλαδή την ολοκλήρωση όλων των εγκαταστάσεων διαχείρισης και επεξεργασίας των απορριμμάτων διοτι αυτό ακριβώς είναι οι σύγχρονοι ΧΥΤΑ, εργοστασιακά συμπλέγματα επεξεργασίας και εναπόθεσης των προιόντων επεξεργασίας και οχι απλή Υγειονομική Ταφή όπως θέλουν να μας παραπλανούν οι ασκούμενοι σε λόγο πολιτικάντικο και πονηρό, εκφραστή αλλότριων συμφερόντων.
Πράγματι, στη Μαυροράχη δεν έχει ολοκληρωθεί το συγκρότημα επεξεργασίας των υγρών αποβλήτων αλλά εάν τα απορρίμματα δεν μεταφέρονταν στον ΧΥΤΑ τα υγρά απόβλητα θα τύγχαναν καλλίτερης επεξεργασίας στις μέχρι τώρα χωματερές; Η αλογία του επιχειρήματος των οικολόγων είναι περισσότερο απο προφανής...
Τι κρύβεται όμως πίσω απο τα παιχνίδια ΝΙΜΒΥ των κατοίκων του Γραμματικού και του Γέρακα;
Το προφανέστερο είναι η άγνοια... Οταν κάποιος δεν γνωρίζει φοβάται και τότε είναι που εμφανίζονται οι απο μηχανής Θεοί και σωτήρες. Η ανθρωπότητα είναι γεμάτη απο δαύτους.
Πίσω όμως απο την άγνοια κρύβονται και οι εκμεταλλευτές της. Πρόκειται για εκείνους που δεν αγνοούν αλλά ούτε θέλουν... Πρόκειται για τις αλεπούδες που δεν διανοούνται να χάσουν τα προνόμια και τους τίτλους που επι χρόνια δούλευαν και ξαναδούλευαν την κάρπωσή τους...
Το είθισται της Ελληνικής κοινωνίας είναι ασφαλώς η αυθαιρεσία και η έλλειψη ντροπής για αυτήν, αρκεί να συμβάλει ουσιαστικά στον προσωπικό πλουτισμό του αυθαιρετούντος. Αυτή η προκλητική αδιαφορία για τις νόμιμες διαδικασίες και η ανεξήγητη μαχητικότητα στην διατήρηση των καρπών της παρανομίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο.
Οι γαιοκτήμονες των δασών της Αττικής, οι αποδέκτες και κληρονόμοι δηλαδή του προιόντος συναλλαγής με τους Τούρκους δυνάστες μας, διατηρούν ακέραιο το θράσος να ισχυρίζονται ότι η γη τους ανήκει και δεν είναι δική τους και δικἠ μας αλλά καταδική τους αφού οι πρόγονοί τους ήταν ικανότατοι στην τέχνη του συναλλάσσεσθαι αλλά και στις τεχνικές της πλαστογραφίας...
Τα Ελληνοποιημένα βακούφια λοιπόν και οι λοιπές τουρκικές «παραχωρήσεις» χωρίς αξιόπιστους τίτλους, βρίσκονται στην σκοτεινή πλευρά της αντίδρασης των περιβαλλοντικά ευαίσθητων κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής...
Δεν είναι ανάγκη να το γνωρίζουν αυτό όλοι οι «αγανακτισμένοι» κάτοικοι των δύο περιοχών...
Αρκεί που πλαισιώνουν με την παρουσία τους, τους αγώνες των γαιοκτημόνων γης που θέλουν ντε και καλά είτε να μας πείσουν για το δεδομένο των ιδιοκτησιών τους είτε να εξασφαλίσουν κάποια αξιοπρεπή αποζημίωση για ότι ισχυρίζονται πως έχουν.
Οχι εδώ τα σκουπίδια σας..., λένε τάχατες αθώα... Οχι άλλη χωματερή επαναλαμβάνουν τα μπουλούκια των συνοδοιπόρων και των κλακατζίδων, αγνοώντας επιδεικτικά τη διαφορά με τους ΧΥΤΑ... Οχι μόλυνση των υδάτινων πόρων μας προσθέτουν, λες και με τις ανεξέλεγκτες σε κάθε ρεματιά χωματερές οι υδάτινοι πόροι μένουν ανεπηρέαστοι ενώ δεν υποβαθμίζονται τα κάποτε παραδεισένια τοπία της βορειοανατολικής Αττικής...
Στους ΧΥΤΑ του Γραμματικού και του Γέρακα θα κατασκευαστούν νέα εργοστάσια διαχείρισης των απορριμμάτων απο τα οποία θα προκύπτουν υλικά προς διάθεση στην βιομηχανική και γεωργική παραγωγή όπως το RDF (Refuse Derived Fuels) για την βιομηχανία τσιμέντου και το κόμποστ για την βελτίωση του καλλιεργήσιμου εδάφους.
Δεν είναι όμως μόνο αυτά.
Το αλουμίνιο, το γυαλί και το χαρτί που θα ανακυκλώνονται θα φέρνουν εισόδημα στους ΧΥΤΑ και στις τοπικές κοινωνίες που πρακτικά έχουν εγκαταλείψει την γεωργική παραγωγή και έχουν αστικοποιηθεί πλήρως ζώντας στην περιφέρεια της Αττικής σχεδόν παρασιτικά απο την οικοδομή που έχει ήδη προδιαγράψει το τέλος της ως βασική παραγωγική διαδικασία στη χωρα μας.
Ούτε όμως αυτά ολοκληρώνουν τα πιθανά οφέλη απο τους νέους ΧΥΤΑ.
Η μη εκμεταλλεύσιμη ύλη που θα θάβεται ή όση δεν θα διαχωρίζεται, για πολλούς και διάφορους λόγους που εξηγούνται απο το ακόμα μικρο ενδιαφέρον μας (καπιταλιστική βλακεία αποκάλεσε ο Δήμαρχος Νίκαιας την χρήση μπλε κάδων ανακύκλωσης εκφράζοντας έτσι τα γνήσια διχαστικά πιστεύω της Αριστεράς...) θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή αερίου όπως κάνουν στην πολιτεία της Georgia των ΗΠΑ με την παροχέτευση θερμού νερού στα σπίτια απο την καύση του παραγόμενου αερίου στη διαδικασία αποσύνθεσης...
Μια, ισως λιγότερο πετυχημένη, εγκατάσταση έχουμε και εμείς στον ΧΥΤΑ της Φυλής.
Είναι σύνηθες σε κάθε θετική πρότασή να επιτίθενται ξανά και ξανά οι ευαίσθητοι θιασώτες της οικολογίας και της προστασίας του περιβάλλοντος για να μας θυμίσουν οτι αγνοήσαμε ή ξεχάσαμε κάτι όπως π.χ. τα μολυσμένα νοσοκομειακά απόβλητα που πρέπει να ξεχωρίζουμε αντι να τα ρίχνουμε φύρδην μύγδην στις γραμμές διαχείρισης και επεξεργασίας των οικιακών απορριμμάτων.
Δυστυχώς για την άκαιρη κακεντρέχειά τους και ευτυχώς για όλους τους καλόπιστους στις δυνατότητες της τεχνολογίας, η μέθοδος καύσης με την διαδικασία της πλασματοποίησης δεν αφήνει κατάλοιπα που μολύνουν.
Πρόκειται για την λιγότερο διαδεδομένη μέθοδο καύσης διότι η εφαρμογή της ξεκίνησε μόλις το 2002.
Κατά την διαδικασία της πλασματοποίησης όλα τα υλικά, μετά απο το στάδιο του στεγνώματος, καίγονται σε θερμοκρασία υψηλότερη εκείνης στην επιφάνεια του ήλιου και το υλικό που προκύπτει είναι ένα σύνθετο αέριο και μια υαλώδης μάζα κατάλληλη για την κεραμοποιεία και πλακοποιεία.
Κανένα παραγόμενο υποπροϊόν, κατά την διαδικασία της πλασματοποίησης, δεν ειναι ρυπογόνο και επικίνδυνο διότι στις υπερυψηλές θερμοκρασίες αλλάζει η μοριακή σύνθεση της ύλης και η νέα ύλη δεν είναι η αρχική. Το παραγόμενο σύνθετο αέριο καίγεται για την επανατροφοδότηση της διαδικασίας καύσης ενω το 25% που συνήθως περισσεύει μετατρέπεται σε ενέργεια και αποδίδεται στο ηλεκτρικό δίκτυο καλύπτοντας τα έξοδα διαχείρισης και τους μισθούς των εργαζομένων στη μονάδα.
Σε πολλές πρωτεύουσες του δυτικού κόσμου αλλά και στην Ιαπωνία και Κίνα λειτουργούν μικρές μονἀδες πλασματοποίησης ακριβώς για την επεξεργασία των επικίνδυνων απόβλητων πλην των πυρηνικών που δεν συνιστάται η πλασματοποίησή τους παρά την μοριακή ανασύνθεση που επιτυγχάνεται.
Συμπερασματικά, θα λέγαμε οτι εκτός απο την ανακύκλωση που είναι στοιχείο της επεξεργασίας των απορριμμάτων σε κάθε ΧΥΤΑ και όχι εναλλακτική λύση όπως κακώς προβάλλεται, υπάρχουν δυνατότητες επεξεργασίας και των πλέον επικίνδυνων απορριμμάτων και τα περί φόβων για το αντίθετο πορεύονται εκ του πονηρού αν δεν εκφράζουν απροκάλυπτα την ιδιοτέλεια των παρανομούντων...
Χωρατά και Χωρατα-αξίες…
(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 10η Ιουλίου 2009)
Στο προηγούμενο φύλλο της Κηφισιάς διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο “Αυθαίρετη κατασκευή στις Αδάμες... Βόμβα στα θεμέλια της CITIBANK”
Προσωπικά έχω τις αμφιβολίες μου για την βόμβα στα θεμέλια της CITIBANK (αυτή μπήκε ήδη και μάλλον να την προφυλάξει επιχειρούσε...) αλλά θα συμφωνήσω με το πρώτο μέρος του άρθρου, για την αυθαίρετη κατασκευή, ενω πολυ φοβάμαι οτι η πραγματική βόμβα θα σκάσει στα θεμέλια της τοπικής πολεοδομικής υπηρεσίας.
Ξαφνικά, η Πολεοδομία του Δήμου Κηφισιάς ανακάλυψε, κατόπιν επισταμένης έρευνας που προκάλεσε ο σύλλογος SOS, ότι 2.104,82 Μ2 απο το υπάρχον κτίριο διοίκησης και εκπαίδευσης της τράπεζας ήταν αυθαίρετα, είχαν κτιστεί δηλαδή χωρίς άδεια...!
Σαν αστραπή πέρασε απο το μυαλό μου η τρέχουσα προσπάθεια της Κυβέρνησης να αρμέξει οικονομικά την ελληνική κοινωνία, που επι δεκαετίες άφηνε σε ελεύθερη πολεοδομική βοσκή διαφόρου κλίμακας, προσδιοριζόμενης μόνο απο το ύψος των ανταλλαγμάτων, με μικροποσά για τους ημιυπαίθριους χώρους που σε εποχές οικονομικής κρίσης θα δυσκολέψουν πολλούς να τα εύρουν.
Μικροποσό στο μικροποσό όμως, να πως μαζεύονται τα δισεκατομμύρια...
Αρχικά ακούσθηκε οτι στην Ελλάδα έχουμε συνολικά 1.5 εκατομμύρια παράνομους ημιυπαίθριους χώρους αλλά ποιό πρόσφατα, υποθέτω κατόπιν ωριμότερης σκέψης διότι μέτρηση εν τω μεταξύ δεν μεσολάβησε, οι αυθαίρετοι χώροι έγιναν 2.5 εκατομμύρια και με μέσο όρο προστίμου τα 1500 ευρώ καταλήγουμε στο ευτραφές ποσό των 3,75 δις Ευρω.
Τότε ήταν που ένα χαμόγελο απομάκρυνε την συνήθως συνοφρυωμένη μου έκφραση...
Να πως κινείται η Ελληνική οικονομία είπα. Να η ατμομηχανή της χώρας, Να που καταλήγει το λαδάκι της ελαιοπαραγωγού πατρίδας μας. Στα χέρια των κατά δήλωση λιγοστών υπαλλήλων των γραφείων πολεοδομίας διότι δεν νοείται παρανομία τόσο προφανής όσο οι ημιυπαίθριοι χώροι που να μην καλύπτεται από τον επιφορτισμένο μηχανικό που δηλώνει με συστηματική επαναληπτικότητα είτε οτι πάσχει απο ποδάγρα είτε απο βαρύτατης μορφής μυωπία οπότε ούτε να πάει μπόρεσε ούτε να δει... Τώρα το πως διάβασε τα σχέδια παραμένει ένα απο τα μυστήρια της ελληνικής γραφειοκρατίας...
Και αυτό όμως το μυστήριο έμελλε να διαλευκανθεί εφόσον ο πειρασμός για ενημέρωση ολοένα και μεγάλωνε... Η εξήγηση βρέθηκε στο ότι το 69% των πολεοδομικών γραφείων δεν διαθέτουν καθόλου μηχανικούς... Επομένως ούτε σχέδια διαβάζουν, ούτε υπαίθριους απο ημιυπαίθριους αναγνωρίζουν. Την σφραγίδα και την υπογραφή τους όμως την βάζουν... Νάναι καλά οι άνθρωποι που διαιωνίζουν με απόλυτο επαγγελματισμό την βασική μας γνώση από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας... Αλλωστε, εκείνα τα ρυθμικά μπαμ--μπαμ στα δημόσια γραφεία, απο κάποιον υπάλληλο που προετοιμάζει τις σφραγίσεις των επόμενων ημερών, δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε τις ιδιαιτερότητές μας ως λαού.
Παρέμεινε όμως στην σκέψη μου ένα βασανιστικό ερώτημα. Γιατί τα πολεοδομικά γραφεία ονομάζονται πολεοδομικά και όχι «γραφεία καταχώρησης δηλώσεων και προθέσεων οικιστικής ανάπτυξης...» Να ένα καινούργιο όνομα που και τιμιότερο ακούγεται και το στοιχείο της ανάπτυξης εμπεριέχει στην ονομασία του για να δημιουργεί τις αναγκαίες εντυπώσεις!
Οι εντυπώσεις όμως δεν αποδίδουν. Ο κυνισμός της ανταπόδοσης σε κάθε ενέργεια των κρατικών λειτουργών σε θέσεις κλειδιά φαίνεται πως έγινε ο κανόνας παρά η εξαίρεση και συνομολογείται με απόλυτη οικειότητα: «...Σε παρακαλώ αγαπητέ μου, τι είναι αυτά που λες; Αποτελεί υποχρέωση της υπηρεσίας μας... Μόνο για το παλληκάρι που θα στείλω για έλεγχο... να μην πιει και αυτός ένα καφέ...;»
Όσο και αν με διακρίνει κάποια διάθεση διακωμώδησης της κατάστασης, η πραγματικότητα δεν χωρά ούτε χωρατά ούτε χωρατα-ξίες...
Μόλις τώρα, μετά τις καταχωρήσεις στο κτηματολόγιο και εν όψη της είσπραξης του αναβαθμισμένου ΕΤΑΚ, με τους ημιυπαίθριους να τακτοποιούνται αλλά να μην νομιμοποιούνται, αρχίζει να αποκαλύπτεται το τεράστιο και βορβορώδες καθεστώς της Ελληνικής γραφειοκρατίας σε μία απο τις πλέον «δημιουργικές» εκφράσεις του.
Η Ελλάδα είχε πάντα την οικοδομή ως μέσο και μηχανισμό ανάπτυξης, όσο αυτή μπορεί να θεωρηθεί ανάπτυξη και όχι υπανάπτυξη.
Η πληθώρα των υμιυπαίθριων που μετατράπηκαν σε χώρους επέκτασης των διαμερισμάτων, το ότι το 10% των κτιρίων της χώρας είναι συνολικά χωρίς άδεια, η απόλυτη ασυδοσία των αυθαιρέτων σε κάθε ραχούλα της υπαίθρου με την απλοϊκή αιτιολογία του γιατί αυτός και οχι εγώ (ναι έτσι δικαιολογείται η αυθαιρεσία της υπεροικοδόμησης στα νησιά...) οι 510 νόμοι και διατάξεις για να κτίσει κάποιος στην Αθήνα και άλλα πολλά και τραγελαφικά συμπληρώνουν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα puzzle παρανομίας και ασυδοσίας που φέρνει τη χωρα μας στο επίπεδο των υποδεέστερων πολιτισμικά αφρικανικών χωρών...
Άρα δεν είναι μόνο η αδυναμία των πολεοδομικών γραφείων να ενεργήσουν σύμφωνα με τις επιβαλλόμενες διαδικασίες ελέγχου και να επιβάλλουν είτε πρόστιμα είτε αναγκαστική κατεδάφιση.
Είναι και η περίεργη «συνεργασία» των υπόλοιπων διοικητικών μηχανισμών και εταιρειών κοινής ωφέλειας όπως η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ που αποδέχονται με εξαιρετική ευκολία τις δηλώσεις των αυθαιρετούντων εν μέσω του υπάρχοντος θεσμικού και νομικού κυκεώνα.
Είναι και ο υπερβολικός αριθμός διατάξεων που αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν για να εξυπηρετήσουν ρουσφετολογικές απαιτήσεις με την παράκαμψη προηγούμενων πολεοδομικών και οικιστικών κανόνων σε κάποια περιοχή.
Έτσι στην Αθήνα με τα 6.500 οικοδομικά τετράγωνα ισχύουν 510 διατάξεις και νόμοι για να κτίσεις (χώρια απο τους κανόνες του ΓΟΚ) ενώ στην Πάτρα με τα 550 οικοδομικά της τετράγωνα ισχύουν 20 διαφορετικά διατάγματα ενώ αντίστοιχοι είναι οι αριθμοί στις λοιπές πόλεις της χώρας.
Και σαν να μη έφταναν αυτά, οι πολεοδομίες των Δήμων είναι αναγκασμένες να στέλνουν τα θέματα με διχογνωμίες στην ερμηνεία, στις Νομαρχίες και στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή ακόμα και στο Νομικό Συμβούλιο του κράτους για να βρεθεί άκρη...
Ο κυκεώνας των διατάξεων στην πολεοδομική νομοθεσία της χώρας γίνεται έτσι πραγματικός λαβύρινθος καθιστώντας ακόμα και εύλογη την διευθέτηση των υποθέσεων στα όρια της αβεβαιότητας που τρέφει τους μηχανισμούς της παρανομίας.
Με έκπληξη ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κύριος Ρακιτζής διαπίστωνε πρόσφατα το μέγεθος των περιουσιών κάποιων υπαλλήλων των πολεοδομικών γραφείων. Το πολυ σημαντικό σε αυτή τη διαπίστωση ήταν οτι στη συστηματική ανομία εκτός απο ιδιώτες περιλαμβάνονται και εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού όπως π.χ. ο Δήμαρχος Μαγούλας που πλήρωσε 500.000 Ευρω για να καθαρίσει 10 στρέμματα απο ξερόχορτα!!!
Να σημειωθεί ότι σε όλη τη χωρα υπάρχουν 9.800 κοινωφελή Ιδρύματα και κληροδοτήματα που δεν υποβάλουν ισολογισμούς και δεν ελέγχονται στη διαχείρισή τους...
Και όμως μέσα σε αυτή την οικιστική αναρχία και πολιτισμική παρακμή υπάρχουν φωνές πολιτικών και δικαστών που ισχυρίζονται οτι λειτουργούν βάσει των επιταγών των συνταγματικών άρθρων προστατεύοντας το περιβάλλον!!!
Ναι ακριβώς αυτή είναι η δηλωθείσα θέση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας, γνωστότερου ως Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣΤΕ) που επέβαλε στην κυβέρνηση, αντι της νομιμοποίησης των υμιυπαίθριων χώρων, το εφεύρημα της τακτοποίησης που συνοδεύεται με πρόστιμα που ποιος ξέρει πότε θα θεωρηθούν άκυρα ή επαναλαμβανόμενα απο κάποια επόμενη κυβέρνηση με άλλο νομικίστικο εφεύρημα.
Έτσι και το κράτος θα εισπράξει οτι του λείπει και οι νέοι μισθοί των δικαστικών με τις όποιες αναδρομικές αυξήσεις θα καλυφτούν σε περίοδο κρίσης και η υποκριτική άσκηση της εξουσίας θα συνεχίσει χαρωπά τις συνήθειές της.
Το κράτος αναμφίβολα θα συνεχίσει να λειτουργεί διαθέτοντας άλλοτε τους μηχανισμούς καταστολής των διαφωνούντων πολιτών και άλλοτε εκείνους της θεσμοθέτησης της αλογίας των πράξεών του.
Ο λαός όμως θα τραφεί ακόμα μια φορά με ψευδαισθήσεις οτι κάποια άλλη κυβέρνηση και κάποιος άλλος πολιτικός αρχηγός θα φέρει ή τουλάχιστον θα αγωνιστεί για καλλίτερες μέρες σε ένα καθαρότερο περιβάλλον.
Και όσο θα το περιμένουμε αυτό, θα επικρατεί η υποκρισία της ερμηνείας των νόμων και της ασυδοσίας των κρατικών λειτουργών που με τα κροκοδείλια τους δάκρυα θα δηλώνουν περιστασιακά αντι μεταμέλειας όψιμο ενδιαφέρον για τα κακώς κείμενα στον τόπο μας.
Σε αυτό το πλαίσιο ανακαλύφθηκε και η παρανομία της Citibank στο διοικητήριο της Κηφισίας. Στην πολεοδομία όμως της Κηφισιάς υπάρχουν διπλωματούχοι μηχανικοί και το αντικείμενο ενός κτιρίου που μεγάλωσε κατά 2.000 Μ2 δεν αποτελεί λεπτομέρεια για να ισχυριστεί ο οιοσδήποτε ότι δεν το έμαθε ή ότι δεν το είδε...
Ούτε θα ρώτησε ασφαλώς, χάριν της αποτρεπτικής δύναμης του κίτρινου χρυσού που έκανε διάσημη την γεωργική μας παραγωγή...
Kαταρρίψατε τα blogs;
Επιστολή βάσει άθρου "Kαταρρίψατε τα blogs; " της Καθημερινής στις 2/7/2009
Πάσχο Μανδραβέλη,
Την μια συμφωνώ και την άλλη διαφωνώ μαζί σου, οχι μόνο σε διαφορετικά κείμενα αλλά και μέσα στα ίδια τα κείμενα, γεγονός που αποτελεί ίσως την αιτία των σχολίων μου...
Πράγματι, το αυστηρό ύφος του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου δεν ατιστοιχεί στις πράξεις του ατόμου...
Δυστυχώς αυτό αποτελεί πλέον καθημερινό πρόβλημα της Ελληνικής δικαιοσύνης η οποία οχι μόνο δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων αλλα κατεβαίνει πολύ χαμηλά... συχνά αναμοχλεύοντας λάσπες και λήμματα…
Όμως ας περιοριστώ στα ωραία του κυρίου Σανιδά.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με την γνωμοδότησή του πλην της τελευταίας παραγράφου…
«…Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών αλλά και οποιαδήποτε άλλη Ανεξάρτητη Αρχή ούτε νομιμοποιείται ούτε δικαιούται να ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο, αμέσως ή εμμέσως, το εάν η περί άρσεως ή μη του απορρήτου απόφαση των οργάνων της Δικαιοσύνης είναι σύννομη ή όχι. Αυτό κρίνεται από τα ίδια τα όργανα της Δικαιοσύνης. Ούτε όμως περαιτέρω η ρηθείσα Αρχή μπορεί να ελέγξει τους παρόχους υπηρεσιών επικοινωνίας για τη, σε κάθε περίπτωση, συμμόρφωσή τους προς τις αποφάσεις των οργάνων της Δικαιοσύνης. Εάν πράξει τούτο ενεργεί καθ’ υπέρβαση της δικαιοδοσίας της…»
…όπου προτείνεται να μην επιτρέπεται ο έλεγχος του σύννομου της άρσης του απορρήτου…
Αυτή είναι προφανώς πραξικοπηματική διάταξη που θα ζήλευε και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος…
Το να διερευνάται το ποιον ενός ανωνύμου υβριστή είναι κατά την άποψή μου ευπρόσδεκτο αλλά το τι ισχύει στις ΗΠΑ καθόλου δεν με ενδιαφέρει…
Συγκεκριμένα, αν υποφέρουμε απο την αθλιότητα των συνεχών διαδικτυακών επιθέσεων απο άθλια μηνύματα, τάχατες εμπορικού ενδιαφέροντος, είναι λόγω αυτής της ασύδοτης και χαχόλικης νομοθεσίας των ΗΠΑ.
Απο την άλλη, οι υποκριτικές αρχές των ΗΠΑ είναι οι πρώτες που παραβιάζουν τι "αρχές" τους και διαμορφώνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης ή βασανίζουν «τρομοκράτες» ώστε να ομολογήσουν φανταστικές συμμετοχές τους σε τρομοκρατικές ενέργειες…
Άλλωστε το Γκουαντάναμο γιαυτό φτιάχτηκε… Για να αποσπώνται ψευδείς ομολογίες απο φανταστικούς τρομοκράτες και να μην υπάρχει η δυνατότητα προφύλαξης των κατηγορουμένων απο τους συνηγόρους τους... ούτε να διαχέεται η αλήθεια προς τα έξω ώστε να αποκαλύπτονται οι σκευωρίες... Πρόκειται για γκανγκστερικού τύπου πρακτική που εσείς κύριε Μανδραβέλη εκθειάζεται (δυστυχώς) ως Αμερικανικό πλεονέκτημα…
Να μας λείπει επομένως το αήθες επίπεδο των γκανγκστερικών Αμερικανικών μεθόδων…
Πιστεύω οτι ο Ομπάμα, αν και παιδί του συστήματος (για τους αδαείς το σύστημα τον εκπαίδευσε και τον προώθησε… δεν εμφανίστηκε με παρθενογέννηση ο Ομπάμα…) θα αλλάξει κάποια απο τα άθλια αυτά δεδομένα της Αμερικανικής ασυδοσίας.
Αλλά για να επανέλθω στα δικά μας…
Το να παλεύει κάποιος να φέρει ένα επίπεδο στο Ελληνικό διαδίκτυο (blogging) στο οποίο κυριαρχεί η ανοησία και η ύβρης είναι ζητούμενο…
Το να ελέγχει όμως την ασυδοσία της ελευθερίας χωρίς να επιτρέπει μέσα άμυνας θα αποβεί μοιραίο για την δημοκρατία μας.
Αυτο περιμένουν οι χούλιγκαν και οι κουκουλοφόροι για να αυξήσουν το επιμίσθιο τους λόγω αυξημένης επικινδυνότητας του επαγγέλματος τους κύριε Μανδραβέλη…
Ε οχι και να αυξήσουμε τον μισθό των παρακρατικών και των αληταράδων σε περίοδο κρίσης…
Τις γνήσιες δημοκρατικές μας ελευθερίες να αυξήσουμε και να θωρακίσουμε…
Η διατύπωση της παραγράφου τρία στην γνωμοδότηση του κυρίου Σανιδά είναι κατάφορα αντιδημοκρατική και ο κύριος Σανιδάς θα έπρεπε να διωχτεί αυτεπάγγελτα γιαυτή την άθλια αντιδημοκρατική πρότασή του…
Το οτι αντικατεστάθη δεν αρκεί… Δεν αρκεί καθόλου διότι το ίζημα της αντιδημοκρατικότητας θα προστεθεί σε προηγούμενες και νεώτερες αντιδημοκρατικές διατάξεις και χωρίς τον κύριο Σανιδά...
Δεν αρκεί να αντικαθίστανται οι Ανώτεροι Δικαστικοί Λειτουργεί, έστω με την δικαιολογία της λήξης της θητείας τους…
Χρειάζεται και σκούπα για να καθαρίζει την κόπρο που συσσώρευσαν κατά την διάρκεια της θητείας τους… οι αποχωρούντες.
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος -- Επιχειρησιακός ερευνητής
Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι... (Μέρος 2ο)
(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 3η Ιουλίου 2009)
Στο προηγούμενο άρθρο αποφάσισα να ασχοληθώ με το τεράστιο πρόβλημα της Αθήνας και για την ακρίβεια του Αττικολεκανοπεδίου, που αναπτύχθηκε άναρχα και χωρίς όρια, χάριν μιας ιδιόμορφης λογικής ανεξέλεγκτης επέκτασης στην εκάστοτε περιαστική ζώνη που αν υπήρχε σχετική μέριμνα θα προφυλασσόταν ως κόρη οφθαλμού απο την πολιτεία.
Είναι προφανές οτι τέτοια βούληση δεν υπήρξε ποτέ ενώ τα πραγματικά αίτια δεν ήταν οι επιτακτικές οικιστικές ανάγκες των εγκαθιστάμενων κατά κύματα νεοκατοίκων της Αθήνας αλλά η άγνοια και η αδιαφορία εκείνων που είχαν την ευθύνη να πουν το «μέχρις εκεί...»
Δεν το είπαν ποτέ, αν και μπορούσαν, διοτι δεν πέρασε καν απο την σκέψη τους το πως πρέπει να αναπτύσσεται μια οργανωμένη πόλη.
Αργότερα, κυκλοφόρησαν πολλές φήμες για τα “αίτια” που οδήγησαν σε αυτή την άναρχη επέκταση. Εκ των υστέρων πολλά είναι τα τραγούδια που ξέρει ο κάθε διαγωνιζόμενος...
Έτσι ειπώθηκε οτι ήταν τα συμφέροντα της μικροιδιοκτησίας ή τα συμφέροντα των εργοστασιαρχών που ήθελαν τους εργάτες έξω απο την μάνδρα των εργοστασίων τους για να μη χασομερούν στις βάρδιες ή οι πιέσεις και οι στρατηγικές των κυβερνώντων στην χειραγώγηση των ψηφοφόρων τους και άλλα πολλά...
Στην πράξη, οι κυβερνώντες απλά στερούνταν την στοιχειώδη καλλιέργεια και γνώση που συναντά κανείς σε βασικά εγχειρίδια πολεοδομικών κανόνων που συνέγραψαν φημισμένοι πολεοδόμοι με όραμα και ενδιαφέρον για τον άνθρωπο της πόλης.
Επιπλέον, όταν στερείσαι γνώσης αλλά και της καλλιέργειας που εκφράζει η νοοτροπία του προγραμματισμού, είναι εύκολο να βρίσκεις δικαιολογίες για τα αίτια της αδράνειας όπως τάχα το ιδιοκτησιακό καθεστώς των περιαστικών ζωνών, το κόστος προγραμματισμού και εφαρμογής των ρυθμιστικών πλάνων και η εκνευριστικά επαναλαμβανόμενη αναφορά στην Ελληνική πραγματικότητα...
Έτσι μείναμε στην Ελληνική πραγματικότητα, αναβάλαμε κάθε σοβαρή προσπάθεια σχεδιασμού και οριοθέτησης των χρήσεων γής και αρχίσαμε να βράζουμε στο ζουμί του ίδιου μας του εαυτού.
Ναι βράζαμε και συνεχίζουμε να βράζουμε μόνο που όσο και αν ήταν το ζουμί τελείωσε και κινδυνεύουμε πλέον να μετατραπούμε σε απανθρακωμένο υπόλειμμα στο βάθος της αστικής μας κατσαρόλας ή κατά άλλους οικιστικής χαβούζας.
Στο κείμενο της περασμένης Παρασκευής αναφέρθηκα σε μια απο τις ενδεικνυόμενες τακτικές στην αναβάθμιση του αστικού μας περιβάλλοντος μέσω μιάς σταδιακής αναμόρφωσης των οικιστικών περιοχών, αφού προηγηθεί ένα ρυθμιστικό πλάνο που θα προδιαγράφει με ρεαλισμό τις αυριανές λειτουργίες της πόλης, τους πιθανούς παροχείς υπηρεσιών ανα κλάδο και ζώνη συγκέντρωσής τους (εφόσον δεν θα υπάρχουν βιομηχανίες) και τα γενικά περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά που θα επιτρέπουν μια ανεκτή ποιότητα ζωής σε μια μεγαλούπολη των 5 - 8 εκατομμυρίων κατοίκων.
Είναι δυνατόν να αναπτύσσεται μια πόλη, έστω 5 εκατομμυρίων κατοίκων, με απόλυτη εσωστρέφεια, χωρίς βιομηχανική παραγωγή που δικαιολογεί και τον τίτλο “Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι...” και χωρίς παροχή υπηρεσιών μεγάλης εμβέλειας που θα περιλαμβάνει αναγκαστικά και τις χώρες της Βαλκανικής;
Είναι δυνατόν να αναπτύσσεται μια πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων, με ένα σύστημα αυτοεξυπηρέτησης, ανακυκλώνοντας το χρήμα εσωτερικά;
Είναι δυνατόν να έχουμε μία πόλη που ο ένας θα αγοράζει τις υπηρεσίες του άλλου και αυτή ταυτόχρονα θα αναπτύσσεται;
Ασφαλώς όχι διότι τέτοιες πόλεις έχουν προ πολλού εκλείψει όπως φανερώνει ακόμα και μια επιπόλαιη αναφορά στην ιστορία των πόλεων σε παγκόσμια κλίμακα.
Ιστορικά, όλες οι πόλεις αναπτύσσονταν επειδή κατάφερναν να συσσωρεύουν πλούτη που έφερνε η ανταλλαγή εμπορευμάτων και υπηρεσιών.
Εμείς εδώ σε ποιους πουλάμε τις υπηρεσίες μας, εκτός της Ελληνικής επαρχίας, και τι εμπορεύματα παράγουμε ή διαθέτουμε;
Ποια πλούτη θα φέρουμε απο το εξωτερικό όταν θα τελειώσουν οι κοινοτικές εισροές και το τέχνασμα της μετακύλισης του δανεισμού στις μεταγενέστερες γενεές;
Ποια πλούτη θα φέρουμε αν η δοκιμαζόμενη ναυτιλία μας δεν ανακάμψει ώστε να παραμείνει ο δεύτερος πόρος εισροών μετά τον τουρισμό...
Δεν έλαβα ίσως υπόψη τον τουρισμό αλλά ποιόν ακριβώς τουρισμό, αυτόν που αναπτύξαμε με τις κακότεχνες υποδομές μας και την ολέθρια συμπεριφορά μας σε όσους είχαν την ατυχία να τις χρησιμοποιήσουν;
Ευτυχώς που κάποιες διεθνείς αλυσίδες ξενοδοχείων επέμειναν να προσφέρουν το επίπεδο διακοπών που αξίζει να θυμάται κανείς.
Ευτυχώς που τελευταία υπήρξαν αρκετοί μικροϊδιοκτήτες που ενσωμάτωσαν την θήτευσή τους στο εξωτερικό σε χαριτωμένα καταλύματα που υποδέχονται πρόσχαρα τους ενοίκους τους έστω και με υπερβολικό τίμημα...
Την Αθήνα επομένως θα πρέπει να μετατρέψουμε σε μια πόλη πρόσχαρη και βιώσιμη ώστε να διαμορφώσουμε επιτέλους εκείνο το αίσθημα ενδιαφέροντος που προσελκύει πολυπληθείς επισκέπτες σε άλλες μεγαλουπόλεις, ιδιαίτερα όταν η δική μας υπήρξε κάποτε η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.
Χώρους όμως δεν διαθέτει για μια τέτοια βιωσιμότητα η Αθήνα μας και θα πρέπει σύντομα να ξεκινήσει ένα συστηματικό και μεγάλης έκτασης γκρέμισμα όσων περιοχών προβλέπεται κατά προτεραιότητα να αναγεννηθούν ώστε να προσφέρει την αναμενόμενη ποιότητα ζωής σε μόνιμους κατοίκους αλλά και σε επισκέπτες.
Εν τω μεταξύ οι αστοί που εγκατέλειψαν το ανυπόφορο πλέον κέντρο θα απολαμβάνουν την ησυχία του σημερινού περιάστεως.
Όμως μια τέτοια τακτική δεν αρκεί.
Όσο και αν το Αττικολεκανοπέδιο διαθέτει τεράστιους ανεκμετάλλευτους ή απαξιωμένους χώρους όπως οι αλάνες παλαιών βιομηχανικών εγκαταστάσεων που δεν πρόκειται να ανασυσταθούν, οι χώροι αυτοί δεν επαρκούν.
Για να δημιουργήσουμε ικανοποιητικούς χώρους θα πρἐπει να επιλεχτούν οι περιοχές όπου η καθ’ύψος δόμηση θα απελευθερωθεί χωρίς υψοφοβικά σύνδρομα.
Βέβαια το υψοφοβικό σύνδρομο αποτελεί την συνηθέστερη δικαιολογία ενώ κανείς δεν πρότεινε το να μετατραπεί η Αθήνα σε ένα νεο Μανχάταν...
Αν το επιχειρούσαμε θα είχαμε μια πόλη έτοιμη να ικανοποιήσει πληθυσμό μεγαλύτερο των 20 εκατομμυρίων, κάτι που ούτε θέλουμε ούτε αποτελεί ανάγκη που να πηγάζει απο κάποια στρατηγική όπως π.χ αυτή της γιγάντωσης της Κωνσταντινούπολης με πληθυσμό 18 εκατομμυρίων ώστε να εγκαταλειφτεί κάθε όνειρο και κάθε εθνικιστική βλέψη των Ελλήνων για την προσάρτησή της.
Πολυ πιο αληθινή ακούγεται η δικαιολογία της μικροιδιοκτησίας. Το παλαιό σύστημα αντιπαροχής δεν πρόβλεπε κανένα κίνητρο όπως αλλού ώστε να διευκολυνθεί η συνεργασία των πολλών ιδιοκτητών με τους κατασκευαστές για την τελική μεγιστοποίηση του συνολικού οφἐλους.
Ο καθείς έμενε με τα χιλιοστά της ιδιοκτησίας του κάτω απο το μαξιλάρι του ή κουβαλώντας τα σαν φυλαχτό στον κόρφο του. Οι προτάσεις ανταλλαγής ακούγονταν σαν κακόγουστα ανέκδοτα..
Σήμερα όμως η ευκαιρία θα εμφανιστεί σε εκείνες ακριβώς τις περιοχἐς που δεν επιδέχονται βελτίωσης, όπως τα πυκνοδομημένα τετράγωνα βιομηχανικών και αστικών περιοχών του κέντρου που καταρρέουν και θα συνεχἰσουν να καταρρέουν σε ένα κλίμα διευρυνόμενης εγκατάλειψης και γκετοποίησης.
Εκεί που θα έχαναν οι ιδιοκτήτες τους κάθε ελπίδα ανάκαμψης της περιουσίας τους, θα τους δοθεί τώρα η εναλλακτική δυνατότητα να συνεργασθούν με τα χιλιοστά των γειτόνων τους και να σπείρουν τους πρώτους σπόρους αναγέννησης της πόλης.
Τα νέα ψηλά κτίρια της Αθήνας δεν θα είναι απαραίτητα γυάλινα κτίρια όπως χαιρέκακα αποστρέφονται οι λάτρεις του οριζόντιου γιγαντισμού που έφερε την Αθήνα στο σημερινό απόλυτο αδιέξοδο.
Όσο και αν επι χρόνια επέβαλαν μια ανάπτυξη στα μέτρα των δικών τους μικροσυμφερόντων, κάτω απο ένα κυβερνητικό μηχανισμό στο σκοτάδι της άγνοιας και της αδιαφορίας, σήμερα θα ανακόψουν πρύμνα λόγω της νέας πραγματικότητας.
Τα ψηλά κτίρια θα κατασκευάζονται πλέον από εταιρίες που θα έχουν υψηλά επίπεδα τεχνικής επίδοσης και εμπειρίας ενω θα προσφέρουν και στα μνημειακά χαρακτηριστικά της αναγεννόμενης πόλης των Αθηνών.
Λόγω μεγάλου ύψους θα αφήνουν τεράστια επιφάνεια εδάφους σε χρήσεις προς τέρψη των ιδιοκτητών αλλά και των περιοίκων τους.
Τα ψηλά κτίρια της νέας Αθήνας θα σχεδιάζονται απο αρχιτέκτονες και οχι πολιτικούς μηχανικούς, όπως συνήθως συνέβαινε μέχρι σήμερα, και θα συνδυάζουν την ικανοποίηση των αναβαθμισμένων αναγκών των κατοίκων της πόλης με εκείνες του πολεοδομικού και ρυθμιστικού σχεδίου λειτουργίας και ανάπτυξής της.
Τα ψηλά κτίρια σε συνδυασμό με τις υποδομές μεταφοράς ενός σύγχρονου ρυθμιστικού θα αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την συγκέντρωση των κυβερνητικών γραφειακών αναγκών και των διοικήσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Αυτά ακριβώς θα είναι και τα πρώτα παραδείγματα μίας νέας και πολλά υποσχόμενης οικιστικής αναβάθμισης της Αθήνας με χώρους αναψυχής και διαβίωσης αντίστοιχους των σημερινών αναγκών όπως ακριβώς επιβάλει μια εντελώς διαφορετική απο το παρελθόν περιβαλλοντική συνείδηση.
Για τους λάτρεις του παραδοσιακού και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Αθήνας (ελαχίστης δυστυχώς συγκρινόμενης ακόμα και με πόλεις της βαλκανικής) θα είναι επίσης εύκολο να συνδυασθούν στους απελευθερωμένους χώρους τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα που θα αποδοθούν ανακαινισμένα σε πλήρη εμπορική και οικιστική χρήση ως ζωντανά μνημεία μια πόλης που δεν υπάρχει πια.
Αν δε αυτή η κληρονομιά συνδυαστεί με τις αρχαιότητες που θα ανασκαφούν στους ελεύθερους χώρους, θα δώσει στην πόλη της Αθήνας μια πραγματικά μνημειακή διάσταση, καθιστώντας την παγκόσμιο πόλο έλξης επισκεπτών που δεν θα έχουν ακούσει μόνο για την Ακρόπολη.
Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι...
(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 26η Ιουνίου 2009)
Προ ημερών, παρακολουθούσα τη συζήτηση μεταξύ τριών εκπροσώπων παρατάξεων του Ελληνικού κοινοβουλίου. Και οι τρείς κυρίες είναι πασίγνωστες οχι μόνο ως βουλευτίνες αλλά και για την μαχητικότητά τους υπέρ διαφόρων κοινωνικών ομάδων και τις πρωτοποριακές θέσεις τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας.
Η συζήτηση, στην ραδιοφωνική εκπομπή, διαμόρφωνε ένα potpourri απο σκέψεις για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και γενικότερα την χωροτακτική βελτίωση της σημερινής Αθήνας.
Θα πρέπει να πω οτι όλα ξεκίνησαν λαμπρά...
Οι δυναμικές κυρίες, με άποψη για τα Ελληνικά θέματα, ανταγωνίζονταν η μια την άλλη στο ποιά θα κάνει την καλλίτερη πρόταση ή θα προβάλλει την ποιο πιασάρικη ιδέα για την αναβάθμιση της κατακαημένης πρωτεύουσάς μας.
Σύντομα όμως το ραδιοφωνικό σκηνικό άλλαξε...
Την σώφρονα ανταλλαγή επιχειρημάτων διαδέχτηκε η ανεξέλεγκτη υπερβολή οδηγώντας σε ενα πνεύμα κομματικού ανταγωνισμού... “Μα εμείς το έχουμε στο πρόγραμμά μας…” είπε η μια εκ των βουλευτἰνων και ας ήταν ατεκμηρίωτο και ανέφικτο το συγκεκριμένο πρόγραμμα.
Σκέφτηκα τότε οτι αυτό που άκουγα ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας μας.
Αλλωστε εμείς τις εκλέξαμε και εμάς και τις ιδέες μας εκπροσωπούν. Αν πρόκειται όμως το κάθε ωραίο ξεκίνημα να το διαδέχεται η ανέφικτη υπερβολή και ο λαϊκίστικος ανταγωνισμός του στυλ “Μα εγώ το έχω στο πρόγραμμά μου…” τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα.
Αν τόσο σημαντικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού κοινοβουλίου τα μπλέκουν άσχημα και τελικά αοριστολογούν τι μένει σε εμάς τους απλούς και αδύναμους πολίτες; Ισως τίποτα εκτός αν διατηρούμε ακόμα την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο και αποφασίσουμε να το παλέψουμε με πρωτοτυπία έξω απο τους τσελεμεντέδες των ευχολογίων των εκάστοτε κυβερνήσεων...
Επηρεασμένος αναμφίβολα απο πολλές πρωτότυπες ιδέες για την αντιμετώπιση των χωροτακτικών προβληματισμών της Αθήνας, που έτυχε να μελετώ πρόσφατα, θα επικεντρωθώ επιλεκτικά σε προτάσεις ταμπού που όμως οδηγούν σε μοναδικά εφικτές και βιώσιμες λύσεις.
Η Αθήνα είναι αναμφίβολα μια πόλη με φυσιογνωμία μεγαλοχωρίου ενώ οι υπόλοιπες, με την Θεσσαλονίκη δεύτερη και καλλίτερη, ακολουθούν απο κοντά.
Η αρχική πόλη των Αθηνών σχεδιάστηκε για πληθυσμό 100.000 κατοίκων και αυτόν με πλημμελή κάλυψη αναγκών εφόσον, κατόπιν συνεχών παρεμβάσεων, ποτέ δεν υλοποιήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός.
Επιπλέον, η σχεδιαστή άποψη της εποχής δεν είχε λάβει υπ’οψιν την πληθώρα των σημερινών τροχοφόρων παρά μόνο των προβλεπόμενων λιγοστών αμαξών.
Τα χρόνια πέρασαν και γύρω απο αυτο το ανεπαρκέστατο κέντρο διαμορφώθηκε άναρχα η συμπλήρωση του οικιστικού ιστού ως επι το πλείστον με την ακόμα προσφιλή μέθοδο των καταπατήσεων του εκάστοτε περιαστικού χώρου. Σε αυτόν τον ιστό εγκλωβίσθηκαν τελικά τα μικροχώρια και οι οικισμοί που υπήρχαν απο αρχαιοτάτων χρόνων όπως της Κηφισιάς.
Η συγκέντρωση στο Αττικολεκανοπέδιο, πολυάριθμων πληθυσμών, που καθιστούσε την συνεχή επέκταση επιτακτική, κρίθηκε αναγκαίος διότι μόνον έτσι διευκολυνόταν ο έλεγχός τους απο την μεγαλοαστική τάξη της εποχής.
Οι άρχοντες της Αθήνας δεν μπορούσαν να ανεχτούν την διαφορετικότητα ούτε των Μικρασιατών, μετά το 1922, ούτε των χωρικών μετά το 1952, που κατά κύματα κατέκλυζαν το υποσχόμενο εργασία Αττικολεκανοπέδιο.
Οι υποδομές άλλωστε της επαρχίας, ειδικά της νότιας, ήταν τουλάχιστον κωμικές. Η ηλεκτροδότηση π.χ. της Ελληνικής επαρχίας ολοκληρώθηκε, και είναι ντροπή για την δημοκρατία μας, επι δικτατορίας...
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έχοντας κακή εμπειρία απο τον πρώτο του προσωπικό πόλεμο με τους Εγγλέζους της Πάουερ σε ανύποπτο για τις θύμισες των πολλών χρόνο, επικεντρώθηκε στις υποδομές των οδικών αξόνων εγκαταλείποντας ουσιαστικά κάθε άλλη αναπτυξιακή φιλοδοξία.
Σήμερα όμως προκύπτουν ερωτήματα που δεν απαντώνται με ευχολόγια, ούτε με το πρασίνισμα των ταρατσών ούτε με το γκρέμισμα μερικὠν κτιρίων τα οποία παρεπιπτόντως θα μας επιβάλλουν τη θέαση των αντιαισθητικών σωθικών των διπλανών τους, ούτε με ενοποιήσεις αρχαιολογικών χωρών που αφορούν το απόλυτο κέντρο, ούτε με άλλες ψευδαισθήσεις...
Η Αθήνα και σιγά - σιγά οι υπόλοιπες πόλεις μας καταντούν μη βιώσιμες και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε...
Παύουν να είναι βιώσιμες διότι αναπτύχθηκαν πυκνά γύρω απο βιομηχανίες που ήδη αποχώρησαν ή αποχωρούν.
Χωρίς βιομηχανίες δεν υπάρχει έργο για εργάτες και χωρίς εργάτες δεν υπάρχει λόγος να τους πλαισιώνουν οι επαγγελματίες.
Με άλλα λόγια... «Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες και φύγανε οι φαντάροι...»
Πριν καταλήξουμε όμως σε μία μακρόπνοη λύση αναδημιουργίας των Ελληνικών πόλεων και κωμοπόλεων της υπαίθρου, πορεία μοναδική και αναγκαία για τα νέα δεδομένα της ζωής, θα πρέπει να σκεφτούμε το αύριο.
Οι πιθανότερες λύσεις φαίνονται να είναι δυο.
Η μια, αν και θα μας δυσκολέψει αρκετά η εφαρμογή της, συμβαίνει ήδη με αργούς ρυθμούς και χωρίς προγραμματισμό. Εαν αποφασίσουμε να επιταχύνουμε τη διαδικασία θα ακολουθήσουμε την τακτική των σοφών παιδιών, όταν συμπληρώνουν ένα απαιτητικό puzzle.
Απλώνουν όλα τα κομμάτια γύρω απο την εικόνα με φανερή την εικονογραφημένη πλευρά και μετά βασιζόμενοι στην χρωματική πυκνότητα επιλέγουν το πιθανότερο για ταίριασμα κομμάτι.
Έτσι και οι πολεοδόμοι ή χωροτάκτες θα υποδείξουν νέες περιοχές στην περιαστική ζώνη για την εγκατάσταση των αστών του κέντρου, όσων δεν το εγκατέλειψαν μέχρι τώρα, και κατόπιν, αφού επανακαθορίσουν χρήσεις για το ρημαγμένο και άδειο αστικό κέντρο, διαμορφώνοντας μια νέα πρόταση για την κάθε περιοχή, θα προχωρήσουν στην ανάπλασή της βάσει του νέου και ενιαία λειτουργικού μοντέλου της πόλης.
Οτι δεν ταιριάζει σε αυτή την ανάπλαση θα κατεδαφίζεται χωρίς συναισθηματισμούς για την αστική μας κληρονομά που τάχατες χάνεται ώστε να δοθεί χώρος και τόπος στο πράσινο αλλά και σε όσες χρήσεις πολιτισμού και ανθρώπινης επικοινωνίας στερήθηκαν οι κάτοικοι της πόλης επι δεκαετίες.
Θα χρειαστεί όμως ένα πλάνο για όλα αυτά και ένα γενικότερο ρυθμιστικό σχέδιο για την νέα μικρότερη πόλη που θα προκύψει, ένα σχέδιο που δεν θα περιορίζεται σε τρείς λεωφόρους και πέντε πλατείες με ασθενικό και εγκαταλελειμμένο πράσινο αλλα θα προδιαγράφει την πορεία της πόλης μέσα απο τα νέα δεδομένα της ζωής και της τεχνολογίας.
Ενα ρυθμιστικό σχέδιο που θα αποβλέπει στο να εξυπηρετεί χωρίς τσιγκουνιές όσους θα γεννιούνται αντι των ιδιοκτησιακών ΕΓΩ εκείνων που θα αναχωρούν...
Οταν με το καλό ανασχεδιαστεί το κέντρο, οι προσωρινοί κάτοικοι των περιαστικών ζωνών θα ξανασκεφτούν εἀν προτιμούν τον κοινωνικό πλούτο του κέντρου απο την ερημιά των πράσινων ονείρων τους.
Η εμπειρία λέει ότι θα υπάρξει ένας συμβιβασμός ενδιαφερόντων που όμως θα λειτουργήσει δυναμικά και θα επεκταθεί στην ανάπλαση και των γύρω περιοχών και δήμων που μαζί θα δώσουν με την διαφορετικότητά τους τον πλούτο της νέας πόλης.
Να θυμίσω ότι μια πόλη ξεκινά να αναπτύσσεται απο το κέντρο όπου προσδιορίζονται όλες οι πολιτιστικές και διοικητικές της δομές. Τα πολιτιστικά μνημεία είναι συνήθως το σήμα κατατεθέν μιας πόλης.
Στην Αθήνα, αν δεν είχαμε την κλασσική μας κληρονομιά, θα αντιμετωπίζαμε σοβαρά προβλήματα ταυτότητας και αναφοράς. Για το λόγο αυτό ένας επανασχεδιασμός θα αποβλέπει στο να αναδείξει τον υπάρχοντα πολιτισμικό πλούτο διαμορφώνοντας ένα ιστό αναφοράς πολύ ποιο φιλόδοξο απο τους σημερινούς στόχους της συνένωσης των αρχαιολογικών χώρων.
Παραμένει όμως το θέμα του ρυθμού υλοποίησης αυτής της ολικής επαναφοράς στην πόλη μνημείο και ταυτόχρονα στην πόλη χαράς. Άλλωστε σε αυτό θα απέβλεπε ο συγκερασμός των αναγκών διαβίωσης του σύγχρονου κατοίκου της Αθήνας σε ένα χώρο παντοτινής μνημειακής μεγαλοπρέπειας.
Εάν όμως δεν βρεθεί τρόπος να επιταχυνθεί ο ρυθμός υλοποίησης τα αποτελέσματα θα είναι μια φτωχική επανάληψη όσων συνέβησαν ήδη και μία νέα κακέκτυπη πόλη θα επαναδιαμορφωθεί πάνω στα ερείπια των ρημαγμένων απο εγκατάλειψη σπιτιών του κέντρου.
Για αυτή την επιτάχυνση θα πρέπει να προχωρήσουμε στη δεύτερη λύση που προϋποθέτει την κατάρριψη του ταμπού των υψηλών κτιρίων αντιμετωπίζοντας ριζικά κάθε αίσθημα υψοφοβίας με όσα προσφέρει η σύγχρονη κατασκευαστική τεχνολογία.
Όμως, με το υψοφοβικό σύνδρομο των Αθηναίων θα ασχοληθούμε αναλυτικά την επόμενη εβδομάδα.
Ο Θησαυρός του Γιαπωνέζου και η ευκαιρία που χάθηκε...
(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 19 Ιουνίου 2009)
Πολλοί θα θυμούνται την κορυφαία φράση της αλήστου μνήμης Μαλβίνας Κάραλη που σε τέσσερις λέξεις συνόψιζε τα αίτια των χαμένων ευκαιριών του λαού μας...
Όποτε πέφτουμε στα δύσκολα θυμόμαστε την Μαλβίνα διότι πως να ξεχάσουμε τον φταίχτη, την ατυχία μας δηλαδή. Η ατυχία μας φταίει για όλα, για το οτι οι ξένοι δεν μας καταλαβαίνουν, για το οτι η οικονομική ένδεια έρχεται σε στιγμές που δεν την περιμένουμε, ακόμα και για το οτι ο Γιαπωνέζος ξεκίνησε από λάθος χώρα με τις βαλίτσες του τίγκα στα Ομόλογα του Αμερικανικού Δημόσιου και στα περίφημα Ομόλογα Κένεντι, αξίας 96 δισεκατομμυρίων Ευρώ.
Το ποσό είναι ασύλληπτο, μεγαλύτερο απο το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους της χώρας και βάσει των διεθνών συνθηκών περί ξεπλύματος του βρώμικου χρήματος, το πρόστιμο που θα μας αναλογούσε ως κρατικό έσοδο θα ήταν περίπου 38 δις. Ευρώ (περισσότερο απο ενάμιση ΕΣΠΑ). Έτσι, με μια σύλληψη, χωρίς κόπο, χωρίς γραφειοκρατία χάριν της τύχης που θα μας χτυπούσε την πόρτα..., θα βγάζαμε γλώσσα όχι μόνο στους λοιπούς Ευρωπαίους αλλά και στις πλουσιότερες χώρες της γής αφού αυτές είναι οι περισσότερο χρεωμένες με την ανατριχιαστική πρόβλεψη ότι το 78% του ΑΕΠ του 2007 θα γιγαντωθεί στο 114% του ΑΕΠ το 2014. Οι κυβερνήσεις δηλαδή των 10 πλουσιότερων χωρών του κόσμου θα χρωστάνε το 2014, 50.000 δολάρια για καθέναν από τους πολίτες τους.
Για σκεφτείτε ποιά και πόσα δημόσια έργα θα χρηματοδοτοτούσε μέχρι το 2014 το υπουργείο ανάπτυξης αφού τα εντυπωσιακά 3.34 δις. Ευρω που διέθεσε ο Σουφλιάς (βλέπε Τσακανίκας και Βασιλειάδης -- ΙΟΒΕ) σε χρόνο ομολογουμένως ρεκόρ για να αντιστρέψει το δυσμενές οικονομικό κλίμα απο την ιδιωτική επενδυτική άπνοια, δεν θα ήταν παρά ένα φτωχικό 10% των ξανοιγόμενων δυνατοτήτων...
Όμως είμαστε άτυχοι και αν είχα να διαλέξω σε ποιόν θα έδινα το βραβείο για την προβλεψιμότητα των μακροοικονομικών μεγεθών θα το αφιέρωνα στην Μνήμα της Μαλβίνας παρά στην υπερφίαλη παραδοξότητα του κυρίου Ρουμπίνι που μας τα έλεγε, λέει απο το 2006 αλλά ο ίδιος δεν τα εφάρμοζε στις προσωπικές του επενδύσεις, προσπαθώντας τώρα να ρεφάρει απο την δική του κακοδαιμονία με το να κινείται σε κασέ 100.000 - 200.000 Ευρω για κάθε του διάλεξη.
Ασφαλώς, στο πρόσφατο συνέδριο των Οικονομικών Διευθυντών που κάθε χρόνο οργανώνει η KPMG, δεν παρέλειψε να πει και το σοφότατο οτι δεν έχουμε άλλη επιλογή απο το δημοσιονομικό σιγύρισμα...
Τα άλλα, τα δημοσιονομικά τεχνάσματα των ελεύθερων σκοπευτών εκτός της ευρωζώνης δεν σας ανήκουν πλέον είπε. Ξέχασε βέβαια να θυμίσει οτι όταν δεν έχεις την δυνατότητα να αυξήσεις με υποτίμηση τον πληθωρισμό μειώνεις τους μισθούς... αλλά δεν ήθελε φαίνεται να αποκτήσει εχθρούς στις τάξεις των Ελλήνων μισθωτών... Ποιός άλλωστε θα πληρώσει για την επόμενη διάλεξή του στη χώρα μας αν χάσει την μέχρι τώρα αδιαπραγμάτευτη δημοφιλία του;
Κτυπημένοι λοιπόν απο την ατυχία του Γιαπωνέζου και την έλλειψη φαντασίας στις προτάσεις Ρουμπίνι, αναρωτήθηκα αν την σοφή λύση θα έδινε ο συντηρητικότερος πρώην οικονομικός σύμβουλος του Ρέιγκαν και πρόσφατα του Ομπάμα, Δρ Μάρτιν Φελστάιν. Και αυτός όμως ξεκίνησε απο το δημοσιοοικονομικό σιγύρισμα...
Βρε τι πάθαμε, σκέφτηκα, σε χρυσωμένους οικονομικούς συμβούλους ανατρέξαμε και σε νοικοκυρές καταλήξαμε... Δηλαδή αν διαθέταμε όλοι από ένα πτυχιάκι οικοκυρικών, θα είχαμε λύσει το οικονομικο πρόβλημα της χώρας και μάλιστα επάξια και σύμφωνα με ότι ποιο ευφυές έχει να προτείνει σήμερα η Οικονομική επιστήμη;
Άρα σκέφτηκα, όταν δεν μας κάθεται η τύχη πιάνουμε τα οικιακά και όπως οι νοικοκυρές της μεταπολεμικής περιόδου συμπληρώνουμε με σύνεση τις αράδες στο μπλοκάκι των αγορών.
Παει το τελευταίο μοντέλο εκείνης της Αλφα Ρομέο αλλά και εκείνη η χρυσοπράσινη τσαντούλα στην βιτρίνα των Luis Vuitton που τόσο καιρό λιμπιζόμαστε...
Οι τύχες τους τώρα είναι ξεκάθαρα, έξω απο τη λίστα μας...
Λέτε να σώσουμε έτσι την κατάσταση; Λέτε να σφίξουμε το ζωνάρι και μόλις ακουστεί εκείνος ο αποκρουστικός ήχος, όταν κτυπάς κόκαλο, να πούμε εδώ είμαστε, κουραστήκαμε αλλά φτάσαμε.
Θα ήταν απλό αλλά δυστυχώς τα ζωνάρια είναι κάπως ντεμοντέ στην εποχή μας και τα σφιξίματα δεν τα συνιστά η σύγχρονη ψυχιατρική που έγινε τελικά μέρος της καθημερινότητάς και στον τόπο μας... Ας όψεται ο Υάλομ για αυτή τη δημοφιλία.
Επιπλέον, δεν είναι μόνο η κακή διάθεση που δημιουργεί η απότομη συνειδητοποίηση της επικείμενης φτώχιας αλλά και όλες εκείνες οι παράπλευρες απώλειες μιας πεσμένης ψυχολογίας.
Να τα φάρμακα, να τα ηρεμιστικά, να οι αυξημένες επισκέψεις στον ψυχίατρο, θα ξεκινήσουμε να πάμε για καλό και να μας βγει σε κακό... σε πολυ κακό μάλιστα...
Συχνά, τέτοιες στιγμές θυμάμαι τα αμίμητα διδάγματα του Καζαντζάκη μέσα απο τις εμπειρίες ζωής ενός γνήσιου υποτίθεται Κρητικού όπως ο Ζορμπάς.
«Νάσαι καλά αφεντικό και αν δεν τα πήγαμε καλά με το ορυχείο δεν πειράζει, θα χορέψουμε και θα δεις πόσο όμορφα βλέπεις τη ζωή μέσα απο τον χορό...»
Και χόρευε ο Αλαν Μπεϊτς, στην ομώνυμη ταινία, αφήνοντας πίσω του το συντηρητισμό του Εγγλέζου που, όπως σε κάθε καλή νοικοκυρά, επέβαλε το «μπλοκάκι» γεμάτο με προσθέσεις και αφαιρέσεις.
Δεν πλούτισε απο την αποτυχημένη επένδυσή του στο ορυχείο ο Εγγλέζος αλλά έφυγε για τη χώρα του πλουσιότερος εσωτερικά, έχοντας αντικρίσει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής που αντλεί απο την ανθρώπινη επικοινωνία και σαρκάζει την ψευδεπίγραφη χαρά του καταναλωτισμού.
Ναι αλλα εν τω μεταξύ, πως θα γίνει να κατεβάσουμε ταχύτητα τόσο απότομα, πως θα αλλάξουμε συνήθειες 30 χρόνων, πως θα ξεχάσουμε το όνειρο εκείνης της κατακόκκινης Αλφα Ρομέο, πως θα σιγάσουμε την παρόρμηση για το χρυσωμένο τσαντάκι των Luis Vuitton;
Δύσκολα πράγματα, και ευτυχώς που το κατάλαβε ο Δρ Φελστάϊν αφού τόνισε... «...Μην το παρακάνετε, νοικοκυρευτείτε χωρίς αυξήσεις φόρων που είναι ήδη απο τους υψηλότερους στον κόσμο...» (όσοι διάβασαν το προηγούμενο άρθρο θα είδαν ότι συναγωνιζόμαστε την Γερμανία στους φόρους ενώ ξεπερνάμε κατά πολύ και την Ιαπωνία σε ποσοστό του ΑΕΠ)
Για να είμαι ειλικρινής, πάντα έβλεπα την τεράστια σημασία που έχει μια καλή κινηματογραφική ταινία στον ψυχισμό ενός ξένου που αν δεν καταφέρει να έλθει σαν τουρίστας θα μας σιγοντάρει τουλάχιστον απο μακριά γνωρίζοντας απο που κρατάει η σκούφια των αντιλήψεών μας για την οικονομία. «...Οχι φόροι, επανέλαβε αυστηρά ο Δρ Φελστάϊν και ασφαλώς νοικοκύρεμα..., μη ξεχνώντας να προσθέσει, έχοντας πάρει τα μηνύματα του Ζορμπά, μην κάνετε τίποτα το δραματικό, μείνετε με το έλλειμμα που έχετε και σκεφτείτε νηφάλια ποια θα είναι τα καταλληλότερα μέτρα για το αύριο... Αυτά να επιλέξετε...» χωρίς λεξοτανίλ και χωρίς άγχη συμπληρώνω εγώ και σίγουρα η μέριμνα του Θεού για τους Ελληνες, που δεν είναι παρά μια μπουκιά παρά πάνω στον Μέγα Δείπνο των λαών, θα έλθει αρωγός.
Ισως αυτή η μπουκιά στον Δείπνο των Ευρωπαίων, το 2% του Ελληνικού ΑΕΠ σε αυτό της ευρωζώνης, να καθοδήγησε και τον Πρωθυπουργό Σημίτη στο να μας βάλει στην ΟΝΕ. Ποιος θα αντιδρούσε σε ένα φτωχικό 2%; Kαι στραβά να παει, θα σκεφτόταν, “χάθηκε η φοράδα στο αλώνι…”
Τελικά, αναλογιζόμενος όλα αυτά αναρωτήθηκα για ποιο λόγο κάνουμε τόση φασαρία;
Για ποιο λόγο έχει επικρατήσει τόσος φόβος για την οικονομική μας κακοτυχία, λες και όταν βγαίνουμε απο το καζίνο Λουτρακίου είμαστε δακρύβρεκτοι και με καταμουσκεμένο το Καλαματιανό μας μαντίλι.
Όσο και αν παίδευα τις σκέψεις μέσα στο μυαλό μου, το μόνο που κατάφερα ήταν να καταλήξω στο ότι εκείνο που μας λείπει πραγματικά είναι η ελπἰδα και αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μας.
Δεν είναι το οτι αύριο μπορεί να μην έχουμε συντάξεις, αφού θα έχουμε προσαρμοστεί μέχρι τότε στην ήπια λογική των προτάσεων Φελστάιν και θα ζούμε με λιγότερα, ούτε είναι ότι δεν θα θέλουμε εξοχικά των 300 μ2 για χρήση δέκα πέντε ημερών ενώ τις υπόλοιπες θα σαπίζουν έρημα, αλλά το οτι δεν έχουμε ποιά την αισιοδοξία των παλιών καλών ημερών, όταν με ένα γλειφιτζούρι τα παιδιά ήταν χαρούμενα.
Θυμάμαι τη χαρά που ένιωσα μικρό παιδί, όταν μου αγόρασαν οι γονείς μου, ένα τόπι φτιαγμένο απο κόκκινη ζελατίνα και κρεμασμένο από ένα ελαστικό σπάγκο...
Σήμερα τα παιδιά μας θἐλουνε απο φορητό PSP και πάνω ενώ πριν προλάβει να ανθίσει το μούσι στα πρόσωπα των αγοριών, εκείνα σχεδιάζουν τις βόλτες με το κόκκινο GT που θα τους αγοράσει για αποκλειστική χρήση ο μπαμπάς. Δεν έχει σημασία αν δεν τους το υποσχέθηκε... Θα τους το υποσχεθεί διότι έτσι αποφάσισαν εκείνα...
Η ευκαιρία επομένως ίσως να είναι ακόμα εδώ, σε μια διαφοροποιημένη ψυχολογία που θα υποδεχτεί τον κόσμο που έρχεται επαναφέροντας την αισιοδοξία μαζί με τις μειωμένες προσδοκίες που πλέον θα είναι επιθυμητές.
Το Δημόσιο Χρέος και η Ευρωπαϊκή Ένωση (Μέρος β)
(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 12 Ιουνίου 2009) είναι πρακτικά αδύνατον να απαλλαγούμε από τα προβλήματα της οικονομίας, ακόμη και αν δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση, ακόμα και αν είχαμε την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου και τον πειθαρχικότερο λαό ώστε να μειώναμε την όποια φοροδιαφυγή περιορίζοντας ταυτόχρονα τις όποιες σπατάλες του Δημοσίου. Ίσως λοιπόν να ήλθε η στιγμή να εξοφλήσει η ΕΕ τις υποχρεώσεις της στη χώρα μας, επιτρέποντας μας να εξοφλήσουμε σωστά και τις δικές μας.
Στο προηγούμενο άρθρο εξετάσαμε, σκεπτόμενοι παράλληλα με τον αναγνώστη, τον ρεαλισμό των εξαγγελλόμενων πολιτικών επιλογών για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Στο ακόλουθο δεύτερο τμήμα του άθρου θα συνεχίσουμε να διαφοροποιούμαστε απο τις καθεστηκυίες απόψεις οι οποίες όπως αποδεικνύεται μας αυτοπαγιδεύουν σε αδιέξοδες λύσεις.
Αν και είναι πραγματικά όμορφη η σκέψη να μειώσουμε το χρέος μας και να μηδενίσουμε τα ελλείμματά μας, αφού θα μας γέμιζε με αυτοπεποίθηση και ως άτομα και ως χώρα, παραμένει το ερώτημα της εφικτότητας και του ρεαλισμού του εγχειρήματος.
Εάν ο ρεαλισμός και η αποφυγή πολιτικών σκοπιμοτήτων καθόριζαν τις θέσεις μας, τότε θα βλέπαμε χωρίς δυσκολία ότι όλα όσα λέγονται προς αυτή την κατεύθυνση (δείτε προηγούμενο πρώτο μέρος του άρθρου) είναι από εσφαλμένα έως εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Διότι μη έχοντας
3) δημοσιονομικές δυνατότητες (η ΕΕ ζητάει επίμονα την άμεση τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και τη μείωση των ελλειμμάτων, με όλα όσα αυτά συνεπάγονται όπως περιορισμοί στους μισθούς, λιτότητα, μειωμένη ζήτηση σε ένα φαύλο κύκλο με τον αποπληθωρισμό κ.α.)
Επομένως, όχι μόνο είναι σχεδόν αδύνατο να αποπληρώσουμε τα χρέη μας ή να μειώσουμε το έλλειμμά μας, αλλά ούτε καν να σταματήσουμε τη συνεχή αύξησή τους, τουλάχιστον μέχρι του σημείου που δεν θα μπορούμε να τα πληρώσουμε αφού δεν θα εξασφαλίζουμε τον περαιτέρω δανεισμό μας.
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Μήπως πρέπει να υποδουλωθούμε στους Γερμανούς ή στους Γάλλους (όπως παλαιότερα στους Εγγλέζους) ή να χρεοκοπήσουμε ανεπιστρεπτί; Πως θα πρέπει να ενεργήσουμε, για να αμβλύνουμε τις παρενέργειες του χρέους και να μην υποκύψουμε στο μοιραίο;
Ο J. M. Keynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία, είπε τα εξής:
«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη... Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις Μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα. Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας». Δυστυχώς, κανένας δεν τον άκουσε με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι βαρύτατες συνέπειες του κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.
Επομένως, η ερώτηση που οφείλουμε να θέσουμε για τη χώρα μας και στην οποία θα πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη, είναι κατά κάποιον τρόπο αυτή που έκανε τότε ο Keynes: “Μέσω της πώλησης ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος και τα ελλείμματα μας, καθώς επίσης σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα;”
Εμείς, θα ισχυριστούμε, θέλουμε να δουλέψουμε παραγωγικά, δεν είμαστε «οκνηροί» ούτε θέλουμε να χρωστάμε. Πώς να το κάνουμε όμως πρακτικά, όταν μας έχουν αφαιρεθεί όλα τα εργαλεία χειρισμού της οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα αποκλειόμαστε από όλες τις αγορές του εξωτερικού και σιγά-σιγά και απο αυτές της ίδιας μας της χώρας;
Εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν μας εξασφαλίζουν τις αγορές για τα προϊόντα μας, αυξάνοντας έτσι το ΑΕΠ μας (οπότε θα μπορούσε να μειωθεί αναλογικά το χρέος μας) ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουν να μας αποκλείουν από τις δικές μας (δείτε Lidl, Aldi, Makro, Media Markt, Vinci, Hochtief, Carrefour, Unilever, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες κλπ γερμανικών και γαλλικών συμφερόντων ), δεν στέλνουν τους πολίτες τους να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, δεν χρησιμοποιούν τη ναυτιλία μας για τις μεταφορές τους, δεν κάνουν ευρύτερα χρήση του τομέα των υπηρεσιών μας (75% του Ελληνικού ΑΕΠ), δεν επενδύουν εδώ σε παραγωγικές μονάδες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα μας, αλλά εκμεταλλεύονται μόνο τις καταναλωτικές μας επιδόσεις, δεν προστατεύουν ενεργά (και με δικό τους πολεμικό εξοπλισμό) τα σύνορά μας, δεν μας προσφέρουν χαμηλά επιτόκια και δεν ενδιαφέρονται για την επίλυση των προβλημάτων μας, για τι ακριβώς τους χρειαζόμαστε;
Ιδιαίτερα όταν:
Ακόμη και αν ήμασταν αποικία ή δορυφόροι τους, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να εξασφαλίζουν την επιβίωση και τη μη χρεοκοπία μας, αφού στην κυριολεξία μας απαγορεύουν να δραστηριοποιηθούμε μόνοι μας;
Εγκαταστάθηκαν εδώ, διαμόρφωσαν ολιγαρχίες, έφτιαξαν δρόμους για την εισβολή των επιχειρήσεων τους, απομυζούν τη φορολογική βάση μας (φοροαποφυγή πολυεθνικών), εξάγουν τα προϊόντα τους εξασφαλίζοντας τις δικές τους θέσεις εργασίας, τοκίζουν με μεγάλα κέρδη τα χρήματα τους, κερδοσκοπούν στο χρηματιστήριο μας, επιβάλλουν τις πολιτικές τους και ταυτόχρονα μας κατακρίνουν, για να εισπράξουν ακόμη περισσότερα εις βάρος μας. Ποιος αλήθεια χρειάζεται ποιόν και ποιος τελικά εκμεταλλεύεται ποίον;
Σίγουρα, εάν δεν ήμασταν μέλος της Ευρωζώνης, θα είχαμε ήδη ή θα κινδυνεύαμε οσονούπω να χρεοκοπήσουμε, ιδίως όταν γίνει αντιληπτή η αντιστροφή της πιστωτικής επέκτασης και τα 10 Ευρώ, που είχαν ως εκ θαύματος γίνει 1.000 Ευρώ (αναδανειζόμενα και πολλαπλασιαζόμενα), επανέλθουν στην πραγματική τους αξία.
Ταυτόχρονα όμως, εάν δεν ήμασταν μέλος αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία επιβάλλονται συχνά οι εγωκεντρικές και ιδιοσυγκρατικές ηγεμονίες των ισχυρών, δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ σε αυτήν την κατάσταση.
Ασφαλώς και δεν θα είχαμε επενδύσει σε τόσους δρόμους, κατασκευάσει τέτοια έργα και διοργανώσει Ολυμπιακούς αγώνες χωρίς την υποστήριξη των κοινοτικών κονδυλίων, ούτε θα είχαμε επεκταθεί επενδυτικά στην Ανατολική Ευρώπη. Θα ήταν όμως οι επιχειρήσεις δικές μας, θα απολαμβάναμε εμείς τα μερίσματά τους, θα ήμασταν ποιο ανεξάρτητοι, ποιό ελεύθεροι και δεν θα αναγκαζόμασταν να αγωνιάμε για ένα βιοτικό επίπεδο που βασίστηκε σε χρέη που εμμέσως μας επιβλήθηκαν.
Αξίζει επομένως να αναρωτηθούμε μήπως:
- Η ΕΕ πρέπει να φροντίσει να αυξηθούν τόσο το ΑΕΠ, όσο και οι εξαγωγές μας, περιορίζοντας ταυτόχρονα την τεράστια «φοροαποφυγή» των Ευρωπαϊκών πολυεθνικών που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα μας;
- Πρέπει να μετατρέψουμε το δημόσιο χρέος μας, εσωτερικό και εξωτερικό, εξ ολοκλήρου σε μακροπρόθεσμο, σταματώντας πλέον να δανειζόμαστε και απαιτώντας από την ΕΕ την εγκατάσταση παραγωγικών και όχι μόνο εμπορικών επιχειρήσεων;
- Για την εξόφληση των τόκων και των χρεολυσίων, πρέπει να αποφασισθεί ένα σταθερό ποσοστό επί του Ελληνικού ΑΕΠ (για παράδειγμα 10%) ώστε να είναι εφικτή η εκταμίευσή του σε ετήσια βάση, για όσα χρόνια χρειασθεί, χωρίς να εμποδίζονται οι απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις για την ορθολογικοποίηση της λειτουργίας της οικονομίας μας;
Αντί λοιπόν, ως χώρα της Ευρωζώνης, να χάνουμε το χρόνο μας, αναζητώντας λύσεις σε δευτερεύοντα προβλήματα και να αλληλοκατηγορούμαστε, είναι προτιμότερο να επικεντρωθούμε σε ενέργειες που είναι απαραίτητες για την κοινή μας πρόοδο.
Η ΕΕ πρέπει να δημιουργήσει, απο την πλευρά της, μία δική της ενιαία και αποτελεσματική χρηματοπιστωτική αγορά, διευκολύνοντας έτσι την διακίνηση του κεφαλαίου και της εργασίας εντός των συνόρων της, και να ολοκληρωθεί πολιτικά, μετατρέποντας τα κράτη σε ισότιμες Πολιτείες με μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση.
Εάν αυτά δεν συμβούν σήμερα, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης, κινδυνεύει να χαθεί για πάντα η δυνατότητα να γίνουμε πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα.
Το Δημόσιο Χρέος και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
J. M. Keynes,
Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που διαβάζει κανείς απλές αλλά καθόλου απλοϊκές αναλύσεις οικονομολόγων που δεν αποσκοπούν στο να δημιουργούν εντυπώσεις αλλά θέτουν “τον τύπον επί των ήλων” προβληματίζοντας τον αναγνώστη με την επιπολαιότητα σοβαρών κειμένων που παρά τον όγκο του χαρτιού που γράφτηκαν, ελάχιστη αξία έχουν ως εργαλεία διαμόρφωσης πολιτικής για την έξοδο απο την σημερινή κρίση.
Μία τέτοια ανάλυση είναι του οικονομολόγου Βασίλη Βιλιάρδου2, στην οποία βασίστηκε το ακόλουθο άρθρο.
Αναφέρει λοιπόν ο κ. Βιλιάρδος ότι στη λογική αυτής της βαθυστόχαστης επιπολαιότητας γράφτηκε πρόσφατα στην έκθεση της «Τράπεζας της Ελλάδος» ότι μπορούμε να μηδενίσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας έως το 2012, μέσω του περιορισμού της «τεράστιας φοροδιαφυγής» και της ουσιαστικής περιστολής της σπατάλης του δημοσίου. Οτι μπορούμε επίσης να στοχεύσουμε στη μείωση της αναλογίας του χρέους προς το ΑΕΠ στο 60%, μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα (10 έτη), με την επίτευξη σημαντικών πρωτογενών πλεονασμάτων, της τάξης του 4,5 - 5% του ΑΕΠ.
Γράφτηκε επίσης στην ίδια έκθεση, χωρίς να έχει υπάρξει αντίστοιχο παράδειγμα ποτέ και πουθενά σε άλλη χώρα, ότι θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε, με «Εκτεταμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ενισχύοντας παράλληλα την παραγωγική βάση με επενδύσεις, αυξάνοντας το ποσοστό απασχόλησης και ποιοτικής αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού και ενδυναμώνοντας τις ανταγωνιστικές μας δυνατότητες σε όλες τις αγορές».
Ξεκινώντας από το δεύτερο, τη μείωση δηλαδή του χρέους προς το ΑΕΠ μέσα σε μία 10ετία, διαπιστώνουμε ότι το εφικτό κεφαλαιακό πλεόνασμα κατά την Τράπεζα της Ελλάδος, είναι 86 δις € (8,6 δις € για δέκα έτη), όταν τα τελευταία 30 χρόνια το χρέος μας αυξανόταν σταθερά κατά 7 δις € ανά έτος. Απλή αριθμητική μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να επιδιώξουμε ετήσια καλυτέρευση ίση με 15,6 δις €!
Περνώντας στην προτεινόμενη απο την Τράπεζα της Ελλάδος “λύση”, θα πρέπει να αυξήσουμε τις επενδύσεις ενω τα ετήσια φορολογικά μας έσοδα των 55 δις € δεν φτάνουν ούτε για τις πρωτογενείς δαπάνες των 49 δις € (μισθοί και συντάξεις) συν τους τόκους των 11,3 δις € συν τις αποπληρωμές δανείων ύψους 26 δις €. Απαιτούνται δηλαδή ετησίως 86 δις € έναντι των 55 δις € που αποφέρουν τα φορολογικά έσοδα... Πως λοιπόν να περιμένουμε σοβαρές επενδύσεις απο τον δημόσιο τομέα;
Θεωρητικά βέβαια, θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τα φορολογικά μας έσοδα για να μηδενίσουμε τουλάχιστον τα 6,3 δις € του ετήσιου ελλείμματος του προϋπολογισμού.
Όμως, τα φορολογικά μας έσοδα είναι γύρω στο 22% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2008, όταν τα αντίστοιχα της Γερμανίας το 2006 ήταν επίσης 22% και της Ιαπωνίας 18%. Άρα σήμερα, δεν υστερούν καθόλου άλλων και μάλιστα βιομηχανικών χωρών όταν το 2006 ήταν μόλις στο 17% του ΑΕΠ..
Επομένως, πόσο θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τα φορολογικά μας έσοδα όταν γνωρίζουμε ότι το 1997 η Ιαπωνία αύξησε τους φόρους για να μειώσει το έλλειμμά της και οδηγήθηκε αμέσως σε ύφεση; Εμείς γιατί να τα καταφέρουμε καλύτερα απο την Ιαπωνία;
Περαιτέρω, η χώρα μας έχει χρόνιο και διαρκώς αυξανόμενο έλλειμμα στις τρέχουσες συναλλαγές, αγοράζει δηλαδή περισσότερα από όσα πουλάει οπότε, θα χρειαστεί ένα αντίστοιχο πλεόνασμα για να εξουδετερώσει το έλλειμμα αυτό που απο 32.477.334 δις € (15,21% του ΑΕΠ) το 2006 ανήλθε στα 41.038.983 δις € (16,72% του ΑΕΠ) το 2008.
Για να καταλάβει κανείς τη σοβαρότητα του ελλείμματος των 41 δις €, αρκεί να συγκρίνει το 16,72% επι του ΑΕΠ στην σημερινή Ελλάδα με το 8% επί του ΑΕΠ του Μεξικού το 1993, ένα χρόνο πριν και την παρά λίγο χρεοκοπία της χώρας αυτής που διασώθηκε χάρη σε δάνειο 50 δις $ από τις Η.Π.Α. Να σημειωθεί οτι η βασικότερη αιτία του Μεξικανικού προβλήματος ήταν ο υψηλός πληθωρισμός με νόμισμα συνδεδεμένο στο δολάριο οπότε, οι εξαγωγές του Μεξικού έχαναν την ανταγωνιστικότητά τους και μειώνονταν συνεχώς έναντι των εισαγωγών.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην σημερινή Ελλάδα, με τον πληθωρισμό να είναι επι χρόνια αρκετά υψηλότερος από το μέσο Ευρωπαϊκό ενώ το νόμισμα να είναι το ίδιο το ισχυρό Ευρώ.
Τι θα γίνει λοιπόν εάν σταματήσει η χώρα μας να προσελκύει ξένους επενδυτές, λόγω π.χ. αυξημένου ρίσκου και βρεθεί με εξαντλημένα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία που θα μπορούσαν να εκποιηθούν ως λύση ανάγκης;
Θα μπορούσε μήπως η Ελλάδα να διατηρεί τα επιτόκια υψηλά (ήδη προσέφερε 6.14%) προσελκύοντας επενδυτές από το εσωτερικό ώστε να συγκεντρώνει τα απαιτούμενα κεφάλαια για την εξόφληση των υποχρεώσεων της στο εξωτερικό και την αύξηση των επενδύσεων;
Αυτή η τακτική θα προσέφερε ίσως κάποια λύση, εάν ο ιδιωτικός τομέας (καταναλωτές & επιχειρήσεις) και ο χρηματοπιστωτικός ήταν υγιείς. Είναι όμως;
Τα δάνεια των Ελληνικών τραπεζών προς την Α. Ευρώπη υπολογίζεται ότι πλησιάζουν τα 70 δις €, δηλαδή το 25 - 30% του ΑΕΠ της χώρας. Συγκριτικά τα αντίστοιχα δάνεια των τραπεζών της Αυστρίας ανέρχονται στο 100% του ΑΕΠ, γεγονός που πιθανά εφησυχάζει τους ιθύνοντες εδώ. Με δεδομένες όμως τις αδυναμίες του Ελληνικού κράτους και την ανάγκη του για συστηματικό εσωτερικό δανεισμό μήπως η κατάσταση του τραπεζικού τομέα είναι ποιο επικίνδυνη απο ότι φαίνεται;
Απομένει η δυνατότητα «σύλληψης της τεράστιας φοροδιαφυγής», για την αύξηση των δημοσίων εσόδων και την επίλυση των προβλημάτων της Οικονομίας μας.
Είναι όμως πράγματι τεράστια η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα, συγκριτικά με άλλες χώρες, όταν:
Μία μέση Ελληνική οικογένεια π.χ. πληρώνει για φροντιστήρια περί τα 3.000 € το έτος ανά μαθητή, όταν η αντίστοιχη Γερμανική δεν πληρώνει τίποτα. Δεν είναι αυτός φόρος; Θεωρείται μήπως μηδαμινός και πρέπει να αυξηθεί; Εάν δεν υπήρχαν τα φροντιστήρια, δεν θα έμεναν όλοι οι απασχολούμενοι εκεί άνεργοι, αναγκάζοντας το Δημόσιο να τους πληρώνει; Δεν ενισχύουν επομένως οι Έλληνες πολίτες απ’ ευθείας το Δημόσιο;
Όσον αφορά τις σχετικά μεγάλες και εισηγμένες στο χρηματιστήριο Ελληνικές επιχειρήσεις, αυτές δύσκολα φοροδιαφεύγουν ενώ με τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών εξασφαλίζεται η επιβίωσή χιλιάδων εργαζομένων που διαφορετικά θα έφερναν την ανεργία της χώρας στο 14-20%, όπως συμβαίνει στην Ισπανία.
Εάν τώρα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην περιστολή των δαπανών του δημοσίου, είναι πράγματι σε θέση να καλύψει αυτή τους στόχους μείωσης των ελλειμμάτων και των χρεών, όταν υπάρχουν τόσα πολλά κοινωνικά προβλήματα;
Οτιδήποτε και αν καταφέρουμε στον τομέα αυτό, θα παραμείνουμε μακράν απο το να συμβάλλουμε ουσιαστικά στην επίλυση του προβλήματος του ασφαλιστικού που προέρχεται, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, από τη διαφοροποίηση της αναλογίας των εργαζομένων, σε σχέση με αυτούς που συνταξιοδοτούνται (γήρανση του πληθυσμού, κυρίως λόγω της αύξησης του προσδοκώμενου χρόνου ζωής, σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα).
Αλλα ούτε στην επίλυση του προβλήματος της ανεργίας των νέων θα έχουμε θεαματικά αποτελέσματα αφού ολόκληρη η Ευρώπη υποφέρει από την «ευρωσκλήρωση», τη μόνιμη δηλαδή παρουσία υψηλών ποσοστών ανεργίας, ιδίως των νέων, ακόμη και στη διάρκεια οικονομικών ανακάμψεων.
Συμπερασματικά, αν και είναι πραγματικά όμορφη η σκέψη να μειώσουμε το χρέος και να μηδενίσουμε τα ελλείμματά μας, πόσος ρεαλισμός υπάρχει σε αυτές τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και στις όψιμες υποσχέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν όψει της πάγιας ψηφοθηρικής τακτικής των πολιτικών μας;
- Στην παρένθεση, αν και παραφράζονται τα λόγια του Keynes, διατηρείται η ουσία της παρατήρησής του για τις Γερμανικές επανορθώσεις, διότι όπως εκεί δεν έγινε ποτέ αναφορά στις πραγματικές δυνατότητες αποπληρωμής των Γερμανών, έτσι και στα ευχολόγια της ΚΤΕ δεν γίνεται λόγος για την εφικτότητα των προτεινομένων.
- Ο Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και επιχειρηματίας που δραστηριοποιήθηκε για σχεδόν 20 χρόνια στην Γερμανία. Έγραψε πρόσφατα το πολύκροτο βιβλίο με τίτλο “Υπέρβαση εξουσίας” όπου αναφέρεται με συγκλονιστικές λεπτομέρειες η υπέρβαση εξουσίας της γραφειοκρατίας για την απαρέγκλιτη τάχα εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας.
Ενα ανάγνωσμα γίνεται αιτία αυθόρμητης αντίδρασης...
( Η ακόλουθη επιστολή στάλθηκε στον Ραδιοσταθμό του ΣΚΑΙ με κίνητρο την υποκρισία των φορέων του κράτους στην άθλια αντιμετώπιση των μεταναστών)
Κύριε Πορτοσάλτε ,
Συγκλονιστική ήταν η ανάγνωση της επιστολής για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή της Αχαρνών, σήμερα το πρωί..
Η δραματικότητα της απλής έκθεσης των παρατηρήσεων της κατοίκου της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ωμή μεν αλλα όχι προκλητική και αυτό ακριβώς ήταν η δύναμη όσων αναφέρθηκαν...
Εξετίμησα ιδιαίτερα το ότι μετά την ανάγνωση δεν σχολιάσατε...
Ήταν ένας φόρος τιμής στα γραφόμενα...
Αλλωστε, τι να προσθέσει κανείς μετά την πυχτή στεναχώρια που του προκάλεσαν οσα αναφερθηκαν;
Θα ήθελα μόνο να πω τούτα;
Το συγκεκριμένο πρόβλημα μπορεί να μπει σε πορεία διευθέτησης.
Δυστυχώς, η τρέχουσα κυβέρνηση επαναπαύεται με προκλητική αδράνεια στη λογική μιάς καριτακατούρας όσων είπε ο καραγκιόζης...
“…Θα βρωμίσουν οι μετανάστες, θα βρωμίσουν, θα αρρωστήσουν απο ανίατες ασθένειες και θα πεθάνουν...» απαλλάσσοντας τον τόπο απο την παρουσία τους... Είναι εν μέρη ταυτόσημη η πολιτική αυτή με εκείνην που επεφύλαξε η χώρα μας στους Μικρασιάτες Έλληνες, 300 χιλιάδες απο τους οποίους πέθαναν σε σύντομο χρονικό διάστημα απο κακουχίες, όντας πρόσφυγες στην Ελλάδα...
Όμως αυτή η τακτική δεν αποτελεί έκφραση πολιτικής ανθρώπων με δημοκρατική συνείδηση αλλά εκείνων με τις σκοτεινές συνειδήσεις που οραματίστηκαν τις φασιστικές ατραπούς ως διεξοδο απο τις κρίσεις του μεσοπολέμου...
Η σημερινή πολιτική για τους μετανάστες στην Αθήνα είναι πολιτική παράνοιας και ευτέλειας...
Το φαγητό που μοιράζεται αποτελεί πράξη αντίστοιχη με την περιποίηση των άστεγων σκύλων και τίποτε περισσότερο...
Όπως με το να ταΐζεις τους άστεγους σκύλους δεν λέγεσαι ζωόφιλος έτσι και με το να ταΐζεις τους άστεγους μετανάστες δεν λέγεσαι άνθρωπος...
Θα παρακαλέσω λοιπόν να ξεκινήσει μια προσπάθεια που θα έχει στη ρίζα της αντιστοιχίες με το έργο σας στην δενδροφύτευση των καμένων...
Ασφαλώς και δεν πιστεύεται οτι με την δενδροφύτευση, μέσω των ενεργειών του ΣΚΑΙ, θα σώσετε την Ελλάδα...
Πέρα όμως απο την όποια επιτυχία της προσπάθειάς σας εκεί ελπίζετε στην ενεργοποίηση του κόσμου σύμφωνα με ένα νεο για αυτούς σκεπτικό έμπρακτης αγάπης για την φύση.
Βάζετε έτσι τους εκκολαπτόμενους "μαχητές της φύσης", ενάντια στην αήθεια των οικοπεδοφάγων της γενιάς μου...
Με στενοχωρεί που η χυδαιότητα των συνομηλίκων μου, ξεπερνώντας κάθε αποδεκτό όριο, πασχίζει να ψευτοκρυφτεί στα πέπλα ενός εξυπνακίστικου και μαγκιόρικου εγωκεντρισμού.
Ελπιζω όμως ότι οι αυριανοί “μαχητές της φύσης” θα στέκονται συνειδητά εμπόδιο στην καταστροφή του περιβάλλοντος, οχι με άθλιες προσφυγές στο ΣΤΕ, όπως του Κυνηγού της Μεγαλόπολης (που σταμάτησε ένα τεράστιο περιβαλλοντικό έργο με την δικαιολογία οτι θα διώχνει τα θηράματα... δείγμα προβοκατόρικης ενέργειας που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των θεσμών μας...) αλλά με σύγχρονη αντιμετώπιση που δεν επιμένει οτι το 70% της Ελληνικής επικράτειας είναι δάση αντι του προφανούς των άνυδρων ξερότοπων, συχνά διάστικτων με παράνομες οικοδομές που κανείς δεν θέλει να απομακρύνει.
Τα νέα παιδιά που πήγαν στα φυτέματα των βουνών, που περιβάλουν την αστική χαβούζα του Αττικολεκανοπεδίου, είναι το μέλλον και η ελπίδα οτι αυτή η χυδαιότητα των καταπατήσεων απο γνωστούς και ανερυθρίαστους φίλους θα εύρει αντίσταση...
Με ίδιο επομένως σκεπτικό παρακαλώ διαμορφώστε μια πολιτική για το πως θα μπορούσε να ξεκινήσει η ένταξη των αστέγων στην Ελληνική κοινωνία με παραγωγικό τρόπο.
Ιδέες για τους τρόπους που θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί σας έχω στείλει δειγματοδοτικά στο παρελθόν με την ευκαιρία της τραγωδίας της Κούνεβα. Είχα προτείνει τότε την δημιουργία ταπητουργείου λαϊκής τέχνης που θα λειτουργούσε με στόχο να προσφέρει δουλειά σε άξιους και προοδευτικούς μετανάστες.
Ασφαλώς και δεν είμαι αφελής για να πιστέψω οτι ο ΣΚΑΙ θα είναι ο νέος Ηρακλής που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει μόνος την κοπριά του Αυγεία...
Όμως, όπως τα ματάκια των μικρών παιδιών λάμπουν με το φύτεμα των μικρών δένδρων έτσι και το πικρό χαμόγελο των μητέρων, που άστεγες ψάχνουν για το λίγο γάλα που θα κρατήσει τα παιδάκια τους στη ζωή, θα γλυκάνει η ελπίδα ενός παραγωγικού αύριο το οποίο αυτές θα είναι σε θέση να διαμορφώνουν...
Αυτή η αλλαγή, αυτό το γλύκαιμα στο χαμόγελο των ταλαιπωρημένων γυναικών θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά που μπορεί να προσφέρει ο σταθμός σας στο κοινωνικό σύνολο και ας γκαρίζουν παράφωνα οι αριστεριστές οτι εμπορευματοποιείτε έμμεσα (διαφημιστικά) δραστηριότητες που είναι της αρμοδιότητας του ΚΡΑΤΟΥΣ...
Δυστυχώς ενω εκείνοι θα ομιλούν για το κράτος, υποκρινόμενοι πίσω απο την λιγδιάρα αδιαφάνεια των οικονομικής τους ασυδοσίας, εσείς θα κτίζετε την ελπίδα στις ταλαιπωρημένες ψυχές...
Ας τους αφήσουμε στη λίγδα τους και στον υποκριτικό εγωκεντρισμό τους... Δεν αποτελούν στοιχεία του κόσμου που ανατέλλει...
Φροντίστε να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα... Θα έχετε πολλούς συμμάχους σε αυτή σας την προσπάθεια...
Η επόμενη μέρα των εκλογών...
(Η ακόλουθη επιστολή στάλθηκε στο ηλεκτρονικο ταχυδρομείο του ΠΑΣΟΚ, σε επιλεγμένους βουλευτές του κόμματος και σε ολίγους γνωστούς δημοσιογράφους)
Κύριοι του ΠΑΣΟΚ,
Μπράβο σας... το εκλογικό προοίμιο των Βουλευτικών εκλογών ήταν ικανοποιητικό.
Μόνο τώρα αντι να ομφαλοσκοπείτε με ανούσιες αναλύσεις ασχοληθείτε με μερικά κορυφαία θέματα της Ελληνικής καθημερινότητας...
Η παιδεία π.χ δεν έχει ανάγκη απο περισσότερα χρήματα... Ήδη σαν άπατη στάμνα καταπίνει το 4.7% του ΑΕΠ και αν σκεφτεί κανείς οτι ο Έλληνας γονιός μοιράζεται τρομερά έξοδα τότε ξεπερνά το 5.5% του ΑΕΠ με μηδαμινά αποτελέσματα σε σύγκριση με άλλες χώρες.
Το αποτέλεσμα είναι άθλιο τόσο στα Πανεπιστήμια της χώρας (ιδρύματα της συμφοράς θα τα αποκαλούσα...) όσο και στα λύκεια ή στα γυμνάσια με τις εκτρωματικές σε πολυ μεγάλο ποσοστό εγκαταστάσεις τους...
Όσοι θέλουν να φρίξουν πραγματικά ας δουν και το έργο του ανεκδιήγητου ΟΣΚ με το ευτελές Web Site που προσβάλλει την νοημοσύνη των Ελλήνων.
(http://www.osk.gr/)
Γνωρίζει π.χ. ο Γιώργος Παπανδρέου την άθλια κατάσταση του 1ου Γυμνασίου και Λυκείου Κηφισίας, την γνωρίζει καλά και όμως δεν φάνηκε ποτέ για να πει πέντε σταράτες κουβέντες...
Μόνον έτσι θα άλλαζε το άθλιο καθεστώς της Κηφισιάς που βγάζει ΝΔ όπως τα πρόβατα πάνε στον γκρεμό διότι προς τα εκεί πάει η αγέλη τους ...
Και πίθηκο να βάζανε στους ψηφοφόρους της ΝΔ... πίθηκο θα ψηφίζανε... Δυστυχώς μόλις μαθεύτηκε (μετεκλογικά) οτι η κυρία Γιαννάκου Κουτσίκου ήταν κουμπάρα του Καραβέλα... ΜΠΡΑΒΟ Μαριορή!!! Μπράβο...
Το θέμα πλέον είναι οικονομία και ποιότητα δηλαδή αναβάθμιση με αυστηρότητα που να απομακρύνει την χαχολιά που έφερε η δυστυχής εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Ανδρέα Παπανδρέου, το μεγαλύτερο ισως ανοσιούργημα κατά της σύγχρονης Ελλάδας.
Γιώργο Παπανδρέου, έχεις την δυνατότητα να δώσεις τιμή και αξία στον Πατέρα σου και να διορθώσεις ένα απο τα τραγικά του λάθη που ασφαλώς σε αναβάθμιση απέβλεπε αλλά σε καταβαράθρωση κατέληξε... με την δικαιολογία τάχα της αποφασιστοποίησης της Παιδείας.
Κανείς δεν το πίστεψε αυτό και όσες βελτιώσεις έγιναν ήταν μικρές μπροστά στην εξαθλίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος...
Θα μπορούσα να ισχυριστώ οτι η εμμονή του Γιώργου Παπανδρέου (Παππού) και του Ανδρέα Παπανδρέου (πατέρα) ήταν η προβοκάτσια της δεξιάς που έντεχνα τους έσπρωξε μέσα σε προκατασκευασμένο λάκκο και τους έφθειρε ανεπανόρθωτα στην μνήμη του Ελληνικού λαού.
Η προβοκάτσια της δεξιάς δυστυχώς επέτυχε...
Είναι καιρός όμως να τους επιστραφεί το αναμμένο κάρβουνο και μάλιστα πριν προλάβουν να πάρουν προφυλάξεις...
Έτσι θα καταλάβουν οι άθλιοι οτι η παιδεία δεν είναι κλωτσοσκούφης για να τον χειρίζονται όπως στην περίπτωση της σπουδαἰας δασκάλας Στέλλας Πρωτονοτάριου, πρώην διευθύντριας του 132ου Δημοτικού Σχολείου.
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4520929&ct=1)
Άρα περιμένουμε αποτελέσματα (σε μικρή κλίμακα με ισχυρό συμβoλισμό) όπως:
· Αποκατάσταση της σπουδαίας αυτής δασκάλας...
· Τα μαθήματα των μεταναστών να επανέλθουν στους πρότερους ρυθμούς και με μεγαλύτερη κρατική ενίσχυση...
· Το φασιστόμουτρο που την διαδέχτηκε, αφού την κατήγγειλε, να τιμωρηθεί παραδειγματικἀ ως άτομο απεχθές στην κοινωνία μας.
Αν δεν γίνουν αυτά κύριοι του ΠΑΣΟΚ, αν δεν γίνουν αυτά αγαπητέ πρόεδρε Γιώργο, άστα και πήγαινε για ψάρεμα.
Θα έχεις μεγαλύτερη αξιοπρέπεια ψαρεύοντας παρά την εκλογική σου νίκη...
Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος – Επιχειρησιακός ερευνητής
http://www.bazioto.blogspot.com/
(+30) 6932 288185
Το “πρόβλημα του καφενείου” και η “σχολή της φραπεδιάς...”
Πολλοί απο μας έχουν διαπιστώσει την συνήθεια των νέων μας να καταλαμβάνουν τα καθίσματα των καφενείων ή café και να συλλογιούνται όχι ασφαλώς για τις μεταφυσικές αγωνίες του ανθρώπου αλλά για τα καθημερινά, την δουλειά, το κορίτσι ή το αγόρι του καθενός, την παρέα και τη διασκέδαση.
Είναι αυτά τα προβλήματα στα οποία θα έπρεπε να είχαν ανατρέξει απο καιρό και οι Έλληνες ιδιοκτήτες café για να αντιμετωπίσουν την επιδείνωση στην σχέση χρόνου κατάληψης και εσόδων απο τα τραπεζοκαθίσματά τους.
Σκεφτείτε να διέθετε έναν οικογενειακό σύμβουλο, ένα σύμβουλο εργασίας ή ακόμα και έναν ψυχολόγο μεταξύ των εργαζομένων του το κάθε café προσφέροντας δωρεάν συνεδρίες... Θα ξεπέταγε τους προβληματισμούς των νεαρών και θα ελευθέρωνε τα τραπεζοκαθίσματα για τους επόμενους νεαρούς πελάτες του.
Ο καθημερινός προβληματισμός των ιδιοκτητών café για την εμπορική τύχη των επιχειρήσεών τους θα είχε απαντηθεί ως δια μαγείας.
Όμως, δεν έμελλε ούτε οι ιδιοκτήτες των café ούτε η κοινωνία μας ολόκληρη να είναι τόσο εφευρετική διότι αν είχε λύσει το “πρόβλημα του καφενείου”, θα είχε ισως λύσει και πολλά άλλα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας και της καθημερινής μας ζωἠς, μέσα στις αφιλόξενες πόλεις μας.
Έλα όμως που υπάρχει και η θεωρητική πλευρά του θέματος που ξεφεύγει απο τον χώρο των café αν και δανείζεται το παράδειγμά τους...
Μέχρι πρόσφατα, δεν έβλεπα, όπως και οι περισσότεροι, ότι η κουλτούρα του φραπέ ήταν δικαιολογημένη λόγω των προβληματισμών των νέων που θέλουν τον χρόνο τους για να αντιμετωπιστούν.
Όμως άλλαξα άποψη όταν μελέτησα τις θέσεις του αρχιτέκτονα Δ. Φιλιππίδη, ενός εκ των πλέον προβεβλημένων αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, με τεράστιο συγγραφικό έργο για τους παραδοσιακούς οικισμούς της χώρας.
Ο αρχιτέκτων και καθηγητής Φιλιππίδης αναφέρει τρεις σχολές στις αρχιτεκτονικές τάσεις:
Την παντοδύναμη παλιά σχολή, η οποία πιστεύει οτι έχουμε τα εργαλεία να κάνουμε τη δουλειά, να αναμορφώσουμε δηλαδή, παρεμβαίνοντας κατά το δοκούν, τις πόλεις μας.
Την σχολή του “φραπέ”. Όσοι την υποστηρίζουν ισχυρίζονται κατά τον καθηγητή, ότι έχουμε πόλεις με πολύ ηλιοφάνεια και χαμηλή σχετικά εγκληματικότητα ενώ είμαστε μεσογειακός και ζεστός ή άλλως κοινωνικός λαός που χαρακτηρίζει μιά μόνιμα φιλική προδιάθεση.
Εαν στην πρώτη σχολή βλέπουν την κάθε πόλη μηχανικά και θεωρούν οτι μπορούν να μας παραδώσουν οποιαδήποτε αλλαγή με το κλειδί στο χέρι, στη δεύτερη η πόλη δεν είναι παρά ένα ανατολίτικο καφενείο...
Μεταξύ των δυο, υπάρχουν και οι λάτρεις της αισθητικής που βλέπουν την πόλη ως ένα τεράστιο έργο τέχνης...
Ο αρχιτέκτων Φιλιππίδης προτιμά την σχολή του καφενείου διότι δεν αρέσκεται στις έτοιμες και επιβαλλόμενες άνωθεν λύσεις.
Προτιμά οι λύσεις να ωριμάζουν μέσα από την κουβέντα όπως οι απαντήσεις στους προβληματισμούς των νέων τη συνοδεία φραπεδιάς.
Στη αρχή εντυπωσιάστηκα και είπα: Να ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στα προβλήματα δόμησης των πόλεων και της σχέσης αυτής της δόμησης με τον άνθρωπο, διοτι αυτό κυρίως προσφέρει η αρχιτεκτονική και γιαυτό μένει ανά τους αιώνες ως η βασικότερη των τεχνών που μας ανακαλεί σε εποχές και μεγαλεία πολιτισμών που χάθηκαν.
Ποιος δεν αισθάνεται συγκίνηση απο μια μεταφυσική αίσθηση, λέει ο Βρετανός συγγραφέας Κρίστοφερ Χίτσενς, όταν αναβαίνει στον βράχο της Ακρόπολης και αντιμετωπίζει τον Παρθενώνα;
Το μεταφυσικό δέος ομολογείται εδώ από έναν άνθρωπο που αφιέρωσε την ζωή του σε πραγματείες ενάντια στο Θεό, ενώ δηλώνει αντιθεϊστής χωρίς καμία επιφύλαξη.
Οταν επομένως αυτή είναι η διάσταση και το μεγαλείο της αρχιτεκτονικής για τον άνθρωπο, τότε οι θέσεις του καθηγητή Φιλιππἰδη επιδέχονται αναθεώρηση.
Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, δεν είναι μαύρα ή άσπρα, ποτέ δεν ήταν.
Βασικό επιχείρημα στην υποστήριξη της σχολής του “φραπέ” είναι ότι στη χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συνειδητότητα της ανταποδοτικότητας και έτσι το κράτος, παρά τις προσπάθειές του, δεν είχε την συνεργασία των πολιτὠν, όλων των πολιτών, ώστε τα όσα έγιναν ή σχεδιάστηκαν να γίνουν να έχουν προοπτική και μέλλον...
Στην περίπτωση της παρέμβασης στου Ψυρρή π.χ., όπου σήμερα ο Δήμαρχος της Αθήνας προσπαθεί να προλάβει απο τον αργό θάνατο το πάλαι ποτέ λαμπρό πολιτισμικό εγχείρημα, οι μαγαζάτορες μεν έκαναν οτι μπορούσαν για να αναπαλαιώσουν τα ετοιμόρροπα εργαστήρια βυρσοδεψίας ή τα εγκαταλελειμμένα σιδηρουργεία αλλά οι θαμώνες το είδαν διαφορετικά... και ακολούθησαν το “Καβάλα πάει στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάει” που λέει και το δημώδες άσμα, μόνο που τώρα η ιπποδύναμή τους είχε την παγωνιά του ατσαλιού...
Η περιοχή μετατράπηκε αρχικά σε ένα κάστρο ηχητικής ρύπανσης, τα τείχη του οποίου διαμόρφωνε ἐνα απέραντο πάρκινγ, καταστρέφοντας κάθε ρομαντισμό αλλά και δυνατότητα επιβίωσης του εγχειρήματος.
Το παράδειγμα του Ψυρρή δεν είναι το μόνο που έδειξε σημεία κόπωσης ώστε να ενεργοποιήσει μια σειρά νέων ενεργειών, από τον Δήμαρχο Αθηναίων όπως η αυστηροποίηση της απαγόρευσης των ΙΧ στην περιοχή και η επικείμενη πεζοδρόμηση της Οδού Αθηνάς, που όμως συναντά την αντίσταση των εξευγενισμένων πλέον καταστηματαρχών κιγκαλερίας.
Όμως έχουμε και παραδείγματα παρεμβάσεων που ο καθηγητής Φιλιππίδης αποφεύγει να αναφέρει διότι εκεί η επιτυχία των έργων είναι προφανής, όπως στην Πλάκα, παρά το ότι παραμένουν ημιτελή...
Το συμπέρασμα που καταλήγει κανείς μελετώντας το σκεπτικό του επιτυχημένου αρχιτέκτονα είναι οτι ενώ η προτεινόμενη μέθοδος ίασης εξάπτει την λαϊκή φαντασία, δεν διευκολύνει στο να βρεθεί μια αποτελεσματική σύνδεση με τις αιτιάσεις των προβλημάτων. Αλλωστε σε ποια συζήτηση καφενείου κατανοούνται σε βάθος τα όποια κοινωνικά προβλήματα;
Απο την άλλη, στην περίπτωση που οι παρεμβάσεις αποτελούν αποστειρωμένες λύσεις για μια περιοχή, παραμένουν ξένο σώμα που εγκυμονεί να απορριφτεί απο τον οργανισμό της πόλης... Έστι ακριβώς συμβαἰνει και στην νέα πόλη που προέκυψε απο το Ολυμπιακό χωριό.
Εκεί είχαν την ατυχή έμπνευση να πακετάρουν την εργατική τάξη λες και αποτελεί εμπόρευμα που θέλει τον αποκλειστικό του χώρο, επαναλαμβάνοντας τα λάθη των παρεμβάσεων στο εξωτερικό, μετά τον ΒΠΠ, οπότε ανασυστάθηκαν οι ευρωπαϊκές πόλεις και κάθε καθαρόαιμη παρεμβατικότητα οδήγησε στην γκετοποίηση, στην κοινωνική υποβάθμιση και τελικά στην καταστροφή των κοινωνικών δομών και στην εγκληματικότητα.
Το έζησα προσωπικά στην πόλη του Coventry το 1977, όταν οι Πανεπιστημιακές αρχές μου προσέφεραν, ως φοιτητική στέγη, μονοκατοικία σε νέα αλλά βανδαλισμένη οικιστική περιοχή...
Όποιον έστελναν εκεί οι δημοτικές αρχές έφευγε λόγω υψηλής εγκληματικότητας... Προφανώς κανένας φοιτητής δεν διέμεινε τελικά στην περιοχή.
Κάτι αντίστοιχο, σε ηπιότερη μορφή, έχουμε και στο δικό μας Ολυμπιακό χωριό που απο υποσχόμενος παράδεισος έχει ήδη μετατραπεί σε επίγεια κόλαση λόγω της μη κατανόησης απο τους ειδήμονες οτι δεν πρέπει να στοιβάζεις, με το έτσι θέλω, μόνο οικονομικούς μετανάστες ή εργατικές οικογένειες σε μια περιοχή που δεν καταλαβαίνουν διότι ποτέ δεν έζησαν σε κάτι αντίστοιχο.
Καταλήγουμε λοιπόν, αν αφήσουμε την πόλη της αισθητικής, την πόλη του μηνύματος του Περικλή, την πόλη δηλαδή των μνημείων και της πολιτιστικής αναφοράς..., στην πόλη που θα προέλθει απο τις αέναες συζητήσεις στο ανατολίτικο καφενείο ή διαφορετικά στη λύση της φραπεδιάς.
Το κακό με αυτή τη λύση είναι οτι προσφέρεται μέσα από εξαιρετικά αργές διαδικασίες που για τον λόγο αυτό μαυρίζουν τις ψυχές των καφειδιοκτητών που ως μόνο αντιπερισπασμό βλέπουν το ανέβασμα των τιμών σε ανείπωτα για τα δεδομένα της ΕΕ ύψη ενώ ελάχιστοι φαίνεται να διακρίνουν την αιτία αυτής της πληθωριστικής συνιστώσας αφού ως συνήθως οι πολλοί αρκούνται στο να εστιάζουν στο δάκτυλο χάνοντας την ομορφιά του “φεγγαριού”...
Η σχολή της φραπεδιάς έχει αναμφίβολα και τα πλεονεκτήματά της με πρώτο απο όλα το οτι είναι παιδί ενός γενικότερου λαϊκού κοινωνικού προβληματισμού χωρίς άνωθεν πιέσεις αλλά αισθάνομαι ότι θα θρηνήσουμε πολλές περιπλοκές στην ψυχική και σωματική μας υγεία περιμένοντας τα αποτελέσματα.
Αλλωστε πολλά απο τα παιδιά των café δεν θα καταφέρουν ποτέ να βρουν αξιόπιστες απαντήσεις στους νεανικούς προβληματισμούς τους, όσους φραπέδες και αν αναλώσουν.
Πολυ φοβάμαι οτι έτσι η αθλιότητα των πόλεών μας και ιδιαίτερα του Αθηναϊκού Αττικολεκανοπεδίου θα μείνει η μόνη ανάμνηση για τους ζώντες με την ευχή και μόνο να επιληφθούν του θέματος οι απόγονοί μας.
Το ερώτημα επομένως επανέρχεται μήπως αδράξουμε την λύση που προσφέρει η σχολή της παρεμβατικότητας, η σχολή που πιστεύει οτι ὀλα μπορούν να γίνουν αλλά με πρόγραμμα και με σχεδιασμό με την προϋπόθεση οτι οι προτάσεις θα εξυπηρετούν τους κατοίκους της περιοχής που θα αφορούν.
Ισως αυτή η προοπτική να αποτελεί και την προτιμότερη για τους δημοτικούς άρχοντες της πόλης μας... για να διατηρήσουμε οτι απέμεινε απο την Κηφισιά των παλαιών μας αναμνήσεων.
Η γιορτή των λουλουδιών υπόσχεται να μας γιάνει απο τον υπερφίαλο και αδιέξοδο αστισμό μας.
(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 8η Μαϊου 2009)
Η 55η Ανθοκομική έκθεση της Κηφισιάς, είναι ήδη γεγονός απο την περασμένη εβδομάδα και είναι καλύτερη απο ποτέ, όσο τουλάχιστον θυμάμαι στην εμποριοποιημένη εποχή μας.
Διότι υπάρχουν αναμφίβολα και οι παλιές εκθέσεις, εκείνες των παραγωγών που έβαζαν ατελείωτη ενέργεια μόνο και μόνο για να δείξουν τις συνθέσεις τους και αδιαφορώντας αν θα είχαν την ευκαιρία να πωλήσουν τον κόπο τους.
Ήταν οι μέρες που η Κηφισιά δεν είχε πολυκατοικίες διοτι δεν είχε ακόμα ωριμάσει στα μυαλά ορισμένων η σκέψη υπερεκμετάλλευσης της γής.
Ήταν η εποχή των παλιών Κηφισιωτών που μεταπολεμικά μπορεί να μην είχαν πλούτο αλλά είχαν διάθεση και αγάπη για τη φύση.
Ήταν η εποχή που οι πανσέδες προοιώνιζαν την Άνοιξη και τα τριαντάφυλλα το καλοκαίρι στα παρτέρια των ιδιωτικών κήπων.
Τότε οι ντάλιες, οι τζίνιες και τα χρυσάνθεμα, ὀταν δεν μονοκρατούσαν οι εύοσμες τριανταφυλλιές, κατέκλυζαν τους καλοφροντισμένους κήπους που δεν διέθεταν ίχνος απο το ξενόφερτο γκαζόν.
Όμως εκείνη ήταν μια άλλη εποχή που πέρα απο το να ομορφαίνει τις αναμνήσεις μας, δίνει το μέτρο της αλλαγής του περίγυρου και του εαυτού μας.
Η σημερινή 55η ανθοκομική έκθεση στο άλσος της Κηφισιάς είναι ασφαλώς εμπορική αλλά και τι με αυτό;
Γιατί θα πρέπει ο αντιεμπορικός δογματισμός μας να γίνεται επιλεκτικός και να μας αφαιρεί τα συναισθήματα χαράς απο την πανδαισία χρωμάτων και ευωδιάς των λουλουδιών;
Οι καλλιεργητές που κατακλύζουν τους χώρους του άλσους, είναι αξιέπαινοι που καταφέρνουν να προκαλούν πλήθη κόσμου να τους επισκεφθεί για να θαυμάσει αλλά και να προμηθευτεί τα φυτά που θα ομορφύνουν αργότερα τα μπαλκόνια των περισσοτέρων διότι απο κήπους, ελάχιστοι απέμειναν και αυτοί φροντίζονται πλέον απο επαγγελματίες κηπουρούς.
Συχνά αναλογίζομαι αυτή την αλλαγή ως την ποιο σημαντική απο εκείνες που είδε η πρωτεύουσά μας. Όλα σήμερα είναι αποτέλεσμα της εργασίας κάποιου άλλου. Ακόμα και τα άνθη μας τα καλλιεργεί κάποιος άλλος και έτσι χάνουμε την χαρά που νιώθει κανείς όταν τα βλέπει να φυτρώνουν ή να μεγαλώνουν στη γη, στη δική του γη.
Αυτή τη γη που πολλοί απο μας θεωρήσαμε οτι θα γινόταν ποιο αποδοτική αν την σπέρναμε με τσιμέντο... Τα «άνθη» του τσιμέντου βλέπετε μπορεί να μην ευωδιάζουν αλλά υποδέχονται χρόνια τώρα στην αγκαλιά τους όσους άφησαν το σπιτικό τους στην επαρχία για μια καλύτερη τύχη ή έτσι ήλπισαν, στην σκληρή πραγματικότητα της πόλης.
Πήγα ήδη τρείς φορές στη φετινή έκθεση και θα ξαναπάω είτε για να προμηθευτώ κάποια ακόμα απο τα φυτά που μου λείπουν είτε για να παραστώ σε εκδηλώσεις επ’ευκαιρία της γιορτής των λουλουδιών.
Μια απο αυτές, θεωρώ η καλλίτερη, θα γίνει το Σάββατο της 9ης Μαίου με την ευκαιρία ενός διαγωνισμού διηγήματος με θέμα την «εφήμερη ομορφιά των μενεξέδων».
Οι συμμετοχές που προκρίθηκαν τυπώθηκαν ήδη, απο τις εκδόσεις της εφημερίδας ΚΗΦΙΣΙΑ, σε ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι και είναι πραγματικά ξεχωριστές ώστε να συγκινήσουν και τους απαιτητικότερους αναγνώστες.
Κάθε φορά που κάπως βιαστικά περιδιαβαίνω τα «νησιά των χρωμάτων» στην έκθεση, αναλογίζομαι πόσο καλλίτερα θα ήταν αν είχαμε καταφέρει να κρατήσουμε την παλιά μορφή της Κηφισιάς μας.
Ισως κάποιοι ρεαλιστές να που ότι η εξέλιξη δεν θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο και τότε αναρωτιέμαι για το ποιόν αυτής της εξέλιξης.
Σε τι άραγε η χώρα μας εξελίχθηκε περισσότερο, ακόμα και απο τους βόρειους γειτόνους της που τουλάχιστον, υπό το πρόσχημα του υπαρκτού σοσιαλισμού, διατήρησαν το ύφος και τον χαρακτήρα των παλιών τους πόλεων και σεβάστηκαν τη φύση;
Μήπως αναπτυχθήκαμε πληθυσμιακά τόσο ώστε να τσιμεντάρουμε τα πάντα για να χωρέσουμε;
Μα η χώρα μας έχει ένα απο τα μεγαλύτερα δημογραφικά προβλήματα στην Ευρώπη με τον γηγενή πληθυσμό της να συρρικνώνεται και το γενικό σύνολο να αυξάνει χάριν της εισόδου εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων απο τις παραευξείνιες (ποντιακές) περιοχές αλλά και των ξένων που με τα χρόνια γίνονται Έλληνες όσο και εμείς, για όσους τέλος πάντων νιώθουμε έτσι.
Μήπως αναπτυχθήκαμε φτιάχνοντας ανταγωνιστικές βιομηχανίες ή στήνοντας άλλες μορφές δραστηριότητας που θελαν τη γη μας για να αποδώσουν;
Όσο και αν ψάχνω, όσο και αν σκέπτομαι, απαντήσεις δεν βρίσκω.
Βασανίζω άδικα το θυμικό μου αλλά τίποτα δεν δικαιολογεί το γιατί επιλέξαμε να τσιμεντώσουμε τη γη μας, τη γη των λουλουδιών μας, τη γη των πατεράδων μας που πλέον παραδίδουμε στα παιδιά μας σε εκδόσεις μεζονέτας με κήπο ευμεγέθους γλάστρας.
Έχοντας ζήσει επι πολλά χρόνια στο εξωτερικό, θυμάμαι τις εκεί πόλεις και τα προάστειά τους. Κάθε φορά που κάτι άλλαζε αυτό που ερχόταν στη θέση του ήταν καλύτερο, ομορφότερο, οικολογικότερο.
Όπου κατεδάφιζαν τα παλιά και ερειπωμένα διαμερίσματα τα νέα ήταν ανθρωπινότερα με δένδρα και φυτά αναμεταξύ τους, ακόμα και σε υπερυψωμένα παρτέρια, ώστε το αίσθημα της φύσης να είναι κυρίαρχο αφού χωρίς αυτό ο άνθρωπος νιώθει την νέκρα των πλανητών στους οποίους ακόμα και η πανδαισία των χρωμάτων απο το διαθλόμενο φως δεν θυμίζει τίποτα απο ζωή.
Εκεί, μόνο με τη φαντασία προδιαγράφει κανείς τις όποιες μορφές ζωής και ακολουθίες πολιτισμών που πιθανόν υπήρξαν αλλά δεν αποφεύγει τον τρόμο απο τις εικόνες της συμπαντικής απομόνωσης.
Όμως εδώ, στη φιλόξενη γη μας, που τα φυτά και τα άνθη είναι κοντά μας ώστε να τα αγγίζουμε, να τα νιώθουμε και να αγαλλιαζόμεθα απο την πανδαισία των χρωμάτων και τις μεθυστικές μυρωδιές τους, προτιμήσαμε να τα ανταλλάξουμε με τσιμέντο, με το άοσμο, γκρίζο τσιμέντο και με μια συνέπεια πυκνής αστικής δόμησης που όσο και αν διαμορφώθηκε για τις ανθρώπινες ανάγκες έγινε ποιό απάνθρωπη και απο τους εφιάλτες μας.
Η έκθεση των λουλουδιών κάθε χρονο με βάζει σε σκέψεις κάνοντάς με να συγκρίνω το όνειρο με την πραγματικότητα και το όνειρό μου, όταν ήμουν ακόμα παιδί, ήταν η πόλη που γεννήθηκα να έμενε όπως ήταν, με τους κήπους της να ευωδιάζουν και μόνο να βελτιώνονται.
Η σκληρή σημερινή πραγματικότητα με φέρνει σε έναν άλλο κόσμο, εκείνον που δεν διστάζει να καταστρέφει και να τσαλαπατά τα φυτά και τα δένδρα διότι έτυχε να εμποδίζουν τη θεα του καταστήματός του.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε βέβαια, απο τους νεόκοπους εχθρούς της φύσης, γιατί ακόμα και οι εν δυνάμει πελάτες των εμπορικών καταστημάτων, δεν προτιμούν πλέον τις παραδοσιακές ανοικτές αγορές.
Κανείς τους δεν σκέφτηκε ότι τα δένδρα με τη σκιά και τα άνθη τους ελκύουν τον κόσμο και η χαρά των λουλουδιών μετουσιώνεται σε χαρά του καταναλωτή.
Κανείς τους δεν αναλογίσθηκε οτι στην εποχή μας ο αδυσώπητος καλοκαιρινός ήλιος δεν αφήνει περιθώρια χαράς στην διαδικασία των αγορών και όσοι βλέπουν στα δένδρα εχθρούς σύντομα θα δουν και τους αγοραστές χαμένους.
Ακούγεται ισως περίεργο αλλά ο άνθρωπος είναι μια ολότητα που αν πειραχτεί έστω και ένα απο τα χιλιάδες ή εκατομμύρια στοιχεία της, καταλήγει ανισόρροπος.
Πως να περιμένεις λοιπόν απο εκείνους, που στερούνται την ισορροπία που προσφέρει η φύση, να γίνουν άνθρωποι της χαράς;
Πως να περιμένεις απο αυτούς να δουν με αισιοδοξία το μέλλον;
Η αδιαφορία για ένα πραγματικά καλύτερο αύριο, απο τη νέα γενιά, έχει αναμφίβολα τις ρίζες της στην απομάκρυνση απο τη φύση και στην ανισορροπία που οδηγεί τον άνθρωπο η αστική διαβίωση.
Η αδιαφορία για ένα πραγματικά καλύτερο αύριο ισως βρεί το φάρμακό της στις ευωδιές των λουλουδιών της 55ης ανθοκομικής έκθεσης της Κηφισιάς.
Μπορεί να μην βαστήξαμε πολλά απο την παλιά μας πόλη αλλά σιγά- σιγά ξυπνά μέσα μας ο κόσμος των αναμνήσεων και ένα νέο εγώ παίρνει τη θέση της απάθειας που έφερε η ψευδαίσθηση μιας τάχα καλλίτερης αστικοποιημένης ζωής.
Η γιορτή των λουλουδιών υπόσχεται να μας γιάνει απο τον υπερφίαλο και αδιέξοδο όπως αποδείχτηκε αστισμό μας.
