Τα τριτοκοσμικά και τα Κυβερνητικά, βίοι παράλληλοι...

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 9η Απριλίου 2010)

Τις μέρες αυτές δεν σας κρύβω ότι με προβλημάτισαν κάποια πράγματα που παρατηρούσα περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της Κηφισιάς.

Είναι ένα από τα νεανικά μου χόμπι να παρατηρώ, να συγκρίνω και αναθεωρώντας να διορθώνω τις πληροφορίες που έχω συλλέξει στον «σκληρό δίσκο» του εγκεφάλου μου.

Πριν καλά-καλά ξεμυτίσω από το σπίτι που μένω, μέτρησα, σε απόσταση 100 μέτρων, τρία ολοκαίνουρια αυτοκίνητα... Δεν πρόλαβα να φτάσω στη γωνία του πρώτου νεοδιαμορφωμένου με κυβόλιθους δρόμου και νάσου το τέρας... Τρόμαξα αλλά εσείς τουλάχιστον που με διαβάζετε κρατάτε την απόσταση ασφαλείας από το γεγονός και δεν θα πρέπει να ανησυχείτε.

Το τέρας ήταν ένα ολοκαίνουργιο μαύρο Hummer από αυτά που η Αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία εγκαταλείπει και ξεπουλιούνται σε τιμές χονδρικής σε αντιπροσώπους τριτοκοσμικών χωρών με δυνατές ελίτ ώστε αυτές να συνεχίσουν να ξεχωρίζουν από τις λαϊκές μάζες.

Θεωρούσα πως η χώρα μας έχει ξεφύγει από το τριτοκοσμικό της σύνδρομο αλλά οι διαψεύσεις έρχονται η μια πάνω στην άλλη.

Το σε τι χρειάζεται ένα Hummer στην Ελλάδα με τους στενούς δρόμους και μάλιστα σε μια εποχή που τα καύσιμα ανέβηκαν ήδη κατά 40% είναι ένα ερώτημα που δεν έχω ακόμα απαντήσει.

Την επομένη παρατηρούσα στον ίδιο δρόμο και έμεινα ακόμα ποιο έκπληκτος. Στο ίδιο περίπου σημείο είχε σταθμεύσει ένα άσπρο αυτή τη φορά Hummer ιδίων προδιαγραφών. Να μην παραλείψω ότι ακόμα ένα μαύρο Hummer είχε σταθμεύσει για λίγο σε μικρή απόσταση από το προηγούμενο επιτρέποντας στη νεαρά οδηγό του να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της στην παρακείμενη ξένη τράπεζα.

Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι περαστικοί θα με είδαν να παρατηρώ με έκπληξη τα οχήματα αυτά ή ακόμα και να παραμιλώ όπως τα μικρά παιδιά όταν αντιμετωπίζουν τον “θαυμαστό” κόσμο των μεγάλων. Δεν κρύβομαι από το να ομολογώ αυτή την παιδική μου αφέλεια και ας έχω προ πολλού πατήσει τα 50...

Όμως, δεν είμαι παιδί. Άλλο η αφέλεια και άλλο η έκπληξη από την συνειδητοποίηση ότι κάτι περίεργο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα...

Έχουν ήδη ανακοινωθεί τα πρώτα σκληρά οικονομικά και σε σημαντικό βαθμό αδιέξοδα ή και άδικα μέτρα της κυβέρνησης για τον περιορισμό της σπατάλης και αναρωτιέμαι αν, εκείνοι που τρέχουν να αντιδράσουν πριν καν επεξεργαστούν τα αίτια που μας οδήγησαν σε αυτά, έχουν άδικο ή δίκιο.

Αν ψάξουμε να βρούμε τη ρίζα του κακού, εκείνο που γίνεται σχεδόν άμεσα προφανές είναι ότι υπερδανειζόμασταν σε μια περίοδο που ήμασταν ήδη υπερχρεωμένοι.

Δεν ξέρω πως κάποιος μπορεί να υπερχρεώνεται και να συνεχίζει την υπερκατανάλωση εκτός αν έχει τόσο πολύ παρασυρθεί από τις προκλήσεις των διαφημιστών και του Μάρκετινγκ ώστε να αφήσει το συμμάζεμα για την επόμενη μέρα που ποτέ δεν έρχεται.

Αναμφίβολα το να βλέπεις τις προκλήσεις των Hummer παίζει το ρόλο του. Μπορεί να μην αγοράζει ο μέσος πολίτης ένα τέτοιο όχημα αλλά ανταγωνίζεται με τον τρόπο του τον επιδειξία οδηγό, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι δυνάμεις του ή μάλλον οι δυνάμεις του τραπεζίτη που τον υπερδανείζει.

Όταν όμως ακολουθείς τις προκλήσεις έξω από τις δυνάμεις σου κάποτε θα λαχανιάσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι έτοιμος για μαραθώνιο. Αυτός θέλει άλλου επιπέδου προπόνηση και ασφαλώς λίγοι θα τον τρέξουν και ελάχιστοι θα φτάσουν με κάποιο αξιοπρεπή χρόνο στο τέρμα.

Και όμως, αυτό το λογικό συμπέρασμα αντικαθίσταται, συχνότερα από ότι θα ανέμενε κάποιος, από την παρόρμηση ενός ακατάληπτου ανταγωνισμού, έξω από κάθε λογική. Όχι, και εγώ θα τρέξω στον μαραθώνιο, και εγώ θα φέρω όσο καλό χρόνο έφερε εκείνος...

Σε αυτό τον παραλογισμό, αντί να βλέπουμε τα συνδικάτα των εργαζομένων να φροντίζουν να ενημερώσουν και να συνεφέρουν τα υπεραισιόδοξα μέλη τους, τα βλέπουμε να ενισχύουν το πάθος τους σε ένα ατελέσφορο και αδιέξοδο ανταγωνισμό.

Όχι μόνο δεν διακρίνουν ότι εκείνο που εκφράζει το επίπεδο κατανάλωσης είναι η συγκριτική ανταγωνιστικότητα έναντι άλλων χωρών με την οποία παράγεται ο πλούτος αλλά επιτίθενται με απαιτήσεις ακόμα και διπλασιασμού του ελάχιστου μισθού, μια τακτική που θα φέρει σε απόλυτο αδιέξοδο πάρα πολύ κόσμο, ιδιαίτερα στα άκρα το εργασιακού κύκλου. Αντί δηλαδή να επικρατεί το ας πληρωνόμαστε όλοι με λιγότερα επικρατεί το ας πάρω εγώ αυτό που θέλω και εσύ φρόντισε για τον εαυτό σου.

Τα συνδικάτα επομένως ενεργούν με όρους που κάθε άλλο παρά αισθήματα αλληλεγγύης και ισότητας εκφράζουν πλην του πυρήνα των μελών τους.


Αν θελήσουμε να δούμε τι έγινε στη Γερμανία από τις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν αντιμετώπισαν τα κόστη των επενδυτικών αναγκών της συνένωσης με την Ανατολική ζώνη, θα διαπιστώσουμε ότι τα συνδικάτα εκεί συνέργησαν ώστε να διαφυλάξουν χαμηλά τις μισθοδοτικές απαιτήσεις του εργατικού δυναμικού ακόμα και έναντι χωρών με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες.

Έτσι ενώ στη Γερμανία, μεταξύ 1995 και 2006 οι μισθοί αυξήθηκαν μόνο κατά 9.5%, στη Γαλλία, Ισπανία και Βρετανία οι αυξήσεις ήταν 49, 103 και 128% αντίστοιχα.

Αυτό οδήγησε σε σταδιακή μείωση της εγχώριας ζήτησης προϊόντων, άρα και των εισαγωγών, οι οποίες την προαναφερθείσα δεκαετία αυξήθηκαν στη Γαλλία, Ισπανία και Βρετανία κατά 29, 61, και 128% έναντι μόλις 9% της Γερμανίας.

Η συνέπεια αυτών των αυστηρών μέτρων συγκράτησης των μισθών ήταν το Γερμανικό κατά κεφαλή ΑΕΠ να μειωθεί το 2009 σε 29.100 ευρώ, που είναι χαμηλότερο από αυτό της Γαλλίας.

Αυτή την πολιτική συνέχισε να υπερασπίζεται σήμερα η Γερμανία διότι μόνο έτσι θεωρεί ότι θα παραμείνει ανταγωνιστική έναντι του νέου γίγαντα του διεθνούς εμπορίου, της Κίνας, η οποία το 2009 την ξεπέρασε ως πρώτη πλέον εξαγωγική δύναμη στον κόσμο.

Οι φωνές εντός και εκτός της Γερμανίας για την αναστροφή αυτής της πείσμονος πολιτικής χαμηλών μισθών είναι πολλές αλλά αντίστοιχα πολλοί είναι και εκείνοι που επιμένουν ότι οι υψηλότεροι μισθοί δεν αποτελούν τη λύση στην ευρωπαϊκή ανισορροπία των ελλειμμάτων του Νότου έναντι των πλεονασμάτων του Βορρά. Εκτός του ότι με τον τρόπο αυτό η Γερμανία αντιπαλεύεται την ανεργία, διαμορφώνει ανταγωνιστικές τιμές για τα υψηλής ποιότητας βιομηχανικά προϊόντα της.

Όπως ισχυρίζεται ο πρόεδρος του Κέντρου Οικονομικών Μελετών Otmar Issing, “θα ήταν παρανοϊκό να αυξήσουν οι Γερμανοί την εσωτερική ανεργία για να βοηθήσουν τις ελλειμματικές χώρες της ΕΕ. Αντίθετα μια τέτοια πράξη θα έφερνε ακόμα μεγαλύτερη παραγωγικότητα στη Γερμανία, ακόμα υψηλότερους μισθούς και ακόμα μεγαλύτερες ψευδαισθήσεις στις ελλειμματικές χώρες που θα καθυστερούσαν περαιτέρω τις αναγκαίες δομικές αλλαγές ώστε να γίνουν κατά το δυνατόν και αυτές ανταγωνιστικές’’.

Με αυτή τη θέση συμφωνεί και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας Ulrich Wilhelm ο οποίος τόνισε πρόσφατα ότι όχι απλά η Γερμανία αλλά ολόκληρη η Ευρώπη πρέπει να γίνει ποιο ανταγωνιστική στο νεο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. “Αν ολιγωρήσουμε εμείς, λεει ο Ulrich, τότε οι Κινέζοι θα μας αντικαταστήσουν. Αν η Γερμανία γίνει ολιγότερο ανταγωνιστική τότε όλη η Ευρωζώνη θα γίνει λιγότερο ανταγωνιστική”.

Η μόνη εναλλακτική λύση φαίνεται να είναι η μεταφορά του ελλείμματος εκτός Ευρωζώνης φορτώνοντας τις ακριβά παραγόμενες υπηρεσίες σε τρίτες χώρες αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο σε περίοδο παγκοσμιοποιημενης κρίσης και εν μέσω του σκληρού ανταγωνισμού από την Κίνα.

Οι δυνατότητες επομένως επιβίωσης μιας χώρας που δεν περιμένει έξωθεν βοήθεια και αρωγές, όπως μέχρι τώρα η Ελλάδα, είναι καθαρές και απλές και ας λαϊκίζουν ανέξοδα οι πολιτικοί των υπόλοιπων χωρών της Ευρωζώνης συμπεριλαμβανόμενης της χώρας μας.

Η σκληρότητα της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής είναι η μόνη ελπίδα για χώρες με ελλειμματικές οικονομίες όπως η Ελλάδα να έρθουν στα συγκαλά τους, να συνειδητοποιήσουν το ατελέσφορο των παρακλήσεων και να σηκώσουν τα μανίκια για πολύ σκληρή δουλειά που αν συνδυαστεί με ευφυείς και πρακτικές επιλογές θα φέρει το πολυπόθητο αποτελέσματα της απεξάρτησης της χώρας από τα ελλείμματα του υπερτροφικού δημόσιου τομέα.

Η επιδεξιότητα των επιλογών θα κριθεί από τον ορίζοντα αποτελεσματικότητας των μέτρων που αν περιοριστούν σε καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα, όπως φαίνεται μέχρι τώρα, είναι εκ των προτέρων καταδικασμένα να αποτύχουν.

Η Ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στην διαφάνεια των επιλογών της και στις αλλαγές που θα διαμορφώσουν ένα νεο επενδυτικό κλίμα. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι δυνατόν να γίνει με κατά μέτωπο επίθεση σε κάθε ιδιώτη που έτυχε να ζει σε ένα σπίτι που η κερδοσκοπία της γης προσδιόρισε αυθαίρετα ως παλάτι και οι υπηρεσίες του κράτους έτρεξαν υποκριτικά να το επικυρώσουν χλευάζοντας εμμέσως την νοημοσύνη μας.

Όσο είναι προκλητικές οι περιφορές των Hummer στα βόρεια προάστια σε περίοδο γενικευμένης οικονομικής κρίσης άλλο τόσο είναι προκλητική και η πολιτική της κυβέρνησης ενάντια στην ακίνητη περιουσία που όχι μόνο δεν θα βελτιώσει τις εισπρακτικές της προοπτικές αλλά θα την κάνει ιδιαίτερα ανίσχυρη εν μέσω ανάγκης για συσπείρωση και αποτελεσματικότητα.

Αναλογίζομαι ότι έτσι, σε μια επενδυτική έρημο όπως η χώρα μας, με έλλειμμα καινοτομικού αποθέματος και πρωτοβουλίας, εχθρικό δημόσιο τομέα που συνεχίζει εν μέσω κρίσης να ονειρεύεται αύξηση των θέσεων εργασίας, όπως έμελλε να διαπιστώσω τις προάλλες προσωπικά σε ζωτικό τομέα των δημοτικών μας υπηρεσιών, και με όλη την εργατική τάξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ενάντια σε κάθε πρωτοβουλία της, η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη όχι απλά να αποτύχει αλλά να καθαιρεθεί χωρίς να μάθει ποιος την καθαίρεσε.

Μια αντίθετα ευφυής πολιτική θα ήταν να αφεθούν οι γενικές πρόσοδοι στα δοκιμασμένα πλαίσια που ήδη λειτουργούσαν χωρίς π.χ. αυξήσεις σε φόρους ιδιοκτησίας που κάνουν κάθε σκέψη για ανάκαμψη της οικοδομικής δραστηριότητας να μοιάζει με αντικείμενο στην σφαίρα της φαντασίας.

Ευφυής πολιτική θα ήταν να διαμορφωθούν και οι αναγκαίες θεσμικές αλλαγές με ουσιαστικό εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου που θα λειτουργούσαν υπέρ της προσέλκυσης επενδυτικών πρωτοβουλιών και ενάντια σε κάθε συγκεκαλυμμένη παραπολιτική και παραδικαστική εξουσία που εμποτίζει τις αποφάσεις της πολιτείας και την θέληση των επενδυτών προκαταβολικά με το δηλητήριο της απραξίας.

Η μείωση αντί της αύξησης των συντελεστών φορολόγησης αλλά με ταυτόχρονη αυστηροποίηση των ελέγχων του πόθεν έσχες θα ήταν επίσης ευφυής πολιτική.

Η Κύπρος πλούτισε επειδή έγινε ο πόλος έλξης των κεφαλαίων από την Ελλάδα και η Ελλάδα φτώχυνε επειδή έγινε ο τόπος εξόδου των κεφαλαίων.

Πολύ φοβάμαι ότι πολύ σύντομα αυτό που δεχτήκαμε ως ελπίδα ενάντια στην σκανδαλοθηρία και την ανικανότητα της προηγούμενης κυβέρνησης θα είναι μία μαύρη κηλίδα απραξίας και καταβαράθρωσης της οικονομίας που κανένα σκάνδαλο του παρελθόντος ή του μέλλοντος δεν θα μπορούσε να επιτύχει. Ας με διαψεύσουν.

Το Θείο δώρο ή μάλλον τα Θεία δώρα...

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 1η Απριλίου 2010)

Το Θείο Δώρο μας το έδωσε επιτέλους η ΕΚΤ. Ας είναι καλά ο Μεγάλος του Έθνους «ευεργέτης» Jean-Claude Trichet. Θα ανασάνουν οι τράπεζές μας και μαζί τους όλοι εμείς, οι πειναλέοι για δανεισμό.

Όμως και ο άλλος, ο Πρόεδρος Σαρκοζί μας επεφύλαξε ακόμα ένα δώρο με την εξασφάλιση μικτής χρηματοδότησης από το ΔΝΤ και τα κράτη μέλη της ΟΝΕ, εάν συμβεί να την έχουμε απόλυτη ανάγκη. Τώρα όμως που το εξασφαλίσαμε, αυτό του Σαρκοζί εννοώ, δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε. Σαν βόμβα που μπορεί να εκραγεί μόλις την αγγίξεις είναι αυτό το δώρο. Αν δεν την χρησιμοποιήσεις τότε έχει την αξία ενός εκρηκτικού μηχανισμού που δεν έσκασε..., είναι απόλυτα άχρηστη για τον σκοπό που φτιάχτηκε Αν πάλι την χρησιμοποιήσεις τότε σκάζει στα χέρια σου και πας για αναπηρική σύνταξη.

Πως διαφορετικά θα μπορούσε να ερμηνευτεί η αξία ενός δώρου που το χρησιμοποιείς μόνο αν κινδυνεύσεις να πεθάνεις και αν το χρησιμοποιήσεις αυτή την ύστατη και αγωνιώδη στιγμή, μπορεί μεν να σωθείς αλλά ως ανάπηρος για την υπόλοιπη ζωή σου διότι από εκεί και ύστερα δεν υπάρχει τίποτα για να σε ξανασώσει ενώ έχεις ήδη χαρακτηριστεί ως ανυπόληπτος με ότι αυτό συνεπάγεται σε μια σχέση.

Βέβαια το ερώτημα είναι γιατί να βρεθείς στην ύστατη στιγμή. Γιατί μια χώρα που κατάλαβε ότι τα αστεία έχουν τελειώσει και οι χρηματοδοτήσεις μαζί με αυτά, να ζει με ψευδαισθήσεις ότι όλο και κάποιο αστείο θα ειπωθεί παρακάτω ώστε να διατηρείται το Ζορμπέϊκο και να έχει ο Θεός αδελφέ.

Από μικρός, ποτέ δεν κατανόησα την προοπτική του έχει ο Θεός... Αντίθετα το πρώτο πράγμα που ένιωσα στα μεταεφηβικά μου χρόνια ήταν ότι ο Θεός, όχι μόνο δεν έχει αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο έχει βαλθεί να πάρει κιόλας από εκείνους που ζουν με την ελπίδα...

Δυστυχώς, οι μόνοι που θα μπορούσαμε να έχουμε είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι Έλληνες γηγενείς και νεόφερτοι, που μοιραζόμαστε αυτή την θαλασσοδαρμένη γωνιά της γης και γιαυτό γινήκαμε τόσο διαφορετικοί.

Φαίνεται ότι όπως η θάλασσα έτριψε τη στεριά δημιουργώντας άλλοτε κακοτράχαλα βράχια και άλλοτε γλυκές αμμουδιές που καμιά τους δεν μοιάζει με την άλλη, έτσι και εμείς πλαστήκαμε για να κουβαλάμε την ομορφιά και την ενέργεια της διαφορετικότητας.

Όσο ζούσαμε υπόδουλοι, αυτή η παραξενιά και αυτή η ενεργητικότητα μας έβγαινε σε καλό αν και μας ζόριζε πολύ. Μερικοί βιάστηκαν να καταλήξουν ότι αυτή η μορφή ζωής και διοίκησης είχε και τα πλεονεκτήματά της και που ξέρεις, αναλογίσθηκαν εκ των υστέρων, με τα χρόνια ο υπόδουλος αλλά σφριγηλός λαός θα κέρδιζε τον αφέντη του χωρίς να ρίξει ούτε μία ντουφεκιά... και έτσι αντί να γεννιόταν εκείνο το ψωροκρατίδιο του 1928, θα γινόμασταν άξαφνα μεγάλη και τρανή αυτοκρατορία στα θεμέλια εκείνης που θα ξέπεφτε και θα αφανιζόταν από την λαμπρότητά της αφεντοσύνης μας.

Όμορφα παιγνιδίσματα του νου, θα έλεγα, μόνο που η ζωή είναι πάντα ποιο πρακτική για να χωρατεύει ελεύθερα όπως ο νους.

Σήμερα καλούμαστε, μετά από πολλά χρόνια ελευθεριακής και ανέμελης ζωής, πότε ρίχνοντας τα βάρη στον ένα και πότε στον άλλο, πότε ακολουθώντας ως θέσφατο την γνώμη του ενός ξένου παράγοντα και πότε του άλλου, πότε πιστεύοντας πως βρήκαμε το πολιτικοκοινωνικό σύστημα που θα φέρει την ιδανική κοινωνία στην πόρτα μας και πότε θεωρώντας ότι αυτό ήταν μια οπτασία που έμελλε να χαθεί, τι είναι άλλωστε 70 χρόνια σοσιαλιστικού πειραματισμού μπροστά στην αιωνιότητα, να δούμε τα πράγματα σοβαρά.

Λέχτηκε από κάποιους, ότι τα διλήμματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι αντίστοιχα με εκείνα της μεταπολίτευσης αλλά φοβάμαι πως σφάλουν.

Τα διλήμματα της μεταπολίτευσης ήταν απλοϊκά μπροστά σε αυτά που θα αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον διότι τότε η δημιουργική αισιοδοξία έπαλε στην καρδιά και έφερνε την ελπίδα. Είχαμε περάσει από την μαύρη εμπειρία του δικτατορικού ετσιθελισμού και αυτό μας δυνάμωνε και μας συσπείρωνε.

Με την μεταπολίτευση βρεθήκαμε μεν χωρίς τροχιά και στόχους αλλά ατσαλωμένοι από την ανέχεια της δικτατορικής περιόδου και έτοιμοι να κατακτήσουμε κάθε κορυφή και να αντιμετωπίσουμε κάθε δυσκολία.

Από τότε, τουλάχιστον από πλευράς ευημερίας, διανύσαμε όσο δρόμο είχαμε διανύσει από την Μικρασιατική καταστροφή. Τα πρόσωπά μας άλλαξαν και δείχνουν πλέον ανθρώπους εμφανώς καλοζωισμένους. Η ελπίδα όμως και η λάμψη για το αύριο έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.

Τότε λέγαμε ότι θα σπουδάσω, θα πιάσω μια καλή δουλεία και θα τα βολέψω. Η οικογένεια μου θα ζήσει. Τώρα οι νέοι μας αναρωτιόνται αν θα πρέπει να σπουδάσουν εφόσον ένα απλό πτυχίο το μόνο που εγγυάται είναι μια θέση στην ανεργία. Κατήντησε να είναι ποιο εύκολο να βρεις εργασία ως ανειδίκευτος εργάτης παρά ως επιστήμονας. Οι σπουδές γίνονται ολοένα και ποιο αδιέξοδες.

Είναι επομένως αυτή, η πορεία προς το άγνωστο, που οδηγεί στην διάλυση των ατόμων και στην ψυχική τους καταρράκωση διότι τίποτα δεν είναι ποιο καταστροφικό από την έλλειψη σιγουριάς για το μέλλον.

Ίσως για μερικούς, μάλλον ελάχιστους, ο τυχοδιωκτισμός να αποτελεί τρόπο ζωής και το άγνωστο, εξάπτοντάς την φαντασία, να τους γεμίζει με δημιουργικότητα. Όμως αυτή η μερίδα του πληθυσμού αποτελεί ελάχιστη μειονότητα. Οι πολλοί θέλουν να ξέρουν τι θα μπορέσουν να κάνουν, αν θα μπορέσουν να βρουν εργασία με τα προσόντα που διαθέτουν ή σκοπεύουν να αποκτήσουν και ποια περίπου θα είναι αυτή.

Θα παραδεχτώ ότι στη χώρα μας το παρακάναμε με τις απαιτήσεις για σιγουριά και αυτό ίσως να έγινε η ρίζα του κακού. Παρασιγουρευτήκαμε για ένα κόσμο που δεν μας ανήκε αλλά εμείς θεωρούσαμε βέβαιο και σίγουρο... Παρασιγουρευτήκαμε με το να κτίζουμε την Αθήνα θεωρώντας ότι έτσι βρήκαμε δουλειά για όλους, για εμάς και τους μετανάστες, και πως τα χρήματα που βγάζαμε ο ένας πωλώντας στον άλλο ήταν ένας θαυμάσιος τροπος για να περνάμε ζωή χαρισάμενη.

Δεν πέρασε καθόλου από την σκέψη μας ότι όταν ο ένας πουλά στον άλλο συστηματικά και απρογραμμάτιστα σε μια μικρή οικονομία το ίδιο αγαθό, τότε θα έλθει κάποια στιγμή και ο εκφυλισμός της εσωγαμίας. Τι να τα κάνουμε τόσα ακίνητα όταν παραμένουμε εμείς και εμείς. Ποιος θα τα αγόραζε μετά από κάποια στιγμή και τι θα γινόντουσαν όλα όσα είχαν ήδη κτιστεί. Μήπως υπήρχε κάποιο κρυφό σχέδιο εισόδου εκατομμυρίων προσφύγων που κρατιόταν ως επτασφράγιστο μυστικό; Προφανώς όχι διότι κατοικία μπορεί να εύρισκαν αλλά εισόδημα από εργασία όχι.

Κάποια στιγμή ένας γνωστός Αρχιτέκτων μηχανικός φώναξε πως για να κατοικίσουμε όσα σπίτια κατασκευάζονταν στις αρχές του 2009 θα έπρεπε να ξεπεράσουμε σε γεννητικότητα τους Μουσουλμανικούς λαούς αλλά και πάλι θα μέναν κάποια άδεια... Έτσι εξηγείται και η αναφορά του πρώην Υπουργού κυρίου Σουφλιά για την Αθήνα των 8 εκατομμυρίων κατοίκων...

Κάπως έτσι, ανοργάνωτα όπως με τα σπίτια, λειτουργούσαμε και στον δημόσιο τομέα. Προσλαμβάναμε ως κράτος χωρίς όριο και μέθοδο για να λύσουμε το πρόβλημα της ανεργίας και χωρίς να υπάρχει πραγματική ανάγκη. Όμως μπορεί να μην είχαμε δουλειά αλλά είχαμε οργανογράμματα με πολλές κενές οργανικές θέσεις. Έτσι οι οργανικές κατήντησαν ο φερετζές της αμετροέπειας και της έλλειψης αισθήματος ευθύνης στο έργο του δημόσιου λειτουργού.

Κανείς δεν σκεπτόταν ότι τα οργανογράμματα με τις μυριάδες οργανικές θέσεις είχαν φτιαχτεί σε άλλες εποχές και ότι η αποδοτικότητα της εργασίας σε ένα συνεχώς εντεινόμενο ανταγωνιστικά περιβάλλον πρέπει να προσδιορίζεται από δυναμικά ανανεωνόμενους στόχους, τρόπους και μέσα λειτουργίας.

Η χρήση των υπολογιστών ως μέσων για την μείωση π.χ. των αναγκών ελέγχου με την χρήση πολλαπλών υπογραφών ελάχιστα κέρδισε έδαφος ενώ συχνά συναντούσαμε σε δημόσιες υπηρεσίες ένα νέο υπάλληλο να κάθεται δίπλα από τον υπολογιστή για να επικυρώνει υπογράφοντας τις εκτυπώσεις.

Έτσι οι άδειες οργανικές θέσεις παρέμεναν και παραμένουν οργανικές και ανεκπλήρωτες, πραγματικά μνημεία ανεπάρκειας υποβαθμίζοντας την νοημοσύνη ενός λαού με κινητικότητα και σπιρτάδα όπως τον έφτιαξε ο κακοτράχαλος αλλά όμορφος αυτός τόπος.

Και όσο οι οργανικές θέσεις παραμένουν οργανικές ή ακούγονται ειρωνείες για την «πετσέτα» του ξενοδοχοϋπαλλήλου, τόσο οι λοιποί θα χάνουμε ακόμα και αυτή την ευκαιρία να γίνουμε επαγγελματίες και να μη βλέπουμε τους τουρίστες ως θύματα προς εκτέλεση αλλά ως συνεργάτες και φίλους σε μια νέα σχέση που μπορεί να πρέπει να κρατήσει εάν είναι να κερδίσουμε από αυτήν.

Δεν είναι όμως μόνο η Οργανογραμμομανία, ούτε οι αμέτρητες, αλληλοσυγκρουόμενες και ανεδαφικές για την εποχή μας λοιπές πρακτικές του δημόσιου τομέα που εξοργίζουν και τον ποιο νηφάλιο νου. Την κατάσταση έρχεται να αποτελειώσει η ανεξήγητη αφοσίωση αρκετών σε δογματικές θεωρήσεις που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν πραγματικά και σε ιδέες που ευτελίστηκαν πρώτα από εκείνους που επέμεναν στο θαύμα της συνεργατικότητας και του εργατικού αλτρουισμού.

Δυστυχώς για αυτή την μερίδα των πιστών, το θαύμα ούτε γεννιέται σε συνθήκες κρατικής θερμοκοιτίδας ούτε ανδρώνεται. Η ανθρώπινη φύση μερίμνησε ώστε όταν όλα είναι να μοιραστούν εσαεί στα ίσια αρκετοί θα κλέψουν και οι περισσότεροι απλά θα αδιαφορήσουν.

Το τι θα παράγει ένα τέτοιο κράτος παραμένει άγνωστο. Το σε ποιον θα πουλά ότι παράγει επίσης. Το πως θα εξασφαλίζει τα εισοδήματά του παρομοίως.

Αν δεν είχε δοκιμαστεί η ψευδαίσθηση της αέναης ισότητας θα μπορούσα να χαρακτηριστώ ως άδικος ή ακόμα και απάνθρωπα σκληρός.

Όμως το παράδειγμα της Κούβας φωνάζει και μας κρατά σε εγρήγορση. Αποφεύγουμε να θυμόμαστε ότι η μικρή αυτή χώρα παλεύοντας επί χρόνια με ένα γίγαντα στα σύνορα της παραμένει οικειοθελώς αποκλεισμένη. Κάπως έτσι θα ήταν και η χώρα μας εάν έκανε το μοιραίο λάθος να αποχωρήσει από την ΕΕ ακολουθώντας το Νέο-Δονκιχωτικό δόγμα που προτείνει η αριστερά.

Πιστεύει κάνεις ότι το ενδιαφέρον των Κινέζων και των Αράβων που ελπίζουμε να δούμε εκφραζόμενο σε μεγάλης κλίμακας επενδύσεις, λόγω της ύπαρξης μας εντός της ΕΕ και της ΟΝΕ, να συνεχιζόταν εάν βρισκόμασταν σε απομόνωση τύπου Κούβας;

Πιστεύει κανείς ότι οι χώρες αυτές, που μας βλέπουν ως τη φυσική δίοδο εκπλήρωσης των εμπορικών τους στόχων, θα δέχονταν συνεργασία με έναν λεπρό που θα έλειωνε στην απομόνωση έξω από τα τείχη της Νέας Ευρώπης; Προφανώς όχι.

Δυστυχώς για εμάς το Θειο δώρο της ΕΚΤ δεν προβλέπει καθόλου θαύματα και καθόλου πανάγαθους Θεούς που έχουν για μάς.

Ο κυνισμός της Αγγελας Μέρκελ έδειξε ακόμα μια φορά ότι οι λαοί που αναδύονται επανειλημμένα από καταστροφικές καταστάσεις για να ηγηθούν δεν αναλώνονται στη κατασκευή οργανογραμμάτων και οργανικών θέσεων αλλά στην παραγωγή και στην εξασφάλιση πελατών.

Εμείς αναλωθήκαμε πολύ στο φρόνημα του Ζορμπά και εφεύραμε το χαλαρά, χαλαρά και ακόμα ποιο χαλαρά. Ήλθε όμως η στιγμή που αν δεν αλλάξουμε θα βουλιάξουμε και κανείς πλέον εκεί, στις επόμενες διασκέψεις κορυφής της ΕΕ δεν θα θυμάται τους χαμένους κατοίκους της Ελλάδας που βούλιαξε σαν σύγχρονη Ατλαντίδα.

Yυπερεθνική ελίτ και οικολογία...

Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: “Yυπερεθνική ελίτ και οικολογία - Θεαμαπάτες & Δικτυώματα” αναδημοσιεύτηκε στο blog http://www.theamapati.wordpress.com/
το 2006 από το τ. 9 του Hellenic Nexus. Σήμερα, με αφορμή τις συζητήσεις για τους φόβους από την θερμοπυρηνική σύντηξη στην παραγωγή ενέργειας, τις σχέσεις “αριστεράς” και “οικολογίας”, και πλείστες όσες αναφορές και αποφάσεις των Ελληνικών δικαστηρίων που παπαγαλίζουν ανενδοίαστα και χωρίς γνώση τα περί του περιβάλλοντος όπως κακόηχα ακούγονται και όπως διαστρεβλωμένα συμπεριελήφθησαν στην Ελληνική νομοθεσία και στο Ελληνικό σύνταγμα, το κείμενο αυτό έχει μεγάλη αξία για όλους και κυρίως για αυτούς που νομίζουν ότι εκφράζουν από τις βαρύγδουπες θέσεις τους τα θέσφατα της περιβαλλοντικής συνείδησης...

Σε όσoυς αγαπούν την επιστήμη, προτείνω για ανάγνωση το βιβλίο του Bjorn Lomborg, "the Skeptical enviromentalist" και σε όσους αγαπούν τον άνθρωπο προτείνω για διάβασμα το "A moment on the Earth" του Gregg Easterbrook.

«Θα εμπνεόμασταν από την Ελλάδα», αλλά...

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 26η Μαρτίου 2010)

Αυτό είπε ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, ο ελληνικής καταγωγής 58χρονος «αρχιτέκτονας» της προεκλογικής εκστρατείας του σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας.

Ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, τυχαίνει να κατάγεται από την Μυτιλήνη, είναι στενός συνεργάτης και κουμπάρος του επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν και μέλος της επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης.

Η ερώτηση που του τέθηκε ήταν τι θα έκαναν διαφορετικά οι Γάλλοι σοσιαλιστές αν κυβερνούσαν στη θέση του Σαρκοζί.

Η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο αφοπλιστική:

«Θα εμπνεόμασταν από το παράδειγμα της Ελλάδας! Θα κάναμε απογραφή για να προσδιοριστεί το ύψος του κολοσσιαίου ελλείμματος. Επίσης, θα βάζαμε τέλος στις φορολογικές αδικίες, διότι οι προνομιούχοι δεν φορολογούνται όσο θα έπρεπε, και θα αναζωογονούσαμε την ανάπτυξη μέσω μιας πολιτικής τόνωσης των μισθών».

Ακούγοντας έναν Ελληνογάλλο και Σοσιαλιστή ηγέτη να λεει ότι θα έκανα απογραφή φέρνει στο νου την αψυχολόγητη στάση του πρώην Πρωθυπουργού κυρίου Σημίτη, όταν επέμενε πριν μερικούς μήνες στη Βουλή ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έκανε ένα μοιραίο λάθος με το να ζητήσει απογραφή μόλις ανέλαβε τα ινία της χώρας το 2004, βγάζοντας χωρίς λόγο τα άπλυτά μας στη φόρα διότι, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μπούμε την περίοδο 2004 – 2006 σε κατάσταση επιτήρησης.

Πολύ πρόσφατα σε τηλεοπτικό ραντεβού επαναλήφτηκε το ίδιο σκεπτικό από τον κύριο Στουρνάρα, με το αφελές επιχείρημα ότι επρόκειτο για πολύ μικρή διαφορά, μόλις .02 πάνω από το 3% του ΑΕΠ, που επιβάλλει το Μάαστριχ.

Είχαμε δηλαδή το 2004, έλλειμμα μόλις 3.2% του ΑΕΠ και γιαυτό δεν χρειαζόταν η απογραφή... Μικρή η κλεψιά και συγχωρεμένος ο κλέφτης, φαίνεται να είναι η συλλογιστική αυτής της μερίδας πολιτικών και τεχνοκρατών.

Το ότι βέβαια η διαφορά δεν ήταν .2 αλλά πολύ μεγαλύτερη, γεγονός που δεν αποκάλυψε εκείνη η απογραφή, περνά απαρατήρητο και κανέναν δεν φαίνεται να ενοχλεί. Άλλωστε, η ήδη πολύ μεγαλύτερη διαφορά του πραγματικού ελλείμματος, κοντά στο 11% το 2001, μεταφέρθηκε χάριν στις δημιουργικές υπηρεσίες της Goldman Sachs στο μέλλον και έτσι ούτε ήξεραν ούτε γνώριζαν οι Έλληνες πολιτικοί. Τη συμφωνία με την αμερικανική Τράπεζα επενδυτικών υπηρεσιών την είχε κάνει άλλος... Ποιος άραγε;

Εκείνο που ενοχλεί ίσως περισσότερο από την αντίθεση μεταξύ της θέσης του σοσιαλιστή πολιτικού της Γαλλίας και εκείνης των Ελλήνων σοσιαλιστών είναι ότι οι Γάλλοι σοσιαλιστές διατηρούν τη λογική τους ενώ οι Έλληνες την έχουν παραδώσει σε κομματικές σκοπιμότητας.

Συνεχίζοντας ο κ. Καμπαντελίς, κάνει μια πρόταση που εκτός από εντελώς λογική φαίνεται και σωτήρια όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την ενωμένη Ευρώπη.

«Να εξαγοράσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων τμήμα του χρέους της Ελλάδος... συνεχίζει, και αν ήταν στο χέρι των Γάλλων Σοσιαλιστών, θα προωθούσαμε κατά προτεραιότητα τη δημιουργία ενός ταμείου, με κεφάλαια από τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, το οποίο θα αναλάμβανε δράση σε τέτοιες περιπτώσεις».

Ο Ελληνογάλλος σοσιαλιστής με την αφοπλιστική καθαρότητα του λόγου, δεν είναι ο μόνος που προτρέπει σε μια τέτοια λύση.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Μισούρι Λ. Ρανταλ Ρέι, προτείνει κάτι αντίστοιχο εστιάζοντας στις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), λεει ο καθηγητής Ρέι,

«θα έπρεπε να αγοράσει το κρατικό χρέος όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης για να καθησυχάσουν οι αγορές, ρίχνοντας τα spreads κινδύνου και μειώνοντας τα επιτόκια στις αποπληρωμές χρέους των κυβερνήσεων... Επίσης, θα έπρεπε να παράσχει ένα πακέτο δημοσιονομικής στήριξης έκτακτης ανάγκης ίσο με ένα τρισ. ευρώ που θα διανεμόταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης σε κατά κεφαλήν βάση. Οι κυβερνήσεις από μόνες τους θα αποφάσιζαν τότε πώς θα δαπανούσαν τα ευρώ...»

«Όμως, αυτή η πράξη θα ήταν αναγκαίο να συνδυαστεί με δραματική αύξηση της δημοσιονομικής εξουσίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ώστε να παρέχει χρηματοδότηση που θα ισούται με το 10% ή το 15% του ΑΕΠ της Ε.Ε. αντί του ισχνού 1% που είναι σήμερα...»
«...Αυτό, συνεχίζει, θα βοηθούσε να δοθεί λύση στο κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που είναι και η πραγματική αιτία της σημερινής δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Η βάση της οργάνωσης του ευρώ σχεδιάστηκε λανθασμένα εξ αρχής. Η έμφαση ήταν στην καθιέρωση από την ΕΚΤ αυστηρής νομισματικής πολιτικής με μοναδικό στόχο την καταπολέμηση του πληθωρισμού. Αυτή, μια καθαρά νεοφιλελεύθερη στρατηγική, δεν αντισταθμίστηκε ποτέ από κάποια δημοσιονομική αρχή, αρμόδια για τη διατήρηση και την προώθηση μιας βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης που θα οδηγούσε σε εξασφάλιση της απασχόλησης. Τα κράτη - μέλη δεν μπορούν από μόνα τους να καλύψουν αυτό το κενό επειδή οι αγορές τιμωρούν για τα ελλείμματα - ακριβώς όπως κάνουν τώρα στην Ελλάδα...»

Ο καθηγητής Ρέι επομένως προτείνει ουσιαστική αναδιοργάνωση της Ε.Ε. στα πλαίσια μιας λογικής που σχετίζεται με την σημερινή πραγματικότητα και όχι με τις φιλελεύθερες εμμονές του παρελθόντος. Παράλληλα, η πρότασή του είναι υπέρ μιας αναπτυξιακής πολιτικής στον ιδιωτικό τομέα για την απορρόφηση της ανεργίας.

Σε καμία περίπτωση δεν αφήνει περιθώρια, ο καθηγητής Ρέι, για την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε., μια επιλογή που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και σε πτώχευση, αντί σε σωτηρία.

«...Η αποχώρηση είναι η τελευταία λύση, λέει. Θα ήταν μια διαδικασία με μεγάλο κόστος από πολλές απόψεις. Εάν η Ελλάδα αποχωρούσε από την Ε.Ε., τότε θα δήλωνε αυτόματα αδυναμία αποπληρωμής του χρέους... Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα αυτό θα ήταν ιδιαίτερα επώδυνο λόγω της γιγάντωσης του χρέους σε πληθωρικές δραχμές και της ανελαστικότητας των αγορών στις Ελληνικές εξαγωγές. Μακροπρόθεσμα ίσως να αποτελούσε μια σωστή στρατηγική εάν δεν υπήρχε καμία ελπίδα για τροποποίηση των δημοσιονομικών ρυθμίσεων στην Ε.Ε.».

Οι προτάσεις του καθηγητή Ρέι, στηρίζονται και σε άλλες διαπιστώσεις που τονίζουν, για διαφορετικούς λόγους, και οι προάγγελοι της επερχόμενης καταστροφής όπως ο Καθηγητής του Harvard University, Martin Feldstein

Οι διαπιστώσεις του κ. Felstein εστιάζουν στο ανέφικτο είτε της σχεδιαζόμενης προσαρμογής, λόγω του πολύ μικρού χρονικού περιθωρίου για να εναρμονιστεί η χώρα στο επιτρεπτό όριο ελλείμματος του 3%, είτε στην τραχύτητα ενός προγράμματος λιτότητας που δεν φαίνεται να εξασφαλίζει με δυναμική αντίστοιχη της αύξησης των φορολογικών εσόδων, την οποιαδήποτε αναπτυξιακή προοπτική.

Εάν η προτεινόμενη δημοσιονομική πολιτική ήταν αναδιανεμητική με κυρίαρχο στοιχείο την γρήγορη ανάπτυξη, τότε τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ποιο αισιόδοξα.

Ο καθηγητής Ρέι δεν μπαίνει στις λεπτομέρειες της αναδιανεμητικής λογικής με αναπτυξιακούς και όχι εξισωτικούς στόχους, που επιδιώκει η τρέχουσα κυβέρνηση αλλά τις υπονοεί μέσω της προτεινόμενης λύσης ενός πανευρωπαϊκού οργάνου όπως η ΕΚΤ που θα συγκεντρώνει και θα αναδιανέμει τα κεφάλαια εξομαλύνοντας τα άκρα και τις υπερβολές που φέρνει η έλλειψη δημοσιονομικού συγχρονισμού μεταξύ των χωρών μελών.

Η ΕΚΤ βέβαια δεν έχει αυτή τη δυνατότητα και η δοσμένη ανεξαρτησία της δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη, ούτε καν στην Γερμανία, να της επιβάλουν τις απόψεις τους.

Ίσως γιαυτό τον λόγο ο κ. Καμπανελίς αναφέρεται σε προωθημένες ενέργειες της ΕΤΕ στα πλαίσια ενός νέου Μάαστριχ που από τη φύση του θα είναι ποιο δίκαιο και ισοκατανεμητικό ως προς τις επιδιώξεις του για τα κράτη μέλη.

Η αντιπληθωριστική εμμονή της ΚΤΕ φαίνεται να εξυπηρετεί περισσότερο τα συμφέροντα των πειθαρχημένων Γερμανών ενώ μια κεντρικά οριζόμενη αναδιανεμητική δημοσιονομική πολιτική από μία διευρυμένων ρόλων ΕΤΕ, θα προκαλούσε πανικό στους Γερμανούς πολύ χειρότερο εκείνου από την ενοποίηση με την Ανατολική Γερμανία.

Σε μια τέτοια προοπτική γίνεται απόλυτα κατανοητή η αντίδραση των Γερμανών που έχουν ήδη καταβάλει την μερίδα του λέοντος στα κοινοτικά πλαίσια στήριξης για την ενίσχυση των ασθενέστερων κρατών, έστω με μειωμένους πόρους.

Γίνεται ταυτόχρονα αντιληπτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στις Ελληνικές υποσχέσεις όταν διαπίστωσαν ότι όταν δεν παραποιούσαμε τα στοιχεία με τα όποια τους ενημερώναμε, επαναπροσδιορίζαμε χαριστικά και καθόλου αναπτυξιακά τα αντικείμενα στα οποία κατευθύναμε τους πόρους είτε πλακοστρώνοντας πεζόδρομους στο πουθενά είτε φουσκώνοντας τις καταθέσεις των πονηρών προσοδούχων-επιχειρηματιών, στην Ελβετία.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συσχέτισης δυνάμεων, επιδιώξεων και στόχων, προκαλεί περιέργεια η επιχειρηματολογία ότι η απομάκρυνση από την ΟΝΕ ή ακόμα και από την ΕΕ θα μας έκανε πάλι αφέντες στο κονάκι μας.

Αν αυτή η λογική είχε την ελάχιστη προοπτική να οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον τότε γιατί οι λαοί από την Λατινική Αμερική μέχρι την Νοτιοανατολική Ασία επιδιώκουν συσπειρώσεις, από ειδικά εμπορικά καθεστώτα μέχρι και νομισματικές ενώσεις;

Ποιο είναι το στοιχείο που διαθέτει η χώρα μας ώστε να διαφοροποιείται π.χ. από την Τουρκία που συνεχίζει να θέλει την ενοποίηση ως ισότιμο μέλος της ΕΕ παρά τις τεράστιες πολιτισμικές της διαφορές;

Πως θα αισθανόμαστε εμείς σε ένα περιβάλλον όπου οι γείτονες μας θα έχουν γίνει όλοι μέλη της μεγάλης κοινότητας ενώ εμείς θα επιμένουμε στα αγαθά της επιπόλαιης και ευφάνταστης ανεξαρτησίας μας;

Η γραφικότητα, η αφέλεια και ο ρομαντισμός τέτοιων προτάσεων δεν αντέχει βέβαια σε καμία ουσιαστική επιχειρηματολογία.

Θα μπορούσαμε επομένως να καταλήξουμε στο ότι οι επιλογές μας μεταξύ των Μονεταριστικών και Κευνσιανικών θέσεων δεν θα είναι εύκολες αλλά η δυσκολία αυτών των επιλογών είναι σίγουρο πως δεν θα μας αναγκάσει να οδηγηθούμε στους αγρούς για να μαζέψουμε ανέμελα παπαρούνες...

Όντας μέσα στον πυρήνα της ΕΕ, την ΟΝΕ, μπορούμε αντίθετα να κτίσουμε συμμαχίες και να παλέψουμε για μια ουσιαστικότερη Ευρώπη που θα στενοχωρήσει μεν τους Γερμανούς αλλά θα τους δώσει ταυτόχρονα και μεγαλύτερη προοπτική στα δικά τους πλάνα για ευημερία μέσα από μια δυναμικότερη και οπωσδήποτε ποιο ισοκατανεμιτική Ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική.

Το Ευρώ ή η Ελλάδα θα επιβιώσει;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ την 24η Μαρτίου 2010)

Ποιος θα ανεχόταν αυτή την ερώτηση στην Ελλάδα μόλις δυο χρόνια πριν;

Και όμως δυο χρόνια πριν η κατάσταση ήταν σχεδόν η ίδια με την σημερινή. Η διαφορά ήταν ότι ο ασθενής δεν είχε ακόμα ακούσει με πλήρη φιλαλήθεια, από τον γιατρό του, την γνωμάτευση για την πάθησή του και οι συγγενείς του δεν είχαν κατ επέκταση ενημερωθεί.

Σήμερα, γνωρίζουν όλοι την πλήρη αλήθεια και αυτό κάνει τη διάφορα.

Στην παγκοσμιοποιημένη πλέον οικονομία, η γνώση της αλήθειας είναι το εργαλείο των κερδοσκόπων για τους οποίους η παραμικρή αδυναμία λειτουργεί όπως η πληγή του φυτοφάγου ζώου σε ένα σαργοφάγο... Ακόμα και αν δεν το έχει δει, έχει οσμιστεί το αίμα και το ακολουθεί με τη μοίρα του να έχει προδιαγραφεί... ή μήπως όχι;

Αν πάρουμε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από εκείνους που έχουν λόγο να ομιλούν για την υπερπροβαλλόμενη κρίση, τότε μάλλον σε σύγχυση θα καταλήξουμε για το τι ακριβώς συμβαίνει. Είναι άραγε αυτή, η ενδιάμεση κατάσταση, ακόμα μεγαλύτερη τιμωρία από το να μας πουν καθαρά και ξάστερα ότι αυτό θα συμβεί ή εκείνο; Πως εμείς θα ηρεμήσουμε μέσα σε μια τέτοια διχογνωμία και πως θα βαδίσουμε χωρίς το άγχος της τελικής απόφασης να επηρεάζει την τύχη μας;

Ο πρώην διοικητής της Federal Reserve, Paul Volcker, στη διάρκεια πρόσφατης συνέντευξής του, στο Βερολίνο, εξέφρασε την πεποίθηση ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα θα μπορέσει να «επιβιώσει», παρά τις ισχυρότατες πιέσεις που δέχεται τους τελευταίους τρεις μήνες με αφορμή τις ανησυχίες που προκάλεσε η πορεία της δημοσιονομικών μεγεθών της Ελλάδος.

Ταυτόχρονα, θέλησε να είναι καθησυχαστικός για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. «Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αξεπέραστο», δήλωσε.

Σημαντικά διαφοροποιημένη φαίνεται πως είναι η θέση της Angela Merkel. «Το ευρώ βρίσκεται για πρώτη φορά σε δύσκολη θέση, όμως θα αντιμετωπίσει την καταιγίδα, ισχυρίστηκε σε μία ακόμα συνέντευξή της στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, η Γερμανίδα καγκελάριος.

Παραδέχτηκε βέβαια το γεγονός ότι οι επιθέσεις που δέχονται «κάποιες» χώρες από τους κερδοσκόπους είναι επικίνδυνες αλλά οι χώρες αυτές, όπως η Ελλάδα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μόνες τα προβλήματά τους,.

«Νομίζω ότι η πραγματική εμπιστοσύνη στο Ευρώ θα επιτευχθεί στις αγορές μόνο εάν το πρόβλημα αντιμετωπιστεί στη ρίζα του, στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες με πολύ υψηλά ελλείμματα», τόνισε.

Εντελώς διαφοροποιημένος ακούγεται ο γηραιός Master των αγορών George Soros.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο CNN στις 28 Φεβρουαρίου, o δισεκατομμυριούχος επενδυτής, προέβλεψε ότι η Ελλάδα θα επιβιώσει αλλά το Ευρώ θα υποστεί “σκληρή δοκιμασία” και “ενδέχεται να μην επιβιώσει” από την Ελληνική δημοσιονομική κρίση, αφήνοντας ωστόσο την Ισπανία και άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.

«Εάν συνέχισε, η Ευρώπη δεν λάβει τώρα τα θεσμικά μέτρα που απαιτούνται για την αποκατάσταση της “δυσλειτουργίας” του νομίσματος, τότε το ευρώ μπορεί πράγματι να μην επιβιώσει».

Ίσως η απάντηση στην διχογνωμία να βρίσκεται στα προφητικά λόγια του άλλοτε προέδρου της Γαλλίας Valery Guiscard d' Estaing σε συνέντευξή του στην Le Monde το 1997. «Αν δεν υλοποιούνταν η νομισματική ένωση είπε, θα ήταν συντριπτική η επιρροή της Γερμανίας, την οποία ενσάρκωνε το Γερμανικό Μάρκο, έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών».

Άρα το πραγματικό δίλημμα δεν είναι το Ευρώ ή η Ελλάδα, εφόσον το Ευρώ ενεργεί σαν δίχτυ ασφαλείας στις Ελληνικές δημοσιονομικές ακροβασίες, συγκρατώντας ταυτόχρονα την Γερμανία από μια νέα κούρσα που θα ενέπλεκε την Ευρώπη για μια ακόμα φορά σε περιπέτειες...

Θα ήταν επομένως πολύ ποιο παραγωγικό αν βλέπαμε το δίλημμα να καταλήγει στην ενθαρρυντική λαϊκή ρήση «βάστα με να σε βαστώ να ανεβούμε το βουνό»

Μέσω social networks η προβολή του Αυστραλιανού Οργανισμού Τουρισμού

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010 08:28

Ο Αυστραλιανός Οργανισμός Τουρισμού θα στηριχθεί στη συνεργασία εξεχόντων προσωπικοτήτων για την τουριστική προβολή της Αυστραλίας στο εξωτερικό, που θα γίνει κυρίως μέσω του διαδικτύου, των "social networks", αλλά και το "word of mouth".
Αναλυτικότερα, "Φίλοι της Αυστραλίας" θα εμφανιστούν σε 80 βίντεο, που θα αναρτηθούν σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, με βασικότερο το Facebook. Στα συγκεκριμένα βίντεο γνωστοί σεφ, περιβαλλοντολόγοι, αθλητές και καλλιτέχνες θα μιλούν για τους αγαπημένους τους ταξιδιωτικούς προορισμούς στην Αυστραλία.

Ο διευθυντής του Αυστραλιανού Οργανισμού Τουρισμού, Νικ Μπέικερ, είπε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν δώσει ώθηση στις εκστρατείες "από στόμα σε στόμα" (word of mouth). Η φετινή διαφημιστική εκστρατεία του Οργανισμού αναμένεται να δώσει βαρύτητα σε τέτοιου είδους μέσα.

Γιατί θέλουν ισχυρό ευρώ οι Γερμανοί;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ την 19η Μαρτίου 2010)

Ασφαλώς κανείς δεν ξαφνιάζεται όταν ακούει ότι το Ευρώ είναι η μάσκα του παλιού καλού Γερμανικού Μάρκου.

Η Γερμανία θέλησε να υπάρξει ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα για να δέσει στο αναπτυξιακό της άρμα τους γειτονικούς πελάτες. Έβλεπε από την δεκαετία του 90 ότι με ένα ενοποιητικό νόμισμα θα είχε πάντα το πάνω χέρι έναντι των ασθενέστερων οικονομικά μελών της ΕΕ διότι αυτοί θα αγόραζαν ότι εκείνη θα πωλούσε με σχετική ευκολία. Ο πρόεδρος των Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI) Χανς Όλαφ Χένκελ, έλεγε από το 1999 ότι το ενιαίο νόμισμα θα είναι «πρωτίστως μια πολιτική προτεραιότητα και κατά δεύτερο λόγο μια οικονομική αναγκαιότητα»

Η θέρμη του Χένκελ ήταν τέτοια που επέμενε ότι ακόμα και το Βέλγιο που τότε είχε συσσωρευμένο δημόσιο χρέος 134% του ΑΕΠ, αντί του 60% που προέβλεπε η συνθήκη του Μάαστριχ, θα έπρεπε να είναι από τους νεοεισερχόμενους διότι το δημόσιο χρέος του δεν ήταν αποτέλεσμα πρόσφατης δημοσιονομικής πολιτικής αλλά κληρονομιάς του παρελθόντος.

Ο πρόεδρος του ΔΣ της MERCEDES – BENZ, Χέλμουτ Βέρνερ, θεωρούσε ότι τα πλεονεκτήματα για τη Γερμανική βιομηχανία από την εισαγωγή του νομίσματος θα ήταν περισσότερα από τα μειονεκτήματα... και δεν είχε άδικο.

Η ποιοτική Γερμανική βιομηχανία, αντιμέτωπη με μια ανελαστική αγορά ζήτησης, έμελλε να δείξει ακριβώς αυτό στα επόμενα χρόνια.

Επιπλέον, η πολιτική προτεραιότητα προδιαγραφόταν ιδιαίτερα ελκυστική διότι έτσι οι Γερμανοί Βιομήχανοι θα είχαν για μια αγορά από την οποία εξαρτάται το 60% του ¼ του Εθνικού τους προϊόντος, μια κοινά κατανοητή έκφραση τιμών, μεροκάματων, μισθών αλλά και φορολογικών δαπανών. Η Γερμανική κυβέρνηση θα δεχόταν τις πιέσεις των βιομηχάνων να προσαρμόσει χαμηλά τις φορολογικές της απαιτήσεις ενώ εκείνοι θα επέβαλαν μέτρα συγκράτησης των μισθολογικών απαιτήσεων των εργατών βάσει του ευρωπαϊκού δεδομένου.

Η Γερμανική βιομηχανία επομένως θα έχτιζε μέσω του Ευρώ ένα δίχτυ ασφαλείας που δεν μπορούσε στο παρελθόν να έχει με το ισχυρό Μάρκο που τραβούσε τους μισθούς στο εσωτερικό σε μη ανταγωνιστικά ύψη. Η σύγκριση με την φτωχότερη γειτονιά θα ήταν το μέσο επιβολής σε αυτοσυγκράτηση και επομένως του πλουτισμού των Γερμανών βαρώνων.

Μετά από μια περίπου δεκαετία οι απαισιόδοξοι σείουν τον κώδωνα του κινδύνου, επικεντρώνοντας την προσοχή όλων στην χειρότερη ύφεση από το 1945 στην οποία ισχυρίζονται ότι περιέπεσε και η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.

Οι απολύσεις, λένε, είναι οι υψηλότερες των τελευταίων 12 ετών, 6.000 στον Οργανισμό Γερμανικών Σιδηροδρόμων, 4.000 στην εταιρεία μηχανών εκτύπωσης Χαϊδελβέργη, 5.000 στη Σέφερ, 4.000 στη Κβέλε, 2.000 στην Τίσεν Κρουπ...

Αντίστοιχα, οι άνεργοι, από 3.3 εκατομμύρια τον Δεκέμβρη του 2009 προβλέπεται να φτάσουν τα 4.1 εκατομμύρια το 2010.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Γερμανικό Ινστιτούτο για την οικονομία (DIW) προβλέπει ότι η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική του ισχυρού Ευρώ θα φέρει 1 στους 7 πολίτες στα όρια της φτώχειας.

Τα χειρότερα φάνηκε ότι ήλθαν με την απρόσμενη βουτιά κατά 6.5% στις πωλήσεις τον Ιανουάριο, μετά από συνεχόμενη επί τετράμηνο αύξηση κατά 3.4% εν μέσω κρίσης !!!

Εκείνος που αντιστάθηκε στη λογική των καταστροφολόγων ήταν ο διοικητής της Bundesbank, Axel Weber που έδωσε την δική του ερμηνεία στην ύφεση που εμφανίστηκε στις αρχές του 2010 και ήταν ο βασιλιάς Χειμώνας με τις ασυνήθιστα χαμηλές θερμοκρασίες.

Και πράγματι είχε δίκιο ή έτσι δείχνουν τα όσα ακολούθησαν.

Με στοιχεία Μαρτίου του 2010, οι Γερμανικές βιομηχανικές παραγγελίες αυξήθηκαν κατά 4.6% τον Ιανουάριο, όταν είχαμε σημαντική πτώση των πωλήσεων... Η αντίθεση εντυπωσιάζει αλλά εξηγείται θαυμάσια από ακριβώς την ίδια λογική που ενέπνευσε τους Γερμανούς Βιομηχάνους να θέλουν το Ευρώ για να έχουν ένα εργαλείο επιβολής στην ΕΕ.

Η Γερμανία εξάγει υψηλής ποιότητας βιομηχανικά αγαθά και αυτοκίνητα, στα οποία φαίνεται να κερδίζει στα σημεία το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα από την μέχρι πρότινος κραταιά Ιαπωνία, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες μαζικές ανακλήσεις για επισκευή από την εταιρεία γόητρο, την Toyota.

Τα αγαθά αυτά φαίνεται ότι έχουν ανελαστική ζήτηση σε αντιδιαστολή με τα μεσαίας κατηγορίας τις προοπτικές παραγωγής των οποίων καταστρέφει η μαζικότητα της Κίνας.

Με τις οικονομίες των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών, κυρίως του Νότου, να κλονίζονται από τα ελλείμματα, οι Γερμανοί βιομήχανοι βρήκαν για ακόμα μια φορά ένα μέτρο σύγκρισης για να συγκρατήσουν τις μισθολογικές απαιτήσεις του δικού τους εργατικού δυναμικού εκφοβίζοντας με μαζικές απολύσεις. Αφού φτωχαίνει η γειτονιά μας εμείς θα ζούμε σαν βασιλιάδες ρώτησαν με κάποια δόση υποκρισίας επιδεικνύοντας κοινωνική σκληρότητα που μόνο η συγκρισιμότητα επέτρεπε...

Επομένως, ενώ είδαμε τις πωλήσεις να πέφτουν στα τέλη του 2009 από το φόβο του τι μέλει γενέσθαι, η σιδηρά εμμονή της Μέρκελ να ακολουθήσει πολιτική σκληρού Ευρώ σε αντίθεση με την πολιτική των ΗΠΑ για το δολάριο, φάνηκε ότι αποδίδει καρπούς διότι οι παραγγελίες ήλθαν δυνατές προς έκπληξη όλων. Πως άλλωστε θα μπορούσε να χάσει η ευρωπαϊκή αλλά και η αμερικανική ελίτ τις χάρες των BMW και MERCEDES. Με τι θα τα αντικαθιστούσαν, μήπως με τα λιγοστά Lexus της κλονιζόμενης Toyota; Φαίνεται απίθανο.

Το ισχυρό Ευρώ λειτούργησε για μία ακόμα φορά υπέρ των Γερμανών βιομηχάνων διότι από τη μια κρατά ψηλά τα έσοδα από τις εξαγωγές και από την άλλη υπαγορεύει στον Γερμανό εργάτη να προσέχει για να έχει διότι στη γειτονιά γίνεται χαλασμός.

Να γιατί το Ευρώ ποτέ δεν πεθαίνει και πάλι για την δόξα του Ράιχ τραβά...

Η έξοδος από την κρίση...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 19η Μαρτίου 2010)

Στις μέρες μας οι ενδοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν... Άλλες με ειλικρίνεια και τεχνική κατάρτιση και άλλες με τόση υποκρισία και ελαφρότητα που αναλογίζεται κανείς τι πρέπει επί τέλους να συμβεί για να συνειδητοποιήσουν αυτοί οι άνθρωποι ότι είμαστε προ των πυλών του Αδου και μάλιστα χωρίς το κέρμα για να μας πετάξει ο Αχέροντας στην απέναντι όχθη...

Πάντα θεωρούσα αυτή την μεσαία κατάσταση της αναγκαστικής αναμονής, του ούτε μπρος ούτε πίσω, εξαιρετικά απεχθή. Δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί, ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση, η πυρακτωμένη φωτιά ή η συνέχεια τους άγχους της αναμονής;

Όμως υπάρχει μια ακόμα χειρότερη κατάσταση, αυτή που προκαλεί η ψευδαίσθηση της λύσης εκεί δα, πίσω από την πόρτα... και ότι αρκεί τάχα να σηκωθούν πολλοί από εμάς φωνάζοντας ότι την βλέπουν για να εμφανιστεί.

Τέτοιες συμπεριφορές όμως είναι αποτέλεσμα ομαδικής παράκρουσης διότι η επιστήμη έχει αποδείξει ότι το επιθυμητό δεν θα έλθει αν αυτοί που το θέλουν αρκεστούν στις φωνές αντί να κάνουν κάτι ουσιαστικό για να το αποκτήσουν.

Μερικοί τολμηρότεροι επιμένουν ότι η λύση θα έλθει με κάτι παραπάνω από τις φωνές. Λενε οι οπαδοί αυτής της ενεργότερης τακτικής: Θα μαζευτούμε όλοι σαν μια γροθιά και αν δεν μας δώσουν αυτό που δίκαια απαιτούμε τότε... τότε θα τους δείξουμε εμείς τι σημαίνει μαζικό κίνημα, τι σημαίνει φωνή λαού, τι σημαίνει λαοκρατία...

Θα τους πάρουμε φαλάγγι και θα επιβάλουμε εμείς με λαϊκές αποφάσεις τα δίκαια των πολλών και όχι των ολίγων, των ελίτ και των πλουτοκρατών που πανε να μας επιβάλλουν αυτοί... Όχι άλλα λαμόγια, όχι άλλοι κλέφτες του πλούτου του λαού...

Με άλλα λόγια οι τολμηρότεροι προτείνουν στάση ή και επανάσταση στις αρχές, στο πολίτευμα, στα όσα επιβάλουν οι νόμοι και το σύνταγμα της χώρας.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τις λέξεις, προτείνουν ανατροπή!!!

Όταν ήμουν μικρός δεν θα ντραπώ να αποκαλύψω ότι κάτι τέτοιες ιδέες μου άρεσαν και μου φούσκωναν τα μυαλά... Κάτι η εφηβεία, κάτι η δύναμη της νιότης με γέμιζαν με ενθουσιασμό σε σημείο που ένιωθα ότι αν δεν μου δώσουν αυτό που θεωρούσα ότι μου ανήκε, θα το επέβαλα με κάθε μέσο, ακόμα και με τη βια...

Πέρασαν όμως πολλά χρόνια από τότε και ενώ οι περισσότεροι “επαναστάτες” της εποχής έγιναν ποιο ήπιοι και συντηρητικοί εγώ συνέχισα να οραματίζομαι και να αγανακτώ. Τότε που είναι το πρόβλημα; γιατί δεν ακολουθώ τους νεώτερους ανατροπείς της σημερινής κατάστασης; Θα αναρωτηθείτε.

Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά θα περιοριστώ σε έναν, στο ότι είδα με πολύ θλίψη τους επαναστάτες του δρόμου να συντρίβονται πάλι και πάλι, όχι από τις δυνάμεις της αντίδρασης άλλα από τον δικό τους κακό εαυτό.

Εκείνοι που κατά καιρούς ηγήθηκαν έγιναν οι συντηρητικότεροι των συντηρητικών διότι στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ επαναστάτες, δεν ήταν ποτέ εκσυγχρονιστές, προοδευτικοί ή καινοτόμοι. Ήταν απλά περαστικοί φασαριατζήδες...

Μπήκαν στις γραμμές του λαϊκού όχλου για να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους, για την πάρτι τους, όπως λέγεται, και μόλις το πέτυχαν ανακάλεσαν και άφησαν του άλλους να φάνε το ξύλο.

Πως λοιπόν να έχω εμπιστοσύνη σε αυτούς που αντήλλαξαν την επαναστατικότητα τους για τον καλό του συνόλου με την καρέκλα που προσωπικά κατέλαβαν και ζεσταίνουν έκτοτε χωρίς ανάπαυλα;

Δυστυχώς, οι σημερινές μαζικοποιημένες αντιδράσεις δεν είναι παρά ακόμα μία επανάληψη αυτής της υποκριτικής και εαυτούλικης συμπεριφοράς.

Αν επιλέξουν να ενδοσκοπηθούν συνειδησιακά, θα αντιληφτούν ότι τα χρήματα που χάθηκαν δεν πήγαν μόνο στα λαμόγια ή στους πλουτοκράτες όπως επιμένουν να ισχυρίζονται και ότι ακόμα και αν μαζέψουμε όλα τα λαμόγια και τα γυρίσουμε ανάποδα για να αδειάσουν οι τσέπες τους μάλλον ψηλά θα πέσουν στο έδαφος...

Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογήσουν αυτά τα ψηλά, τα 300 δισεκατομμύρια χρέος χάριν του οποίου βρισκόμαστε στην σημερινή κρίση.

Με τα 300 δις που δεν μας ανήκουν, αφού είναι δανεικά, δίναμε την εντύπωση ίσου προς ίσο στους λοιπούς Ευρωπαίους... Πολλοί δε από τους βορειοευρωπαίους μου έλεγαν εμφατικά κατά καιρούς: Mα εμείς, στη Δανία, δεν οδηγούμε πολυτελή αυτοκίνητα... Έχουμε βέβαια πολύ καθαρούς δρόμους, έχουμε υψηλότερη φορολογία, καλλίτερη παιδεία αλλά μάλλον φτηνά σπίτια και ακόμα ποιο φθηνά αυτοκίνητα. Θα δυσκολευτείς, συνέχιζαν, να βρεις τέτοια αναλογία πολυτελών αυτοκινήτων στους δρόμους μας και ας έχουμε διπλάσιο ελάχιστο μισθό από εσάς...

Βέβαια οι βόρειοι συνεταίροι στην κοινότητα που ανήκουμε, χωρίς να στερούνται ευφυίας δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πονηρά και ασφαλώς δεν κάθονται να αναλύσουν τι σημαίνει να δηλώνεται το ένα τρίτο της φορολογητέας ύλης ενώ τα άλλα δυο δεν τα ξέρει ούτε ο Θεός.

Και πως να συμβαίνει διαφορετικά όταν ακόμα και στις περιπτώσεις που τα μάθαιναν και οι άνθρωποι, κατόπιν εισαγγελικών παρεμβάσεων και ερευνών, όπως με κάποιους από τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ και στον ΟΣΕ, καμία απολύτως ενέργεια δεν ακολουθεί; Αυτοί μας έκλεβαν επίσημα και επί χρόνια, παρανομούσαν, βάζοντας το χέρι στον κρατικό κορβανά με στοιχεία και αποδείξεις αλλά κανείς δεν θεώρησε ότι αυτό λέγεται λαμογιά και τα λαμόγια οφείλουν να παραδώσουν τα κλοπιμαία...

Αφού ήταν έξυπνοι, μπράβο τους... σκέπτονται κάποιοι με τους υπόλοιπους είτε να υποβιβάζουν το γεγονός είτε να το αγνοούν επιδεικτικά.

Όμως, αυτοί, οι επίσημοι προνομιούχοι και πολλοί άλλοι, φόρεσαν τώρα την τραγιάσκα του επαναστάτη και ηγούνται στα ξεφωνητά ενάντια στα μέτρα που οι ίδιοι προκάλεσαν... Εξεγείρονται ενάντια στην αδικία των κυβερνητικών μέτρων που πάρθηκαν με πολύ πόνο διότι βρεθήκαμε σε αδιέξοδο... αφού θεωρούσαμε ότι το να κρυβόμαστε από τον Θεό ήταν ανθρώπινη επιταγή και από τους ανθρώπους ευφύϊμα με επιβράβευση.

Αν όμως το έλλειμμα δεν μετριαστεί και παραμείνει στα σημερινά ύψη, το μέγεθος του κόστους εξυπηρέτησής του με τα συν αυτώ θα μας εξαναγκάσει σε νέα μεγέθυνση του ελλείμματος και “ξανά μανά” σε ένα φαύλο κύκλο χρέους και ελλείμματος που ήδη μας έφερε να αγναντεύουμε τον Αχέροντα για να μας ξεπετάξει απέναντι ακόμα και χωρίς το νόμισμα στο χέρι...

Αν δεν γίνει κατανοητό ότι τα δανεικά μπορεί να έδωσαν σε όλους μας ένα ψευδεπίγραφο επίπεδο ζωής, αλλά τα δανεικά επιστρέφονται, τότε οι φωνές θα μείνουν φωνές και οι επιπτώσεις τους μόνο φαρυγγίτιδα θα προκαλέσουν.

Αν δεν αποδεχτούμε παράλληλα ότι εκεί καταλήξαμε λόγω μίας πλειοδοτικής λαϊκίστικης κουλτούρας που εξέθρεψε το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα για να επιβιώνει, τότε ακόμα και η δική μας επίγνωση θα μείνει χωρίς όφελος.

Ακόμα όμως και αν κατανοήσουμε και αποδεχτούμε την συνυπευθυνότητα όλων δεν θα έχουμε κάνει παρά ελάχιστα για την αντιμετώπιση της κρίσης που μας βρήκε.

Οι κρίσεις ως γνωστόν δεν αντιμετωπίζονται με αποδοχή του σφάλματος και δημοσιοποίησή του. Αν ήταν έτσι δεν θα υπήρχε κανενός είδους σωφρονιστήριο. Όλοι οι παραβατικοί θα απελευθερώνονταν από τις επιπτώσεις της παραβατικότητάς τους με κάποια δημόσια δήλωση μετανοίας.

Θα ήμασταν τότε μια ιδιόμορφη κοινωνία μέσα στο παγκοσμιοποιημένο στερέωμα αλλά ταυτόχρονα και μια πολύ φτωχή κοινωνία που θα διακινδύνευε την εξαφάνισή της.

Το ένστικτο της επιβίωσης και η αντίσταση σε κάθε κοινωνική εξαχρείωση δεν θα καλυφτούν μόνο με την αυτογνωσία των λαθών ούτε με την όποια επιβαλλόμενη ήδη τιμωρία που είναι ουσιαστικά η επιστροφή των κλοπιμαίων και των δανεικών.

Η αντίσταση στον κίνδυνο του υποβιβασμού μας σε κατώτερο γένος δεν θα γίνει ευτυχώς ούτε με τιμωρίες που δεν προσφέρουν προοπτικές ανάνηψης, ούτε με κοινωνικούς παραγκωνισμούς και απερίσκεπτη αφαίρεση περιουσιακών στοιχείων χωρίς μια συνειδητά λιτότερη διαβίωσή μας.

Θα γίνει αντίθετα με το να συνενώσουμε όλες μας τις δυνάμεις και να αντισταθούμε στην κακιά νοοτροπία μας.

Ω ναι! ο εχθρός μας δεν βρίσκεται έξω από τα σύνορα και ασφαλώς δεν είναι ούτε η συντηρητική Γερμανία με τα όποια οφέλη επιμένει να διατηρεί υπέρ των Ευρώ ούτε η κυρία Μέρκελ που ακολουθεί κατά γράμμα τις επιταγές των πλουσίων βιομηχάνων της Χώρας της.

Ο εχθρός είμαστε εμείς. Εμείς που θα χρειαστεί να αναπτύξουμε ένα πολύ ποιο παραγωγικό κράτος με μικρή αλλά αποτελεσματική διοίκηση και μια πολύ ποιο ισχυρή ιδιωτική παρουσία που θα υποκαθιστά τα υποκριτικά ξεφωνητά της αντίδρασης με προτάσεις και αναλήψεις ευθυνών για την υλοποίηση έργων που επί χρόνια καρκινοβατούσαν περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη των επιδοτήσεων.

Η προοπτική της μικρής μας χώρας στον αδυσώπητο διεθνή ανταγωνισμό που δεν θα προσαρμοστεί στα δικά μας μέτρα, όπως αφελώς επιμένουν αρκετοί, θα διαμορφωθεί από την ενίσχυση και την ανάδειξη των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων.

Η χώρα μας έχει μια εδαφική ιδιομορφία και αυτήν οφείλουμε να την αναδείξουμε και να την πουλήσουμε ακριβά. Δεν θα χαρακτηριστούμε υποτιμητικά γκαρσόνια αν το κάνουμε αυτό και εν πάση περιπτώσει ένας επαγγελματίας γκαρσόνι αξίζει πολλά περισσότερα από έναν ασυνείδητο δικηγόρο.

Η επικέντρωσή μας σε μια αναπτυξιακή τουριστική προοπτική δεν μας απομακρύνει από το να αναπτύξουμε τεχνολογική υπεροχή ξεκινώντας από ακριβώς αυτόν τον τομέα.

Το Ισραήλ ανέπτυξε παγκόσμια τεχνική υπεροχή στα συστήματα ασφαλείας, από τα οποία εξαρτάται η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, επειδή είδε το συγκριτικό τους πλεονέκτημα στην ανάπτυξη της πολεμικής τεχνολογικής υπεροχής. Τα οπλικά συστήματα απαιτούν συστήματα ασφαλείας για να μην είναι ευάλωτα.

Η τουριστική βιομηχανία απαιτεί και αυτή συστήματα τεχνολογίας αιχμής για την εξυπηρέτηση εκείνων που θα διαβιούν στις χώρες που προσφέρουν γεωγραφικό και περιβαλλοντικό πλεονέκτημα όπως η Ελλάδα. Η τεχνολογία είτε έχει την μορφή ανεμογεννητριών και Φωτοβολταϊκών μονάδων είτε άλλων συστημάτων, στην υπηρεσία ενός πληθυσμού που θα απολαμβάνει τις χάρες του φυσικού περιβάλλοντος, πρέπει να είναι ο στόχος και όχι το πάρεργο αυτής της προσπάθειας.

Η συσπείρωση των παραγωγικών μυαλών γύρω από ευκαιρίες αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού των υποδομών της χώρας, είτε πρόκειται για λιμάνια και δρόμους είτε για μέσα μεταφοράς, θα μπορούσε κάλλιστα να διαμορφώσει το δικό μας Ελντοράντο που όταν το “μυριστούν” οι Ευρωπαίοι εταίροι μας εδώ θα “σκάβουν” και εδώ θα “λούζονται” εξασφαλίζοντάς μας υψηλό επίπεδο διαβίωσης.

Επικίνδυνα Κοινωνικά φαινόμενα...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 12η Μαρτίου 2009)

Συνηθίσαμε να μιλάμε για τα Επικίνδυνα Καιρικά Φαινόμενα χάρη στις υπερβολές και την ατελείωτη φλυαρία των περιβαλλοντολόγων που όπως λέει ο Γάλλος αντικομφορμιστής οικονομολόγος Jean de Kervasdoue: Με έχουν κουράσει... “...Ο άνθρακας, συνεχίζει ο Kervasdoue, είναι πιο θανατηφόρος από τον αμίαντο. Και τα δύο είναι εκατό φορές πιο θανάσιμα από τις πυρηνικές ακτινοβολίες. Η καταστροφή του Σεβέζο δεν σκότωσε παρά τον διευθυντή του εργοστασίου: τον δολοφόνησαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες... Παρά την υπερθέρμανση του πλανήτη, η Γη δεν έχει φτάσει ούτε καν τη θερμοκρασία του έτους... 1000 μ.Χ....”

Ίσως αυτή η υπερβολή να μην είναι τόσο αθώα αφού και άλλοι συγγραφείς όπως ο Δανός καθηγητής Bjorn Lomborg στον “Σκεπτικό περιβαλλοντολόγο” έχει παρουσιάσει συστηματική επιστημονική έρευνα λέγοντάς μας ούτε λίγο ούτε πολύ: “Μη μασάτε... ακόμα και οι εικόνες των παγετώνων που λειώνουν δεν λένε την αλήθεια για την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη Γη...”

Ίσως αυτή η υπερβολή, έξυπνα δοσμένη, να αποτελεί τον σύγχρονο μπαμπούλα που έφερε η απομάκρυνση του Ψυχρού Πολέμου, της τεχνητής δηλαδή αντιπαλότητας ώστε με την πειθώ του εκφοβισμού να πετυχαίνουν κάποιοι τους στόχους τους...

Το κακό όμως είναι ότι αυτή η παραπλανητική τακτική ενάντια στα πραγματικά και ανθρώπινα συμφέροντα, μας οδηγεί σε αδυναμία να στρέψουμε την προσοχή μας σε άλλα επικίνδυνα φαινόμενα, τα κοινωνικά φαινόμενα.

Όσο η προσοχή μας επικεντρώνεται στους παγετώνες της Γροιλανδίας που λιώνουν, τόσο λιγότερο παρατηρούμε όσα ανείπωτα και ανησυχητικά συμβαίνουν δίπλα μας, στη γειτονιά μας.

Ένα από αυτά τα ανείπωτα και Επικίνδυνα Κοινωνικά Φαινόμενα συνέβη πρόσφατα στο Νομό Λακωνίας.

Εκεί, όπως μας πληροφορεί ο Θανάσης Χειμωνάς, συνέβησαν ανατριχιαστικές σκηνές από “Τα κωλόπαιδα των Ελλήνων”

Αλλά ας μεταφερθούμε στη δική του παραστατική γραφή:

“…Οι σκηνές είναι ανατριχιαστικές.

Προέρχονται από την Σπάρτη αλλά θα μπορούσαν να διαδραματίζονται σε οποιαδήποτε γωνιά της χώρας μας εδώ που έχουμε φτάσει. Μια παρέα από ανήλικους επιτίθεται χασκογελώντας με μολότοφ σε ένα σπίτι μεταναστών από το Μπαγκλαντές.

Τα Οργισμένα Ελληνικά Νιάτα βιντεοσκοπούν με ενθουσιασμό το κατόρθωμά τους (όσοι δεν κρατούν μολότοφ κρατούν κάμερες) ενώ το σπίτι παραδίνεται στις φλόγες. Για όσους αναρωτιούνται, ναι, οι Μπαγκλαντεσιανοί βρίσκονταν μέσα, στην διάρκεια της επίθεσης και σώθηκαν από θαύμα. Φυσικά, τα πρόσωπα των δραστών είναι ακάλυπτα. Θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά αλλά…

Αλλά ζούμε στην Ελλάδα. Στην χώρα που οι μετανάστες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στην χώρα που τα κηρύγματα ρατσιστικού μίσους, ακόμη και από ιερωμένους, είναι παντελώς αποδεκτά. Στην χώρα που οποιοσδήποτε (Έλληνας) είναι κάτω των 21 ετών (και λίγα λέω) είναι de facto αθώος.

Στην χώρα που δεν έχει σημασία το ίδιο το έγκλημα αλλά ποιος το διαπράττει. Ήδη η αστυνομία χαρακτήρισε το γεγονός «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» ενώ η τοπική κοινωνία, ως συνήθως έκανε τουμπεκί. Τα ΜΜΕ δεν αναφέρθηκαν σχεδόν καθόλου στο θέμα (μην ξεχνάμε, ουσιαστικά πρόκειται για απόπειρα ανθρωποκτονίας) προφανώς για να μην χαλάσουν την αγγελική εικόνα της ελληνικής νεολαίας.

Και μετά λέτε τους Γερμανούς φασίστες…”

Να θυμίσω εδώ ότι είχαμε τέτοια φαινόμενα στη Γερμανία από Ναζί ενάντια σε Τούρκους μετανάστες που συγκλόνισαν την Γερμανική κοινωνία και όχι μόνο... Τότε, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, εμείς εδώ παίζαμε το συνηθισμένο θέατρο της φιλοξενίας, διατυμπανίζοντας ότι αγαπάμε τον ξένο και δεν μας διακρίνει ρατσιστική νοοτροπία...

Και όμως, αποδείχτηκε ότι είμαστε “όπως οι Γερμανοί, ρατσιστές” και ας μην έχουμε αναγάγει το ρατσισμό σε πυρήνα κάποιας κοινωνικοπολιτικής θεώρησης όπως ο Ναζισμός.

Εμείς άλλωστε, οι νεοέλληνες, δεν μάθαμε να πρωτοτυπούμε δημιουργικά και περιοριζόμαστε στις απομιμήσεις. Το “Made by Maimou” φαίνεται ότι έχει δέσει με την ψυχοσύνθεσή μας.

Δεν ξέρω αν αυτό μας εξιλεώνει, το ότι δηλαδή ενεργούμε ρατσιστικά από φόβο και όχι από κοινωνικοπολιτικά κίνητρα αλλά πολύ φοβάμαι ότι η απόσταση των δύο είναι μικρή, μια δρασκελιά χρειάζεται για περάσει κανείς από την μια κατάσταση στην άλλη και εκείνο που λείπει είναι μόνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναταχτεί αυτή η βάρβαρα αντικοινωνική συμπεριφορά...

Τα παιδιά στο ερασιτεχνικό video, που διακρίνονται μέσα στην άγρια νύχτα να πορεύονται με κάμερες και μολότοφ προς την αγροικία που κοιμούνται μαζικά οι άμοιροι Μπαγκλαντεσιανοί που μοχτούν με ελάχιστα ωφελήματα για την συγκομιδή της ελιάς, χασκογελούν ενώ ανάβουν τα φυτίλια και στο τέλος κάποιος, που φαίνεται ότι έσπασε από την αγριότητα του συμβάντος και τις αλλόφρονες κραυγές των Μπαγκλαντεσιανών, μονολογεί... “Βρε μ... το παρακάναμε... ξεφύγαμε...”

Δεν πίστευα στα μάτια και στα αυτιά μου βλέποντας την σκηνή και ακούγοντας τα χάχανα.

Και όμως βρέθηκε στο facebook, που όπως πολλοί χρησιμοποιώ και εγώ, άτομο που υπεραμύνθηκε του γεγονότος, υπερθεματίζοντας υπέρ αυτής της φρικώδους αγριότητας με τη δικαιολογία ότι μας παίρνουν τις δουλειές οι “βρώμικοι” ξένοι, ενώ συνέχισε, “…δεν θα ήθελα η κόρη μου να παντρευτεί Αλβανό ή Ρώσο...” λες και η μητέρα καθορίζει το ποιον θα αγαπήσει το παιδί της στην εποχή μας...

Η κυρία αυτή χαρακτήρισε με βδελυγμία τους Μπαγκλαντεσιανούς βρώμικους λες και εμείς είμαστε οι καθαροί... εννοώντας ότι η καθαρότητα είναι συστατικό στοιχείο της φυλής των Ελλήνων.

Επέμεινα ότι δεν υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας οι συνθήκες που διευκόλυναν την επικράτηση του Ναζιστικού ιδεολογήματος που βρήκε πρόσφορο έδαφος στην μεσοπολεμική περίοδο ως σύστημα ταυτοποίησης του ντροπιασμένου Γερμανικού Εθνικισμού.

Η υπερεθνικιστική Βαυαρία, που και σήμερα ηγείται της ανθελληνικής εκστρατείας δυσκολεύοντας την όποια διαλλακτικότητα της κυρίας Μέρκελ, έδωσε την μαγιά στο βάρβαρο ιδεολόγημα του Ναζισμού αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και εμείς θα πρέπει να ζήσουμε βίους παράλληλους ξεκινώντας με κάποιες παραπλανημένες ομάδες νεαρών της Λακωνίας όσο και αν η απαράμιλλη πειθαρχία των αρχαίων Σπαρτιατών απετέλεσε πηγή έμπνευσης για τους Ναζιστές.

Εκείνοι, οι Ναζιστές, είχαν εφεύρει λόγους και αίτια, στις αποκρυφιστικές τους συναθροίσεις, που ενέπνεαν το θάρρος και την απόλυτη αφοσίωση στο 3ο Ράιχ ώστε ως λίγοι να επικρατήσουν επί των πολλών όπως απαιτούσαν οι γαιοστρατηγικές τους βλέψεις. Εκείνοι χρησιμοποιούσαν την καθαρότητα της Άριας φυλής ως εργαλείο πολέμου, εμείς όμως ως τι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούσαμε το δικό μας ευφύϊμα περί καθαρότητας των Ελλήνων;

Άλλωστε η ιστορία μας δίδαξε ότι η συνεργασία και μόνο αυτή είναι το εργαλείο την νίκης είτε σε ειρήνη είτε σε πόλεμο. Οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα δεν αντιστάθηκαν επειδή υπερείχαν των άλλων Ελλήνων και δεν απαίτησαν υπακοή από αυτούς για να δώσουν και τον τελευταίο τους στρατιώτη στο πάνθεον των ηρώων.

Το δυστύχημα της σημερινής οικονομικής μας δυσπραγίας δεν μπορεί να δικαιολογήσει ρατσιστικές συμπεριφορές και πολύ περισσότερο εγκληματικές πράξεις ενάντια σε άμοιρους εργάτες που το μόνο τους αμάρτημα είναι ότι βρέθηκαν στην χώρα μας χωρίς προειδοποίηση, σε αντίθεση με τους προσκαλούμενους Έλληνες από την μεγάλη υπερατλαντική μας σύμμαχο, όταν αναζητούσε φτηνά εργατικά.

Οι ξένοι εργάτες δεν μας επεβλήθησαν. Δεν μας επέβαλε κανείς να χρησιμοποιούμε αλλοεθνείς στα εργοστάσια, στις οικοδομές και στις αγροτικές εργασίες. Και όμως επιλέγουμε επί δυο δεκαετίες να τους χρησιμοποιούμε διότι αυτό μας συμφέρει, διότι δυστυχώς έτσι και μόνο έτσι γινόμαστε ανταγωνιστικοί αν αυτό που τελικά καταφέρνουμε χαρακτηρίζεται από ανταγωνιστικότητα.

Και όμως υπάρχουν Έλληνες που επιμένουν να θεωρούν μιαρούς και βρώμικους τους άμοιρους οικονομικούς μετανάστες επειδή δήθεν τους κλέβουν τις δουλειές, αποκαλώντας τους, με ισχυρή δόση υπεροψίας, λαθρομετανάστες...

Ας έλθουμε τώρα σε μία διαμετρικά αντίθετη εικόνα ενός άλλου Επικίνδυνου Κοινωνικού φαινομένου.

Πρόσφατα, έγινε μια σημαντική συνάντηση των απανταχού της γης Μαρξιστικών κομμάτων στη Μεγάλη Βρετανία. Στο διεθνές αυτό Μαρξιστικό συνέδριο είχε στείλει αποστολή και το ΚΚΕ. Στο συνέδριο φάνηκε να καταλήγουν ότι τα επαναστατικά τερτίπια και οι μη φιλειρηνικές κοινωνικές ανατροπές είναι εκτός του πλαισίου της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας.

Σήμερα, η επανάσταση δεν γίνεται με όπλα αλλά με τη συμμετοχή του απλού λαού στη διοίκηση και με την κοινωνικοποίηση της πολιτείας ώστε να αυξηθεί η κοινωνική εγρήγορση και ευαισθησία προς όλους όσους δεν ευνόησε η τύχη και η ζωή.

Σε αυτά τα βασικά και απολύτως ανθρώπινα συμπεράσματα το ΚΚΕ όχι απλά διαφώνησε αλλά κατηγόρησε όλα τα άλλα Κομουνιστικά Κόμματα ως προδοτικά. Φανταστείτε την σκηνή, ένα κόμμα μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα να καταφέρεται ενάντια στην μεγάλη πλειοψηφία των συνέδρων, να τους αποκαλεί προδότες και να αποχωρεί αλαζονικά από τις εργασίες επιστρέφοντας στο κονάκι του Περισσού.

Οι λοιποί σύνεδροι συνέχισαν ασφαλώς τις προγραμματισμένες εργασίες τους καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να έχουν παρεισφρήσει δυνάμεις και άτομα με αντικοινωνικές και ασφαλώς καθόλου αριστερές νοοτροπίες στο ΚΚΕ. Με άλλα λόγια σε μια εποχή που κυνηγάμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των ξένων, ώστε να μη μας θεωρούν απόλυτα αναξιόπιστους, έρχεται ακόμα ένα χαστούκι, αυτή τη φορά για την αριστερά η οποία εμφανίζεται απόλυτα αποθρασυμένη με το “κατόρθωμά” της!

Αυτό το θράσος δεν το περιορίζει μόνο στα εσωτερικά της αλλά προχωρά σε πράξεις που αγγίζουν τα όρια της χυδαιότητας όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα, οπότε με αρθρογραφία στο επίσημο όργανο του κόμματος, τον Ριζοσπάστη αλλά και με σχετικές κινητοποιήσεις, προσπάθησε να εμποδίσει την δενδροφύτευση της καμμένης περιοχής του Μαραθώνα διότι σε αυτήν συμμετείχε η MKO Green Belt που είναι κατά το ΚΚΕ και τα μέλη του ΠΑΜΕ εθνοπροδοτική αφού συνεργάζεται με Αμερικανικές εταιρείες και φορείς.

Πολύ φοβάμαι ότι αν ετίθετο θέμα εθνοπροδοσίας, και εύχομαι να παρερμήνευσα το σχόλιο του ριζοσπάστη, τότε αυτή θα αφορούσε την άλλη πλευρά ακριβώς αυτή δηλαδή που επέκρινε με αυστηρότητα η πλειοψηφία των μελών του διεθνούς Μαρξιστικού συνεδρίου.

Αντιλαμβάνομαι βέβαια την δυσκολία να δει κάποιος την καμπούρα που κουβαλά στην πλάτη του αλλά ήλπιζα ότι στον Περισσό διαθέτουν καθρέφτες που προσφέρουν αυτογνωσία και συνεργούν στην ωριμότητα.

Αιτία πολέμου ή ποντικοπαγίδα;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 5η Μαρτίου 2010)

Αιτία πολέμου αποτελεί για τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ, κύριο Παπασπύρου, η κατάργηση του 14ου μισθού. Αυτό ισχυρίστηκε σε συνέντευξή του στην “Οικονομία” αν και δήλωσε διατεθειμένος να αποδεχθεί περικοπές υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν προσωρινό χαρακτήρα και ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πάρουν πίσω τα χαμένα ως επιστροφή φόρου ή πλήρωσης των άδειων ασφαλιστικών τους ταμείων.

Το σημαντικό σε αυτή τη συνέντευξή είναι ότι εμφανίζεται έτοιμος στο να ανοίξει ο διάλογος για το ενιαίο μισθολόγιο, προτείνοντας ως αφετηρία βασικό μισθό 1.100 και όχι 1.400 ευρώ όπως οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.

Υπολογίζει ότι με τα νέα μέτρα οι περίπου 370.000 χαμηλόμισθοι υπάλληλοι θα χάσουν τουλάχιστον μισό μισθό ενώ οι περίπου 40.000 υψηλόμισθοι θα θυσιάσουν έως και δύο μισθούς με την κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης, όπως αποδείχτηκε από τα ληφθέντα μέτρα.

Προτείνει ενιαία όρια συνταξιοδότησης για το Δημόσιο υπό την προϋπόθεση ότι θα αποκατασταθεί ο κοινωνικός χαρακτήρας του συστήματος.

Αντιλαμβάνεται ότι οι περίπου 80.000 εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου θα μπουν στο στόχαστρο και αντιπροτείνει όχι μόνο το να διατηρηθούν στις θέσεις τους όσοι εργαζόμενοι καλύπτουν οργανικές θέσεις αλλά να γίνουν και πρόσθετες προσλήψεις για την απορρόφηση νέων, γυναικών και ανέργων.
Οταν όμως ρωτούν τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ για αποδοχή μειώσεων στην αγοραστική δύναμη των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, γίνεται Τούρκος και μιλά για Casus Belli (αιτία πολέμου)

Όχι φωνάζει, μια τέτοια κατάσταση θα οδηγήσει στην ύφεση. Είμαι διατεθειμένος συνεχίζει, να μελετήσω ένα δομημένο εθνικό σχέδιο στηριγμένο στην αρχή της δικαιοσύνης και της αναλογικότητας οπότε η συμβολή του καθενός θα θεωρείται δεδομένη.

Όμως τέτοιο σχέδιο πρακτικά δεν έχει προταθεί, και πως θα μπορούσε άλλωστε σε μια χώρα όπου δεν υφίσταται ενιαίο μισθολόγιο ή δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για τον αριθμό των υπαλλήλων;

Επιπλέον, δεν δέχεται την μονιμότητα ενός μέτρου όπως η απάλειψη του 14ου μισθού, όποια μορφή και αν λάβει η περικοπή, διότι θα είναι αδύνατον μετά να επαναφερθεί η προηγούμενη κατάσταση.

Παρά ταύτα, συνεχίζει, θα δεχόμουνα ακόμη και να καταβάλλουμε επιπλέον χρήματα τα οποία στη συνέχεια θα επιστρέφονταν, για παράδειγμα το 2012 ή το 2013, μέσω της εφορίας, ή θα στήριζαν το Ταμείο Πρόνοιας που αντιμετωπίζει άνοιγμα 700.000.000 ευρώ, όπως έγινε στην Ιρλανδία.

Επίσης, συνεχίζει στην ενδιαφέρουσα συνέντευξή του, ο Πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, πρέπει να καταστήσω σαφές ότι πριν κληθούν να πληρώσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, πρέπει να προηγηθούν όσοι συσσώρευσαν πλούτο την περίοδο της ανάπτυξης και όσοι κερδοσκοπούν ακόμη και την ώρα της κρίσης.

Μελετώντας με προσοχή τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς ότι η θέση της ΑΔΕΔΥ μέσω του εκλεγμένου αντιπροσώπου της κυρίου Παπασπύρου, κάθε άλλο παρά ακραία είναι.
Το γεγονός αυτό οδηγεί στο ερώτημα γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση δεν άκουσε τα ζητούμενα του Προέδρου και δεν προχώρησε σε αναδιοργάνωση του κράτους με όλα τα θεσμικά και οργανωτικά μέτρα που και το ενιαίο μισθολόγιο θα είχαν διαμορφώσει και τα στατιστικά στοιχεία θα είχαν καταστήσει μεθοδολογικά αξιοπρεπή ώστε και εκείνη αλλά και η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να απέφευγαν τους “περίπου” υπαλλήλους και τις “περίπου” μισθοδοσίες.

Μια κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της, ξεκινά πρώτα από τα μέτρα που διαμορφώνουν τις υποδομές των αλλαγών που θα επακολουθήσουν.

Οταν ξέρεις πόσους ακριβώς υπαλλήλους έχεις χάριν της απλοποίησης του ενιαίου μισθολογίου σε όλα τα υπουργεία και με τι κατηγορίες επιδομάτων τους υπεραμείβεις, τροφοδοτείς τα στοιχεία σε ένα υπολογιστικό σύστημα και απαντάς στους δύστροπους ανακριτές σου, εκεί και επί τόπου.

Τι είπατε κύριε επίτροπε; Θέλετε μείωση 7%; Θα σας έχω τρία σενάρια που θα συζητήσω μαζί σας σήμερα το απόγευμα... αφήνοντας έτσι άφωνο και τον Όλιν Ρεν και τον κάθε Ρεν.

Προφανώς δεν πρόκειται για μυθική τεχνολογία. Πρόκειται για συστήματα που λειτουργούν αποτελεσματικά από την δεκαετία του 80.

Η προσομοιωτική διαδικασία και τα μακροοικονομικά μοντέλα βάσει των οποίων εφαρμόζεται είναι παλιά πράγματα αλλά ποτέ ξεπερασμένα.

Όμως αυτά τα παλιά πράγματα, εμείς στην Ελλάδα του εξυπνακίστικου ωχαδελφισμού δεν τα εφαρμόσαμε σχεδόν ποτέ διότι πάντα θέλαμε στα υπουργεία και στις διευθύνσεις των οργανισμών οι παρεμβάσεις να μένουν μακριά από τον φόβο κάθε ιχνηλασίας.

Καταντήσαμε έτσι έκθετοι όχι μόνο απέναντι στους ξένους αλλά και στο δικό μας προεδρείο της ΑΔΕΔΥ. Ακόμα και αυτοί, οι θεωρούμενοι οπισθοδρομικοί, θα ήθελαν να έχουν την ευελιξία των σεναρίων και των από αυτά επιλογών. Ακόμα και αυτοί θα ήθελαν να κάθονται δίπλα, δίπλα με τους υπουργούς οικονομίας και οικονομικών και να τρέχουν τα σενάρια των πολιτικών σύγκλισης, αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Είμαστε έκθετοι όχι μόνο προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα, λόγω αοριστολογίας και παροχολογίας με εκφράσεις χρωματισμένες από έντονο πολιτικαντισμό του τύπου: “Λεφτά υπάρχουν... αλλά περιέργως μόλις ανακαλύψαμε ότι δεν υπάρχουν... Μη μας ρωτήσετε Έλληνες τι μεσολάβησε και αλλάξαμε γνώμη... Είναι πολύ πολύπλοκο για να σας το εξηγήσουμε...” Αυτό θεωρώ ότι θα ήταν το ερώτημα που βασάνιζε τον Γιώργο Παπανδρέου τις ώρες της αγχώδους μοναξιάς, όταν πετούσε από χώρα σε χώρα και από συνάντηση σε συνάντηση τον τελευταίο καιρό.

Αντίθετα, αν είχε προσβάσιμα τα αναγκαία στοιχεία και με τις επιλογές που χρειαζόταν, εκτός του ότι θα μπορούσε με πολύ μεγαλύτερη ευκολία να διαμορφώσει τη βέλτιστη και δικαιότερη κοινωνικά λύση, θα ήξερε και το ακριβές έγκλημα των κυβερνήσεων Καραμανλή και Σημίτη που προηγήθηκαν. Θα ήξερε π.χ. ότι από το 1999 έως το 2008 η αύξηση του γενικού μισθολογίου του κράτους διπλασιάστηκε από 7.2 δις σε 13.7 δις Ευρώ και ότι από αυτά, τα 12,1 δις που αφορούν του πολιτικούς υπαλλήλους, κατανέμονται σε 6.9 δις βασικούς μισθούς και 5.2 δις επιδόματα!!!

Πως να δεχτεί κάποιος, όση ευρύτητα πνεύματος και αν διαθέτει, ότι τα επιδόματα μπορούν να έχουν μια τόσο δυσανάλογη σχέση με τους βασικούς μισθούς;

Πως να δεχτεί π.χ. ότι ενώ το επίδομα κίνησης δινόταν για τους επιθεωρητές εργασίας όταν εργάζονταν εκτός γραφείου, με τροπολογία του 2009, δόθηκε και στους εργαζόμενους εντός γραφείου, πιθανόν για να καλύπτουν τα έξοδα απουσίας από τους χώρους εργασίας τους...

Πως να δεχτεί ότι οι υπάλληλοι της βουλής έπαιρναν επίδομα ένα μισθό για να κλείνουν την βουλή και έναν για να την ξανανοίγουν;

Ο τραγέλαφος αυτών των καταστάσεων που είναι πάμπολλες και θίγονται επιγραμματικά ακόμα και από τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ, όταν ζητά ενιαίο μισθολόγιο, δίνουν το στίγμα του προβλήματος που δεν είναι τόσο το ύψος της δαπάνης για το Ελληνικό δημόσιο όσο ο τρόπος που το χειριστήκαμε ως χώρα.

Για να φανεί ο ερασιτεχνισμός μας αρκεί να δούμε τα συγκριτικά ύψη άλλων χωρών και παρά το ότι ξεπερνάει η Ελληνική δαπάνη για τους μισθούς του δημοσίου το Γερμανικό ποσοστό βάσει του ΑΕΠ που είναι 8% και 10% αντίστοιχα για την Γερμανία και την Ελλάδα, στη Σουηδία το ποσοστό σκαρφαλώνει στο 15.2 % και στη Δανία στο 17% με πολύ μικρότερους πληθυσμιακά δημόσιους τομείς.

Διασυρθήκαμε επομένως σαν χώρα όχι διότι είχαμε μεγάλο δημόσιο τομέα αλλά διότι είχαμε ένα δημόσιο τομέα που φούσκωσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν ξέραμε εν τω μεταξύ ούτε ποιος ήταν ούτε πως να τον κοντρολάρουμε...

Αντιλαμβάνεται κάνεις ότι και το πλέον ευφυές βλέμμα ενός υπουργού των οικονομικών δεν διαφέρει και πολύ από το νωθρό βλέμμα της αγελάδας όταν τα καίρια για την πορεία της οικονομίας της χώρας ερωτήματα απαντώνται με το: “Θα επιστρέψω στην Αθήνα κύριε επίτροπε και θα σας στείλω την ενημέρωση που μου ζητήσατε...” ενώ οι αγορές υποβίβαζαν ήδη την αξιοπιστία μας.

Η έλλειψη επομένως εικόνας για το τι ακριβώς συνέβαινε και συμβαίνει στη χώρα φαίνεται ότι αποτελεί το χειρότερο συστατικό της κρίσης που αντιμετωπίζουμε.

Το περίεργο όμως στα όρια του ανεξήγητου παραμένει η επιμονή στην άγνοια και στην πονηρή αφέλεια χάριν της οποίας ο πρώην πρωθυπουργός κύριος Σημίτης εναντιώθηκε στις αποκαλύψεις του Αλογοσκούφη, άλλο το εάν και εκείνος με τη σειρά του ακολούθησε τελικά την πεπατημένη της κακότεχνης και καθόλου δημιουργικής λογιστικής.

Μέσα σε αυτή την χαώδη ακαταστασία, που επέβαλε η χρόνια γεμάτη από σκοπιμότητες και ιδιοτελή συμφέροντα διοικητική και πολιτική μηχανή, δεν αντιληφτήκαμε ότι μπορεί να γλιτώσαμε τον κίνδυνο από τους κερδοσκόπους εφόσον αποδεχτήκαμε τις επιβολές των εταίρων μας στην ΟΝΕ αλλά να μην γλυτώσαμε τον κίνδυνο από τις ελοχεύουσες εσωτερικές ποντικοπαγίδες.

Είμαστε σε μια κατάσταση μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης... Η που θα το διαλύσουμε από εξωτερική αντίδραση και αγανάκτηση στις εμμονές μας ή που θα το διαλύσουμε διότι αγνοήσαμε την αγωνία όσων λοιδορούσαμε ως αδύναμους κρίκους.

Η ιστορία της ποντικοπαγίδας ξεκινά από την αδιαφορία των ισχυρών ζώων όταν το κατατρομαγμένο ποντικάκι τους διηγείται ότι το αφεντικό του σπιτιού αγόρασε μια ποντικοπαγίδα, διότι όλα τους αισθάνονταν αγέροχα και δυνατά μπροστά στο πως θα μπορούσε να τους βλάψει μια τόσο δα ποντικοπαγιδούλα.

Οταν όμως η ποντικοπαγίδα έπιασε κατά λάθος την ουρά ενός φιδιού και εκείνο γύρισε και δάγκωσε την σπιτονοικοκυρά και γυναίκα του αφεντικού, εκείνος για να εύρη χρήματα να πληρώσει τους γιατρούς έσφαξε το ένα μετά το άλλο όλα τα ζώα, ακόμα και τη θηριώδη αγελάδα...

Το ποντικάκι πήρε έτσι την εκδίκηση του από τα επαρμένα μεγαλόσωμα ζώα.

ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ…

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 26η Φεβρουαρίου 2010)

Επιτέλους! Βρέθηκε ο ένοχος για την υπερχρεωμένη Ελλαδίτσα. Είναι οι κερδοσκόποι!
Αυτό διατυμπανίζουν τα ποικίλα έντυπα και οι ανεξάντλητες αναλύσεις των εκφραστών του λαϊκισμού.

Αυτή τη φορά δεν θα περιοριστώ στην αριστερά διότι λαϊκισμός υπάρχει παντού, αριστερά, δεξιά αλλά και στη μέση, ναι και στη μέση και αυτό δείχνει κατευθείαν στο παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ. Να με συγχωρήσουν εδώ οι αναγνώστες μου αλλά δεν έχω μάθει να εκφράζω κομματικές θέσεις με αποτέλεσμα να λέω τα σύκα - σύκα και την σκάφη-σκάφη.

“…Έλα όμως που καπιταλισμός χωρίς κερδοσκόπους είναι σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, αφού η δουλειά τους είναι να βρίσκουν τους πιο αδύνατους κρίκους στο σύστημα και εκεί να χτυπάνε, εφόσον έτσι πραγματοποιούν τα πελώρια κέρδη τους” συνεχίζουν...

Μέχρις εδώ καλά φίλοι μου λαϊκιστές. Πράγματι τι σκορδαλιά θα ήταν αυτή χωρίς σκόρδο εκτός αν μιμηθούμε τους ζυθοποιούς που διανέμουν μπύρα χωρίς αλκοόλ αφού έχει προηγηθεί κανονική ζύμωση. Το σκόρδο όμως πως να το αφαιρέσεις ή τι να αφαιρέσεις; Την οσμή; Μα τότε δεν θα έχεις σκόρδο...

Ο καπιταλισμός, όπως έχω επανειλημμένα γράψει σε προηγούμενα άρθρα μου, είναι πράγματι ένα σύστημα που στηρίζεται στην παρόρμηση και στην προσμονή ενός καλύτερου αύριο. Αν κόψεις από τον Άνθρωπο το δικαίωμα να ονειρεύεται για ένα καλύτερο αύριο, είναι σαν να τον στέλνεις στον τάφο πριν την ώρα του.

Μα θα πουν οι λαϊκιστές, και σε ένα σύστημα που καθορίζεται από σοσιαλιστικά πρότυπα όλοι περιμένουν ένα καλύτερο αύριο και όλοι συνεργάζονται για να το επιτύχουν.

Το μυστικό είναι στο όλοι διότι μπορεί μεν να το θέλουν όλοι αυτό το καλύτερο αύριο αλλά το πως ερμηνεύει ο καθένας την συνεργασία είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. π.χ. το όλοι αφορούσε και τους λιμενεργάτες του ΟΛΠ αλλά μερικοί θεώρησαν ότι είχαν λόγους να παίρνουν τετραπλάσιους έως εξαπλάσιους μισθούς από τους άλλους και φόρτωναν με ψεύτικες υπερωρίες το ιστορικό τους. Το ίδιο έκαναν και οι εργοδηγοί του ΟΣΕ με το παράδοξο να έχουμε μέσα σε μια τετραετία αύξηση κατά 70% της μισθοδοσίας ενώ υπήρξε μείωση κατά 30% του προσωπικού. Και οι μεν και οι δε ερμήνευαν το όλοι διαφορετικά... Διαφορετικά το ερμήνευαν και οι πρωτεργάτες της Ρωσικής επανάστασης θεωρώντας τους αγρότες ξένο σώμα και υποχείριά τους όχι πολύ διαφορετικά από τα υποζύγια για τις αγροτικές εργασίες. Έτσι η πλειοψηφία πλέρωσε μια ελίτ 900.000 ατόμων σε μια χώρα 150.000.000 ψυχών για να τους φέρει το φως της επανάστασης που δεν ήταν παρά στυγνή δικτατορία του γραφειοκρατισμού και ούτε καν του προλεταριάτου όπως διακήρυσσε.

Η ανθρώπινη συνεργασία για το κοινό καλό είναι ασφαλώς επιθυμητή αλλά μόνο όταν ελέγχεται και συμφωνείται από όλους.

Σε βάθος χρόνου όμως έχει αποδειχτεί ότι οι συμφωνίες της στιγμής δεν αντέχουν διότι τα πρότυπα των γενεών που ακολουθούν αναπτύσσουν νέες δυναμικές και νέες αντιλήψεις για το επιθυμητό. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να κρατάς την κοινωνία δεμένη με πρότυπα ισότητας και κανόνες ή νόμους παρά μόνο εάν αυτοί εκφράζουν και βρίσκονται σε αρμονία με τα εκάστοτε πολιτιστικά πρότυπα ενός λαού. Οι κοινωνίες που άντεξαν διαμορφώνοντας κανόνες ισοπολιτείας ήταν εκείνες που είχαν κτίσει ένα συμπαγές πολιτιστικό πρότυπο του οποίου οι αξίες δεν επιβάλλονταν αλλά επιδέχονταν ερμηνείας και βελτίωσης από τα ελεύθερα και δραστήρια μυαλά της εποχής τους.

Σήμερα όμως έχουμε βρεθεί μπροστά σε μια αναπάντεχη για τους πολλούς κρίση που επιβάλει, έστω για κάποιο διάστημα, συνεργασία ακόμα και από εκείνους που ήταν ανέκαθεν πολέμιοι τέτοιων μεθόδων για ίδιον όφελος.

Και όμως ούτε για αυτή την περιστασιακή συνεργασία υπάρχει συγκατάθεση ή η παραμικρή διάθεση να επιτευχθεί.

Έτσι, ο καπιταλισμός, λέξη που για δεκαετίες είχε καταχωνιαστεί στα πονήματα της Πολιτικής Οικονομίας, ανασύρθηκε ως ο μπαμπούλας και ο εχθρός της κοινωνίας. Βαρέστε τους καπιταλιστές, κτυπήστε αλύπητα τους πλουτοκράτες, ξεβρακώστε τους από τα πλούτη και πάρτε τα για να ζήσετε εσείς κακόμοιροι και καταταλαιπωρημένοι εργάτες. Τώρα για το ποιοι είναι οι Έλληνες εργάτες θα σας γελάσω. Η ανάμνηση που μου αφήνει κάθε επίσκεψη στο χωριό της καταγωγής μου, στη Μεσσηνία, είναι ότι αυτό το είδος, όντας εξαφανισμένο, έχει αντικατασταθεί από ξένους καταταλαιπωρημένους οικονομικούς μετανάστες ενώ οι ντόπιοι “άρχοντες” μηρυκάζουν την τοπική πολιτική στους καφενέδες.

Για να γίνει ποιο πειστική η επίθεση κατά του καπιταλισμού συνοδεύεται και από το αλατοπίπερο των κερδοσκόπων. Μα τι καπιταλισμός θα ήταν αυτός χωρίς κερδοσκόπους (σκόρδο). “…Αυτή λοιπόν η πανάθλια ράτσα φταίει για όλα. Είδατε εκεί πόσα παίρνουν τα στελέχη τους, όσοι οι κόποι μια δικής μας ζωής σε ένα χρόνο και ακόμα περισσότερα…” λένε...

Εδώ είναι λοιπόν που μπαίνουμε στα χωράφια του λαϊκισμού, στα χωράφια που δεν είναι μόνο οι ακραίοι που τα επισκέπτονται ολοένα και συχνότερα αλλά και οι μάζες των κεντρώων σε πεποιθήσεις πολιτών.

Όσο αγριεύει ο φόβος και όσο στενεύει ο κορσές από τα εξαγγελλόμενα μέτρα, τόσο αυξάνονται οι επισκέψεις στα χωράφια του λαϊκισμού.

Στα χωράφια δηλαδή που κερδίζει έδαφος το πως θα γυρίσουμε την πλάτη στους μέχρι τώρα συνεργάτες μας ώστε αφού εξαντλήσουμε τα εφόδια της πλουτοκρατικής ελίτ να μην έχουμε κανέναν στο κεφάλι μας.

Να πως με ένα σμπάρο κτυπιούνται δυο τρυγόνια, και το πως να κανονίσουμε τους δικούς μας μισητούς πλουτοκράτες αλλά και το πως να ξεκόψουμε από τα επίφοβα συνεταιράκια μας... Άλλωστε σε σκοτεινές δουλειές ποιος αφήνει τον συνεταίρο του να δει το φως άμα έχει την ευχέρεια να τον κανονίσει πρώτος;

Αυτό μηνύουμε προς τα έξω και αυτό ακούν με απορία οι ξένοι δανειστές μας και απορούν.

Οι περισσότεροι δεν πιστεύουν στα αυτιά τους. Μα λενε, εσείς κοντεύετε να έχετε περισσότερα κατά κεφαλή αυτοκίνητα από όσα εμείς. Εσείς ζείτε πλέον σε πολύ καλά και ιδιόκτητα σπίτια ενώ μας λετε ότι είστε φτωχότεροι. Εξηγείστε μας πως καταφέρατε και πετύχατε αυτή την μαγική δεξιοτεχνία ώστε να είστε φτωχότεροι αλλά να ζείτε καλύτερα; Ρωτούν αλλά απάντηση δεν παίρνουν.

Εμείς όμως συνεχίζουμε κάνοντας και δεύτερο μοιραίο λάθος.

Μα, τους λεμε, εσείς μας τα ξαναπαίρνετε πίσω για να προμηθευτούμε από σας τα αυτοκίνητά μας. Μας τα παίρνετε πίσω για να αγοράσουμε από εσάς τους μηχανολογικούς εξοπλισμούς που απαιτούνται σε οτιδήποτε κατασκευάζουμε. Μας τα παίρνετε για να μας δώσετε πολεμικά αεροπλάνα, φρεγάτες και υποβρύχια για την άμυνά μας.

Φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι με αυτή μας την επιχειρηματολογία κάνουμε το δεύτερο μοιραίο λάθος. Διότι αφού τόσα πολλά από τα λιγοστά που κερδίζουμε ή μας επιχορηγούν με τα διάφορα κοινοτικά προγράμματα τα επιστρέφουμε για κανόνια, τανκς και αεροπλάνα, πως μένουν αρκετά ώστε να τα καταφέρνουμε εξίσου καλά με εκείνους; Ποια είναι η ακόμα ποιο μυστήρια μαγική συνταγή;

Έτσι πάμε για μαλλί επιχειρηματολογώντας και πιανόμαστε από τα δικά μας κέρατα.

Από την άλλη, δεν λέμε να μάθουμε αριθμητική. Η προχτεσινή απεργία με την συνεργασία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ αλλά και της ένθερμης υποστήριξης του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (Π.Α.ΜΕ.) του ΚΚΕ, δεν αρκέστηκε σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το υπερβολικό σφίξιμο του ζωναριού που σε πολλές περιπτώσεις συναγωνίζεται την αγχόνη, δίνοντας τους δίκιο, αλλά πέρασε σε μια ιδιόμορφη και στα όρια της προβοκάτσιας αντεπίθεση ζητώντας αυξήσεις.

1400 € λένε θα πρέπει να είναι ο κατώτερος μισθός του εργάτη σε μια εποχή που ο Έλληνας εργάτης είναι το ίδιο σπάνιος με την πολική αρκούδα... Στην κυριολεξία άφαντος ακόμα και από την μοναδική ατμομηχανή της οικονομίας μας, την οικοδομική δραστηριότητα.

Όμως, και παρά την ανεργία που στην πραγματικότητα ξεπερνά το 18%, το γενικό αίσθημα είναι ότι οι οικονομικοί μετανάστες πρέπει να παραμείνουν στη χώρα και να έχουν όλοι δουλειές.

Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, πρέπει να έχουν δουλειά κάπου... ε; κάπου...

Ταυτόχρονα, όλοι μηδενός εξαιρουμένου πρέπει να παίρνουν 1400 € μηνιάτικο από κάποιον... ε; κάποιον...

Το κάπου και το κάποιον παραμένουν δυστυχώς απροσδιόριστα ή μάλλον προσδιοριζόμενα ως προϊόντα κλοπής, αφού δεν θα τα δώσουν με την συγκατάθεσή τους οι πλουτοκράτες.

Ομολογώ ότι στη συλλογιστική αυτή κάνω πάντα το λάθος να μην αντιλαμβάνομαι ότι όταν έχεις τις πλούσιες τράπεζες δίπλα σου δε πρέπει να κάθεσαι και να βασανίζεις το σκερβέλο σου με τέτοια απλοϊκά ερωτήματα.

Αντίθετα οργανώνεις μια καλή επιχείρηση με μερικές βαριοπούλες και γιατί όχι και κανένα Καλάσνικοφ και ντου για τα θησαυροφυλάκια της ελίτ. Τα ρημάζεις μέχρις εκεί που δεν παίρνει και ω ποια ευτυχία, γινόμαστε όλοι υψηλόμισθοι για να αγοράζουμε περισσότερα καταναλωτικά αγαθά από εκείνους που βρίζουμε και αποποιούμεθα τη φιλία τους, έστω και κακομοιριασμένη, όπως τελευταία.

Προσπάθησα, κατά την προχτεσινή απεργία, να δω προτάσεις για το πως θα βγούμε από το χρέος, πως θα αντιμετωπίσουμε το εμπορικό μας έλλειμμα και το πως θα παράγουμε περισσότερα και ποιοτικότερα προϊόντα ή πως θα καταστήσουμε τη γεωργία μας ανταγωνιστικότερη αλλά δεν είδα.

Διάβασα όμως σοφιστικέ αναλύσεις που εξέφραζαν θυμό απέναντι στην Ευρώπη που τα έβαλε με τους καλλιεργητές μπαμπακιών της χώρας μας ευνοώντας έτσι τις φθηνότερες τριτοκοσμικές χώρες και αναρωτήθηκα. Μα είναι δυνατόν; Αυτοί θα πρέπει να είναι διχασμένες προσωπικότητες. Από την μια θέλουν ο κάθε μετανάστης να έχει δουλειά και από την άλλη οι χώρες καταγωγής τους να ψοφολογούν αφού δεν θα αγοράζουμε τα προϊόντα τους. Ειλικρινά όσο και αν το ανέλυα δεν κατέληγα σε οτιδήποτε που να μοιάζει ελάχιστα λογικό.

Δεν έβρισκα απάντηση για ένα ακόμα μοιραίο όπως φαίνεται λάθος εφ’οσον, από τη μία απεχνανόμαστε τις κατώτερες, τριτοκοσμικές, χώρες επειδή έχουν το θράσος να μας πωλούν τα φτηνά μπαμπάκια τους με τα οποία εμείς κάνουμε παιχνίδι, κοροϊδεύοντας τους κουτόφραγκους με το μαγικό αβγάτισμα των καλλιεργούμενων εκτάσεων και κατ επέκταση των επιδοτήσεων, και από την άλλη αδιαφορούμε για την ανέχεια που θα δημιουργηθεί στις χώρες τούς από τις δικές μας καλλιεργητικές εμμονές.

Τα αδιέξοδα λογικής και εντιμότητας είναι προφανή. Και όμως από κανέναν δεν λείπει η βασική αναλυτική ικανότητα για να αντιληφτεί ότι όταν η στάμνα έχει μεγαλύτερη εκροή από εισροή δεν θα γεμίσει ποτέ και θα πρέπει είτε να φτιάξουμε άλλη στάμνα που να μη χάνει είτε να πάμε σε άλλη πηγή με περισσότερο νερό.

Τα αδιέξοδα όμως αυτά δεν είναι παρά προφάσεις που κρύβουν το πραγματικό κίνητρο που δεν είναι άλλο από τη γνωστή διαπίστωση ότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται διότι μόνο εν μέσω κρίσης τα ψηφαλάκια του 8% μπορεί να γίνουν 10%, 12% ή και 16% και ποιος ξέρει, με λίγο ακόμα σπρώξιμο, πραγματική εξουσία. Ποια η ντροπή επομένως για λίγο παραλογισμό, για λίγη υποκρισία, για λίγο ή περισσότερο λαϊκισμό, για λίγη ξεδιαντροπιά ή ακόμα και για λίγη αήθεια. Μάλλον καμία αφού το αποτέλεσμα μετράει και θα γλυκάνει τους κόπους μια ζωής που τελικά λοξοδρόμησαν σε ανέντιμα μονοπάτια που πολύ απέχουν από τη σοσιαλιστική λεωφόρο αλλά καθόλου από την εγωπάθεια και την εξυπηρέτηση του κάθε υπερεγώ.

SCHICKSALS – GEMEINSCHAFT (ή όλοι μαζί θα ζήσουμε ή όλοι μαζί θα πεθάνουμε)

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 19η Φεβρουαρίου 1010)

Την περασμένη εβδομάδα υποσχέθηκα ότι θα συνέχιζα απαντώντας στο πως θα επιβιώσουμε εμείς οι Έλληνες στον πόλεμο της Χρηματοοικονομικής φούσκας.

Αν βέβαια το ερώτημα αφορούσε τους άλλους, τον κόσμο ολάκερο, τότε η απάντηση θα ήταν μοιρασμένη μεταξύ εκείνων που παράγουν και εκείνων που προσποιούνται ότι παράγουν, άρα μεταξύ των Κινέζων και των Αμερικανών με τα σινάφια τους.

Οι Κινέζοι θα συνεχίζουν να παράγουν αγαθά και οι Αμερικανοί φούσκες για να δίνουν την ψευδαίσθηση ότι η οικονομία τους έχει υγιές υπόβαθρο, αφού έτσι η ανεργία θα μειώνεται και η “παραγωγικότητα” θα παίρνει την ανηφόρα...

Αυτό διότι η παραγωγικότητα αφορά και τους υπαλλήλους γραφείου, τους τραπεζικούς, τους οικονομολόγους και τους νομικούς και γενικά όλους εκείνους που ασχολούνται με τα σπορ της φουσκοθηρίας και της φουσκοπαραγωγής.

Άρα παραγωγικότητα θα υπάρχει αλλά θα παράγει φούσκες δηλαδή ψευδαισθήσεις ή αέρα κοπανιστό!!!

Μήπως όμως ακόμα και ο αέρας ο κοπανιστός είναι αναγκαίος εφόσον στην οικονομία έχει αποδειχτεί ότι αρκεί η προσμονή ενός καλύτερου αύριο για να αναζωογονηθεί;

Ας μη λησμονούμε ότι η προσμονή σε ένα καλύτερο αύριο είναι εμπεδωμένη όχι απλά φιλοσοφικά αλλά και από όλες τις θρησκείες ώστε να απαλύνουν το ανθρώπινο άγχος από την συνειδητότητα του αδιεξόδου της καθημερινότητας. Όταν πιστεύεις σε ένα καλύτερο αύριο αισιοδοξείς και η επόμενη μέρα φαντάζει καλύτερη χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό.

Αυτός είναι και ο πυρήνας του καπιταλιστικού συστήματος, οριζόμενος από την Προτεσταντική ηθική που θέλει το άνθρωπο να κερδίζει, να έχει πλούτο και να ευημερεί...

“Και εσύ οφείλεις να γίνεις πλούσιος” λένε και ξανάλενε τα εκλαϊκευμένα εγχειρίδια της Προτεσταντικής ηθικής στον απλό άνθρωπο... “Ο Θεός σε θέλει πλούσιο” επιμένουν άλλα ενώ όλα αποβλέπουν στο να διαμορφώσουν ένα κλίμα πίστης στις δυνάμεις του αλλά και στους τριγύρω του (motivation) και από εκεί και ύστερα ο ουρανός θα είναι το όριο.

Αυτήν όμως την βασική και τόσο εμπεδωμένη αρχή πασχίζουν να μας την αφαιρέσουν με το τσεκούρι τελευταία.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε την ευχέρεια να φτιάξουμε δυνατές φούσκες, ενώ μας πήραν ήδη χαμπάρι για τις κρατικές φούσκες που διαμόρφωναν η δημιουργική λογιστική και οι αναξιόπιστες στατιστικές υπηρεσίες μας.

Έχουμε όμως το δικαίωμα να αισιοδοξούμε και με ένα ελάχιστο κλίμα αναπτυξιακής λογικής και αν είχαμε πραγματικά προικισμένους πολιτικούς θα ακολουθούσαμε τον δρόμο που χάραξε ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα, που δεν χάνει ευκαιρία στο να επαναλάβει ότι επιθυμεί να ξυπνήσει το επιχειρηματικό ζώο μέσα σε κάθε Βραζιλιάνο και σε κάθε Βραζιλιάνα πολίτη.

Ασφαλώς δεν το ισχυρίζεται αυτό επειδή εκεί βρίσκονται κοντύτερα στην αχανή ζούγκλα του Αμαζονίου αλλά διότι έχει απόλυτα κατανοήσει ότι η φύση του ανθρώπου είναι συνυφασμένη με τις αρχές του καπιταλισμού, που δεν μας φορέθηκαν καπέλο, όπως ισχυρίζονται αρκετοί, αλλά αντίθετα καθορίζουν την συμπεριφορά μας σε κάθε οικονομική συναλλαγή ακόμα και όταν δεν το συνειδητοποιούμε.

Το ισχυρό σημείο του καπιταλισμού είναι η δύναμη της προσμονής στο κέρδος που κάνει τα πρόσωπα να λάμπουν από δημιουργική έξαψη. Αντίθετα στα εξισωτικά συστήματα, μετά την νεανική έξαψη της συντροφικότητας τα μόνα που παραμένουν είναι τα συντροφικά μαχαιρώματα. Ο Μπολσεβικισμός διαλύθηκε πολύ πριν καταφέρει να διαμορφώσει τους όρους μιας πραγματικά κομουνιστικής κοινωνίας διότι την πρόλαβε η ατσάλινη πυγμή των κρατιστών του Λένιν και του επιλεγμένου από τον ίδιο διαδόχου του Στάλιν, οδηγώντας σε μια καρικατούρα σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Ο Χριστιανισμός ξεκίνησε ως αδελφότητα αγάπης μέσα από μυριάδες κινήματα αμφισβήτησης της Ρωμαϊκής εξουσίας για να καταλήξει μηχανισμός υποστήριξης της κάθε κρατικής εξουσίας.

Η συνεργατικότητα των Κιμπούτς του Ισραήλ έχει πλέον παρακμάσει μέσα σε μια ψευδεπίγραφα δημοκρατική κοινωνία.

Αντίθετα, το κίνητρο που παραμένει ζωντανό και πάντα επίκαιρο είναι η προσμονή σε ένα καλύτερο αύριο. Η προσμονή για το καλύτερο και ο μηχανισμός που θα μπορούσε να την παρακολουθήσει με μαθηματικές εξισώσεις (Theory of expectation) χάρισε το Nobel οικονομίας στον Μίλτον Φρίντμαν και όχι όπως λανθασμένα υποστηρίζεται o αχαλίνωτος Φιλελευθερισμός (Νεοφιλελευθερισμός) του.

Στην Ελλάδα του σήμερα αυτή η προσμονή είναι τσαλαπατημένη. Η αριστερά βγαίνει συνεχώς με πολιορκητικούς κριούς να κτυπήσει το κάστρο της ελπίδας που χαρακτήρισε παρασιτικό λες και τα παράσιτα έχουν την ικανότητα να διαλέγουν τους μέσα από το κάστρο και να αποφεύγουν τους πολιορκητές.

Στην Ελλάδα του σήμερα κόβουμε, κόβουμε και ξανακόβουμε διότι είναι εύκολο αφού μέχρι τώρα απλώναμε, απλώναμε και ξαναπλώναμε στα όρια της ασυδοσίας.

Είχαμε τεντώσει πάρα πολύ τα πόδια μας και δεν βλέπαμε ότι ακόμα και οι φούσκες μας ήταν κρατικής προέλευσης και επομένως υποδεέστερες και σε καμία περίπτωση ανταγωνιστικές εκείνων των ξένων χρηματοοικονομικών οίκων που γιγάντωναν τις δυνάμεις της νέας Ρώμης.

Ακόμα και σε αυτή την δημιουργική της ψευτοανάπτυξης χρησιμοποιήσαμε τις ικανότητες των καθηγητών της νέας Ρώμης όπως η Goldman Sachs που διαμόρφωσε με την κυβέρνηση Σημίτη τα τεχνάσματα για να μπούμε στην ΟΝΕ!!!

Άξιος ο μισθός των καθηγητών αλλά και των μαθητών τους. Καταφέραμε να μπούμε στη φάκα της ΟΝΕ μέσα σε μια προολυμπιακή έξαψη. Είχαμε μάθει για το τυρί και είχαμε τους λόγους μας.

Οι φάκες όμως δεν έχουν έξοδο. Τα ίδια σίδερα της εισόδου είναι πάντα ανεστραμμένα για να αποτρέπουν την διαφυγή ή να την καθιστούν αφάνταστα επώδυνη.

Στην Ελλάδα του σήμερα φαίνεται επομένως αναγκαίο πως πρέπει να μάθουμε και άλλες τέχνες. Το κόψιμο είναι του χασάπη αλλά ο χασάπης θα πεινάσει χωρίς την ειδικότητα του ψήστη και τις χάρες του βοσκού.

Στην Ελλάδα του σήμερα χρειαζόμαστε και άλλες τέχνες αλλά και άλλα μέσα για να ανακάμψουμε. Πρέπει ότι κόβουμε από τη μια για να μειωθεί το έλλειμμα να το οδηγούμε από την άλλη στην ιδιωτική παραγωγική διαδικασία και πρωτοβουλία.

Αν δεν μπορούμε εμείς, γιατί μάθαμε στο ραχατλίκι, ας δώσουμε κίνητρα στους εκατοντάδες χιλιάδες άεργους πλέον οικονομικούς μετανάστες, που μέχρι πρόσφατα απορροφούσε ο οικοδομικός οργασμός, για να γίνουν αυτοί οι παραγωγοί και αυτοί οι επιχειρηματίες που θα τραβήξουν την οικονομία μπροστά μέχρι να ξυπνήσουμε κάποτε και εμείς για να τους ακολουθήσουμε και να τους ξεπεράσουμε σε μια κούρσα ανάπτυξης.

Όμως επιτέλους κάποιος πρέπει να τρέξει με δύναμη και χωρίς χρονοτριβή.

Η παραγωγική διαδικασία πρέπει να πάρει τα πάνω της και αυτό για μας τους Έλληνες μεταφράζεται σε υψηλή ποιότητα τουριστικού προϊόντος και ουσιαστική αναδιάρθρωση της αγροτικής οικονομίας.

Τέρμα στα βαμπάκια των βρώμικων επιδοτήσεων και τέρμα στους τυχοδιώκτες που θέλαν απόσβεση της τουριστικής τους επένδυσης σε μια τριετία, πωλώντας το μέταλλο για χρυσάφι.

Τέρμα στα πλαστικοποιημένα μαρμελαδάκια, στα σιχαμερά ψωμάκια, στις κακοτηγανισμένες πατάτες και στους άπλυτους σερβιτόρους.

Όσοι επί χρόνια αποστρέφονταν την ιδέα να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης πρέπει να αρχίσουν να το ξανασκέπτονται.

Έκαναν ασφαλώς λάθος διότι σε τίποτα δεν υπερτερεί ο βιομηχανικός εργάτης, όπου μπορεί να σταθεί μια βιομηχανία, από έναν επαγγελματία σερβιτόρο.

Άλλωστε γύρω από μια ποιοτική αγορά που απορροφά επαγγελματίες του τουριστικού προϊόντος αναπτύσσονται όλα τα λεγόμενα χάριν της ματαιοδοξίας μας ευγενή επαγγέλματα του δικηγόρου του λογιστή του μαρκετίστα ή ακόμα και του γιατρού. Χωρίς όμως τη βάση των τουριστικών υπηρεσιών που μπορούμε να προσφέρουμε, χωρίς ανταγωνισμό από την Κίνα, η κοινωνία μας δεν θα λειτουργήσει ούτε θα αναπτυχθεί.

Στην Ελλάδα επομένως πρέπει να αλλάξουμε ουσιαστικά διαμορφώνοντας σε συνθήκες κρίσης μια λογική που δεν θα αγνοήσει την χρησιμότητα του χασάπη αλλά θα επιμείνει στην παραγωγή του κρέατος.

Να είναι καλό, υγιεινό, και κατά το δυνατόν βιολογικό. Τότε και οι χασάπηδες θα έχουν δουλειά και ο ψήστες... Το προϊόν θα είναι εξασφαλισμένο και αρκετό για όλους.

Τότε η κυβέρνηση θα “κόβει μονέδα” από φόρους και λοιπές αρπακτικές επινοήσεις για να μας ανακουφίζει από τα περιττά πλούτη...

Σήμερα, μετά τον πρώτο γύρο, άντε μετά τον δεύτερο, το πανέρι με τον οβολό μας θα μείνει άδειο διότι το εκκλησίασμα θα έχει χάσει την πίστη του. Όχι μόνο δεν θα έχει οβολό να καταθέσει στο πανέρι αλλά ούτε καν θα πατά στην εκκλησία...

Σήμερα, θα πρέπει να επαναπρογραμματιστούμε σε ενέργειες στα πλαίσια του κατεπείγοντος απομειώνοντας την αναγκαιότητα μιας υποκριτικά οριοθετημένης δημοκρατικής επίφασης στα δικαιώματα των ολίγων ενάντια στους πολλούς.

Είναι επομένως καιρός να βγάλουμε την δικαστική εξουσία από τα επικίνδυνα εδάφη μιας έμμεσης διαχείρισης της οικονομικής δραστηριότητας του τόπου. “Ο καθείς εις το είδος του και ο Λουμίδης στον καφέ του” έλεγε η επιτυχημένη διαφήμιση κάποτε. Αυτό θα πρέπει να είναι το μήνυμα και προς τις δικαστικές αρχές που εμπλέκονται στην απονομή της δικαιοσύνης ακυρώνοντας έργα τεράστιας οικονομικής σημασίας για τον τόπο επειδή προσέφυγαν σε αυτές με παραπλανητικές διεκδικήσεις και σκοτεινά συμφέροντα οι πολυποίκιλοι εκφραστές του πολιτικαντισμού.

Η πρόσφατη ανάκληση της άδειας υλοποίησης της τουριστικής επένδυσης στην ανατολική Κρήτη, σε εδάφη της Μονής Τοπλού, αποτελεί το τελευταίο κραυγαλέο παράδειγμα σε σειρά τέτοιων άστοχων αποφάσεων.

Φτιάξαμε κάποτε τους δημοκρατικούς μας θεσμούς ώστε να εξασφαλίζονται τα δικαιώματα και του απλού πολίτη απέναντι στο ανελέητο κράτος της συλλογικής ή ανύπαρκτης ευθύνης για να καταλήξουμε σε μια κατάσταση που αντικατέστησε την προκλητική αυθαιρεσία των ανεύθυνων πολλών με την θεσμοθετημένη αυθαιρεσία των ανεύθυνων ολίγων και την εγκυρότητα ενός θεσμού που αφήνει συνεχώς ερωτηματικά για τις λαμβανόμενες αποφάσεις του.

Σήμερα πρέπει να διαμορφώσουμε συνθήκες αισιοδοξίας για τον απλό άνθρωπο με το να του μεταφέρουμε την πίστη ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του στέκονται δίπλα του για να έχει τη δύναμη να ξεκινήσει το παραγωγικό και καινοτόμο έργο του.

Σήμερα, το 1.000.0000 ευρώ που υποσχέθηκε ο κύριος Χρυσοχοϊδης σε εκείνους που θα οδηγήσουν στη σύλληψη των γνωστών αγνώστων και επίδοξων δολοφόνων της ηρωικής Κούνεβα θα είχαν ακόμα μεγαλύτερο νόημα αν χρηματοδοτούσαν ως χορηγία με το όνομα της τον νεαρό που θα έβαζε σε εφαρμογή μια καινοτόμα επιχειρηματική ιδέα.

Σε αντίθεση τα ποσά που αφιερώνονται σε αυτές τις πρωτοβουλίες είναι στο προσβλητικό ύψος των 3.000 ευρώ για την ποιο πρωτοποριακή ιδέα στις ετήσιες επιβραβεύσεις του κέντρου επιχειρηματικής καινοτομίας.

Θυμάμαι την ειρωνεία στο πρόσωπο του τρίτου κατά σειρά αξιολόγησης όταν παρελάμβανε μόλις πριν τρία χρόνια το χιλιάρικό του ενώ είχε καταβάλει τεράστια προσπάθεια για την υλοποίηση μιας ιδέας που καθόλου δεν υστερούσε του γνωστού Facebook που σήμερα κοστολογείται σε πολλά δισεκατομμύρια δολάρια.

Σήμερα πρέπει να αλλάξουμε και να εργαστούμε με αίσθημα πραγματικής συλλογικής ευθύνης εφόσον όλους μας αγκαλιάζει πλέον η κοινή μοίρα του SCHICKSALS – GEMEINSCHAFT που σημαίνει ότι ή όλοι μαζί θα ζήσουμε ή όλοι μαζί θα πεθάνουμε.

Ο πόλεμος της (χρηματοοικονομικής) φούσκας και οι ψευδαισθήσεις των λαϊκιστών.

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 12η Φεβρουαρίου 2010)

Άκουγα μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του Μίμη Ανδρουλάκη στη ΕΡΤ για το επείγον της διευθέτησης της κρίσης που ενέκυψε στη χώρα μας όχι ως εισαγόμενη αλλά ως εγγενής και αποκαλυφθείσα σε μια περίοδο που τα “στραβά μάτια” των ξένων είδαν επιτέλους την αλήθεια. Επί του προκειμένου ο Μίμης επέμενε στο ότι σε περίοδο πολέμου δεν διαβουλεύεσαι αλλά πολεμάς.

Τα “στραβά μάτια” τα έκαναν όμως οι Ευρωπαίοι εταίροι μας με την κάλυψη διεθνών χρηματοοικονομικών οίκων που από το 2002 μύριζαν ψητό (υψηλότατες ομολογιακές αποδόσεις) και έμπαιναν για να πάρουν μεζέ ενώ συχνότατα στρογγυλοκάθονταν...

Έτσι εξηγείται ότι στα τέλη του 2009, οι ξένοι επενδυτές διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα αξίας 216 δις ευρώ, που αντιπροσώπευαν το 72% του εξωτερικού χρέους της χώρας μας και το 90% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της.

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα των εφημερίδων μόλις μια μέρα μετά τον τελευταίο δανεισμό με επιτόκιο 6.2% αντιλαμβανόμαστε την “φοβία” τους για την “επικείμενη” πτώχευση της χώρας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για φοβία αλλά για προσχεδιασμένη κερδοσκοπία.

Πέντε δισεκατομμύρια ευρώ ζητήσαμε την προπερασμένη Δευτέρα αλλά είκοσι πέντε μας προσέφεραν μέσα σε τρεις μόλις ώρες! Του σκοτωμού έτρεχαν οι επίδοξοι δανειστές να μας δώσουν τα δισεκατομμύριά τους.

Τούτο διότι όσο και αν το επιτόκιο του 6,2% είναι ελκυστικό στις σημερινές συνθήκες σε καμιά περίπτωση δεν είναι επιτόκιο με το οποίο δανείζει κανείς τα ωραία του δισεκατομμύρια για πέντε χρόνια σε μια χώρα που χρεοκοπεί από τον Μάρτιο ως τον Ιούνιο κατά τα δημοσιεύματα!

Γιαυτό έγινε χαμός για να μας δανείσουν. Γιαυτό οι επενδυτές όρμησαν σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον» όπως έγραφε στην πρώτη σελίδα της η αμερικανική “Γουόλ Στριτ Τζέρναλ” ενώ οι “Φαϊνάνσιαλ Τάιμς” του Λονδίνου συμπλήρωναν “Οι επενδυτές έτρεξαν σαν κοπάδι να αγοράσουν την πρώτη φετινή έκδοση ελληνικών ομολόγων”.

Ο επικεφαλής μάλιστα του Global Fixed Income της Schroders, Nick Gartside υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Νεκτάριο Νώτη του CapitalTV, ότι, παρά το ότι κατά τις προβλέψεις του τα spread των Ελληνικών Ομολόγων θα παραμείνουν υψηλά τους επόμενους μήνες, θα ήταν διατεθειμένος ως διαχειριστής χαρτοφυλακίου να επενδύσει ακόμα και το 20% των διαθεσίμων του σε Ελληνικά Ομόλογα!!!

Σίγουρα ο Nick Gartside δεν είναι ήρωας ούτε έχει αποφασίσει να τερματίσει την καριέρα του με αφελείς συστάσεις.

Η κρίση που ενέκυψε λόγω της υπερχρέωσης του Ελληνικού κράτους διαμορφώνει ευκαιρίες και αυτές ακριβώς προσπαθούν να ενδυναμώσουν οι εκάστοτε κερδοσκόποι μεγιστοποιώντας τις αποδόσεις τους σε ένα ατελεύτητο παιχνίδι ρίσκου απόδοσης.

Είναι επομένως προφανές ότι ο κίνδυνος πτώχευσης της χώρας δεν βρίσκεται σε ορίζοντα πενταετίας πολύ δεν περισσότερο σε ορίζοντα μερικών μηνών. Ακόμα και οι προβλέψεις του Μίμη Ανδρουλάκη στο βιβλίο του “Βαμπίρ και Κανίβαλοι” την τοποθετούν μετά το 2015 με κύριο αίτιο την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων εφόσον ο κρατικός προϋπολογισμός θα αδυνατεί πλέον να καλύψει τις διαφορές μεταξύ ασφαλιστικών εισφορών και αποδιδόμενων συντάξεων.

Όμως με την τρέχουσα συσχέτιση του παραγωγικού δυναμικού με τις δαπάνες του δημόσιου τομέα, ακόμα και αν έλθει μετά από δέκα ή και δεκαπέντε χρόνια, θα είναι το ίδιο οδυνηρή και αφάνταστα ποιο προσβλητική για όλους από το αν συνέβαινε σήμερα εν μέσω γενικευμένης διεθνώς κρίσης...

Και όμως, ο πολιτικός κόσμος της χώρας με την ευρεία έννοια, δεν έχει αντιληφτεί την επιτακτικότητα λήψης μέτρων άμεσα και με την συνεισφορά όλων.

Ανατρέχοντας στα βαθύτερα αίτια αυτής της απίθανης αδράνειας, που αγγίζει τα όρια αναισθησίας, συναντάμε έλλειψη κατανόησης του ότι καμία χώρα δεν είναι δυνατόν να επιβιώνει βασιζόμενη σε δανεικά, χωρίς προοπτικές ανάπτυξης ενώ ταυτόχρονα ταλανίζεται από ένα τεράστιο και επιδεινούμενο εμπορικό έλλειμμα εφόσον οι εξαγωγές της παραμένουν σταθερά στο ένα τρίτο των εισαγωγών.

Σε εκείνους από τα μετερίζια της αριστεράς που προτείνουν με ελαφριά τη συνείδηση αποένταξή μας από την ΟΝΕ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι τα δυο πέμπτα των εισαγωγών μας προέρχονται από την ΕΕ με αποτέλεσμα ευρισκόμενοι εκτός του Ευρώ να υποστούμε πανωλεθρία εις διπλούν αφενός λόγω της υπερεξακόντισης του εξωτερικού χρέους σε δυσθεόρατα ύψη και αφετέρου λόγω της ακρίβειας που θα φέρει η παραμένουσα σε αξίες Ευρώ προμήθεια των αγαθών που συντηρούν την τρέχουσα ευμάρεια.

Ένα άλλο θέμα που φαίνεται ότι αγνοεί η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών αλλά και του λαού μας είναι οι μηχανισμοί με τους οποίους οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα δηλαδή πιστώσεις στην καπιταλιστική οικονομία.

Οι επιθέσεις ενάντια στις τράπεζες και ιδιαίτερα η εμμονή στο να θεωρείται προκλητική η παραχώρηση των 28 δις Ευρώ, από το έκτακτο πρόγραμμα στήριξης, σε μια περίοδο μείωσης των θέσεων εργασίας και περικοπής των μισθών και των συντάξεων, όταν δεν είναι στοιχείο κακόβουλου πολιτικαντισμού, αποδεικνύει ακριβώς αυτή την άγνοια.

Μια βαθύτερη κατανόηση των τραπεζικών μηχανισμών θα αποκαλύψει από την μια πλευρά ότι το Ελληνικό κράτος δεν διέθεσε ακριβώς αυτά τα 28 δις αλλά επεξέτεινε πίστη αντίστοιχου ύψους με δυσβάσταχτους για τις τράπεζες όρους που όμως αποδέχτηκαν εν μέσω πανικού και επομένως είναι λογικό να επιδιώκουν την απαγκίστρωση από τη “χάρη” που τους έγινε.

Από την άλλη θα πρέπει να γίνει κατανοητό από τους λαϊκίζοντες ότι οι τράπεζες δανείζουν βασιζόμενες στη λογική του Χρέους.

Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή η λογική αποτελεί το θεμέλιο των μηχανισμών παραγωγής του χρήματος ή άλλως των πιστώσεων που κινούν την παγκόσμια οικονομία.

Εάν σήμερα υπάρχουν ακόμα, παρά την κρίση, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ενώ δεν υπάρχει η πάλαι ποτέ κραταιά Σοβιετική Ένωση, οφείλεται στο ότι οι ΗΠΑ αγκάλιασαν τις τεχνικές παραγωγής πιστώσεων ενώ η Σοβιετική Ένωση πίστεψε ότι λόγω της υπερπαραγωγής ατσαλιού θα φάει ο κόσμος ατσάλι...

Το μυστικό της οικονομίας μας είναι τα δανεικά που διαμορφώνουν τις συνθήκες του παραγωγικού δυναμικού πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών αλλά και η δυνατότητα επιστροφής των δανεικών για να επαναδανειστούν σε κάποιον άλλο ώστε και αυτός να παράγει με την σειρά του και έτσι το συνολικό σύστημα να επιταχύνει την παραγωγική διαδικασία δημιουργώντας ικανό πλούτο (αγαθά) που θα φέρει την υλική ευμάρεια.

Έτσι ξεκίνησαν οι χώρες με ανεπτυγμένα τραπεζικά συστήματα που αυγάτιζαν με σχεδόν μαγικό τρόπο τα αποθεματικά και τις καταθέσεις τους στηριζόμενα στην απλή ιδέα ότι ποτέ όλοι δεν θα επιχειρούσαν να ζητήσουν πίσω τις οικονομίες τους αλλά και αυτό αν συνέβαινε θα υπήρχαν εξασφαλίσεις από άλλες τράπεζες ώστε με την αλληλοϋποστήριξη του τραπεζικού συστήματος και τις εγγυήσεις την όποιας Κεντρικής Τράπεζας ο κίνδυνος αυτός να είναι μηδαμινός.

Ως γνωστόν μια τράπεζα δανείζει πολλαπλάσια από τα χρήματα που διαθέτει ακριβώς χάρη σε αυτή την πίστη της ισορροπίας και αλληλοϋποστήριξης στην παγκόσμια αγορά χρήματος.

Το κάθε χιλιάρικο Ευρώ γίνεται έτσι εύκολα 5000 με πολλαπλασιαστή το 5 διότι για κάθε κατάθεση 1000 Ευρώ η τράπεζα δανείζει τα 4000 σε άλλη τράπεζα που αφού κρατήσει το ένα πέμπτο δανείζει τα υπόλοιπα κ.οκ.
Με τον τρόπο αυτό πιστώνονται με ανύπαρκτα χρήματα που δεν έχουν κανένα αντίκρισμα πλην της πίστης στην μη κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος (έχουν προ πολλού, από τον Αύγουστο του 1971, καταργηθεί οι εξασφαλίσεις των πιστώσεων σε χρυσάφι)

Συχνά ακούγεται ότι ο συντελεστής δανείων προς καταθέσεις είναι 0.8, 1.0 ή ακόμα και 1.5 Αυτός απλά εκφράζει ότι η τράπεζα έχει δώσει (πιστώσεις) συντηρητικά λιγότερες ή περισσότερες των καταθέσεων. Όμως σε καμία περίπτωση η κάθε τράπεζα δεν στηρίζεται σε αυτή τη σχέση για να προσφέρει πιστώσεις. Ας σκεφτούμε π.χ. ότι πέρα από τις καταθέσεις διατηρούν τα γνωστά ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου (ήδη 60 δις από αυτά διαμορφώνουν συνθήκες σύγκρυου λόγω πιθανής απαξίωσής τους) ή δημιουργούν και δικά τους ομόλογα βασισμένα στα δάνεια που έχουν ήδη δώσει.

Επιπλέον οι μηχανισμοί αυγατίσματος των δυνητικών πιστώσεων στηρίζονται σε κανόνες της γνωστής συνθήκης της Βασιλείας ΙΙ ενώ οι αξιολογήσεις που αποδέχεται η συγκεκριμένη συνθήκη ορίζονται από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης Fitch, Standard & Poοr και Moody’s.

Οι οίκοι αυτοί αξιολογούν τα εκδοθέντα ομόλογα (του Ελληνικού δημοσίου ή των τραπεζών) και εκδίδουν πιστοποιητικά φερεγγυότητας με βαθμούς ΑΑΑ, ΑΑ- ΒΒΒ+, ΒΒ- κ.λπ. Κάθε βαθμολόγηση αντιστοιχεί σε διαφορετικό πολλαπλάσιο δυνητικών πιστώσεων έναντι των κατατεθειμένων ομολόγων.

Τόσο μεγάλη είναι η διαφορά που επιφέρει η μείωση κατά μια μόνο βαθμίδα στη φερεγγυότητα του εκδότη των ομολόγων που οι τράπεζες υποχρεώνονται όχι μόνο να περικόψουν πιστώσεις αλλά και να δανειστούν υπό πίεση, άρα ακριβά, για να διατηρήσουν την απαιτούμενη ρευστότητα που τους επιτρέπει να λειτουργούν.

Επομένως, σε περιόδους οικονομικών αναταράξεων οι τράπεζες λειτουργούν σε ισορροπία τρόμου και αν μερικοί θέλγονται από τα κέρδη του ας γνωρίζουν ότι οι απώλειές τους σε πλούτο από την απαξίωση των περιουσιακών τους στοιχείων (στοιχείων ενεργητικού) είναι συχνά πολύ μεγαλύτερες των κερδών.

Θα μπορούσα εδώ να ισχυριστώ ότι έχουμε ακόμα μια εικόνα από τα παράδοξα της λογιστικής απεικόνισης που από εργαλείο τακτοποίησης μετατράπηκε σε εργαλείο αξιολόγησης διαστρέφοντας κάθε έννοια ενημέρωσης για την πραγματικότητα. (Στην εποχή μας τα διεθνή λογιστικά πρότυπα προσπαθούν να διορθώσουν αυτή την ανορθοδοξία που έρχεται σε αντίθεση με την οικονομική αντίληψη δημιουργίας πλούτου)

Όταν σε αυτή την ισορροπία τρόμου προσθέσουμε και τον κίνδυνο από πολύ μεγάλους πολλαπλασιαστές πιστώσεων προς αξίες βάσης (καταθέσεις, ομόλογα, δομημένα προϊόντα κ.λπ.) τότε αντιλαμβανόμαστε ότι για κάθε πισωγύρισμα στις πραγματικές αξίες βάσης κατά μια μονάδα με πολλαπλασιαστή το 100, οι πραγματικές πιστώσεις που χάνονται είναι 100 φορές μεγαλύτερες δηλαδή έχουμε πανωλεθρία.

Με αυτή επομένως τη λογική λειτουργίας των τραπεζών δεν υπάρχει περιθώριο λάθους και αν αυτό συνδυαστεί με συστημική κρίση δηλαδή, με μαζική συνειδητοποίηση ότι ολόκληρο το σύστημα των τραπεζικών πιστώσεων κινδυνεύει (οι εξασφαλίσεις ποτέ δεν επαρκούν για να καλύψουν συστημικούς (μαζικούς) παρά μόνο τυχαίους κινδύνους) τότε έχουμε την κατάρρευση που γνωρίσαμε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στη χώρα μας όπου συνήθως καλλιεργείται ο αχαλίνωτος λαϊκισμός συντροφιά με την ημιμάθεια, ακόμα και από τραπεζικά στελέχη που απολαμβάνουν εξαιρετικές αμοιβές, τα παραπάνω ακούγονται μακρινά ή και παντελώς άγνωστα. Αυτή η άγνοια επεκτείνεται σε αλόγιστες συνεντεύξεις πολιτικών που αναμασούν το άδικο της “χρηματοδότησης” των τραπεζών με τα περίφημα 28 δις Ευρώ που θα έπρεπε, κατά την άποψή τους, να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες της εργατιάς.

Μα αν οι τράπεζες αφήνονταν να καταρρεύσουν, είναι η αποστομωτική απάντηση, η εργατιά χωρίς εργασία θα πολλαπλασιαζόταν σε επίπεδα τρομακτικά και για την ποιο προκλητική σκέψη.

Αυτό απεφεύχθη χάρη στις τράπεζες... Η σχετική συναλλαγή με το κράτος έγινε μάλιστα με υψηλό δανειακό κόστος για τις τράπεζες. Χωρίς αυτή την συναλλαγή που έγινε από όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου με τις τράπεζες των χωρών τους, η κρίση θα είχε σε μερικούς μήνες γυρίσει το επίπεδο διαβίωσής μας στα μεσαιωνικά πρότυπα.

Χωρίς οι παραπάνω υπεραπλουστευμένες αναφορές να εξηγούν με επάρκεια τα εξαιρετικά πολύπλοκα συστήματα μόχλευσης που χρησιμοποιούν οι τράπεζες, αιτιολογούν ότι το χρήμα που πληρώνει για αγαθά που διατηρούν την ευμάρειά μας είναι ακριβώς οι φούσκες που σκάσανε και συνεχίζουν να σκάζουν ενώ κάθε υπομόχλευση ως αποτέλεσμα αυτής της φουσκοπροκατάληψης οδηγεί σε πολύ ουσιαστική φτώχεια την καθημερινότητά μας.

[Στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας θα συνεχίσουμε απαντώντας στο ερώτημα του πως θα επιβιώσουμε εμείς οι Έλληνες στο πόλεμο της χρηματοοικονομικής φούσκας].