Σκέψεις για την παραποίηση της Ελληνικής Ιστορίας...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε και στο site της Τηλεόρασης Χωρίς Συνορα την 26η Μαρτίου 2009)

http://www.tvxs.gr/v8086

Δυστυχώς, η παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας έχει αρχίσει να γίνεται της μόδας αλλά με εκτός συνόρων και κέντρων εντολές. Μη βλέπετε πάντα προς δυσμάς... να βλέπετε ολοένα και περισσότερο προς βορρά, προς τον εξελισσόμενο Μερκελισμό και άλλους ισμούς...

Θα θυμίσω στους φίλους εδώ οτι και οι δυο πλευρές στον εμφύλιο ήταν άθλιες... Βέβαια η συνταγή του εμφύλιου σπαραγμού ήταν «Made in England...»

Και οι μεν ήταν προδότες διότι πουλούσαν συντρόφους, συνειδήσεις και πατρίδα στα Βρετανικά συμφέροντα και οι δε ήταν προδότες διότι πουλούσαν τα ίδια στα Σταλινικά συμφέροντα. Η τραγωδία είναι οτι ο Στάλιν απεσύρθη απο την διεκδίκηση ενωρίς, τον Οκτώβριο πριν τα Δεκεμβριανά και επομένως η ευθύνη έπεσε σε μερικούς άλογους και διεστραμμένα φανατικούς που δεν αντελήφθησαν τι γινόταν και δεν απεκάλυψαν οτι Σοβιετικοί και Βούλγαροι πράκτορες και οχι το ΚΚΕ είχαν το πάνω χέρι... Οι πατριώτες σκοτώνονταν στα βουνά για το τίποτα... Ο Ζαχαριάδης είχε το θράσος να πουλά αρχιγηλίκι εξ αποστάσεως και υπό την προστασία των Γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στα οποία κατά μαρτυρίες, ποίων άραγε; άλλοι εβραίοι πέθαιναν καθημερινά και μαζικά αλλά αυτός βράχος και υγιής (ω ποιο θαύμα συνετελέσθη εκεί...) και μετά ενω δεν είχε καλά--καλά πρόλαβει να γυρίσει στην Ελλάδα, θεώρησε τον Δημοκρατικό στρατό πουλημένο!!!

Ρωτήστε τον σοφό, κουρασμένο και εν πολλοίς κιοτεμένο, γηραιό πλέον, Μίκη Θεοδωράκη, να σας πει αλήθειες που σκίζουν σωθικά, για το πως πουλήθηκε η μάχη της Αθήνας στα Δεκεμβριανά απο την διοίκηση του ΚΚΕ. Ρωτήστε τον τι έγιναν οι ανεκπαίδευτες εφεδρείες του Δημοκρατικού στρατού.

Οι αθλιότητες επομένως του εμφυλίου ήταν Made in GREECE και απο τις δυο μεριές αλλά με ξένη πρωτοβουλία και χρηματοδότηση... Αν αισθανόμασταν Έλληνες δεν θα είχαμε επιτρέψει σε κανένα ξένο κέντρο να μας οδηγεί ως πρόβατα επι σφαγή με μόνο στόχο να καταστρέψει το πνεύμα του νικητή που αποκτήσαμε στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο…

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΓΡΕΚΟΥΣ, ΜΕ ΥΠΟΔΟΥΛΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ...

Εν τω μεταξύ η άθλια μεγαλοαστική τάξη, εν μεσω εμφυλίου, κατασπαταλούσε σε καθημερινή βάση τεράστια ποσά σε πολυτελέστατα γεύματα και δεξιώσεις. Ο εκπρόσωπος του Προέδρου Τρούμαν, Paul Portman, τρελάθηκε απο την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούσαν να του παρουσιάσουν καλλωπίζοντας την υπάρχουσα τραγική κατάσταση και είπε ξεκάθαρα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ οτι δεν υπάρχει ελπίδα για τους Έλληνες λόγω της τρομακτικής διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης...

Δείτε όμως ότι και παλαιοτέρα, μέσα στην εποχή αγωνίας για την Μικρασιατική περιπέτεια, τον ΣΕΚΕ (προοίμιο του ΚΚΕ) να χαρακτηρίζει τους Ελληνες Μικρασιάτες Τουρκόσπορους και να συνεργάζεται με την Λενινιστική κυβέρνηση των Μπολσεβίκων ενάντια στον Ελληνικό στρατό...

Ναι, ο Ελληνικός στρατός ήταν κατακτητικός εις το όνομα των συμφερόντων μιας ιμπεριαλιστικής συμμαχίας που δεν ήθελε να σκοτωθούν τα δικά τους παιδιά, αλλά αυτο διαφέρει απο το να γίνεσαι μιαρός εθνοπροδότης με το φωτοστέφανο του αριστερού, χάριν άλλων, πάλι ξένων συμφερόντων, και να συνεργείς στο θάνατο των συστρατιωτών σου και των συνελλήνων σου...

Είναι άθλιο και ασυγχώρητο να μοιράζεις φεϊγβολάν στο μέτωπο του Σαγγαρίου με εντολή των γραφιάδων της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για να πετάξει τα όπλα ο Ελληνικός στρατός προ του πρελαύνοντος Κεμαλικού στρατού. Τελικά η σαπίλα και η μιαρή αθλιότητα είναι μοιρασμένη και στις δυο μεριές και στις δυο πλευρές... Ας δούμε επομένως μπροστά και ας αφήσουμε τις χαινουσες πληγές του παρελθόντος...

Είναι δραματική η παραποίηση της ιστορίας αλλά θυμίζω οτι η ιστορία είναι απο τη φύση της παραποιημένη αφου γράφεται απο τους νικητές... Οι ηττημένοι ντρέπονται να διηγηθούν την ήττα τους και όταν δεν ντρέπονται κιοτεύουν χάριν του ένστικτου επιβίωσης.

Τα περισσότερα βιβλία που γράφτηκαν π.χ. για τον εμφύλιο, οχι μόνο μαρτυρίες δεν απεκάλυψαν αλλά φαντασιώσεις ανέδειξαν, συχνά κατά παραγγελία πονηρών προπαγανδιστικών κέντρων με αγγελικούς επικοινωνιολόγους και μαρκετίστες άνευ στίγματος ήθους... Συχνά συνέργησαν σε προγράμματα «ανταλλαγής» για την έκδοση αδειών τραυματιών πολέμου για τα παιδιά και κατά πως φαίνεται τα εγγόνια εκείνων που κατρακύλησαν ακόμα και απο τις σκάλες του σπιτιού τους...

Δυστυχώς, αυτοί είμαστε, οι Ελληνες...

Ελάτε να γίνουμε καλύτεροι...

Ποιά πόλη θέλουμε;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημεριδα Κηφισιά την 20η Μαρτίου 2009)

Το προηγούμενο άθρο μου είχε τον ίδιο τίτλο και τρέχω να προλάβω όσους νόμισαν οτι ο αγαπητός εκδότης Γιάννης Γρηγοράκος τοποθέτησε απο λάθος το ίδιο κείμενο.

Οχι δεν έκανε κανένα τέτοιο λάθος...

Απλά σκέφτηκα ότι ο παραπάνω τίτλος θα μπορούσε να χρησιμοποιείται κάθε εβδομάδα, για τους επόμενους έξη μήνες, χωρίς να εξαντληθεί η σχετική θεματολογία.

Σε όσους διάβασαν το προηγούμενο κείμενο, η παρομοίωση της πόλης που θέλουμε βασίστηκε σε ένα πίνακα με όμορφα και λαμπερά χρώματα.

Ποιός δεν θάθελε να έχει ένα πίνακα με ωραία χρώματα στο σαλόνι του;

Έτσι και σε μια πόλη, ποιός δεν θα προτιμούσε τα χρώματα που φέρνουν οι αντιθέσεις και οι πολεοδομικές διαμορφώσεις ώστε το πράσινο και οι κτιριακές υποδομές να δένουν όμορφα χαροποιώντας τους κατοίκους της;

Απο την άλλη, ποιός δεν χάνει καθημερινά το κέφι του όταν βλέπει την γκρίζα μονοτονία συνδυασμένη με την έλλειψη σχεδίων και μορφών που θα έκαναν τους εικαστικούς να συζητούν επί ώρες. Βέβαια, για ένα καλλιτέχνη, ακόμα και η μονοτονία του γκρίζου δεν είναι απορριπτέα, αρκεί να έχει φόρμα, αρκεί να έχει έκφραση μέσα απο τη φόρμα, αρκεί να σε κάνει να σκεφτείς και να ονειροπολήσεις, να ξεφύγεις απο την καθημερινότητα και να ταξιδέψεις μακριά απο τις σκοτούρες και τα προβλήματα της πιεστικής αστικής ζωής.

Όμως ούτε φόρμα, ούτε έκφραση ούτε καν πολεοδομική διάρθρωση (εκτός του κεντρικού πυρήνα σχεδιασμένου για λιγότερους των 100.000 χιλιάδων κατοίκων) διαθέτει η Αθήνα και ακόμα περισσότερο το μεγαλειώδες οικιστικό μπάχαλο του αττικολεκανοπεδίου που κτίσθηκε άναρχα και μικροεργολαβικά με τους μπετατζήδες να κλείνουν νύχτα τις συμφωνίες των παράνομων καλουπωμάτων;

Πολλοί θα πουν ότι δεν είναι έτσι. Οτι υπερβάλω, ότι τα βάζω όλα στο ίδιο σακί και τα μηδενίζω, οτι στην Αθήνα μας έχουμε και κάποια αξιόλογα κτίρια, κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις στην άρρωστη μονοτονία της κακοχρησίας του μπετού...

Δεν θα αντιταχθώ σε μια τέτοια επίθεση, αλλά θα ρωτήσω πως εξηγείται, σε μια πόλη που θέλουμε να έχει πολιτιστικό ενδιαφέρον, το ότι καταστρέψαμε πολλά, μα πάρα πολλά απο τα εξέχοντα κτίριά της ενώ άλλα τα αφήσαμε μέχρι τις μέρες μας να καταρρέουν ακόμα και στις ποιο κεντρικές γωνιές, πράγμα πρωτάκουστο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενώ φωνάζουμε και κατεβαίνουμε με μαύρες σημαίες για το κάθε παράπηγμα όπως τα εναπομείναντα στο κτήμα Θων, αυτά δηλαδή για τα οποία έγινε τόση φασαρία ώστε να διαμορφωθεί εκεί ένα νεο πάρκο... Τελικά το θέμα δεν ήταν το πάρκο αλλά το ύψος των αποζημιώσεων απο τον γνωστό μεγαλοκατασκευαστή Βωβό με τον οποίο θεωρείται οτι όποιος κάνει πόλεμο αποκτά αυτόματα και το φωτοστέφανο του περιβαλλοντικά ευαίσθητου πολίτη.

Και βέβαια το κτήμα Θων είναι απλά μια απο τις ποιο προκλητικές περιπτώσεις που ο χρόνος συνέργησε στο να βγουν στην επιφάνεια οι πραγματικοί λόγοι της αντιδικίας, αμαυρώνοντας τον ρομαντισμό εκείνων που πίστεψαν οτι με αγώνες μπορούν να επιβάλουν την λογική μιας σύγχρονης και ευαίσθητης περιβαλλοντικά πόλης.

Είναι λοιπόν η ατομικότητα ή κατ’ άλλους η ψευτοατομικότητα, μιάς και ο πολίτης αστός υφίσταται και ακολουθεί απο ανάγκη τις τάσεις της μαζικότητας και της μίμησης, που διαμορφώνουν την συμπεριφορά του και προσδιορίζουν το τελικό αποτἐλεσμα ενάντια σε εκείνο που θεωρητικά νοείται ως γενικό καλό.

Σε μια σύγχρονη πόλη όμως, η ατομικότητα έρχεται σε σύγκρουση και με μία άλλη κατάσταση, αυτή της πολιτισμικότητας. Η Αθήνα πλέον, ειδικά ότι ορίζεται απο τα όρια του Δήμου, παρουσιάζει τέτοια διαφοροποίηση εθνικοτήτων ώστε να διαμορφώνει εξ ορισμού μία κατ’εξοχή πολυπολιτισμική αστική κοινωνία.

Το γεγονός αυτό, αντί να διαμορφώνει νέους ορίζοντες πολιτισμικής αναβάθμισης χάριν του συγκερασμού διαφορετικών εμπειριών και τάσεων, λειτουργεί ως εστία προβλημάτων. Αντι μιας κοινωνίας που να σέβεται τον πολιτισμό της διαφοράς έχουμε αιτίες εκρήξεων και αδιεξόδων σε μία αλληλοδιαδοχή σχέσεων ανοχής / υπεροχής.

Στην Αθήνα του σήμερα, ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας του πληθυσμού της δεν έχει ακόμα καταφέρει να λειτουργήσει θετικά λόγω της σημαντικής διαφοράς στην οικονομική διαστρωμάτωση μεταξύ των ελλήνων κατοίκων που ακόμα και όταν αποχωρούν διατηρούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς ως έχει, απαγορεύοντας στους νέους ενοίκους την δυνατότητα να δράσουν αυτόβουλα και δημιουργικά.

Στην Αθήνα του σήμερα συζητάμε ακόμα για τα βασικότερα των πραγμάτων όπως το που θα εγκαθίστανται οι χιλιάδες των αστέγων που καταλήγουν εδώ απο τις φτωχές χώρες της Ασίας. Πως όμως είναι δυνατόν, όταν ο δήμος της Αθήνας εξαντλεί τις δυνατότητες της κοινωνικής του μέριμνας στις μερίδες φαγητού που μοιράζει στους άστεγους, να μιλάμε για πολιτιστικό εμπλουτισμό και αναβάθμιση της πόλης χάρη στην διαφορετικότητα των κατοίκων της;

Καμία πόλης δεν μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες μόνιμης διαβίωσης εάν η κάθε μικροκοινωνία που ορίζεται απο την εθνική και την θρησκευτική ομοιογένειά των μελών της δεν βρίσκει την γωνιά της, το «απάνεμο» μέρος εγκατάστασής της που θα ορίζουν οι δικοί της όροι λειτουργίας, η δικιά της αγορά και οι δικές της υπηρεσίες...

Στις ΗΠΑ, ως Ελληνες συχνά αναφερόμαστε στην περιοχή της Αστόρια, ισχυριζόμενοι οτι σφύζει απο ζωή χάριν των Ελλήνων ομογενών που πρακτικά έχουν ιδιοποιήσει κάθε κατάστημα και κάθε εστία έκφρασης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Εκεί είναι τα ελληνικά εστιατόρια, εκεί έχουν γραφεία οι Ελληνες δικηγόροι και εκεί ζει και αναπνέει κάθε εμπορική δραστηριότητα των ομογενών μας.

Που είναι αυτή η δραστηριότητα των ξένων στην Αθήνα, μια πόλη που οι συσχέτιση ημεδαπών /αλλοδαπών κλίνει περισσότερο υπερ των αλλοδαπών απο ότι στην Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο;

Πως θα διαμορφώσουμε συνθήκες πρόληψης από μελλοντικούς βανδαλισμούς και βιαιοπραγίες, εντός του αστικού κέντρου της Αθήνας, που σήμερα μεν μπορεί να περιορίζονται στην κοινωνία των ημεδαπών Ελλήνων, αλλά αύριο είναι εξαιρετικά πιθανό να εμπλουτιστούν με κάθε λογής και έκφρασης συνοδοιπόρους, στα πλαίσια μιας ευρύτερης κοινωνικής αλληλεγγύης.

Στην Γαλλία, ο πρόεδρος Σαρκοζί δεν περίμενε τις όποιες κοινωνικές ομάδες και αριστερές παρατάξεις που υποτίθεται ότι είναι αλληλέγγυες στο πόνο των λιγότερο ευνοημένων, αλλά έδωσε εντολή σε πλειάδα αρχιτεκτόνων να μελετήσουν και να διαμορφώσουν ένα περίγραμμα προτάσεων για την συνολική αναδόμηση της πόλης του Παρισιού.

Πρόκειται για ένα γιγάντιο πρόγραμμα που θα διαμορφώσει διασυνδεδεμένες πολυπολιτισμικές εστίες ώστε οι ξένοι να μην έχουν ούτε στιγμή την αίσθηση της απομόνωσης διότι το δικό τους κέντρο και η δική τους περιοχή αποκλείονται απο τα τεκταινόμενα στην υπόλοιπη πόλη.

Οι νέες δομές θα συνδέονται με νέες λεωφόρους ή μέσα επικοινωνίας ώστε η δομή της πόλης θα διασπασθεί σε 20 ολοκληρωμένες πόλεις αντι των 20 σημερινών διαμερισμάτων, με την κάθε μία να παρέχει ποιότητα ζωής και έκφρασης ανεξάρτητα απο τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και την μίξη εθνικοτήτων των κατοίκων της.

Ούτε σε αυτά μένει ο πρόεδρος Σαρκοζί αλλά εγκαινιάζει και το νεο Παρίσι, μια υπερσύγχρονη πόλη μέσα στην πόλη, που εκμεταλλευόμενη τον υδάτινο πλούτο του Σηκουάνα και την εις ύψος δόμηση των κτιρίων της, θα προφέρει τεράστιους χώρους πρασίνου και αναψυχής στους κατοίκους της περιοχής του Ιλ-ντε-λα-Σιτέ.

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι τέτοιου επιπέδου σχέδια είναι εκτός των δυνατοτήτων της Ελληνικής κοινωνίας. Αγνοούν όμως οτι αυτές ακριβώς οι δραστηριότητες διαμορφώνουν ένα νεο κλίμα αισιοδοξίας που εν συνεχεία αναζωογονεί την πόλη ενώ προσφέρει λύσεις σε πολιτικά, διοικητικά, οικιστικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα που συσσώρευαν οι διαφορές δυναμικού μεταξύ των διαμερισμάτων της που αναπτύχθηκαν και δέχθηκαν ουσιαστική εποικιστική αλλοίωση χωρίς προγραμματισμό ένταξης και συνεργασίας των νέων κατοίκων της.

Όσο και αν προσπαθούμε «αλλά Ελληνικά» να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα των βανδαλισμών και των βιαιοπραγιών του σήμερα, αύριο η αναποτελεσματικότητα των μεθόδων μας θα είναι ακόμα ποιο εμφανής.

Εαν σήμερα η εκτόνωση των συναισθημάτων σε βιαιοπραγίες είναι αποτέλεσμα μη ικανοποίησης κάποιων απαιτήσεων μιας φράξιας της νεολαίας, αύριο θα πρόκειται για ορμητικό χείμαρρο που θα ενισχύει η αγανάκτηση ενός μαζικού πληθυσμού χωρίς αστική ταυτότητα και οντότητα...

Θα πρόκειται για ένα χείμαρρο φωτιάς που καμία δύναμη καταστολής δεν θα έχει την δυνατότητα να ελέγξει αφού δεν θα υπάρχει πουθενά ο τόπος που θα κατευνάσει τα άγχη τους και θα τους επιτρέψει να διαμορφώσουν συνθήκες μόνιμης διαβίωσης και ελεύθερου κοινωνικού συγκερασμού.

Ποιά Πόλη θέλουμε;

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 13η Μαρτίου 2009)

«Το στοίχημα της νέας Πόλης είναι να προσφέρει συνθήκες κοινωνικής συνοχής, οικονομικής ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας, διοικητικής αυτοδυναμίας, πολιτιστικής συνεργασίας και ποιότητας ζωής»

Ανοικτός Διάλογος για την Νέα Πόλη – ΙΣΤΑΜΕ

Αυτό ήταν το πνεύμα που κυριάρχησε εδώ και τρια χρόνια, τον Μάρτιο του 2006, σε ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών Ανδρέας Παπανδρέου (ΙΣΤΑΜΕ).

Ο διάλογος ήταν εξαιρετικός ενώ έγινε ταυτόχρονα και διαγωνισμός δοκιμίων για το «Ποια Πόλη Θέλουμε» με τις καταθέσεις να είναι εντυπωσιακές.

Φάνηκε τότε ότι πολλοί απο εμάς τους Αττικολεκανοπεδιώτες έχουμε και άποψη και γνώση αλλά κυρίως συναίσθημα που δένει με τα παραπάνω και τους εμφυσά ζωή...

Έγραψε τότε ένας* εκ των συμμετεχόντων:

«...Ας φανταστούμε την πόλη σαν ένα πίνακα ζωγραφικής... Ποιόν θα παίρναμε στο σπίτι μας; ένα γκρίζο που θα κυριαρχούσε η μονότονη μονοχρωμία, στην περίπτωσή μας μια ομάδα ανθρώπων ή ένα ζωηρό πίνακα, γεμάτο χρωματικούς συνδυασμούς...;»

«...Την πόλη, συνέχισε, θα πρέπει να την παρουσιάσουμε ως ένα έργο τέχνης. Αυτό πρέπει να είναι το στοίχημα όσων εμπλέκονται με την πολεοδομία, την χωροταξία και τις άλλες συνιστώσες του σχεδιασμού των πόλεων...»

Το έργο τέχνης αποτελεί την καλλίτερη παρομοίωση με την πόλη, γιατί όσο καλές και αν είναι οι μπογιές στο πίνακα ζωγραφικής, σημασία έχει ο άνθρωπος και τα ερεθίσματά του. Η πόλη δεν είναι τα κτίρια αλλά οι άνθρωποι που ζουν στα κτίρια.

Η πόλη ξεκίνησε ως καταφύγιο με τους ανθρώπους να βρίσκουν ασφάλεια στα σπίτια της αλλά σήμερα έχει πολλούς περισσότερους ρόλους απο το να καλύπτει τις στεγαστικές τους ανάγκες... Είναι ο χώρος που συνδέεται στενά με την προσωπικότητά τους και αυτή συνδέεται απόλυτα με την ποιότητα ζωής τους.

Η ποιότητα ζωής είναι λοιπόν ο πυρήνας γύρω απο τον οποίο πρέπει να περιστρέφονται όλα τα χαρακτηριστικά και τα στοιχεία μιας σύγχρονης πόλης...

Αλλά η ποιότητα ζωής απαιτεί σχεδιασμό που να συμφιλιώνει την καθημερινή ζωή των κατοίκων της με τον χώρο εργασίας, την οικονομική δραστηριότητα και την προστασία του περιβάλλοντος.

Μια σύγχρονη πόλη θα πρέπει να ενθαρρύνει την καθημερινή συμμετοχή των πολιτών σε δραστηριότητες πολιτιστικής έκφρασης.

Μια σύγχρονη πόλη θα πρέπει να αναδύει μια νέα ηθική, του σεβασμού στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω έκανα μια αναδρομή στα γεγονότα που συνέβησαν τους τελευταίους μήνες στο αττικό αστικό περιβάλλον.

Θυμήθηκα τις προφάσεις, των αδίστακτων εκφραστών των εξωκοινοβουλευτικών παριών, στο να καίνε και να καταστρέφουν σε κάθε ευκαιρία.

Θυμήθηκα την περίεργη στάση ανοχής και την ανεξάντλητη εφευρετικότητά της κυβερνώσας παράταξης να δικαιολογεί αντι να συμβάλει στην αντιμετώπιση του παραλογισμού των καταστροφών.

Διαπίστωσα έναν ιδιόμορφο ωχαδελφισμό στα βιλαέτια της αντιπολίτευσης που αντι να συντρέχουν με συμφιλιωτικό πνεύμα τις αποδεδειγμένα ανεπαρκείς κυβερνητικές προσπάθειες, έριχναν λάδι στη φωτιά και συνάμα εκστόμιζαν κατηγόριες για την συνεχιζόμενη ένταση...

Δεν έγινε κατανοητό ότι οι καταστροφείς δεν εξέφραζαν πολιτευτική αλλά κοινωνική εχθρότητα ενάντια σε κάθε οργανωμένη παράταξη, άρα ενάντια στην καθεστώσα κοινωνία που έχει πλέον χάσει την επαφή της με την λογική του πίνακα και ξαναγύρισε στην εποχή που τα σπίτια ήταν απλά καταφύγια προστασίας απο τους κινδύνους του έξω χώρου...

Κατέληξα έτσι στο οτι δεν ζούμε πλέον σε ένα χώρο που διαμορφώνει ηθική για ένα ανθρωπογενές πολιτιστικά περιβάλλον αλλά σε ένα χώρο που διαμορφώνει μια συγκρουσιακή ηθική μεταξύ ενοίκων μιας πόλης που όταν ξεπροβάλουν απο το καταφύγιό τους, τρέχουν για τις βασικές βιοτικές τους απαιτήσεις και επιστρέφουν ξανά στην ασφάλεια του.

Κατέληξα ακόμα στο οτι εκείνοι που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε αυτές τις βιοτικές τους ανάγκες προτιμούν να ξεσπούν σε αυτά που στερούνται, σε αυτά που συμβολίζουν την καθεστώσα κοινωνία και εκφράζουν ότι παραμένει απο την ποιότητα ζωής των άλλων.

Κτυπούν συμβολικά στην καρδιά του συστήματος των άλλων και φαίνεται οτι τουλάχιστον αυτοί, κατάλαβαν πρώτοι ότι όταν θέλεις να είσαι αποτελεσματικός εστιάζεις την εχθρότητά σου στα ζωτικά σημεία μιας πόλης, σε ότι δηλαδή εξασφαλίζει την οικονομική της ανάπτυξη, σε οτι διαμορφώνει την ανθρώπινη σχέση με το χώρο όπως η αισθητική και σε οτι κάνει τα αγρίμια των καταφυγίων ανθρώπους μιας κοινωνίας βιώσιμης χάριν ενός ελάχιστου επιπέδου κοινωνικής συνοχής.

Άρα έχουμε πρόβλημα σχεδιασμού. Ο σημερινός σχεδιασμός των πόλεών μας, της πόλης των Αθηνών με τον εκτεταμένο οικιστικό ιστό που την περιβάλλει, δεν φαίνεται να πληρεί πλέον οτι θα μπορούσε να συμφιλιώσει τους κατοίκους της αφού δεν προσφέρει συνθήκες κοινωνικής συνοχής ώστε να προχωρήσουμε με επιτυχία στη βελτίωση του τρίπτυχου που συνδυάζει την εργασία με την οικονομική εξέλιξη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Τι σημασία έχει το αν σε μια τέτοια συγκρουσιακή κοινωνία θα φυτεύουμε δένδρα όταν σε πρώτη ευκαιρία θα τα καίμε εκφράζοντας έτσι την εχθρότητά μας στην κακούργα κοινωνία που μας ξέρασε χωρίς οίκτο έξω απο αυτά που συμβαίνουν και την αφορούν.

Πως μπορεί να αναπτυχθεί πολιτισμός σε μια πόλη που ο καθείς, εκφράζοντας τη μήνη του απέναντι σε οτι δεν τον εκφράζει, πετά μπογιές και καταστρέφει μνημεία--σύμβολα του πολιτισμού μας;

Πως είναι δυνατόν να προχωρήσουμε σε μια αρχιτεκτονική αναβάθμιση της πόλης μας με χρώμα και έκφραση ενός πίνακα που κατήντησε προϊόν μιας διαταραγμένης και συνάμα ατάλαντης προσωπικότητας.

Πως ειναι δυνατόν η ομορφιά της τέχνης και των χρωμάτων να εκβαρβαρίζεται απο το πένθιμο ενός γραφίτη που υποτιμά την ευφυΐα των δημιουργών του ενώ συνεχίζουμε να σιωπάμε σχεδιάζοντας τάχα μια πολιτιστική υπέρβαση που απο όνειρο κατήντησε ανομολόγητος εφιάλτης;

Πως είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, φτάνοντας σε εκείνο το σημείο έκστασης που θα μας διευκολύνει να δούμε τους χρωματικούς συνδυασμούς του πίνακά μας, της πολιτιστικά αναβαθμισμένης πόλης μας, όταν η προσοχή μας διασπάται απο εικόνες απόλυτης ένδειας και ανθρώπινης εξαθλίωσης που φέρνει η κατάρρευση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας απο την χρήση ουσιών και το θράσος των διακινητών τους;

Τότε αναρωτιέμαι το πως, σε πολυπληθείς και πυκνοκατοικημένες πόλεις όπως το Τόκιο, η φύση, φροντισμένη και επιμελημένη, διατρέχει τον αστικό ιστό, προσφέροντας στους κατοίκους της μια αίσθηση φυσικότητας και ηρεμίας τόσο απαραίτητης για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.

Εκείνοι περιδιαβαίνουν μέσα απο υδάτινες διαδρομές στο κέντρο μιας πόλης πολλαπλάσιας σε μέγεθος των Αθηνών και περιχώρων και εμείς περιδιαβαίνουμε σε καταρρέοντα, εξαθλιωμένης πανίδας πάρκα και σε καμένες ράχες που επαναφυτεύουμε χάριν στην πρωτοβουλία εμπορικών ραδιοσταθμών ενω οι κρωγμές των πολιτικών για το περιβάλλον μόνο ως κακόηχες φάρσες εκλαμβάνονται...

Στις χώρες του Ευρωπαϊκού βορρά οι κάτοικοι των πόλεων επισκέπτονται το ύπαιθρο διότι συντελεί σε μια πραγματική ψυχική αγαλλίαση χάρη στην αισθητική του τοπίου και τις εναρμονισμένες σε αυτό ανθρώπινες κατασκευές ενω στην Ελλάδα προσφεύγουμε στο ΣΤΕ διότι τα θηράματα (λαγοί) δεν θα αντέξουν τις ανακλάσεις των φωτοβολταϊκών κυψελών που όμως θα μειώνουν τις καρκινογόνες εκπομπές απο τον ατμοηλεκτρικό σταθμό της Μεγαλόπολης.

Εδώ ξεκινάμε με φιέστες υπερ του περιβάλλοντος αλλά εξαντλούμε τον συντελεστή δόμησης στρέφοντας τα άχαρα οικοδομικά μας οπίσθια στους ατυχείς γειτόνους χάριν σε σωρεία τραγελαφικών κανόνων δόμησης συμπεριλαμβανομένων εκείνων του 1985.

Εχω την αίσθηση οτι μιλάμε για όμορφες πόλεις αλλά δεν ξέρουμε ούτε ποιες είναι ούτε αν τις θέλουμε πραγματικά διότι δεν ἐχουμε ακόμα ιεραρχήσει τις προτεραιότητές μας με τον άγονη πλουτοκρατική μανία να στέκεται άχαρα στην κορυφή των επιλογών μας.


* Πρόκειται για τον Καλπακίδη Δαμιανό που συμμετείχε στον διαγωνισμό δοκιμίου του ΙΣΤΑΜΕ για το «Ποια Πόλη Θέλουμε» και ενέπνευσε τον γράφοντα στα παραπάνω.

Σχόλια στον Επισκέπτη της Παρασκευής (20 Μαρτίου 2009)

Πρόκειται για την εβδομαδιαία ραδιοφωνική συζήτηση του Μιμη Ανδρουλάκη που θα βρείτε στην ακόλουθη διεύθυνση

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=21533502&postID=1883377407096952876@Periclis

μαζί με το σχόλιο του Περικλή που έδωσε αφορμή στο παρακάτω δικό μου σχόλιο για την κατάσταση του ωχαδελφισμού και της πολιτικαντολογίας, άρα ανευθυνότητας , που διακρίνει τους πολιτικούς μας, ακόμα και σε στιγμές μεγάλης οικονομικής κρίσης :

Περικλή,

Με έβαλες σε σκέψεις όταν διάβασα τα σχόλιά σου.

Υπάρχουν στιγμές που σκέπτομαι με τον ίδιο τρόπο.

Και εγώ θεωρώ οτι πλέον το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντιπολιτευτικό κόμμα διότι δεν υπάρχει πραγματικός αντιπολιτευτικός λόγος σε όσα λεει....

Πρακτικά δεν είδαμε ούτε την καθαρότητα των στελεχών ενός νέου και αναγεννημένου ΠΑΣΟΚ. Μια Κατσέλη και μια Διαμαντοπούλου δεν μπορούν να φέρουν την άνοιξη ούτε ένας Χατζηδάκης όπως σωστά λες στην ΝΔ.

Πραγματικά συμπαθώ πολύ αυτόν τον νεο πολιτικό, τον Χατζηδάκη, διότι είναι αμόλυντος και αγωνίζεται για όλους μας.

Δέχομαι το σκεπτικό σου για το κηφηναριό του δημόσιου τομέα. Δεν πιστεύω όμως ότι μια οικονομία και ένα κράτος μπορούν να επιβιώσουν χωρίς δημόσιο τομέα αλλά απο την άλλη το να χρησιμοποιείται ο δημόσιος τομέας για να μειώνει τεχνηέντως την ανεργία παει πολύ... είναι πραγματική ξεφτίλα...

Η θέση μου, όπως θα δεις σε άλλη νεώτερη ανάρτηση, είναι ότι το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναγκαία κατάσταση που θα φέρει μέρος των κεφαλαίων προς αναδιανομή σε παραγωγικές εκφράσεις του ιδιωτικού τομέα... Το ελπίζω αλλα δεν είμαι και πολυ βέβαιος οτι θα συμβεί...

Οταν πάλι ακούω τον Χρυσοχοίδη, αυτόν τον σχετικά νεο πολιτικό, να λέει αρλούμπες όπως η αναφερθείσα για τον Μάνο αλλά και πολλές άλλες δεν ξέρω τι να πω... Με πιάνει απόγνωση...

Ο Χρυσοχοίδης νόμισε οτι έγινε αξιόλογος υπουργός όταν ανέλαβαν οι Αμερικανοί την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων...

Οταν μετά έφυγαν οι Αμερικανοί και συνειδητοποίησε ποια ήταν η πραγματικότητα, άρχισε να ψάχνει για δικαιολογίες στην ανικανότητα των διαδόχων του της ΝΔ.

Όμως δεν μπορεί η χώρα να παει μπροστά με το «έλα συ φύγε εσύ»

Το ΠΑΣΟΚ παραμένει ένα επαρχιώτικο πολιτικό σύστημα... Δεν λεει να εκσυγχρονιστεί στο σημείο της αντιπαράθεσης προγραμμάτων...

Αντιπαρατίθεται με ύβρεις. Αντιπαρατίθεται με προσβολές...

Όσο ποιο «μάγκας και πολλά βαρύς» θεωρεί ο κάθε πολιτικός του ΠΑΣΟΚ ότι είναι, τόσο ποιο προσβλητικός γίνεται απέναντι στην αντιπολίτευση...

Το διαδίκτυο προβληματίζει και ενώνει παράγοντας πολιτισμό.

Περιδιαβαίνοντας μερικά απο τα ποιο κινητικά blog θεωρώ οτι δεν μπορώ να παραλείψω το ακόλουθο σχόλιο που βρήκα στο TVXS (Τηλεόραση χωρίς σύνορα του Στέλιου Κούλογλου) http://www.tvxs.gr/v7871

Ο blogger Knic-Knac (καταχώρηση 60406) με τον οποίο αντάλλαξα μερικές σκληρές και ειρωνικές κουβέντες αλλά τελικά ανακάλυψα οτι πίσω απο την τραχύτητα του λόγου υπάρχει ένας άνθρωπος με λογική, σοβαρότητα και δημοκρατικό ήθος είπε:

«...Αααα και κατι αλλο ο διαλογος εχει τοτε μονο σημασια οταν μιλας με αλλους που δεν εχουν ταυτοσημμες αποψεις με σενα αλλα αν μη τη αλλω τους σεβεσαι που καθονται να ανταλλαξουν δυο τρεις κουβεντες με σενa. Οχι μιλωντας στον καθρεφτη, οχι οταν θεωρεις τον καθενα μας ασχετο η εν πασει περιπτωσει ενοχο η υποτο που μονο ο χρονος μπορει να δικαιωσει να αποδειξει οτι εν τελει ειναι αθωος...»

Απο την άλλη πλευρά, το ποιο ανόητο πράγμα που διάβασα ήταν η δήλωση αποχώρησης του blogger ioannis64, ο οποίος αλαζονικά ενημέρωσε τους λοιπούς επισκέπτες του blog ότι δεν αντέχει την κριτική, και για αυτό αποχωρεί αφού άφησε τα προσωπικά του στοιχεία σε κοινή θεα (πολυ παιδικό αυτό) δηλώνοντας κάτι σχεδόν παρόμοιο με το «Για το ΚΚΕ ρε Γαμώτο...»

Ο ioannis64 είπε;

«...μπήκα στο tvxs για να ξεφύγω απο... Όσους έρχονται απο πίσω μου και μαχαιρώνουν δεν τους αντέχω... και βέβαια πάνω απο όλα τη βλακεία... ο sirios τώρα θα απαλλαγεί απο την παρουσία μου και θα χαίρεται γι αυτά που έμαθε απο το ΚΚΕ...»

Στον ioannis64 είπα:

Το να δηλώνει κάποιος με τόση αλαζονεία οτι διδάσκει σήμερα το ΚΚΕ είναι τουλάχιστον προκλητικό.

Αν ισχυριζόταν ότι ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός αξίζουν να διαβάζονται για πάντα διότι έχουν παντοτινή αξία ως κοινωνικές τάσεις, θα του έλεγα ναι.

Το να ομιλεί όμως για διδασκαλία από το ΚΚΕ, ενα κόμμα που πρόδωσε τους συνεργάτες και συναγωνιστές του πριν προλάβουν να τους προδώσουν οι οχθροί του, αυτο παει πολύ, πάρα πολυ...

Όμως ο καθείς ἐχει το δικαίωμα να υποστηρίζει την γνώμη του...

Οταν όμως κάποιος κιοτεύει σε ένα διάλογο είναι σαν να αυτοκτονεί και τους αυτόκτονες δεν τους κλαινε...

Ούτε δάκρυ λοιπόν για όποιον αποχωρεί και δεν στέκεται να μιλήσει με λόγο και παρρησία.

Αυτά απο μια πρόσφατη εμπειρία διαδικτυακής συμπεριφοράς...

Ποιος είπε ότι το διαδίκτυο απομονώνει...

Το διαδίκτυο ενώνει και προβληματίζει τουλάχιστον τους σκεπτόμενους ανθρώπους και απο τον προβληματισμό γεννάται πρόοδος και πολιτισμός.

Οι «προστάτες» του περιβάλλοντος...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 6η Μαρτίου 2009)

Στο άρθρο της περασμένης Παρασκευής αναφέρθηκα σε δυο ακρωνύμια, τα LULU και ΝΙΜΒΥ, διότι εκφράζουν με χαρακτηριστικό και ευκολομνημόνευτο τρόπο δύο βασικές συμπεριφορές όσων μάχονται τάχα για την αναβάθμιση του περιβάλλοντος.

Οι LULUιστές είναι αυτοί που μάχονται ενάντια στις μη αποδεκτές χρήσεις γης στη περιοχή τους (Locally Unwanted Land Uses) ενω οι NIMBYστές είναι εκείνοι που δεν θέλουν στην γειτονιά τους (Not In My Back Yard) τα απόβλητα του άλλου. Και οι δυο μάχονται για το περιβάλλον, το δικό τους περιβάλλον που οριοθετούν τα σύνορα της ιδιοκτησίας τους...

Οχι σε μένα φίλε… φωνάζουν... Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις με τους άλλους αλλα όχι στη γειτονιά μου...

Αυτή η κακώς εννοούμενη φροντίδα για το περιβάλλον υπήρξε η βασικότερη απο τις αιτίες κακοποίησής του στη χώρα μας...

Ήταν η πραγματική ρίζα του κακού σε μια οικιστική ανάπτυξη που αν οριζόταν απο πραγματική αγάπη για το περιβάλλον θα απέτρεπε τις μη αποδεκτές χρήσεις σε κάθε γειτονιά και σε κάθε περιοχή, είτε μέσα στο οπτικό πεδίο του περιβαλλοντικά ευαίσθητου πολίτη είτε στη χώρα ολόκληρη...

Όμως δεν συνέβη ακριβώς αυτό...

Βλέπουμε π.χ τον σύλλογο των κατοίκων της πολιτείας να επανέρχεται και να αντιδικεί με τις πολεοδομικές αρχές της πόλης μας, έστω ερήμην τους, αλλά περιέργως να σιωπά για τα δικαιώματα εκείνων που διαμόρφωσαν πολυκατοικίες ολόκληρες σκαρφαλωμένες στις υπώρειες της Πεντέλης όπου παιδιά παίζαμε κατά τις ημιήμερες εκδρομές με τους συμμαθητές μου και τους δασκάλους του 2ου δημοτικού σχολείου Κηφισιάς...

Η πρώην Κοινότητα και νυν Δήμος της Νέας Ερυθραίας δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το σκαρφάλωμα των πολυκατοικιών στη δική της ζώνη της Πολιτείας με αποτέλεσμα τώρα να βασανίζονται απο την αποκρουστική εικόνα των πενταόροφων συγκροτημάτων που με την δικαιολογία του επικλινούς του εδάφους παρέμειναν εντός των πολεοδομικών κανονισμών...

Αυτά επι δεκαετίες δεν ενόχλησαν κανέναν... Το γεγονός οτι την αποκαλούμενη Κηπούπολη των βουλευτών σκέφτηκαν κάποια αρρωστημένα μυαλά να μετατρέψουν σε κατ’ ευφημισμό Καλλίπολη του Πειραιά, επίσης δεν εξόργισε κανέναν... Σήμερα όμως, φευ χάριν του περιβάλλοντος, όρμησαν με νεανικό σφρίγος να την προστατέψουν απο τους κινδύνους της δικής τους αδράνειας...

Όμως αναρωτιέμαι πως οι περί το περιβάλλον ευαισθητοποιημένοι κάτοικοι των χρυσοπληρωμένων κατσάβραχων της Πολιτείας, νιώθουν και αισθάνονται για τους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδία στους οποίους η πρόσβαση είναι σχεδόν απαγορευτική χωρίς την χρήση των τερατόμορφων μηχανικών συντρόφων τους...

Πρόκειται αναμφίβολα για περιοχή σε μεγάλο ποσοστό εχθρική ακόμα και για τις μέσες ηλικίες που τουλάχιστον ανταμείβονται απο την ευκαιρία της καθημερινής άσκησης λόγω των αναρριχητικών απαιτήσεων της κάθε πρόσβασης.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε ακόμα και αυτή η αφιλόξενη στους επισκέπτες και δύσκολη στους κατοίκους της περιοχή να αλλάξει, να γίνει φιλικότερη και σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που σήμερα αποκλείει με ένα βάναυσα ελιτιστικό μήνυμα: «Εδώ είναι μόνο για τους ισχυρούς χρήματι και σώματι...»

Αλλα φευ, τέτοια ανοχή δεν υπάρχει, δεν το επιτρέπει το ενδιαφέρον για το περιβάλλον που οι νεόκοποι προστάτες του ανακάλεσαν ξαφνικά και αναπάντεχα...

Ένας απο τους ειλικρινέστερους εκφραστές της οικιστικής προστασίας, ο Καθηγητής Ν. Σ. Μάργαρης, έχει πολλά να πει γιαυτή την απίστευτη συντηρητικότητα και οπισθοδρομικότητα των διανοούμενων του περιβάλλοντος που έγιναν η αιτία των παθών της αναρχοδομημένης Αττικής κοιλάδας, της κοιλάδας Αθηνών και Προαστίων...

Ο Ν. Μάργαρης καταγγέλλει τους διανοούμενους της συμφοράς διότι συχνά επικεντρώνουν το κατηγορώ τους στις οφειλές του Κωνσταντίνου Καραμανλή λόγω της ανοχής του σε ένα σύστημα αντιπαροχής που κακοφόρμισε.

Όσο περισσότερο ρίχνουν τα βάρη στον πρώην πρωθυπουργό λέει, τόσο ποιο «in» αισθάνονται...

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι της εποχής του 50 ήταν ισχυρίζεται, αυτοί που εμπόδισαν την καθ’ ύψος επέκταση με το επιχείρημα οτι έπρεπε να φαίνεται η Ακρόπολη...

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι του σήμερα συνεχίζουν να εκφράζουν την εχθρότητά τους στην υψηλή δόμηση, αναγκάζοντας την επέκταση της πόλης σε νέα εδάφη που δυστυχώς στερείται το στενό αττικό λεκανοπέδιο, με αποτέλεσμα την πυκνή δόμηση που δεν αφήνει παρά ελάχιστα τετραφωνικά γης ελεύθερα και αυτά σε περιοχές που προστάτεψε η ιδιοκτησία παλαιών μεγαλοαστών και αρχόντων.

Η λογική των υψηλών κτιρίων που επεκράτησε σε πόλεις της βόρειας και ανατολικής Ευρώπης ως μέθοδος οικιστικής ανάπτυξης που ανέχεται την συνύπαρξη πρασίνου ενώ δεν εξαναγκάζει τον κάθε ιδιοκτήτη διαμερίσματος να ζει μέσα σε κολλητές μεταξύ τους και ανήλιαγες πολυκατοικίες, χωρίς χώρους στάθμευσης και με μόνιμο το αίσθημα του εγκλεισμού σε αφιλόξενο χώρο, δεν συγκίνησε τους Ελληνες οικοπεριβαλλοντολόγους.

Στο τέλος η πρακτική τους ούτε στην Ακρόπολη επέτρεψε οπτική πρόσβαση ούτε στο αέρα και στο φως... παρά μόνο στον ανελέητο καλοκαιρινό ήλιο...

Η Αθήνα, με τις προαστιακές επεκτάσεις της, κατήντησε έτσι μία πόλη προκλητικά αφιλόξενη, μια πόλη απάνθρωπη, μια πόλη βρώμικη και ακαλαίσθητη που διαμόρφωσε ανάλογα και την ψυχολογία των κατοίκων της...

Έτσι ήλθαμε στην δεκαετία του 80 και του 90 με τα «τζάκια» που διαμόρφωσε η νέα πολιτική σκηνή, ακολουθώντας το παραδοσιακό δόγμα του φύγε συ έλα συ πούσε και «δικός» μας, είσαι άλλωστε παιδί της γενιάς του Πολυτεχνείου... είσαι κατά κάποιο τρόπο και ήρωας εξ αγχιστείας... χαλάλι σου που παρανόμησες στα γύρω βουνά... δεν θα σε ενοχλήσουμε αρκεί και εσύ να μας στηρίξεις... δεν είμαστε απαιτητικοί... αρκεί το κατά δύναμη...

Οι πρώην αντιπλουτοκράτες και νυν νεόπλουτοι, ρίχθηκαν στο τσιμέντο μετ’ αφαντάστου μανίας και παραπλανώντας, ύλης βοηθούσης, την κάθε αρχή και το κάθε πολεοδομικό γραφείο, ολοκλήρωσαν το έγκλημα της δημοκρατικής πλέον γενιάς.

Η Αττική κοιλάδα μετατράπηκε σε οικιστική χαβούζα με την ανοχή ή και την σφραγίδα του κάθε πολεοδόμου αρχιτέκτονα που ο πολιτικός λαϊκισμός ανέχθηκε έχοντας το βλέμμα ενοχής στραμμένο αλλού...

Και όμως όλα ξεκίνησαν χάριν μιας ιδιόμορφης οικοπεριβαλλοντολαγνείας...

Όλα διότι αρχικά μεν θέλαμε να βλέπουμε την Ακρόπολη απο τις κεντρικές συνοικίες, κτίζοντας πυκνά μόνο οκταώροφα, αλλά αργότερα και απο τις μακρινές συνοικίες σκαρφαλώνοντας δια τούτο ανενδοίαστα στα γύρω βουνά...

Επρόκειτο για την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που γνώρισε ο τόπος χάριν των περί το περιβάλλον τυρβαζόντων των εποχών που πέρασαν αλλά φοβάμαι και εκείνων που έρχονται...

Αναρωτιέται ο καθηγητής Μάργαρης, Άσχημο είναι το κτίριο του ΟΤΕ που οι αρχιτέκτονες της εποχής πολέμησαν με κάθε μέσον;

Δεν είναι, συνεχίζει ο καθηγητής, περίεργο που στην πόλη των Αθηνών δεν υπήρξε τίποτα καινούργιο που να μη καταγγέλθηκε απο τον σύλλογο των αρχιτεκτόνων...

Αναρωτιέμαι λέει, τι βρίσκουν και εκστασιάζονται στο κουφάρι του ΦΙΞ το οποίο δεν φτιάχτηκε απο τον αρχιτέκτονα Ζενάκο ως αρχιτεκτόνημα αλλα ως απλό και χωρίς την παραμικρή επιτήδευση εργοστάσιο παγοποιίας...

Αναρωτιέμαι συνεχίζει πως δεν εναντιώθηκαν όλοι αυτοί οι προστάτες του περιβάλλοντος, όταν το πίσω μέρος του πάρκου της ελευθερίας ήταν πραγματικός σκουπιδότοπος αλλά εμφανίστηκαν σύσσωμοι και αντιδρώντες όταν αποφασίστηκε η υπόγεια επέκταση του μεγάρου Μουσικής σε συνδυασμό με την υπογειοποίηση του προϋπάρχοντος άθλιου και επίγειου πάρκινγκ...

Είναι ισχυρίζεται ο καθηγητής Μάργαρης, η οπισθοδρομικότητα της Αθήνας και γενικότερα του αττικού λεκανοπεδίου αποτέλεσμα της οπισθοδρομικότητες των διανοούμενων οικοπεριβαλλοντολόγων του 50 και του 70, αλλά και του 80 και του 90, προσθέτω εγώ, χωρίς να βλέπω τι άλλαξε το 2000;

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι όμως παραμένουν μοναδικοί στο να επανέρχονται με διαφορετική κάθε φορά μάσκα και διαφορετικά σλόγκαν λες και το ζητούμενο είναι ο εκσυγχρονισμός των σλόγκαν και όχι η αναβάθμιση του περιβάλλοντος το οποίο τελικά υποβαθμίζεται χάριν ενός κακώς εννοούμενου διανοουμενισμού υπερ της προστασίας της φύσης αλλά και του πολιτισμού.

Εν κατακλείδι: Φοβού τους οικοπεριβαλλοντολόγους την φύση αγαπώντας...

NIMBY και LULU και άλλες γραφικότητες “a la Canapé…”

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 27η Φεβρουαρίου 2009)

Μερικοί ισως σκεφτούν οτι το αντικείμενο αυτού του άρθρου είναι η Αμερικανική Μουσική Τζαζ διότι εκεί παραπέμπουν οι λέξεις ΝΙΜΒΥ και LULU, μόνο που πρόκειται για ακρωνύμια...

NIMBY είναι τα αρχικά των λέξεων «Not In My Back Yard» δηλαδή, όχι στο πίσω μέρος του δικού μου οικοπέδου ή της δικής μου γειτονιάς, ενω LULU είναι τα αρχικά των «Locally Unwanted Land Uses» δηλαδή, μη αποδεκτές χρήσεις γης στην περιοχή μου...

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν αυτά τα αμερικάνικα με την Κηφισιά μας;

Έλα όμως που έχουν και γιαυτό με βασάνιζαν όλο το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, όταν για δεύτερη φορά κλήθηκαν γνωστοί συνδημότες μας Αρχιτέκτονες και Μηχανικοί του ΕΜΠ, να μας φωτίσουν με τις σκέψεις τους για το ορθόν των προτάσεων τροποποίησης του εγκεκριμένου γενικού πολεοδομικού σχεδίου της πόλης μας.

Οι κύριοι καθηγητές, με αφορμή παρεμβάσεις εστιασμένες στην πολύπαθη Πολιτεία, που παραμένει ένας απο τους ελάχιστους οικισμούς με ταυτότητα τραβεστί (μια που απο τη μια τον τραβούν οι παλαιοί βουλευτές -- όσοι απέμειναν εν ζωή -- ιδρυτές του αρχικού συνεταιρισμού γνωστού και ως «τα Βουλευτικά», και απο την άλλη οι δήμοι Κηφισιάς και Νέας Ερυθραίας) έκαναν οτι μπορούσαν για να δώσουν μια ήπια εικόνα του λογικού τραγέλαφου και της προχειρότητας των προτάσεων αλλά φρόντισαν επιμελώς να μείνουν μακριά απο οξύτητες και χαρακτηρισμούς.

Ήταν ομολογουμένως μια κόσμια εσπερίδα στην οποία κυριάρχησε ο συνετός λόγος της καθηγήτριας κυρίας Μαργαρίτας Γραφάκου χωρίς να λείψουν και κάποια πικάντικα σχόλια εκπροσώπων των δημοτικών παρατάξεων και προέδρων των τοπικών συλλόγων.

Χαρακτηριστικότερη η περιγραφή πρώην προέδρου του Συλλόγου κατοίκων της Πολιτείας ο οποίος μετά απο πολύ κόπο και αφού μάζεψε αρκετές υπογραφές για να υποστηρίξει στα δικαστήρια τις ποινικές ευθύνες του προέδρου των Βουλευτικών... γύρισε να δει τους συμπαραστάτες του στην δικαστική αίθουσα αλλά διαπίστωσε ότι ήταν μόνος.

Οι καλοί του συναγωνιστές, υπερ των δικαιωμάτων των οποίων μαχόταν, τον είχαν αφήσει σύξυλο...

Το περιστατικό της διήγησης το χάρηκα για δύο λόγους, ο ένας ήταν ότι το βρήκα σχεδόν διασκεδαστικό λόγω του τρόπου που ο πρώην πρόεδρος περιέγραφε το πως τον «πούλησαν» οι συναγωνιστές του ενω κάποιοι απο αυτούς ήταν παρόντες... και ο δεύτερος διότι το πάθημα του εύχαρη προέδρου αποκάλυψε μια πικρή αλήθεια όχι για τον σύλλογο ή την Κηφισιά αλλά για ολόκληρο τον Ελληνισμό...

Μια αντίστοιχα χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη των 132 πολιτών, υποτίθεται κατοίκων του Βοτανικού, που ενώ υπέγραψαν την προσφυγή στο ΣΤΕ για την ακύρωση κατασκευής του MALL συνδυαστικά με το γήπεδο του Παναθηναϊκού, την «έκαναν με μικρά πηδηματάκια» αναθέτοντας την εκπροσώπησή τους σε δικηγόρο κομματικής παράτασης, εκθέτοντας έτσι και την γνησιότητα των στόχων τους.

Εκείνο όμως που μετράει και στις δύο περιπτώσεις είναι το πως κάποιος που κόπτετε για ένα σκοπό με μαχητικότητα και συνεργεί στο να αναδειχτεί η όποια αδικία, αναθέτει τελικά την υπόθεση σε νομικό εκπρόσωπο και παρακολουθεί την συνέχεια απο τον καναπέ του...

Μα φίλοι και συνδημότες μου, αν εγώ κόπτομαι για τα δίκαιά μου ως δημότης μιας πόλης είναι δυνατόν να το παίζω τελικά «Cool a la Canapé» ή μήπως άλλοι είναι οι λόγοι της εξαφάνισης μου ή αν προτιμάτε, αυτής της ιδιότυπης κουκουλοφορίας μου, μιας και έτσι δεν εκθέτω σε δημόσια θέα το πρόσωπό μου...

Επιτρέψτε μου να ισχυριστώ οτι οι αγώνες για τα δημοτικά μας πράγματα δεν μπορούν να γίνονται «a la Canapé» όσο και αν υπάρχουν πάντα καλοπροαίρετοι πρόεδροι που δεν αγανακτούν όταν βρίσκονται μόνοι «ενώπιος ενωπίω» με τον πρόεδρο ενός δικαστηρίου ή την όποια αρχή.

Αλλα ας παίξουμε και ολίγη τζαζ...

LULU λοιπόν ήταν το επίκεντρο της συζήτησης για τον οικισμό της Πολιτείας μιας και οι παρόντες κάτοικοι δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν για μη αποδεκτές χρήσεις γης στην περιοχή τους και συγκεκριμένα για ένα προτεινόμενο κέντρο πολλαπλών χρήσεων και ένα γκαράζ στα όρια της λεγόμενης πλατείας που δεν είναι πλατεία αλλά ο κυκλοφοριακός κόμβος της περιοχής.

Να το δω με συμπάθεια το αίτημα τους, μονολόγησα... Άλλωστε η Πολιτεία είναι τόπος αμιγούς κατοικίας και επομένως τι το θέλει ένα κέντρο πολλαπλών χρήσεων...;

Βέβαια με εξέπληξε το οτι διέφυγε της προσοχής όλων το γεγονός ότι το γνωστό Πολιτεία (Τένις) Club, τα μέλη του οποίου βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να απολαμβάνουν το πλεονέκτημα των εκεί κλειστών συνεστιάσεων, ευρίσκεται ακριβώς δίπλα από το προτεινόμενο κέντρο πολλαπλών χρήσεων... και στεγάζεται σε λυόμενου τύπου κατασκευές...

Δυστυχώς δεν ήταν κανείς εκεί για να εξηγήσει ή να διευκρινίσει αν υπάρχει συνάφεια μεταξύ των δυο διότι τότε, αν δηλαδή το ένα πρόκειται να αντικαταστήσει το άλλο, οι τελετές γάμων, τα βαφτίσια και οι λοιπές συνεστιάσεις που γίνονται έτσι και αλλιώς θα συνεχίζουν «παραπλεύρως» ενω ο συνωστισμός απο ανθρώπους και αυτοκίνητα θα παραμένει τουλάχιστον ο ίδιος με ή χωρίς το νεο κτίριο...

Μη υπάρχοντος εκπροσώπου της σχετικής εισήγησης, οι αποφάσεις «πάρθηκαν» ερήμην του και όλοι ικανοποιήθηκαν απο την ομολογουμένως εύκολη νίκη απέναντι σε έναν ανύπαρκτο αντίπαλο...

Κάπου ακούστηκε και το οτι δεν επρόκειτο ακριβώς για πρόταση αλλά για δοκιμή... Ρίχτηκε είπαν η ιδέα για να μετρηθούν οι αντιδράσεις...

Εάν βέβαια οι διοργανωτές σκόπευαν σε κάτι ουσιαστικότερο, θα φρόντιζαν ώστε στη συνάντηση να υπάρχει και ο εισηγητής και οι διαφωνούντες ενω οι ειδικοί περί τα πολεοδομικά καθηγητές θα παρενέβαιναν με την τεχνοκρατική τους γνώση, διατυπώνοντας τα υπέρ και τα κατά του κάθε επιχειρήματος... π.χ ναι να μη φτιάξουμε τον χώρο στάθμευσης κάτω απο τον σημερινό συγκοινωνιακό κόμβο αλλά πείτε μας τι θα κάνουμε με τα αυτοκίνητα που μετατρέπουν κάθε Σαββατόβραδο την περιοχή σας σε τόπο κολασμένων; Ποιά θα είναι η εναλλακτική λύση ενός ήδη υπαρκτού προβλήματος...

Αντί μιας τέτοιας παραγωγικής συζήτησης είχαμε σχοινοτενείς διατυπώσεις ως εάν οι παρόντες να προσήλθαν για την παρακολούθηση σεμιναρίου ορθής πολεοδομικής ανάπτυξης. Μα δεν ήταν φοιτητές...

Τέλος μας μένει το NIMBY, οτι δηλαδή στο πίσω μέρος του δικού μου οικοπέδου δεν θα βάλεις τα δικά σου απόβλητα...

Πρόκειται δηλαδή για κανονικό αγώνα πετοσφαίρισης (Volleyball) όπου κανείς δεν έχει διάθεση να χάσει χάριν των συμφερόντων του αντιπάλου... Ξαφνικά ονειρεύτηκα... εάν ακολουθούνται οι αρχές ΝΙΜΒΥ, θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο νικητές...

Η ζωή όμως είναι ένα πεδίο συγκατάβασης, ένας χώρος όπου οι απαιτήσεις του ενός συναντώνται και συμβιβάζονται με τις απαιτήσεις του άλλου, διαφορετικά θα ηττηθούν όλοι όταν θα έχουν πλέον εξαντληθεί... Στη ζωή δυστυχώς θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο ηττημένοι...

Η συμβατική πολεοδομική άποψη για το ΝΙΜΒΥ είναι ότι πρόκειται για φαινόμενο όπου ομάδες ή άτομα, εμφορούμενα απο μια περιορισμένη τοπικιστική νοοτροπία, εμποδίζουν την εφαρμογή μιας ορθολογικής διαδικασίας πολεοδομικού προγραμματισμού που a priori θεωρείται οτι στοχεύει στο γενικότερο καλό.

Η λύση, δηλαδή η εξισορρόπηση, έρχεται είτε με την ενημέρωση και την εκπαίδευση των αντιδικούντων είτε με τον «επηρεασμό» εκείνων που επιμένουν να διαφωνούν... ώστε τελικά να αποδεχτούν όλοι το γενικό καλό...

Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη, οτι δηλαδή, οι μικρές κοινωνίες και ομάδες αντιδρώντας και επιδιώκοντας να απομακρυνθούν απο την γειτονιά τους οι οχλούσες χρήσεις διαμορφώνουν μια νέα κοινωνική εγρήγορση χάρη στην οποία ο τελικός σχεδιασμός δεν μπορεί παρά να είναι καλλίτερος για όλους, στην πραγματικότητα δηλαδή ποιό ορθολογικός απο εκείνον που υποτίθεται οτι θα έλυνε το πρόβλημα στην πρώτη και εξ ανάγκης πρόχειρη υλοποίηση...

Ισως αυτό να ήταν το πλεονέκτημα της συνάντησης της Δευτέρας.

Δεν υπήρξε αντίπαλος, δεν υπήρξε εισηγητής για να τον βάλουν κάτω ή να τον κολλήσουν στο τοίχο αλλά υπήρξε μια εξ ανάγκης ωρίμανση στο σκεπτικό των παρισταμένων.

Προβληματίστηκαν τουλάχιστον με το θέμα και όταν θα χρειαστεί να ξανασυζητήσουν εάν θα πρέπει τελικά να φτιάξουν το υπόγειο γκαράζ στην γειτονιά τους, στην πλατεία τους ή να το στείλουν κάπου αλλού, σε μια άλλη γειτονιά, στη γειτονιά της Ελευθερώτριας ή ακόμα και του Κεφαλαρίου, θα επιχειρηματολογούν ποιο συνετά... ποιο παραγωγικά...

«Ο Επισκέπτης της Παρασκευής» της 6ης Μαρτίου 2009")

(Η ακόλουθη επιστολή στάλθηκε ως σχολιασμός των όσων ειπώθηκαν απο τον Μίμη Ανδρουλάκη στην εκπομπή του Alpha 98.9 «Ο Επισκέπτης της Παρασκευής» της 6ης Μαρτίου 2009")

Μίμη,

Όσον αφορά τις τράπεζες συνιστάς λύσεις που δεν έχουν πρακτικό υπόβαθρο ή εφικτούς μηχανισμούς υλοποίησης.

Γίνεσαι έτσι και εσύ πολιτικάντης διότι πέφτεις στην παγίδα απραγματοποίητων μηχανισμών περί ελέγχου / εγγύησης των δανειοδοτούμενων απο τα επιμελητήρια...

Μια εφικτή λύση που ακολούθησε ο πρόεδρος Roosevelt και την εχω αναφέρει σε πάμπολλες παρεμβάσεις μου, ειναι το αντίστοιχο του Reconstruction Finance Corporation (RFC) το οποίο αρχικά διένειμε τα χρήματα του κράτους (π.χ. τα Ελληνικά 28 δις) στους αποδέκτες μέσω των εμπορικών τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Όμως αργότερα, όταν η κρίση χειροτέρεψε διαμόρφωσε ένα νέο νόμο, τον Emergency Relief and Reconstruction Act και εξουσιοδότησε την RFC να μοιράζει τα δάνεια και άλλες χρηματοδοτήσεις (όπως π.χ. τα δικό μας ΕΣΠΑ) κατ ευθείαν στους αγρότες και στα έργα ανασυγκρότησης.

Επιπλέον, αργότερα (1938) έστησε την Fannie Mae, τον γνωστό ενδιάμεσο στεγαστικό φορέα (όπως και η Freddie Μac που ιδρύθηκε το 1970) για να ενισχύσει την αγορά ακινήτων που και στην Αμερική ήταν και παραμένει η ατμομηχανή της κάθε ανάπτυξης... Άλλωστε και η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε απο την υπερθέρμανση της στεγαστικής πίστης στις ΗΠΑ.

Να συμπληρώσω οτι δεν ήταν τυχαίο ότι οι δυο βασικές νομοθετικές ρυθμίσεις του Roosevelt αφορούσαν την γεωργία Agricultural Adjustment Act of 1933 (AAA) και τη βιομηχανία National Industrial Recovery Act of 1933 (NIRA).

Ακόμα, φρόντισε να αναδιαρθρώσει το υπάρχον νομικό καθεστώς ώστε να το κάνει συμβατό με τα έκτακτα μέτρα που έπαιρνε για την πολιτική ανασυγκρότησης.

Έτσι μετα το “There is a demand for a new deal in the management of the affairs of the American people” προχώρησε σε πράξεις υποστήριξης του ανωτάτου δικαστηρίου (Supreme Court) με δικαστές που θα έβλεπαν θετικά τις αναδιοργανωτικές του προσπάθειες στην οικονομική ανασυγκρότηση...

Περίφημη σε αυτό υπήρξε η υπόθεση West Coast Hotel Co. v. Parrish όπου η Elsie Parrish έκανε αγωγή στον εργοδότη της (West Coast Hotel) διοτι την πλήρωσε με λιγότερα απο το ελάχιστο που επέτρεπε η σχετική εργατική νομοθεσία της πολιτείας της Washington.

Η αρχική απόφαση του δικαστηρίου ήταν ενάντια στην απαίτηση της Elsie Parrish διότι σύμφωνα με την ερμηνεία του άρθρου 14 του συντάγματος περί της ελευθερίας των συναλλασσόμενων θα μπορούσε να πληρωθεί και με λιγότερα χρήματα απο όσα καθόριζε η νομοθεσία...

Όμως σε επόμενη εκδίκαση ο δικαστής Hughes αρνήθηκε την ερμηνεία αυτή του άθρου 14 του συντάγματος ισχυριζόμενος ότι δεν μπορεί να ισχύσει κάτι τέτοιο αν δεν υποστηρίζεται και απο σχετικό νόμο που όμως στη πολιτεία της Washington ήταν αντίθετος.

Πρόκειται περί κορυφαίας δικαστικής απόφασης των Αμερικανικών δικαστηρίων σχετιζόμενης με την οικονομική κρίση διότι σε αυτήν κονταροκτυπήθηκε ο Πρόεδρος Roosevelt με το Ανώτατο Αμερικανικό Δικαστήριο του οποίου την σύνθεση προσπάθησε να αλλοιώσει με σχετική εισήγηση στο Κογκρέσσο για την τοποθέτηση 6 νέων δικαστών δεκτικών της φιλοσοφίας των έκτακτων μέτρων της new Deal πολιτικής του.

Η συγκεκριμένη προσπάθεια έμεινε στην ιστορία ως η αλλαγή που έσωσε τους εννιά “the switch in time that saved nine.”

Όμως, παρά το οτι απέτυχε η συγκεκριμένη προσπάθεια, γίνονται φανεροί οι συνειρμοί μεταξύ του αγώνα του Roosevelt να φέρει αποτέλεσμα και των τραγελαφικών αδυναμιών της Ελληνικής κυβέρνησης που έχει καταστεί άθυρμα στα χέρια της Ελληνικής δικαστικής εξουσίας με τις αψυχολόγητες ερμηνείες του συντάγματος, ανάλογα με τις εισηγήσεις του εκάστοτε ειδικού συμβούλου (στην προκειμένη περίπτωση κυρίου Σπύρου Μαρκάτη) στα μέλη του ΣΤΕ.

Ο τραγέλαφος των ερμηνειών των συνταγματικών άρθρων αποδεικνύεται και απο το γεγονός οτι στις 95% των περιπτώσεων η ολομέλεια του ΣΤΕ αποφασίζει σύμφωνα με τις εισηγήσεις του εκάστοτε συμβούλου.

Αν αυτό δεν ορίζει την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας και μάλιστα σε κρίσιμα έργα που σχετίζονται με την ανάπτυξη της χώρας, τότε τι τα ορίζει...

"Outlaw the Shadow Banking System!"

(Η ακόλουθη επιστολή σταλθηκε σε σημαντικό αριθμό αποδεκτών την 10η Μαρτίου 2009)

Φίλοι και αποδέκτες της ακόλουθης επιστολἠς,

σας στέλνω ένα εξαιρετικό άθρο που προέκυψε απο την συρραφή λεχθέντων κατά την συνάντηση του Προέδρου Ομπάμα με τον Πρωθυπουργό της Βρετανίας Gordon Brown.

Οι ελληνικές εφημερίδες, ακόμα και οι σημαντικότερες, είχαν αναφορά στο γεγονός της συνάντησης με το γνωστό επαρχιώτικο στυλ του οικονομικού κουτσομπολιού (οχι ανάλυσης) χωρίς κάποιες επισημάνσεις επι των λεχθέντων που θεώρησαν ότι δεν ενδιέφεραν αφού το ελληνικό κοινό «αγρόν αγοράζει» ή αυτό ακριβώς θέλουν να αγοράζει κάποιοι που ανέλαβαν αυτοβούλως την νουθεσία του με έτοιμη πνευματική τροφή κατάλληλη για ημιηλίθιους...

Παρακαλώ διαβάστε με προσοχή το κείμενο...

Δείτε και συγκρίνετε τις επισημάνσεις με το επίπεδο των λεγομένων των Ελλήνων πολιτικών αλλά και των Ελλήνων τραπεζιτών, που θα τονίσω ότι ανεξαρτήτως εμφανιζόμενου πτυχίου ή θέσης είναι ανεπαρκείς ακόμα και ως κλητήρες των τραπεζών τους.

Ναι αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων τραπεζιτών...

Ναι αυτο αφορά και τους οικονομικούς υπουργούς της εκάστοτε κυβερνώσας παράταξης αλλά και τους σκιώδεις υπουργούς της εκάστοτε αντιπολίτευσης...

Ναι αυτά αφορούν και την εμφανιζόμενη ως ικανότερη όλων και κατά την άποψη μου διαθέτουσα μεγαλύτερη επάρκεια στα οσα λέει, κυρία Λουκά Κατσέλη.

Τα γραφόμενα στο κείμενο δείχνουν όμως και την ουσία του προβλήματος...

Δείχνουν ότι το πρόβλημα ήταν και είναι οι σκιώδεις τραπεζικές κινήσεις και ενέργειες που αφορούν και την Ελλάδα... οχι ασφαλώς όσο την Κύπρο ή την εκτός ΕΕ Ελβετία, (τον ΝΑΟ της Παγκόσμιας Τραπεζικής διαφθοράς που καταρρέει για πρώτη φορά μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων ενώ άντεξε θαυμάσια στους δυο παγκόσμιους πολέμους) ή τους διαφόρους Τραπεζικούς παραδείσους, διότι τώρα η κατάρρευση είναι πραγματικά παγκόσμια... και τα μέτρα που λαμβάνονται επίσης...

Ας παύσουν επομένως οι ανόητες αναφορές στο οτι «Εμείς οι Ελληνες» έχουμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας στην τρέχουσα κρίση...

Ας παύσει πλέον η καραμέλα οτι εμείς, τη συνοδεία κλητήρων που θεωρούν αυτάρεσκα εαυτούς ως τραπεζίτες, έχουμε λύσει το πρόβλημα που οι άλλοι, οι δάσκαλοί μας στο εξωτερικό, δεν κατάφεραν να επιλύσουν...

Μπορεί να μην αγοράσαμε αρκετά παράγωγα ή δομημένα ομόλογα, μπορεί να μην αγοράσαμε αρκετά προιόντα χτισμένα πάνω σε αμερικανικές στεγαστικές φούσκες αλλά και εκείνα που αγοράσαμε αρκούν διοτι διαμορφώνουν το κλίμα ή την πίστη που είναι το παν.

Το χρήμα είναι ΠΙΣΤΗΣ στο ότι πράγματι έχει την αξία που αναγράφεται αλλά πλέον δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να την επικυρώσει...

Γιαυτό καταρρέει πλέον και η Ελβετία...

Όμως στη χώρα μας, στην Ελλάδα... φτιάξαμε μια ακόμα μεγαλύτερη φούσκα...

Φτιάξαμε μια κοινωνία χωρίς αντίκρισμα και μέλλον, φτιάξαμε μία φούσκα «MADE IN GREECE…»

Αυτή τη φούσκα μόνο ένας εμπνευσμένος αρχηγός θα μπορούσε να αντιμετωπίσει... μόνο ένας αρχηγός που θα είχε την ικανότητα να συνεπάρει τα πλήθη και αυτός δεν υπάρχει σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο... και ο χρόνος τελειώνει...

Καλό διάβασμα και μη πανικοβάλλεστε... διότι όσοι επέζησαν του Τιτανικού δεν ήταν εκείνοι που χώρεσαν στις βάρκες αλλά εκείνοι που θέλησαν να επιζήσουν.

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος

Οικονομολόγος – Επιχειρησιακός ερευνητής

(+30) 6932 288185)
--------------------------------------------------------------------------------
"Outlaw the Shadow Banking System!"

By Matthias Chang

March 7, 2009

FutureFastForward.com

When I read the remarks of President Obama and Prime Minister Gordon Brown after their meeting at the Oval Office on March 3, 2009 and the speech of the latter to the Joint Session of Congress on March 4, 2009, I realized that a growing antagonism has emerged between certain factions of the ruling elites in the City of London and in Washington DC.

The first warning of the acute differences was sounded by President Obama himself and it was most surprising that the mass media paid hardly attention to it. In his weekly address on February 28, 2009, President Obama said:

“I realize that passing this budget won’t be easy. Because it represents real and dramatic change, it also represents a threat to the status quo in Washington. I know that the insurance industry won’t like the idea that they’ll have to bid competitively to continue offering Medicare coverage, but that’s how we’ll help preserve and protect Medicare and lower health care costs for American families. I know that banks and big student lenders won’t like the idea that we’re ending their huge taxpayer subsidies, but that’s how we’ll save taxpayers nearly $50 billion and make college more affordable. I know that oil and gas companies won’t like us ending nearly $30 billion in tax breaks, but that’s how we’ll help fund a renewable energy economy that will create new jobs and new industries. In other words, I know these steps won’t sit well with the special interests and lobbyists who are invested in the old way of doing business, and I know they’re gearing up for a fight as we speak. My message to them is this:

“So am I.”

Read the underlined words again.

It is clear something is definitely amiss within the ruling elites and President Obama has thrown the gauntlet to his adversaries. The skeptics may say that we should not read too much into this above quoted paragraph, as it could be mere spin to rally the troops in times of crisis. Time will tell.

I take the view that it is inevitable that the members of the ruling elites would go for each other’s throats because those who were given the charge to ensure that the money-machine keeps running have screwed up big time. Someone must answer for the fiasco.

The Blame Game

It would be naïve to assume that the status quo would remain, when the Global Trillion Dollar Casino is for all intents and purposes broken down beyond repair.

Confirmation that the blame game has started in earnest can be found in the aforesaid remarks of President Obama and Prime Minister Gordon Brown on March 3, 2009 given after their meeting at the Oval Office and Brown’s speech to Congress on March 4, 2009.

Let us come back to the issue of the money-lenders. For some strange reason, many people are put off by the term “money-lenders” but are ever so comfortable with bankers.

But are not bankers, money-lenders?

In fact I would say that money-lenders are more honourable than your high street bankers, as they can only rob you in the millions. The global bankers, they rape and plunder in the trillions!

Is it any wonder that Gordon Brown and President Obama, the political representatives of the Power Elites have decided that it is about time that these financial harlots are to be brought under control before they wreck the entire global power structure?

Let us have no illusions about Obama and Gordon Brown. They are going after these financial harlots not because they want to protect us from these criminals, but because for too long the political faction had to play second fiddle to the financial faction in the overall scheme of global one world government.

Until lately, money power triumphed over political power. However, when the entire financial system broke into pieces, it was time to settle scores!

Read for yourself:

Prime Minister Gordon Brown’s remarks at the White House, March 3, 2009

“Well, there's got to be deep regulatory change. We've just been talking, Barack and I, about the need for proper supervision of shadow banking systems, of areas where there was bank practices that were unacceptable, where remuneration policies got out of hand and weren't based on long-term success, but on short-term deals. And these are the changes that we've already announced that we are going to make.”

“We've had a global banking failure, and it's happened in every part of the world. It's almost like a power cut that went right across the financial system. And we have got to rebuild that financial system. We've got to isolate the bad assets.”

“You don't want shadow banking systems. You don't want regulatory tax havens. So we've got to act as a world together to deal with that. And that's one of the things we'll be talking about in April in London.”

President Obama’s response at the White House, March 3, 2009

“Now, having said that, the banking system has been dealt a heavy blow. It has to do with many of the things that Prime Minister Brown alluded to: lax regulation, massive over-leverage, huge systemic risks taken by unregulated institutions, as well as regulated institutions. And so there are a lot of losses that are working their way through the system. And it's not surprising that the market is hurting as a consequence. In fact, I think what we're seeing is that as people absorb the depths of the problem that existed in the banking system, as well as the international ramifications of it, that there's going to be a natural reaction.”

“We are cleaning up that mess. It's going to be sort of full of fits and starts in terms of getting the mess cleaned up, but it's going to get cleaned up.”

Prime Minister Gordon Brown’s Speech to Congress, March 4, 2009

“And we need to understand what went wrong in this crisis, that the very financial instruments that were designed to diversify risk across the banking system instead spread contagion across the globe. And today's financial institutions are so interwoven that a bad bank anywhere is a threat to good banks everywhere.”

“And you are also restructuring your banks. So are we. But how much safer would everybody's savings be if the whole world finally came together to outlaw shadow banking systems and offshore tax havens?”

Blink and read again the underlined words. You have just read that Prime Minister Gordon Brown has made the call to “outlaw the shadow banking system and offshore tax havens!”

Wow!

Even if you are a skeptic and hold the view that the quotes are mere spin to delude the people, you cannot deny that Prime Minister Brown has let the genie out of the bottle!

Whether there are any follow through actions by President Obama and Prime Minister Brown, the global citizens must take action independently, if they want to save their children, and their children’s children from decades of impoverishment and extreme hardship.

The most powerful leader of the Western world and his side-kick has openly and unreservedly acknowledged that we are having a global financial melt-down. And that the cause for this catastrophe is the shadow banking system!

There is now an open warfare between the political factions and the financial factions of the global power elites. This will be ugly. And as President Obama warned, “they are gearing for a fight…” He has also responded to the challenge: “So am I.”

Given the above scenario, we must first take out the financial elites, and thereafter the political faction, failing which we will all plunge into the black hole of financial Armageddon!

Matthias Chang is a prominent barrister, author and analyst of the New World Order based in Malaysia.

His website: www.FutureFastForward.com.

Το πρόβλημα της παιδείας δεν είναι tabula rasa (tab•u•lae ra•sae)

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 13 Φεβρουαρίου 2009)

δεν είναι δηλαδή η ανάγκη της εξ αρχής θεώρησης* των θεμάτων που βασανίζουν την εκπαιδευτική κοινότητα και το σύστημα που την διέπει.

Οι αναγνώστες του προηγούμενου άρθρου μου «Περί φιλομαθείας και μάθησης» θα θυμούνται την διατύπωση ότι η μάθηση διαμορφώνεται σε δυο στάδια απο τα οποία στο πρωτο ωριμάζει και ασκείται η αντίληψη για το περιβάλλον ενω στο δεύτερο διαμορφώνεται η δυνατότητα επίδρασης επάνω σε αυτό το περιβάλλον ώστε η ζωή του ανθρώπου να αλλάξει και να βελτιωθεί διότι ο άνθρωπος δεν προορίζεται για να μιμείται αλλά για να δημιουργεί...

Ακούγοντας επομένως την περί της εξ αρχής θεώρησης των θεμάτων της εκπαιδευτικής κοινότητας κατά την εισαγωγή των νέων στην τρίτη βαθμίδα, εξεπλάγην όχι λόγω της καλής προαίρεσης του νέου και συμπαθέστατου υπουργού κυρίου Σπηλιωτόπουλο αλλά λόγω του τεραστίου έργου που αναλαμβάνει...

Αν υπήρχε μια συμβουλή προς τον κύριο Υπουργό θα ήταν η ανάγκη συνειδητοποίησης του τι σημαίνει να ξεκινά κάποιος απο την αρχή, αγνοώντας την τεράστια εμπειρία και γνώση που έχει ήδη συσσωρευτεί απο τις συνεχείς προσπάθειες αναβάθμισης του υπάρχοντος συστήματος εισαγωγικών εξετάσεων και τις αιτίες που όλες ανεξαιρέτως οι προηγούμενες αναβαθμίσεις έληξαν με υποβάθμιση...

Αναμφίβολα οι κύρια πάσχοντες ήσαν οι γενιές των εκπαιδευθέντων αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως μόνο αυτοί έπασχαν σε μια σχέση που συμπεριλαμβάνει και τους διδάσκοντες.

Δεν μπορώ να αντιληφτώ πως οι σημερινοί εκπαιδευτικοί της μεσαίας και της ανώτατης βαθμίδας δεν υποφέρουν εξίσου, ζώντας καθημερινά την αποτυχία ενός συστήματος του οποίου οι ίδιοι αποτελούν την κινητήρια δύναμη...

Το να πάσχει όμως κάποιος και μάλιστα επι μακρόν σημαίνει ότι διαμορφώνει μια τεράστια εμπειρία που με την λειτουργία της νόησης προσφέρει την γνώση για τα αίτια του κακού (πρώτη βαθμίδα της μάθησης) αλλά και τον τρόπο που τα αιτία του κακού, του αναποτελεσματικού δηλαδή μηχανισμού των σημερινών εισαγωγικών εξετάσεων, θα αντιμετωπιστούν (δεύτερη βαθμίδα της μάθησης όπου ο άνθρωπος ενεργεί για να βελτιώσει το περιβάλλον του)

Και όμως μόνο αν διαβάσει κανείς τις απόψεις της ΟΛΜΕ, του βασικού δηλαδή συνδικαλιστικού οργάνου των Εκπαιδευτικών της μέσης εκπαίδευσης απορεί με τις θέσεις και τη λογική της...

Τελευταία, όταν ερωτώνται, έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν... Μα εμείς κάναμε τις προτάσεις μας, ότι είχαμε να πούμε το καταθέσαμε και δεν εισακουσθήκαμε... λες και θα ήταν ιδιαίτερα κοπιώδες να επαναδιατυπώσουν τις προτάσεις τους χάριν ενός ευρύτερου κοινού ώστε να τις πληροφορηθούμε και εμείς που δεν έχουμε παρά ρόλο ενδιαφερόμενου γονέα ή απλού παρατηρητή στα όσα συμβαίνουν στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Φαίνεται ότι ο λαός, ο λαουτζίκος κατά την ΟΛΜΕ, δεν πρέπει να γνωρίζει τα εσωτερικά των προσθέσεών της για την βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος...

Η ΟΛΜΕ επομένως δεν προσφέρει πλατφόρμα ούτε για το πρώτο στάδιο μάθησης, αφού δεν ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει την αναγκαία γνώση και εμπειρία των προβληματισμών που εκείνη διέγνωσε και εξετέθη μαζικά και επι σειρά δεκαετιών ως συλλογικό όργανο των εκπαιδευτικών.

Βλέπουμε λοιπόν ένα πρώτο δείγμα ακραίων τοποθετήσεων... Απο την μια, δια στόματος του Υπουργού, προτείνεται η εξ’αρχής διαμόρφωση των θέσεων που θα ολοκληρώσουν το πρωτο επίπεδο μάθησης, σε ότι δηλαδή θα συνίσταται η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και απο την άλλη οι επαΐοντες αρνούνται να συνεισφέρουν σε αυτό, αφού ήδη το προσέφεραν αλλά ατυχώς καταχωρήθηκε ατελέσφορα στα σκοτεινά κιτάπια του Υπουργείου Παιδείας...

Η προσκόλληση σε εμμονές ήταν στο παρελθόν η κύρια αιτία πολώσεων αφού διατηρούσε τους συνομιλητές μακράν της εκάστοτε τραπέζης των συζητήσεων. Η αδιαλλαξία των εμπλεκομένων απέτρεπε απο το να φτιαχτεί ένα σύστημα εξετάσεων που θα ανεξαρτοποιούσε το Λύκειο απο το Πανεπιστήμιο. Ενα ευέλικτο σύστημα εξετάσεων που θα επέτρεπε στον καθένα να παρακολουθεί την προπαρασκευαστική διαδικασία κατά βούληση, ακόμα και αν είχε αφήσει επι μακρόν το λύκειο για την βιοπάλη και αποφάσιζε ξαφνικά οτι μόνο με την Πανεπιστημιακή μόρφωση θα καλυτέρευε τη ζωή του.

Αλλά ας δούμε και ἐνα άλλο δείγμα ακραίων θέσεων και εμμονών...

Απο τη μια έχουμε τον εξαίρετο κατά τα άλλα καθηγητή και συγγραφέα Θάνο Βερέμη, πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και απο την άλλη τον γλυκομίλητο επίσης καθηγητή, γνωστότερο για τα λεξικά της Ελληνικής Γλώσσας κύριο Μπαμπινιώτη που πρόσφατα ανέλαβε την ευθύνη του εξ αρχής διαλόγου για το Νέο Λύκειο και το εξεταστικό σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Ο κύριος Βερέμης διατυμπανίσει οτι θέλει τις εξετάσεις μέσα στο Λύκειο, κάτι σαν το διεθνές δίπλωμα ΙΒ δηλαδή, γνωστό και ως International Baccalaureate.

Ο κύριος Μπαμπινιώτης επιμένει στο να τα αλλάξει όλα κάνοντας το σημερινό σύστημα αγνώριστο..., δανειζόμενος στοιχεία απο το βρετανικό σύστημα εισαγωγής όπου οι ενδιαφερόμενοι για την ανώτατη εκπαίδευση αποκτούν σε ανεξάρτητα εκπαιδευτικά κέντρα τα λεγόμενα Γενικά Αποδεικτικά Σπουδών πρώτης βαθμίδας ή General Certificates of Education (GCE) Α level, ανεξάρτητα με το πότε ολοκλήρωσαν την βασική τους εκπαίδευση.

Είναι κατόπιν έργο και ευθύνη ενός κεντρικού εξεταστικού σώματος, απόλυτα ανεξάρτητου απο τα Πανεπιστήμια, να διενεργεί τις τακτικές εξετάσεις για τα GCE και οι ενδιαφερόμενοι να συμμετέχουν σε οσα μαθήματα αιτούνται ή αντέχουν, προσμένοντας σε καλλίτερη κατάταξη στα επιλεγόμενα Πανεπιστήμια.

Σε αντίθεση, το ΙΒ είναι ολιγότερο ευέλικτο δημιουργώντας εξ αντικειμένου δυσκολίες σε όσους άφησαν την βασική εκπαίδευση και δεν έχουν την ευχέρεια να επανέλθουν σε λυκειακού τύπου εκπαιδευτική ρουτίνα για την απόκτηση της επιλεγόμενης δέσμης μαθημάτων.

Οι θέσεις των δυο καθηγητών φαίνεται εξ αντικειμένου ότι διίστανται ενώ οι πομπώδεις αντεγκλήσεις για τα καθήκοντα του καθενός..., «Είμαι ο Καραμανλής του ΕΣΥΠ και ο Μπαμπινιώτης ο Υπουργός Παιδείας...» δηλώνει αυτάρεσκα ο κύριος Βερέμης, διαμορφώνουν κλίμα έλλειψης συνεργασίας.

Φαίνεται πως δεν είναι δυνατόν να ξεκινάς παραγωγικό διάλογο για την αναβάθμιση της παιδείας είτε απο μηδενική βάση είτε απο έμμονα κατοχυρωμένες τοποθετήσεις...

Θα ήταν προτιμότερο αν η συζήτηση ξεκινούσε απο εκείνο το επίπεδο γνώσεων και εμπειριών που προσφέρουν άλλες χώρες χωρίς αυτές να αποτελούν θέσφατα μιας ανελαστικής και αντιπαραγωγικής διελκυστίνδας τοποθετήσεων.

Δεν είναι όμως μόνο το σύστημα εξετάσεων που χωλαίνει αλλά και ο περιβάλλον χώρος που αν δεν βελτιωθεί, το νεο σύστημα θα έχει την τύχη μιας εξωμήτριου σύλληψης, υψηλό δηλαδή ποσοστό αποτυχίας.

Σε άλλες χώρες τα συστήματα εξετάσεων στηρίζονται στην ελευθερία των Πανεπιστημιακών να ορίζουν τον αριθμό των εισαγομένων, με τα Υπουργεία Παιδείας να σέβονται και να απέχουν αυτών των αποφάσεων. Δεν είναι δυνατόν το κάθε υπουργείο να έχει πατερναλιστικό ρόλο σε θέματα που δεν γνωρίζει ως απλός διοικητικός μηχανισμός.

Στο παρελθόν υπήρξαν υπερβολές και συστηματικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά των Ελληνικών πανεπιστημίων που σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται ανεξάρτητα και αυτοδιοικούμενα όπως θα έπρεπε...

Οι Πανεπιστημιακοί δεν είναι δυνατόν να διατηρούν ρόλο αποδέκτη κάθε υπόδειξης ενός γραφειοκρατικού Υπουργείου Παιδείας. Θα πρέπει να έχουν την ευχέρεια και την ευθύνη των αποφάσεών τους ώστε ο προσδιορισμός π.χ. του αριθμού των θέσεων και της εξ αυτού ποιότητας των σπουδών να τους αφορά και να τους βαρύνει.

Η δεύτερη βαθμίδα της μάθησης θα πρέπει να γίνει επομένως το απόλυτο κτήμα οχι μόνο των εκπαιδευομένων αλλά και των εκπαιδευτών αν προσδοκάμε να αλλάξει η παιδεία μας με τις γνώσεις που αυτοί απέκτησαν και δίδαξαν.

Με το να απαγορεύεται ή να εμποδίζεται θεσμικά η άσκηση του δεύτερου σταδίου μάθησης, οι εκπαιδευτικοί μας και δη οι Πανεπιστημιακοί, υποβιβάζονται σε υπαλλήλους με στείρα αντίληψη για την παιδεία που σε καμία συζήτηση απο tabula rasa δεν θα μπορέσει να εξυγιανθεί και να πρωτοπορήσει...

* Σημείωση:

Η μεσαιωνική λατινική έκφραση «tabula rasa» σημαίνει αδιαμόρφωση σκέψης πριν την έκθεση σε παραστάσεις ή την απόκτηση εμπειριών οπότε το μυαλό είναι άγραφος χάρτης.

Περί φιλομαθείας και μάθησης...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 6 Φεβρουαρίου 2009)

«Ο προστιθείς γνώσιν προσθήσει άλγημα» δηλαδή «Όποιος έρχεται να μας προσθέσει γνώση θα μας προσθέσει πόνο» Εκκλησιαστής Π.Δ. (Α18)

Είμαστε αναλογικά πρώτοι στην Ε.Ε. σε αριθμό φοιτητών αλλά και στη φοιτητική μετανάστευση στο εξωτερικό. Σε απόλυτο αριθμό, οι φοιτητές εξωτερικού υπολογίζονται σε 60.000, που έρχονται να προστεθούν στις 220.000 φοιτητές εσωτερικού. Άλλοι 20.000 έφηβοι σπουδάζουν σε ιδιωτικά Κολέγια. Τέλος, περί τις 68.000 νέοι σπουδάζουν στα 400 και πλέον προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών που λειτουργούν στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Η «φιλομάθεια» φαίνεται οτι είναι το αποτέλεσμα της ανασφάλειας σε μια χώρα, όπως η δική μας, που δεν διαθέτει παραγωγή και δομές ώστε να απορροφά αποτελεσματικά το ανθρώπινο δυναμικό της. Επομένως οι ολοένα και περισσότερες σπουδές των νέων γίνονται το εμπόρευμα ανταλλαγής με μια θέση εργασίας και ασφάλειας στον δημόσιο τομἐα.

Από τα κοινοτικά στοιχεία προκύπτει ότι όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια χώρα – μέλος, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό από τα παιδιά της βρίσκεται σε κάποια βαθμίδα εκπαίδευσης. Πώς εξηγείται η παράδοξη αυτή φιλομάθεια στη χώρα μας, ουραγό, όχι μόνο στην ανάπτυξη, αλλά και στην έρευνα και στην καινοτομία, ακόμη και στην ανάγνωση εφημερίδων και βιβλίων;

Μια πρώτη σκέψη μας οδηγεί στα δικά μας αίτια της φιλομάθειας, στο οτι δηλαδή η φιλομάθεια υπήρξε επι πολλά χρόνια το ανταλλάξιμο προϊόν εξασφάλισης ενός μέλλοντος σε θέσεις εργασίας σίγουρες και άκοπες για εκείνους που κατάφερναν να τις καταλάβουν στο δημόσιο. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα ο μεγάλος καυγάς για τα «επαγγελματικά δικαιώματα». Ο ιδιωτικός τομέας αδιαφορεί παντελώς αν είσαι απόφοιτος ΑΕΙ ή ΤΕΙ και ποιας ειδικότητας, εάν γνωρίζεις να κάνεις τη ζητούμενη δουλειά. Δεν εξασφαλίζει όμως την πολυπόθητη ασφάλεια.

Μια προσεκτικότερη σκέψη μας οδηγεί στο να εξετάσουμε το τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο φιλομάθεια, πρόκειται άραγε για πραγματική αγάπη προς την μάθηση ή για άσκηση στην τεχνική εισόδου στο «μαντρί των εξασφαλισμένων».

Τα πανεπιστήμιά μας, με το τρέχον εκπαιδευτικό σύστημα, έχουν διαμορφώσει ένα αυστηρό σύστημα εισαγωγής που παρά τις συνεχείς μεταλλάξεις δεν κατέφερε να είναι παρά ένας φράκτης που δεν έχει σημασία πως θα τον υπερπηδήσεις αρκεί να βρεθείς στο γήπεδο εκείνων που επιδιώκουν την τελική εξασφάλιση...

Δεν είναι φράκτης που τον ξεπερνούν τα δημιουργικά μυαλά. Οι έφοροι του αθλήματος δεν εξετάζουν την τεχνική υπερπήδησης παρά μόνο το γεγονός. Η απεικόνιση σε χαρτί, του καταχωρημένου στον ανάλογο τομέα μιάς ασκημένης φωτογραφικής μνήμης υλικού, είναι αρκετή ακόμα και για το άριστα.

Για αυτή τη φωτογραφική μνήμη ασκούνται οι νέοι μας, για αυτή την φωτογραφική μνήμη δαπανούν οι γονείς τους πολλά περισσότερα απο εκείνα των βορειοευρωπαίων γονιών.

Το περίεργο είναι ότι ελάχιστοι διαμαρτύρονται γι’ αυτόν τον πνευματικό ευνουχισμό των παιδιών μας. Η ρήτρα της αδιάφθορης «αντικειμενικής» διαδικασίας του συστήματος εξετάσεων ήταν η μόνη που βάρυνε έναντι της ρήτρας της κριτικής σκέψης.

Είναι επομένως αναμενόμενο οτι δεν πρόκειται για φιλομάθεια που σχετίζεται με την μάθηση αλλά για μια τραβεστί ερμηνεία του όρου.

Η πραγματική μάθηση διακρίνεται απο το οτι ο άνθρωπος την επιδιώκει για να αποκτήσει αρχικά την αναγκαία προσαρμοστικότητα στο φυσικό και ιστορικό του περιβάλλον και αμέσως μετά για να γίνει ικανός στην απόκτηση των μέσων που θα αλλάξουν τούτο το ίδιο το περιβάλλον, πλουτίζοντάς το και αναμορφώνοντάς το ώστε να ικανοποιεί καλύτερα τις ανάγκες του και τις φιλοδοξίες του.

Η μάθηση είναι το διακριτικό στοιχείο του ανθρώπου που όσο και αν αρχικά υποτάσσεται στους όρους του φυσικού και ιστορικού κόσμου, επιδιώκει πάντα να αφήνει την σφραγίδα του σε αυτόν.

Οταν ένας άνθρωπος αποδέχεται ένα περιβάλλον που τον αποκόπτει απο ένα σύστημα παιδείας προς την πραγματική μάθηση, τότε δεν διαφέρει απο έναν οργανισμό που αρρωσταίνει ή φυτοζωεί διότι δεν βρίσκει στο φυσικό του περιβάλλον τις ουσίες που χρειάζεται για να συντηρηθεί και να ευδοκιμήσει.

Με την πραγματική μάθηση ο άνθρωπος εγκαινιάζει μια άλλη αντίληψη των πραγμάτων, άλλες ευαισθησίες, άλλα ηθικά μέτρα και άλλες κοσμολογικές αλήθειες μεταβαλλόμενος ο ίδιος αρχικά σε σχέση με τον φυσικό και ιστορικο του κόσμο αλλά και μεταβάλλοντας τον φυσικό και ιστορικό κόσμο σε σχέση με αυτόν.

Με την πραγματική μάθηση ο άνθρωπος γίνεται διερευνητικός και αμφισβητεί ακόμα και το χρυσό κλουβί της γνώσης, την περιχαράκωση δηλαδή που του επιβάλλεται απο την στιγμή που γεννιέται και έρχεται σε επαφή με τον κόσμο, διαμορφώνοντας ένα συνειδησιακό καθεστώς που δύσκολα μπορεί να απορρίψει. Συχνά ζει σε αυτό το φρούριο αιχμάλωτος χωρίς επίγνωση της αιχμαλωσίας του, αρκούμενος σε οτι άλλοι φρόντισαν και αξιολόγησαν, σε οτι άλλοι διαμόρφωσαν με ευαισθησία ή και φροντίδα για αυτόν. Προς τι λοιπόν η αντίδρασή του; Προς τι η απόδρασή του με το γκρέμισμα της βολικής του ειρκτής; Προς τι η απόρριψη του «έτσι γίνεται», «έτσι λέγεται» και «έτσι αποτιμάται» (της αόριστης αντωνυμίας “on” κατά τον Jean Paul Sartre)

Με το τρίτο ενικό πρόσωπο του παθητικού ρήματος ( - εται / - αται) εκφράζεται μια πολυπροσωπία συνώνυμη της ανωνυμίας. Εκφράζεται η απόδοση στα κοινά μέτρα που αφορούν όλους...

Όποτε κάποιος αποφασίζει να κάνει την μικρή ή την μεγάλη ανταρσία του, βλέπει τους κήνσορες των παραδόσεων (τους φρουρούς του κατεστημένου κοινωνικού σώματος) να ξεσηκώνονται κραυγάζοντας... Δεν γίνεται αυτό... Μα γιατί δεν γίνεται; Γιατί έτσι σκέπτονται όλοι, έτσι ομιλούν όλοι, έτσι μετρούν όλοι... Είναι δυνατόν να αποτελέσεις εσύ την εξαίρεση;

To πως μπαίνει και φυλακίζεται στον κλειστό χώρο της απρόσωπης πολυωνυμίας ο νεοφερμένος άνθρωπος το λεει ο Αριστοτέλης: Μπαίνει μέσω της μίμησης, δηλαδή της πρώτης μορφής μάθησης.

«Το γαρ μιμείσθε σύμφυτον τοις ανθρώποις εκ παίδων εστί. Και τούτο διαφέρουσι των άλλων ζώων οτι μιμητικώτατόν εστι και τας μαθήσεις ποιείται δια μιμήσεως τα πρώτας» (Περί ποιητικής IV 1448 b, 2-4)

Σε αυτή την κατώτερη μορφή μάθησης, την ετερόφωτη μάθηση, που δεν σηκώνει το βάρος της ευθύνης, έχουν τη ρίζα τους οι προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και οι τετριμμένες αλήθειες που είναι βαθιά ριζωμένες στη νόηση και στο θυμικό μας με μόνη συνειδησιακή τους εκδήλωση τις τύψεις που αισθανόμαστε όταν συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να λοξοδρομεί σε κάτι ανεπίτρεπτο.

Το φαινόμενο τούτο, (η αγκύλωση του πνεύματος κατά τον Ludwig Wittgenstein) μας οδηγεί συχνά στο να ειρωνευόμαστε κάθε άτομο που καινοτομεί χαρακτηρίζοντάς το ακόμα και ανισόρροπο.

Η ετερόφωτη μιμητική μάθηση επομένως, στερούμενη πνεύματος, ευκινησίας και ελαστικότητας συμπιέζεται σε παραμορφωμένα στερεότυπα ενώ ο χρόνος βύθισε στο υποσυνείδητο κάθε αιτία και μηχανισμό διαμόρφωσής τους.

Έτσι δεν είναι περίεργο που κάθε φορά που εμφανίζονται σπάνιοι και εκλεκτοί άνθρωποι, μεγάλοι πρωτοπόροι για τους οποίους λέγεται ὀτι ήλθαν πριν την ώρα τους στο περιβάλλον που βιώνουν, κάθε φορά που επιχειρούν χάρη στην πρωτοπορία τους να φέρουν τα αγκυλωμένα μέλη μας στη αρχική τους κατάσταση, μας προκαλούν πόνο τόσο ώστε να τους θεωρούμε επικίνδυνους «Ο προστιθείς γνώσιν προσθήσει άλγημα» δηλαδή «Όποιος έρχεται να μας προσθέσει γνώση θα μας προσθέσει πόνο» διαβάζουμε στον Εκκλησιαστή της Π.Δ. (Α18)

Η μάθηση που έρχεται να δώσει ελευθερία στο πνεύμα μας και να το αποδεσμεύσει από τις προλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τις έτοιμες αλήθειες, δεν είναι ευχάριστη και γίνεται δεκτή με έκπληξη, αμηχανία, φόβο και οδύνη...

Απέναντί της έχει ο άνθρωπος την αίσθηση οτι αφήνεται να κολυμπήσει σε βαθιά νερά, αβοήθητος και αναγκασμένος να κουνήσει τα αδρανή μέλη του για να μη πνιγεί...

Αυτή ακριβώς είναι η αιτία της ψευδεπίγραφης φιλομάθειας και αυτή η ευθύνη όσων φρόντιζαν να παραμένει η εκπαιδευτική διαδικασία της χώρας στο στάδιο του μιμητισμού και της “στοργής” των άλλων ώστε να διαμορφώνονται άτομα χωρίς ικανότητες στο κλείσιμο του κύκλου της πραγματικής μάθησης, χωρίς ικανότητες για την ετοιμασία της αλλαγής σε όσα γαλουχήθηκαν αφού έτσι μόνο θα καταφέρουν να ελέγξουν την δική τους μοίρα και το δικό τους μέλλον, το μέλλον που θα θέλαμε για τη χώρα και τον λαό μας.

Σημείωση:

Ο αρθρογράφος έγραψε το κείμενο υπό την επήρεια των σκέψεων του αείμνηστου δασκάλου Ε. Παπανούτσου για την Μάθηση.

Δεν ήταν δυο, δεν ήταν τρείς αλλά ούτε χίλιοι δεκατρείς...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ, την 30h Ιανουαρίου 2009)

... Ήταν πάνω απο τριάντα χιλιάδες οι εθελοντές, ξεπερνώντας κατά έξι τουλάχιστον φορές τις προβλέψεις των οργανωτών της μεγάλης γιορτής δενδροφύτευσης του Πεντελικού Όρους, στις παρυφές των δήμων Κηφισιάς και Πεντέλης.

Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τις χιλιάδες των νέων και των παιδιών, με γονείς ή μεσω οργανώσεων, σωμάτων οδηγών, προσκόπων και σχολείων, να ανηφορίζουν πολύ πριν τις δέκα, το πρωινό της Κυριακής 25ης Ιανουαρίου, στις πλαγίες του Πεντελικού για να συμμετάσχουν σε αυτό που επιτέλους αρχίζει να γίνεται συνείδηση των Ελλήνων και κυρίως των Αθηναίων πολιτών, στην ανάγκη δηλαδή να διατηρούμε το πράσινο και να μην επεκτείνουμε τις πόλεις μας άναρχα, χωρίς δομές και λειτουργικότητα στις παρυφές και στα απόκρημνα των βουνών, όπως κάναμε δεκαετίες τώρα με την ανοχή της πολιτείας και λόγω έλλειψης δασολογίου.

Ασφαλώς, δεν είναι μόνο αυτή η αιτία που τα βουνά μας κατακλύσθηκαν απο οικισμούς αλλά και η ξεδιαντροπιά πολλών απο τους συνανθρώπους μας να κερδοσκοπούν στην κυριολεξία ιδιοποιούμενοι τη γη που δεν τους ανήκε, ανεξάρτητα του σε ποιον θα μπορούσε να ανήκει...

Άλλωστε, οτι δεν διαθέτει τίτλους ιδιοκτησίας θεωρείται δημόσια περιουσία και ανήκει σε όλους μας.

Εκείνο που παραμένει αξιοσημείωτο στην αλλαγή νοοτροπίας, είναι ότι και πάλι η ιδιωτική πρωτοβουλία έκανε το θάμα της ενώ οι κομματικοί μηχανισμοί και η πολιτεία παρέμεναν παγεροί θιασώτες περιμένοντας να ακολουθήσουν όταν θα διέκριναν προς τα που κείται το χρήμα ή οι ψήφοι... αφού μόνο αυτά ενδιαφέρουν...

Έστω, κάλιο αργά παρά ποτέ, με τους κρατικούς φορείς και τις κομματικές οργανώσεις να αμιλλώνται επιτέλους στο ευγενές άθλημα βελτίωσης των συνθηκών ζωής των πόλεων που προσφέρει το περιαστικό πράσινο.

Τα 1500 στρέμματα που φυτεύτηκαν, αν και αρκετά, είναι λίγα μπροστά στα 9500 που κάηκαν «άθελα...» στην καταστροφική φωτιά της 16ης Αυγούστου του 2007, όταν οι μηχανισμοί του κράτους βρίσκονταν στην κορυφή της καλοκαιρινής ραστώνης.

Ναι, έχουν μυαλό οι πυρομανείς και οι άθλιοι καταπατητές των δασών... έχουν ευφυία, την ευφυία του κακού που πάντα θα βρίσκουμε μπροστά μας αν δεν είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε με νύχια και με δόντια αλλά και με συστηματικό προγραμματισμό, προνοώντας και αφήνοντας στην άκρη τις ιδιοτελείς μας αντιπαραθέσεις.

Δεν χωρά κομματολαγνεία ούτε το φύγε εσύ έλα εσύ διότι η αύξηση του περιαστικού πρασίνου είναι πραγματικά θέμα ζωής και θανάτου, ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην αθλιότητα του αστικού ιστού του Αττικού λεκανοπεδίου.

Το επόμενο βήμα θα είναι μια ακόμα δενδροφύτευση, σε επόμενο τμήμα του καμένου δάσους του Πεντελικού Όρους, χωρίς να αφαιρεθούν οι όμορες με τις οικιστικές περιοχές ζώνες λες και πρόκειται για νεκρές ζώνες μεταξύ ποιων άραγε αντιμαχομένων;

Oσοι συμμετείχαν στην δενδροφύτευση θα παρατήρησαν με απορία οτι υπήρξαν νεκρές ζώνες, οι κοντινότερες δηλαδή στα όρια του Δήμου Κηφισιάς που δεν δενδροφυτεύθηκαν... ενω δεν έλειψαν και οι μικροσυμπλοκές μεταξύ των συνεργείων ανοίγματος των λάκκων και των περίεργων εκφραστών συμφερόντων της περιοχής τις μέρες που προηγήθηκαν της φύτευσης.

Όμως το περιαστικό πράσινο δεν αρκεί για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης μέσα σε μια πόλη...

Η Αθήνα, είπε ο αρχιτέκτων Ρέντσο Πιάνο, που σχεδίασε τη Νέα Εθνική Λυρική Σκηνή και τη Νέα Εθνική Βιβλιοθήκη, χάρις στην ευγενική χορηγία του ιδρύματος Νιάρχου, ομοιάζει με ένα λατομείο μαρμάρου απο ψηλά...

Όσο και αν της δίνει χαρακτήρα δεν της δίνει ζωή ένα λατομείο μαρμάρου. Το μάρμαρο ήταν πάντα το παγερό υλικό των νεκροταφείων και των μεγάλων μνημείων που οι Αρχαίοι Ελληνες χρωμάτιζαν, αναγνωρίζοντας την παγερότητα του βασικού υλικού.

Θα πρἐπει επομένως το δάσος να έλθει μέσα στην πόλη και για μας, στην Κηφισιά, αυτό είναι το βασικότερο μέλημά μας.

Ξεκινήσαμε ως κηπούπολη και παρά τις κραυγές ορισμένων ειδικών περί τα πολεοδομικά και την αρχιτεκτονική, οτι τάχα η αστικοποίηση δεν είναι κακό φαινόμενο αφού δημιουργεί πολιτισμό (Δεν θα το αρνηθώ αυτό αλλά το ερώτημα παραμένει γιατί δεν φέρνει πρώτα πολιτισμό στα κορυφαία δείγματα αστικοποίησης όπως οι συνοικίες της Κυψέλης, του Παγκρατίου ή ακόμα και των Εξαρχείων...) θα πρέπει να παραμείνει κηπούπολη.

Το διακύβευμα της ανάπτυξης μέσα απο την αστικοποίηση ως γεννήτριας πολιτισμού είναι ευτελές και ψευδεπίγραφο.

Η Αθήνα έχει τεράστιες περιοχές που χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης με ανατροπή των κατεστημένων οικιστικών επιλογών που ριζώνουν στα βάθη του μεσαίωνα και που δυστυχώς ενστερνίσθηκε ο αγροτικός και ο ξενόφερτος πληθυσμὀς που κατέκλυε το αττικό λεκανοπέδιο απο το 1922 και μετά.

Η μεγάλη καταστροφή του 1955 – 1965 και πάλι επι δικτατορίας και ακόμη την περίοδο 1985 -1995 δεν ήταν έργο των απλών ανθρώπων αλλά των ευφυών αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών που ενεργούσαν ασύστολα υπερ των εμπορικών συμφερόντων, δικών τους ή των εργοδοτών τους.

Σήμερα, καλούμεθα να ανατρέψουμε το σημερινό αστικό Status Quo, και να δούμε τις πόλεις μας ως κέντρα πραγματικής δημιουργίας και πολιτισμού αντι για κέντρα εξανδραποδισμού των κατοίκων τους.

Τι να τις κάνουμε τις Λυρικές Σκηνές, θα λέμε σε μερικά χρόνια, όταν θα πεθαίνουμε απο την ανεξέλεγκτη χρήση των αυτοκινήτου που ενσωματώθηκε ως νοοτροπία στο DNA του Ελληνα σε βαθμό που να θεωρεί τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ποταπά και ρυπαρά, κατάλληλα μόνο για τους νεόδουλους (οικονομικούς μετανάστες). Μυρίζουν «αυτοί» μου έλεγε πρόσφατα ένας αστός φίλος... και δεν τους μπορώ... δεν τους αντέχω... γιαυτό παίρνω το αυτοκίνητό μου και ας μένω εκατό μέτρα απο τον σταθμό του ΜΕΤΡΟ!

Θα πρέπει ακόμα να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στον μαζικό εθελοντισμό για μια πράσινη πόλη, για μια πράσινη για πάντα Κηφισιά.

Η κυρία Γουλανδρή, ακούραστη όπως πάντα, διεμήνυσε στην έναρξη των δραστηριοτήτων της ΜΚΟ Green Belt, www.greenbelt.gr , ότι ο Δήμος μας θα πρἐπει να διαμορφώσει και να υλοποιήσει ένα συστηματικό πρόγραμμα δενδροφύτευσης με την επίβλεψη ειδικών γεωπόνων και επαρκή φροντίδα για τους πεζούς και κυρίως εκείνους με ειδικά κινητικά προβλήματα.

Το Υπουργείο οικονομικών έχει ήδη ανακοινώσει ένα πρόγραμμα «Πράσινης Ζωής στην Πόλη» που χρηματοδοτείται απο το ΕΣΠΑ 2007-2013 και απομένει στους δήμους να το χρησιμοποιήσουν χωρίς καμία καθυστέρηση διαμορφώνοντας τις κατάλληλες μελέτες.

Το πρόγραμμα αυτό είναι συμβατό με τα προγράμματα εθελοντικών, Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων όπως της Green Belt, αλλά και των δυνατοτήτων του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας -- Γουλανδρή, που μπορεί να συνδράμει με τους ειδικούς επιστήμονες που διαθέτει στην διαμόρφωση των αναγκαίων μελετών και στην επικύρωση των παρεμβάσεων ώστε να μην καταλήξουμε για ακόμα μια φορά σε κομματικές ή λαϊκίστικης έμπνευσης αντεγκλήσεις με ψευδεπίγραφα κίνητρα σωτηρίας του πρασίνου ή της δήθεν φροντίδας για τους κορμοράνους του περιπαθούς Αττικού Ελαιώνα.

Επιπλέον, η ΜΚΟ EcoCity, www.ecocity.gr διερευνά την ευαισθησία των αρχών της τοπικής αυτοδιοίκησης, προσφέροντάς τους ένα πρόγραμμα εθελουσίας συμμετοχής στις καλλίτερες ενέργειες για το περιβάλλον, τις οποίες επιβραβεύει κάθε χρόνο, την 5η Ιουνίου, ως την ημέρα του περιβάλλοντος.

Τα βραβεία Οικόπολις περιμένουν τον δήμο Κηφισιάς αλλά και τους ιδιώτες, τις εταιρείες και κάθε φορέα πρωτοβουλιών που θα συνεισέφερε στην διαμόρφωση δραστηριοτήτων και στον προγραμματισμό / υλοποίηση έργων για μια φιλικότερη περιβαλλοντικά πόλη. Η συμμετοχή είναι ανοιχτή με καταληκτική ημερομηνία την 31η Μαρτίου 2009. Πληροφορίες θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι στον ιστότοπο της οργάνωσης.

Η προκλητική αδιαφορία στην τύχη της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Το περιστατικό της Δευτέρας της 22ας Δεκεμβρίου 2008 στις 12:10 περίπου το βράδυ, όταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, επιστέφοντας από τη δουλειά της, δέχτηκε Δολοφονική Επίθεση με ΟΞΥ συντάραξε τον κάθε Έλληνα που έχει την απαίτηση να θεωρείται Ανθρωπος...

Και όμως ελάχιστα έπραξε η Ελληνική κυβέρνησα και ελάχιστες και χλιαρές ήταν οι παρεμβάσεις των άλλων κομμάτων και ιδιαίτερα των γυναικείων οργανώσεων που επέδειξαν όλο το μέγεθος της θρασυδειλίας τους αφού κάθε μία τους, ιδιαίτερα οι γυναίκες πολιτικοί, εργοδοτεί με μη σύννομες διαδικασίες ξένο προσωπικό...

Μια εμφανής παρέμβασή τους θα είχε ως αποτέλεσμα να κυνδυνεύσουν να ξεγυμνωθούν απέναντι στην αλήθεια για τις προσωπικές εμπλοκές τους με την παράνομη εργοδοσία...

Έτσι σίγασαν... έκαναν την πάπια ομαδικά και συνωμοτικά...

Όσον αφορά τους τραχείς προστάτες του εργατικού κινήματος, τους νεόφερτους οπαδούς του συνοθυλευματικού ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί είχαν άλλα ενδιαφέροντα... έπρεπε να συγκεντρώσουν υπογραφές ψευδεπίγραφων κατοίκων του ελαιώνα για να παρασταθούν ενώπιον του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου που όμως ένιψε τας χείρας του και παρέπεμψε την υπόθεση επι της ουσίας στην Ολομέλεια του Μαρτίου...

Ασφαλώς οι δίκαιοι δικαστές δεν είχαν χρόνο να συγκαλέσουν την ολομέλεια ενωρίτερα... προβάλλοντας την ενδελέχεια που αρμόζει σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση... και προκαλώντας το ερώτημα «απο ποιον πλανήτη κατάγονται...»

Η υποκρισία της Ελληνικής κοινωνίας στα ανώτατα Πολιτικά και Δικαστικά αξιώματα προκαλεί σε σημείο που ο κάθε απλός πολίτης να αισθάνεται οτι έχουν επικαθίσει πάνω του οι ταγείς αλλότριων συμφερόντων που ποτέ δεν θα λειτουργήσουν με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δημοκρατικό ήθος που θα επέβαλε η ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή ένωση...

Και οι δυο αρχές εμφανίζουν τριτοκοσμική θεώρηση στην ανάληψη πρωτοβουλιών που ενοχλούν, προκαλούν και αηδιάζουν τον απλό και ειλικρινή λαό της πατρίδας μας...

Ακολουθεί η τοποθέτηση της Περιεκτικής Δημοκρατίας η οποία συντάχθηκε με την Παναττική Οργάνωση Καθαριστριών και Οικιακού προσωπικού.

Να σημειωθεί ότι το έρεβος της διαφθοράς στον τομέα αυτό είναι πολύ γνωστό απο τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν αυτές οι εταιρείες αντρώθηκαν και αλώνιζαν στα στέκια των ΔΕΚΟ και των Υπουργείων...

Όλοι ξέρουν πολύ καλά τι συνέβαινε ή συμβαίνει και όλοι ψεύδονται ασύστολα με κτηνώδη ανειλικρίνεια...

Εργαζόμενοι και μετανάστες υπό καθεστώς τρομοκρατίας

Τη Δευτέρα στις 22/12/2008 στις 12:10 περίπου το βράδυ η Κωνσταντίνα Κούνεβα γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού επιστέφοντας από τη δουλειά της δέχτηκε Δολοφονική Επίθεση με ΟΞΥ. Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στα μάτια και στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την όρασή της από το ένα μάτι και να έχει υποστεί μόνιμες βλάβες σε άλλα ζωτικά όργανα. Κινδυνεύει η ίδια η ζωή της.

Η Κωνσταντίνα, είναι γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη, συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Δεν της έφτανε όμως αυτό ήθελε και επέμενε να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για εργατικά δικαιώματα. Τέτοιο θράσος δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό. Έπρεπε να στοχοποιηθεί και να τιμωρηθεί!!

Η Κωνσταντίνα και το σωματείο καθαριστριών προσπαθούν και επιμένουν τα τελευταία χρόνια να τραβάνε την κουρτίνα και να αποκαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες. Σιωπή!! Το κράτος κάνει πως κοιμάται και δεν καταλαβαίνει! Οι διοικήσεις των οργανισμών, των επιχειρήσεων, των νοσοκομείων κάνουν πως κοιμούνται και δεν καταλαβαίνουν! Ο επίσημος "συνδικαλισμός" κάνει πως δεν καταλαβαίνει!

Συντελούνται κάθε μέρα μικρά και μεγάλα εγκλήματα, ανατρέπονται τα εργατικά κεκτημένα πολλών δεκαετιών, ποδηγετείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όλοι "κάνουν την πάπια". Απαντούν με ένα στόμα ο υπουργός, ο διοικητής του νοσοκομείου, ο πρόεδρος του οργανισμού: "εμένα δεν με ενδιαφέρει".

"Μα καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα, δεν μας βάζουν ένσημα, δεν μας πληρώνουν τις ώρες που εργαζόμαστε, μας βάζουν και υπογράφουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν μας έδωσαν, υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση και αυτοί δηλώνουν πλασματικές ώρες, δεν μας πληρώνουν τις υπερωρίες, δεν μας κολλάνε τα βαρέα και δεν θεμελιώνουμε δικαίωμα σύνταξης, μας ασκούν ψυχολογική βία εκβιάζοντάς μας με απολύσεις και «μαύρες λίστες»."

"Στήνουν εργοδοτικά σωματεία για να μας αντιπροσωπεύουν οι Προσωπάρχες και οι υποτακτικοί των εργολάβων. Καταγγέλλουμε καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ, στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα. Κατεβαίνουμε με αγωγές, ομαδικές και ατομικές. Ζητάμε στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές μας σχέσεις και επικαλούνται προσωπικά δεδομένα!! Όταν καταφέρνουμε, με χίλια ζόρια, να προσεγγίσουμε τα υπουργικά γραφεία για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα και να αλλάξει το νομικό καθεστώς που επιτρέπει στις δημόσιες και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να επικρατούν από την εργοδοσία οι πρακτικές της cosa nostra, ούτε αυτοί καταλαβαίνουν και ας καταγγέλλουμε και στους υπουργούς ότι τα ίδια γίνονται με τις εργολαβίες καθαρισμού και μέσα στα υπουργεία τους!! Ίδια λίγο πολύ αντιμετώπιση, από τα ΣΕΠΕ και τα ΚΕΠΕΚ που καταφεύγουμε για επιθεωρήσεις στους τόπους εργασίας. Υπάρχει ένας τεράστιος φάκελος από τη δράση μας για την εγκληματική συμπεριφορά της εργοδοσίας. Τα καταγγείλαμε και στα ΜΜΕ."

"Η ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΙΔΙΑ:

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!"

(το ανωτέρω βασίζεται στην Ανακοίνωση /Δελτίου Τύπου της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού ― 25/12/2008)

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

(Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την παρέμβαση του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία με αφορμή τις πρόσφατες Σιωνιστικές κτηνωδίες)

Οι ενδιαφερόμενοι θα βρουν την συνέχεια του κειμένου στη ακόλουθη διαδικτυακή σελίδα...

http://www.inclusivedemocracy.org/pd/index.htm

Ακόμα και αν δεν συμφωνούν με όλες τις θέσεις της Περιεκτικής Δημοκρατίας εντούτοις θα εύρουν εκεί μια γενναία και ειλικρινή παράθεση γεγονότων που αφαιρεί σχεδόν κάθε επιχείρημα απο τον Σιωνισμό να ενεργεί διαπράττοντας εγκλήματα πολέμου όπως αυτά που είδαμε πρόσφατα ενώ ταυτόχρονα ψεύδεται ασυστόλως για το είδος των όπλων και τις διαθέσεις εκείνων που τα χρησιμοποίησαν..

Η ταχύτητα με την οποία η τρέχουσα κυβέρνηση του Ισραήλ αντιμετώπισε την κατάσταση ξεπέρασε κάθε αποδεκτό όριο ενω η τοποθέτηση του πρωθυπουργού της Τουρκίας, απέναντι στην απανθρωπιά των Σιωνιστών, στο Νταβός, ήταν μα γενναία πράξη η οποία έδειξε την ανεπάρκεια της Ελληνικής Κυβέρνησης σε διεθνή θέματα όπου λειτουργεί με την ουρά στα αχαμνά της...

Είναι η πρώτη φορά που αποδέχομαι οτι ο Ερντογάν συμπεριφέρθηκε ως Ηγέτης μεγάλης χώρας και του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτή την θέση ιδιαίτερα όταν συγκρίνεται με την γυναικουλίστικη ελληνική στάση όλων των κομμάτων (υπήρξαν μερικές προσωπικές φωτεινές εξαιρέσεις απο το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ) απέναντι στο Ισραήλ.

Ακολουθεί η αρχή του κειμένου της παρέμβασης του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία:

Πρόσφατα συντελέστηκε ένα κτηνώδες έγκλημα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού με την απόλυτη συμπαράσταση όχι μόνο της Αμερικανικής ελίτ αλλά και των Ευρωπαϊκών ελίτ ―συμπεριλαμβανομένης της δικής μας πολιτικής ελίτ (Ν.Δ. & ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που θρασύτατα ζητούσαν «κατάπαυση του πυρός»: δηλαδή να σταματήσουν οι Σιωνιστές εγκληματίες να δολοφονούν 100 Παλαιστίνιους για κάθε Ισραηλινό (όπως έκαναν σε κάθε περίπτωση στην βρώμικη ιστορία εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης την οποία ξεκίνησαν με την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους το 1948) με αντάλλαγμα να σταματήσουν οι Παλαιστίνιοι την αντίσταση τους, δηλαδή το απαράβατο δικαίωμα κάθε λαού κάτω από κατοχή.

Έτσι τα F16 και οι πύραυλοι τελευταίας τεχνολογίας και τα αλλά κτηνώδη όπλα Αμερικανικής κατασκευής που οι θρασύδειλοι Σιωνιστές τα χρησιμοποιούν από ύψους μερικών χιλιάδων μέτρων, εξισώνονταν με τα ... βαρελότα των Παλαιστίνιων.

Αποτέλεσμα: 1400 σχεδόν νεκροί Παλαιστίνιοι γυναικόπαιδα και άνεργοι που είχαν πιάσει δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί στην αστυνομία της Γάζας, αφού όλες οι άλλες δουλειές έχουν εξαφανιστεί από τον οικονομικό στραγγαλισμό που επέβαλαν οι Σιωνιστές και η Δύση.

Αιτία: ο λαός της Γάζας ψήφισε δημοκρατικά την Χαμάς που δεν δέχεται να ξεπουλήσει την Παλαιστίνη όπως το όργανο της υπερεθνικής ελίτ, ο Αμπάς!

Η συνέχεια εδώ:

http://www.inclusivedemocracy.org/pd/index.htm

ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ, την 23η Ιανουαρίου 2009)

Τις μέρες αυτές εξελίχθηκε ένα δράμα που αποτελεί κόλαφο για τον ανθρώπινο πολιτισμό μας.

Όσο και αν εμείς στην Ελλάδα έχουμε τα δικά μας προβλήματα και τις δικές μας σκοτούρες για την καθημερινή επιβίωση, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την τραγωδία που συνέβη και συνεχίζεται στα παλαιστινιακά εδάφη της Λωρίδας της Γάζας.

Ο πόλεμος φαινομενικά τελείωσε αλλά στην ουσία θα συνεχίζεται όπως και πριν, κατά την διάρκεια της εκεχειρίας, διότι πόλεμος δεν είναι μόνο αυτός που διεξάγεται με απαγορευμένα όπλα εναντίων αμάχων συγκεντρωμένων για περισσότερη ασφάλεια σε σχολικά κτίρια, ούτε αυτός που κατακαίει με βόμβες φωσφόρου τις αποθήκες επισίτισης διεθνών οργανισμών όπως του ΟΗΕ, ούτε εκείνος που δολοφονεί φωτορεπόρτερ και ανταποκριτές ειδησεογραφικών πρακτορείων.

Πόλεμος είναι και εκείνος που συνεχιζόταν και συνεχίζεται με απροκάλυπτες απαιτήσεις ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες ενός ολόκληρου λαού, επικουρούμενος ακόμα και με πολιτικές δολοφονίες, διοτι ο λαός αυτός δεν είναι ο περιούσιος, αφού δεν εξυπηρετεἰ τις γαιωστρατηγικες βλέψεις των ισχυρών επι της γής...

Πόλεμος είναι και αυτός που καθιστά 1.500.000 ανθρώπους φυλακισμένους στην ίδια τους τη γη και απόλυτα εξαρτώμενους απο την επισιτιστική βοήθεια των διεθνών οργανισμών.

Πόλεμος είναι και αυτός που διαμορφώνεται στα επιτελεία κυβερνήσεων όπως του Ισραήλ, με στόχο την δραστική αντιμετώπιση του δημογραφικού «προβλήματος» διοτι θεωρείται πρόβλημα για τον εβραϊκό λαό να συγχρωτίζεται και να συμβιώνει με άλλους λαούς, που έκρινε αυθαίρετα, στα πλαίσια ενός νέου απαρτχάιντ, ως δευτέρας διαλογής, όπως οι παλαιστίνιοι...

Ο πόλεμος δεν τελείωσε δυστυχώς και εναπόκειται σε μας όπως και σε κάθε λαό να αντιληφθούμε τα πραγματικά αίτια του πόλεμου και να επιδιώξουμε, στα πλαίσια μιας νέας παγκόσμιας πολιτικής που ευελπιστούμε οτι θα ακολουθήσει ο νέος πλανητάρχης, να συνεισφέρουμε σε μια μόνιμη λύση, μια λύση όπου ο άνθρωπος χωρίς διακρίσεις και θρησκευτικές προκαταλήψεις θα γίνει ο πυρήνας των όποιων αποφάσεων και απο τις δυο πλευρές, ώστε να καταλήξουμε σε μια ειρήνη που θα φέρει τους δυο λαούς σε εναρμονισμένη συγκατοίκηση και μόνιμη πρόοδο...

Θεωρώ οτι αυτή η ανάγκη θα γίνει επιτακτικότερη όταν διαβάσετε τις παρακάτω κραυγές απόγνωσης των τριών θαρραλέων γιατρών που επισκέφθηκαν την κόλαση της Λωρίδας της Γάζας.

«Γυρίσαμε. Πριν 2 ώρες φτάσαμε στην Αθήνα.

Δεν ξέρω πόσα χρόνια μου μένουν να ζήσω. Ξέρω ωστόσο ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεχάσω τη RAFFAH. Η Λωρίδα της Γάζας με σημάδεψε για πάντα.Ποτέ δεν θα ξεχάσω το αίμα, τον πόνο, την οργή και την απελπισία.Ποτέ και τίποτα δεν μπορεί να διαγράψει από την συνείδησή μου το έγκλημα που συντελείται αυτές τις ώρες, αυτές τις στιγμές που διαβάζετε αυτές τις λέξεις.Τίποτα δεν μπορεί να περιγράψει την κτηνωδία που είδα και βίωσα. Τίποτα δεν μπορεί να αλλοιώσει την αλήθεια που αντίκρισα χειροπιαστή, μπροστά μου.Ένας λαός σφαγιάζεται και οι άνθρωποι στον πλανήτη δεν μπορούν να αντιληφθούν το μέγεθος της καταστροφής.Πρέπει να μπει κανείς στην ζώνη των επιχειρήσεων για να κατανοήσει την γενοκτονία.

Για να ντραπεί που είναι Ευρωπαίος ή Αμερικανός που σιωπά και αδιαφορεί.Πρέπει να μοιραστεί για λίγες μέρες τη «ζωή υπό προθεσμία» του Παλαιστινιακού λαού για να μπορεί να ισχυριστεί ότι αρχίζει να κατανοεί.Από τα Αιγυπτιακά σύνορα 70 μέτρα μέχρι τα Παλαιστινιακά σύνορα. Μπήκαμε σε ένα μεγάλο λεωφορείο για να μας μεταφέρει στο Νοσοκομείο της RAFFAH. Μόλις ξεκίνησε, μια βόμβα στα δεξιά μας δημιούργησε ωστικό κύμα που σχεδόν ανέτρεψε το λεωφορείο. Μας κατεβάζουν σε χρόνο μηδέν από το λεωφορείο και μπαίνουμε όπως-όπως σε δύο ασθενοφόρα. Μέχρι να φθάσουμε σε δέκα λεπτά στο νοσοκομείο πέφτει μια βόμβα στη δημοτική αγορά. Δεν προλαβαίνουμε να συστηθούμε στον διοικητή του νοσοκομείου και φτάνουν τα πρώτα ασθενοφόρα με τραυματίες. Θα ακολουθήσουν δεκάδες. Νύχτα κόλασης. Παιδιά, γυναίκες, γέροντες. ΑΜΑΧΟΣ πληθυσμός.Ο πόλεμός τους είναι τόσο βρώμικος όσο κανένας άλλος μέχρι σήμερα. Ο κόσμος δεν το μαθαίνει γιατί τα ΜΜΕ έχουν φιμωθεί.Οι τρείς γιατροί της αποστολής μας μπαίνουν στα χειρουργεία πριν καν προλάβουν να συστηθούν. Εκατοντάδες μαζεύονται στο προαύλιο του νοσοκομείου. Φωνές οργής, κλάμα παιδιών, απελπισία.Έχω κι άλλες φορές βρεθεί σε δύσκολες, επώδυνες συνθήκες.

Έχω ζήσει τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι. Έχω βρεθεί σε αλυσίδες προστασίας σε γέφυρες στόχους. Αυτό όμως που έζησα στη Ράφα είναι έξω από κάθε περιγραφή.Βρίσκω κάποιον που μιλάει αγγλικά, του ζητάω να μου εξηγήσει. Μαθεύτηκε, λέει, πως τρεις Έλληνες γιατροί ήρθαν πριν 10 λεπτά και φόρεσαν αμέσως μπλούζες, μπήκαν στα χειρουργεία. Ο κόσμος κραυγάζει: «Ο Θεός μας έστειλε τους Έλληνες», «Ο θεός να φυλάει τους Έλληνες». Πενήντα χρονών μαντράχαλος δεν αντέχω και τα δάκρυα τρέχουν για την τραγωδία που βλέπω μπροστά στα μάτια μου, για την αγάπη που δείχνουν αυτοί οι άνθρωποι.Τρείς Έλληνες γιατροί, ο Άρης Μουσιώνης, ο Ηλίας Καρανίκας, ο Θανάσης Νησιώτης είναι εκεί, παρόντες. Δίνουν τη μάχη με λιγοστά μέσα να σώσουν ζωές. Και τα κατάφεραν. Κι ο κόσμος το είδε, το ένοιωσε. Κι αγκάλιασε την αποστολή του Γιώργου Παπανδρέου με τόση αγάπη και προσμονή που δεν πιστεύω ότι θα ξανανιώσω στη ζωή μου. Ποτέ μάτια δεν έχουν πει τόσα πολλά, όσο τα μάτια αυτών των ανθρώπων. Ποτέ αγκαλιές και φιλιά και χειραψίες δεν είχαν τόση δύναμη και τόση αλήθεια.Ηλίας Καρανίκας, Άρης Μουσιώνης, Θανάσης Νησιώτης, άφησαν πίσω οικογένειες, επαγγελματικές υποχρεώσεις και πήγαν σε αυτή τη μικρή γωνιά να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που υποφέρουν και σφαγιάζονται άδικα. Με κίνδυνο της ζωής τους πραγματικό, αληθινό και τρομακτικό.

Οι Παλαιστίνιοι το είδαν, το αναγνώρισαν και το αγκάλιασαν. Οι Παλαιστίνιοι μέσα από την Ελληνική αποστολή αγκάλιασαν την Ελλάδα, έβαλαν μέσα στη καρδιά τους όλους τους Έλληνες. Είμαι γεμάτος, είμαι υπερήφανος που έζησα αυτές τις στιγμές με αληθινούς συντρόφους, με τους 3 γιατρούς αλλά και με τον Χρήστο Καπάταη και τον νεολαίο Θέμη Τζήμα μοιραστήκαμε για λίγα 24ωρα την ανασφάλεια, το φόβο, την αγωνία, τον κίνδυνο, την ελπίδα και το κουράγιο, με αυτό το φτωχό αλλά τόσο περήφανο και αξιοπρεπή λαό.

Ζήσαμε, βιώσαμε, πολλά σε λίγο χρόνο. Όσα συνήθως ζει κάποιος σε χρόνια.Όπως για παράδειγμα το συναίσθημα του αδιεξόδου και της παγίδευσης όταν βρίσκονται 6 άνθρωποι, βράδυ στη νεκρή ζώνη, ανάμεσα στα σύνορα δύο χωρών, με τις πόρτες των συνόρων και από τις δύο πλευρές κλειδωμένες. Εβδομήντα τετραγωνικά μέτρα χωμάτινου δρόμου όλα κι όλα και οι βόμβες των ισραηλινών να σκάνε 200 ή 300 μέτρα πιο κει χτυπώντας, τάχα μου, τούνελ παλαιστινιακά.

Λυπάμαι γιατί αυτές οι σκέψεις είναι ανακατεμένες και χύμα.

Είμαι κουρασμένος αλλά κυρίως φορτισμένος. Πριν από όλα όμως, όσο διαρκεί αυτό το έγκλημα, ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ»