Θάνατος από Βαρεμάρα εν μέσω κρίσης; Λέτε;

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 23η Ιουλίου 2010)

Τις τελευταίες μέρες έχει αρχίσει να εμφανίζεται μια αναστροφή των λόγων αν όχι της ουσίας της κρίσης στην οποία βρεθήκαμε, αναπάντεχα για πολλούς, ιδιαίτερα εκείνους που έπλεαν σε πελάγη ευδαιμονισμού και δεν αντιλαμβανόντουσαν, μήπως τώρα το αντιλήφτηκαν; ότι ο γιαλός δεν είναι στραβός αλλά ο Καπετάνιος μεθυσμένος και το πλήρωμα παραδομένο.

Στην αναστροφή, εκτός από τις επιπόλαιες ανακοινώσεις των ιθυνόντων είχαμε και τη συνηγορία των Τραπεζών.

Πρώτη όμως και καλλίτερη ήλθε να αναστρέψει το κλίμα ποια λέτε; Η πέτρα του σκανδάλου, η Moody’s, με την προχθεσινή της ανακοίνωση ότι δεν επίκειται χρεοκοπία της Ελλάδος.

«Δεν νομίζουμε ότι επίκειται χρεοκοπία της Ελλάδας, ειδικά με τη ‘μαζική’ βοήθεια που έχει λάβει από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. η οποία της επιτρέπει να χρηματοδοτεί τα ελλείμματά της για τα επόμενα τρία χρόνια χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει στις αγορές», δήλωσε σε συνέντευξή του στο δίκτυο CNBC ο αντιπρόεδρος της Moody’s, Thomas Byrne.

«Ωστόσο υπάρχουν σίγουρα προκλήσεις για την Ελλάδα μακροπρόθεσμα, οι οποίες είναι εξαιρετικά σοβαρές», ανέφερε.

«Λαμβάνουμε σοβαρά κάθε αξιολόγηση, είτε πρόκειται για μικρή, είτε για μεγάλη χώρα», προσέθεσε ο ίδιος.

Στη φωνή της «λογικής» έρχεται να συνεισφέρει και η Anke Richter, executive director of credit research στην Conduit Capital Markets.

«Τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του Ελληνικού χρέους πιθανότατα δε θα πέσουν στο τραπέζι πριν το τέλος του 2011, δίνοντας έτσι στη χώρα την ευκαιρία να αποδείξει πως αξίζει την υποστήριξη που έχει λάβει...» υποστήριξε η Richter μιλώντας στους FT του Λονδίνου.

Η Richter μάλιστα θεωρεί πως αν η χώρα μας δείξει πως αξίζει τη στήριξη, θα λάβει και άλλη βοήθεια από τους δανειστές της, οδηγώντας έτσι τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης εκτός ατζέντας.

«Είναι σίγουρο πως η Ελλάδα θα κάνει πρόοδο στη δημοσιονομική της εξυγίανση, αν και είμαστε λιγότερο βέβαιοι για το πως θα πετύχει τους στόχους της» συνέχισε, και δήλωσε πως δεν είναι πεπεισμένη ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ πιστεύουν πως το πακέτο διάσωσης θα οδηγήσει στη δημοσιονομική βιωσιμότητα.

«Πιστεύουμε πως η ΕΕ και το ΔΝΤ το βλέπουν ως μια δοκιμαστική περίοδο για την Ελλάδα, η οποία καλείται να αποδείξει πως αξίζει την στήριξη… Πιστεύουμε πως η Ελλάδα θα λάβει περαιτέρω στήριξη αν αποδείξει πως την αξίζει. Αυτή η στήριξη μπορεί να λάβει πολλές μορφές και βασίζεται στην παραδοχή πως η απομόχλευση είναι δυνατή, με βάση την δημοσιονομική αυτοσυγκράτηση, αλλά θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο»

«Υπάρχει μεγάλη προθυμία στην ΕΕ να το δοκιμάσουν, καθώς οι εναλλακτικές λύσεις είναι εξαιρετικά επίπονες,» υπογράμμίσε.

Προσέθεσε ακόμα πως «η επιλογή της αναδιάρθρωσης θα συζητηθεί μόνο αν η δημοσιονομική πρόοδος φαίνεται πως δεν έχει ελπίδα. Σε αυτή την περίπτωση, προβλέπει haircut 40 - 50% και πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη».

Σε μερικές γραμμές η έμπειρη σε θέματα έρευνας και πιστωτικής πολιτικής Richter τα είπε όλα με ύφος τεχνοκρατικό μη επιδεχόμενο περαιτέρω αντίλογο αφού και αυτός ήταν ενσωματωμένος στο συλλογισμό της.

Δεν αμφέβαλε ότι θα τα καταφέρουμε για τα επόμενα ενάμιση με δυο χρόνια, ανεξάρτητα με το πόσο σκληρά θα είναι τα μέτρα. Δεν αμφέβαλε ούτε και για μετά το 2011 υπό την προϋπόθεση ότι η δημοσιονομική μας επίδοση θα είναι το κριτήριο για αυτά.

Πως όμως θα τα καταφέρουμε δημοσιονομικά; Πως δηλαδή θα καταφέρουμε να εξυγιάνουμε τον κρατικό μας μηχανισμό; Αυτό είναι φυσικό να μη το γνωρίζει η Richter αλλά και κάθε ξένος αναλυτής, οικονομικός συντάκτης και γενικότερα τεχνοκράτης ειδικευμένος στα της ελεύθερης οικονομίας.

Οι τεχνοκράτες, ακόμα και όταν εκφράζουν μια θέση υπό την ομπρέλα χρηματοοικονομικών οίκων ή εφημερίδων που έχουν συμφέροντα από την κρίση, παραμένουν τεχνοκράτες.
Δίνουν το θετικό σενάριο με την αιτιολόγησή του και το αρνητικό σενάριο, επίσης με την αιτιολόγησή του...

Το γεγονός όμως ότι οι Moody’s εγκατέλειψαν την συστηματική εξαγγελία θλιβερών σεναρίων διότι δεν είναι πλέον παραγωγική για τις αγορές και άλλαξαν ρότα, δεν σημαίνει ότι απεμπόλησαν την στράτευσή τους στην υπερβολή των σεναρίων καταστροφής! Αυτά απλά πήραν αναστολή!

Και όμως, ούτε η ουδετερότητα του τεχνοκρατικού ρεαλισμού ούτε η ανοχή των οίκων της καταστροφής, όπως η Moody΄s, δεν φαίνονται να έχουν την παραμικρή επίδραση στα εντός της Χώρας.

Εδώ επικρατεί άλλος αέρας. Εδώ τα παλικάρια των εύκολων λύσεων και της επίπλαστης σοβαρότητας, όταν δεν αδιαφορούν δίνουν μάχες στα βραδινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων δίνοντας την αίσθηση ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεµο και ότι οι πάτριες δυνάµεις κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρούσουν τις δυνάµεις του εχθρού. Συσκέψεις αρµόδιων «στρατηγών», πολεµικά ανακοινωθέντα, έκτακτες ειδήσεις για πολεµικές επιχειρήσεις στα μέτωπα των φοροφυγάδων και του Βατοπαιδίου μας κρατούν διαρκώς ένα βήμα πριν την νευρολογική κρίση.

Θα περίµενε κανείς ότι µε μία τέτοια γιγαντιαία κινητοποίηση θα είχαµε ήδη καταφέρει πολλά, σε σχέση µε την κατάσταση αδιαφορίας που βρισκόµασταν λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεµος, δηλαδή η κρίση. Κι όµως!, εύκολα διαπιστώνουµε ότι ο εκκωφαντικός θόρυβος που επικρατεί από άκρη σε άκρη του μετώπου δεν έχει ως αποτέλεσµα παρά µόνο την κώφωση των άτυχων πολεµιστών και τη διασπορά του φόβου στα μετόπισθεν.

Δυστυχώς, δεν έχουν γίνει µέχρι σήµερα ούτε τα απλά και τα εύκολα. Αντί να επιχειρούν, οι σκεπτικιστές των τηλεοπτικών παραθύρων, εναντίον του εχθρού, που είναι η κρίση και οι δυνάµεις που την δηµιούργησαν, στρέφονται καθηµερινά εναντίον όλων εκείνων για τους οποίους δήθεν κόπτονται ότι θέλουν να προστατεύσουν.

Αντί να αναρωτιόνται και να εστιάζουν στα αιτία του χάους π.χ. των Νοσοκομειακών ατασθαλιών που οι σειρές των υπουργών που προηγήθηκαν, ανεξάρτητα της κομματικής τους εκπόρευσης, δεν είχαν το σθένος να αντιμετωπίσουν, γενικολογούν και λαϊκίζουν με τις επιπτώσεις των μέτρων στον καθημερινό ανθρωπάκο του οποίου το μέλλον, ιδιαίτερα στα γεράματα, εξαρτάται από την παροχή φτηνών και επαρκών υπηρεσιών από αυτά καθαυτά τα ξεχωριστά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.

Αντί να εστιάζουν στο πως, σε εύλογο χρονικό διάστημα, μπορεί να καταμετρηθεί το προσωπικό των νοσοκομείων για τα διαπιστωθεί ο τραγέλαφος των παρεχόμενων υπηρεσιών, με την συντριπτική μάζα των ειδικευμένων ιατρών να συνωστίζεται σε παλαιά αστικά νοσοκομεία τα οποία θα έπρεπε από καιρό να είχαν δώσει τη θέση τους σε αστικό πράσινο, όπως το Ιπποκράτειο, που κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει τους συνωθούμενους από την Μικρά Ασία πληθυσμούς, πριν 90 χρόνια, και όχι τις απόλυτα διαφοροποιημένες σημερινές ανάγκες περίθαλψης, γενικολογούν σε ατέρμονες συζητήσεις που συσκοτίζουν τα πραγματικά αίτια του προβλήματος.

Παραφιλολογούν για το εάν τα νοσοκοµεία χρειάζονται ένα κεντρικό σύστηµα προµηθειών με ταυτόχρονη µμηχανογράφηση των αποθηκών τους, ώστε να αδυνατεί ο κάθε «αρμόδιος» να παραγγέλνει εκείνα τα φάρμακα ή τα αναλώσιμα που χρειάζονται για τη δική του διευκόλυνση αντί των ασθενών του. Το παρουσιάζουν ως έργο γιγάντιο και ατελέσφορο με την κλασσική νοοτροπία των αρνητών του εκσυγχρονισμού που αντί να προσαρμόζουν τον τρόπο λειτουργίας τους στις νέες δομές επιδιώκουν να διαμορφώνουν τα συστήματα σύμφωνα με τις δικές τους λαβυρινθώδεις και ιδιοτελείς μεθοδεύσεις.

Διαμορφώνουν, τάχατες από αφέλεια, τις συνθήκες εκείνων που προηγήθηκαν και των άλλων που προηγήθηκαν εκείνων, μη κατανοώντας ότι οι καιροί άλλαξαν και το παρελθόν δεν θα επανέλθει ακόμα και στην χώρα των Ελληναράδων.

Διαμορφώνουν μια γραμμή πλεύσης που δεν δίνει ελπίδες στην δημοσιονομική εξυγίανση από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον της χώρας και η επιβίωση των ασθενέστερων τάξεων για τους οποίους εκφράζουν υποκριτική συμπάθεια.

Και δεν είναι μόνο τα Νοσοκομεία που νοσούν περισσότερο από τους ασθενείς που περιθάλπουν.

Τα πιράνχας της ευκαιριακής διαπλοκής εξύφαιναν επί χρόνια τα δίχτυα τους εξουδετερώνοντας κάθε προσπάθεια ανιδιοτελούς εξυγίανσης σε κάθε τομέα δραστηριότητας.
Όταν δε δεν ήταν εύκολη η κατά μέτωπο επίθεση ενάντια στους αφελείς εκφραστές ενός σύγχρονου Δονκιχωτισμού, έφτιαχναν μηχανισμούς παραπλάνησης όπως τα παρατηρητήρια τιμών, κάτι σαν τα παρατηρητήρια πουλιών δηλαδή, που κτίζουν οι οικολόγοι στα δάση...
Παρατηρούσαν και παρατηρούν έτσι την ροή των αυξομειούμενων τιμών λες και η συναλλαγή έχει μορφή και σχήμα που μπορεί να προηγείται ή να έπεται των διαμορφώσεων που προσφέρουν τα στατιστικά δείγματα.

Είναι σαν την τακτική των επιτροπών. Φτιάξε, ήταν και παραμένει το σκεπτικό, μια επιτροπή να εξετάσει το θέμα που προέκυψε ώστε να είσαι βέβαιος ότι αυτό δεν θα αντιμετωπιστεί ποτέ.

Η ταχύτητα και η αποφασιστικότητα των παρεμβάσεων εκτός της νομολογιομανίας παραμένει άγνωστη...

Εδώ και εννέα μήνες νομολογούμε και νομολογούμε ενώ την συναλλαγή διαδέχτηκε ήδη μια σχεδόν μοιρολατρική αδιαφορία που απομακρύνει κάθε σκέψη για δημοσιονομική εξυγίανση τρεφόμενη από την ελπίδα ότι στις επόμενες εκλογές όλα πάλι δικά μας θάναι...

Αυτή τη φορά όμως δεν θάναι...

Αυτή τη φορά οι κήνσορες της κομματολαγνειακής αυταπάτης εμπαίζουν τους ίδιους τους εαυτούς τους ενώ οι ευκαιριακοί τους αντίπαλοι αναλώνονται σε εκσυγχρονιστικές και προοδευτικές αυταπάτες, τάχατες ενάντια στο δικομματικό αλισβερίσι, αγνοώντας ότι η πολιτική δεν καλλωπίζεται με τον πολυκομματισμό διότι το ήθος δεν βρίσκεται στον ανταγωνισμό όπως στις αγορές αλλά στην αποφασιστικότητα εκείνων που έχουν το κύρος και τη δύναμη να το επιβάλλουν σεβόμενοι το εκάστοτε Συνταγματικό πλαίσιο που όμως επιθυμούν και επιδιώκουν να εκσυγχρονίζουν.

Το κακό είναι ότι και οι μεν και οι δε, αγνοώντας τα όσα ορθολογικά σκέπτονται και εκφράζουν εκείνοι που έχουν ήδη αναλάβει τις τύχες μας, συνεχίζουν να διαμορφώνουν ένα κλίμα που φέρνει τον θάνατο από βαρεμάρα...

Πρέπει να ομολογήσω ότι αδυνατώ στη συγκεκριμένη περίπτωση να καταλήξω στο αν αυτός είναι καλλίτερος από τον φυσικό.

Θέλετε την Αλήθεια; Ποια Αλήθεια;

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 17η Ιουλίου 2010)

“...Αλλά η αλήθεια είναι πικρή και όσοι κάμαμε το κακό μας κακοφαίνεται, ... το θέλουμε και το νιτερέσο να το κάνουμε και καλούς πατριώτες θέλουμε να μας λένε ...”

Στρατηγός Μακρυγιάννης

Ένα από τα πρώτα πράγματα που αναζήτησα στη ζωή μου από μικρός ήταν η αλήθεια, η αλήθεια για τα πάντα αν υπάρχει τέτοια αλήθεια, αν την κατέχει κάποιος και αν μπορεί βέβαια να ειπωθεί.

Ήμουν βέβαια ακόμα πολύ μικρός για να κατανοήσω ότι η αλήθεια είναι όρος σχετικός και η θέση του ενός αντιπαραβάλλεται στη θέση του άλλου για να διαμορφωθεί η ισορροπία της εμπειρίας που γνωρίζουμε.

Στην πραγματικότητα, αλήθεια του καθενός δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα από μύθους, ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και στερεότυπα ανάκατα με ψευδαισθήσεις και βολικές αλήθειες που εξυπηρετούν αυτόν και το πως θέλει να φαίνεται στον περίγυρό του.

Αν η αλήθεια δεν μας συμφέρει μπορούμε να τον φάμε τον άλλον διότι ο άνθρωπός και δη ο Έλληνας δεν αντέχει την πολλή πραγματικότητα...

Όμως θα έπρεπε να είμαστε διαφορετικοί, να είχαμε διαμορφώσει διαφορετική φιλοσοφία και να δεχόμασταν ακόμα και στις κρισιμότερες των περιπτώσεων όπως στη βαριά ασθένεια, να ακούσουμε την ψυχρή αλήθεια διότι μόνον έτσι μπορεί να διαμορφωθεί μια στερεή βάση για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Πως να αντιδράσει π.χ. ένας ασθενής θετικά όταν ζει μέσα σε ένα συνοθύλευμα από κατά συνθήκη ψεύδη που λέγονται από τους θεράποντες ιατρούς μετά από απαίτηση των συγγενών;

Ευτυχώς σε αυτόν τον τομέα υπάρχει τελευταία σημαντική πρόοδος και οι γιατροί ακολουθούν ολοένα και περισσότερο την Αγγλοσαξονική συνήθεια της ωμής και ψυχρής αλήθειας...

Άλλωστε ο ασθενής που ξέρει τι έχει, ξέρει ή τουλάχιστον θα ενδιαφερθεί να μάθει και το πως να αντιμετωπίσει την ασθένειά του και συνήθως πετυχαίνει πολλά περισσότερα από την ευμένεια της άγνοιας...

Στους άλλους όμως, στις άλλες εκφράσεις της ζωής, τα πράγματα όχι μόνο δεν έχουν βελτιωθεί αλλά η πλασματική εικόνα του καθενός μας για το τι συμβαίνει, συνεχίζει να συντηρείται από μια ανεξέλεγκτη ενοχή που καταλήγει σε ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε κάθε αυθαιρεσία και σε κάθε συναλλαγή χάριν ενός ανεξέλεγκτου ευδαιμονισμού.

Ο ευδαιμονισμός που κυριάρχησε τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας ανάγκασε ακόμα και τον τροβαδούρο της μουσικής μας νεωτερικότητας, τον Νιόνιο ή Διονύση Σαββόπουλο, να αποκαλέσει όλη την φυλή του χωρίς κανένα ενδοιασμό, κωλοέλληνες.

Το τέλος της ψευδαίσθησης ήλθε κάπως απότομα και οπωσδήποτε άκομψα.

Ήλθε σε μια εποχή που το κόστος της αποκάλυψης ότι βαδίζουμε κατ’ ευθείαν για τον γκρεμό ειπώθηκε από λίγους, τους ελάχιστους που δεν σκέφτηκαν το πολιτικό κόστος ή αναγκάσθηκαν τελικά να το αγνοήσουν διότι για πρώτη φορά το κόστος του ψέματος θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο. Η μέχρι τώρα ισορροπία τρόμου των αντιθετικών ψευδαισθήσεων θα χανόταν. Ο ασθενής, ο λαός ολόκληρος, δεν θα είχε καμία πιθανότητα επιβίωσης. Καμία χημειοθεραπεία δεν θα μπορούσε πλέον να εγγυηθεί ότι ο μεταστατικός καρκίνος της ευδαιμονίας θα μπορούσε να ελεγχθεί. Ο ασθενής θα πέθαινε μέσα στην αγωνία και στην άγνοια με ελάχιστους πλέον να επιμένουν προκλητικά στην ανανέωση τους υποσχεσιακού τους λόγου ταυτιζόμενοι έτσι με την καταστροφική ασθένεια.

Το ευφύϊμα της ισχυρής Ελλάδας που τόσο πολύ εκμεταλλεύτηκαν οι ποικιλόχρωμοι εκσυγχρονιστές, που δεν ήταν τελικά εκσυγχρονιστές, δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης που αφαίρεσε κάθε δυνατότητα ευμένειας από εκείνους που επί χρόνια εμπαίζαμε με την ψευδεπίγραφη αφέλειά μας. Ο πύργος έχασε την ισορροπία του εν μια νυχτί και η κατεδάφισή του ήταν πλέον θέμα χρόνου... Μας ανακοινώθηκε ενώ δεν είχαμε προλάβει να μετοικήσουμε... Μας ανακοινώθηκε από κάποιο «γιατρό» που εμφανίστηκε με το Αγγλοσαξονικό ήθος, το ιστορικά υποκριτικό, αλλά τώρα γόνιμα φιλαλήθες και απέβλεπε στο να φράξει το δρόμο προς το κενό, προς το χάος της απόλυτης καταστροφής, που θα έφερνε η μετάσταση σε κάθε κοινωνική μας εκδήλωση, σε κάθε παραγωγική μας δραστηριότητα, σε αυτό καθεαυτό το είναι μας, στην ύπαρξη μας.

«Η αλήθεια, λέει ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου, Τάκης Καφετζής, είναι ένα σκληρό διακύβευα που αφορά την βιοτή του καθενός, το πως τα βγάζει πέρα. Ούτε μια αλήθεια υπάρχει ούτε γενικώς κόσμος. Στην Ελλάδα υπάρχουν στρώματα που από το 19ο αιώνα έμαθαν να λένε ψέματα και υπάρχουν στρώματα - οι μισθωτοί – που από τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα έμαθαν ότι δεν μπορούν να πουν ψέματα. Στον κοινωνικό ιστό άλλη αλήθεια βιώνει ο άνεργος, άλλη ο βιοτέχνης, άλλη ο έμπορος και άλλη ο μεγαλοεπιχειρηματίας... Γιαυτό και η οργή είναι απίστευτη, διότι ήλθε από το γκρέμισμα πολλών διαφορετικών ερμηνειών της αλήθειας...»

«Η ισορροπία ήταν αδύνατον να συνεχιστεί για χίλιους δυο λόγους, για χίλιες δυο «αλήθειες», ιδιαίτερα όταν το νόμιμο παρουσιαζόταν ως ηθικό και ο ορθολογισμός εξαντλιόταν σε εξηγήσεις του γιατί χρειαζόταν η δημιουργία off Shore από ένα πρώην Υπουργό που ήθελε να αποφύγει τη βαριά φορολογία του κράτους που ο ίδιος υπηρετούσε... και που επεδίωκε να διαμορφώσει φορολογική συνείδηση σε εκείνους που είχαν πολύ μικρότερη ευχέρεια να πουν ψέματα...»

«Η ισορροπία ήταν αδύνατον να συνεχιστεί σε μια χώρα που η παραοικονομία (το ψέμα) αγγίζει το 40 - 45% του ΑΕΠ, που υπάρχουν 172.000 ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν «λαδωθεί» εφόσον δηλώνουν εισοδήματα 1/3ου αυτών που αποδεικνύεται ότι έχουν με άλλα αποδεικτικά στοιχεία... 172.000 ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που έστρεψαν την ιεραρχία σε έναν απύθμενο κόλουρο κώνο...»

Για να μπορείς να βγάλεις την αλήθεια πρέπει πρώτα να ξέρεις να την υπερασπίζεσαι, έγραφε ο Μπρεχτ στα πολιτικά του κείμενα... Η αλήθεια θέλει θάρρος για να την πεις αλλά και εξυπνάδα για να την αναγνωρίσεις...

Ζούμε σε εποχές βίαιης αλήθειας... Η αλήθεια έρχεται πλέον βίαια στη ζωή μας διότι ξαφνικά μαθαίνουμε για την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων, την αδυναμία των τραπεζών να ανταποκριθούν στο έργο για το οποίο υπάρχουν, την ύπαρξη 170 ανώτερων εφοριακών που δεν έκαναν δήλωση εισοδήματος, την ύπαρξη εκατοντάδων διαπιστωμένων καταχρήσεων από την αδυσώπητη έρευνα του Λέανδρου Ρακιτζή, Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και Αρεοπαγίτη ε.τ., που ενώ εστάλησαν στη δικαιοσύνη εκείνη απαξιώθηκε να ασχοληθεί έγκαιρα μαζί τους.

Όταν ζούσαμε σε στιγμές χαρωπής ευδαιμονίας δεν δίναμε σημασία σε τέτοια φαινόμενα. Η συμβουλή περιοριζόταν στο: «Αν μπορείς κλέψε και εσύ...»

Σήμερα όμως, μόλις μάθαμε ότι ο πύργος που ζούσαμε σημάνθηκε κόκκινος (κατεδαφιστέος) αρχίσαμε να ψαχνόμαστε, να ερευνούμε τα γιατί και τα πως, να δείχνουμε έστω κάποιο ενδιαφέρον στο τι μας έφτασε εδώ παρά την συνεχιζόμενη αμετροέπεια αρκετών που επιμένουν να διακηρύσσουν ότι για όλα φταιει η πλουτοκρατία και άλλα γραφικά και ανεξιχνίαστα που δεν αντέχουν σε καμία λογική...

Η αλήθεια όμως δεν είναι φτιασίδια τα οποία σε στιγμή κρίσης και αυτοκριτικής θα χρησιμοποιήσουμε για να συγκαλύψουμε για ακόμα μια φορά και να ξορκίσουμε τις δυσκολίες που πραγματικά μας κατέκλυσαν.

Η αλήθεια δεν είναι όμορφα λόγια, έλεγε από τον 6ο π.χ. αιώνα ο Λαο Τσέ, όταν η αρμονία ήταν το αποτέλεσμα της ενότητας των αντιθέσεων. Αυτή η αλήθεια της πολλαπλότητας, η αλήθεια της ισορροπίας των αντιθέσεων κλονίστηκε από τον υποκειμενισμό και τον φαινομενισμό των σοφιστών.

Σε ένα από τα επιγραμματικά αποσπάσματα που γλίτωσαν τη μανία των φανατικών του ιδεαλισμού, σημειώνεται ότι: «Ο Θεός είναι η μέρα και η νύχτα, ο χειμώνας και το καλοκαίρι, ο πόλεμος και η ειρήνη, ο κορεσμός και ο λιμός, και αλλοιώνεται όπως η φωτιά που όταν αναμιχτεί με αρώματα ονομάζεται με το όνομα της μυρωδιάς του καθενός.!»

Η αλήθεια του κόσμου έγκειται στη σύζευξη της Ομόνοιας και της Διχόνοιας, έλεγε ο Ηράκλειτος, προτείνοντάς την απόλυτη, ασάλευτη και ξαλαφρωμένη από τις ποικιλίες των αισθήσεων.

Όμως, αυτή η άβολη αλήθεια έμελλε να πολεμηθεί από τους ιδεαλιστές με πάθος για να φτάσουμε στην εξ αποκαλύψεως αλήθεια στο όνομα της οποίας στήθηκαν δικαστήρια και ιερές εξετάσεις που αντιπαρέθεταν το κακό ενάντια στο δικό τους καλό. Η ενότητα των αντιθέσεων καταστράφηκε. Φτάσαμε στις θέσεις που υποστήριζε με πάθος για τον δυτικό κόσμο ο Ιερός Αυγουστίνος για τον οποίο η αλήθεια εκφραζόταν μέσα από την εμπειρία της πνευματικής ζωής που έφερνε η διδασκαλία και η κατανόηση του δόγματος... Οι αλήθειες έγιναν λησμονημένες ψευδαισθήσεις που εδραιώνονταν με κανονιστικό ύφος και δεσμευτική ισχύ παρατηρούσε πολύ αργότερα ο Νίτσε.

Ο Αλέν Μπαντιού, ο ακτιβιστής Γάλλος φιλόσοφος που πήρε μέρος στον Μάη του '68, επισημαίνει τον ρόλο της φιλοσοφίας στην απελευθέρωση της αλήθειας από την οντολογική ομήρεια. Η αλήθεια λέει είναι δομημένη ως πολλαπλότητα και δεν ολοκληρώνεται στη διαδικασία καμίας αποκάλυψης...

Για τον Μισέλ Φουκώ πάλι, η αλήθεια συνδέεται με μια κυκλική σχέση με τα συστήματα που την παράγουν και την υποστηρίζουν, και αυτό το καθεστώς αποτελεί την συνθήκη για την ανάπτυξη του Καπιταλιστικού συστήματος.

Ο Μπαντιού συμπληρώνει κυνικά ότι ο καπιταλισμός είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και μόνο το γεγονός ότι η πλειονότητα των Ελλήνων ζει με δανεισμό από τις τράπεζες τούς εντάσσει στο σύστημα. «Ζείτε μέσα στον καπιταλισμό. Εσείς κρατάτε τον καπιταλισμό, αγοράζοντας άχρηστα πράγματα, δανειζόμενοι και κάνοντας όλα όσα επιτρέπει το σύστημα»

Η περιπέτεια της αλήθειας λοιπόν είναι μια περιπέτεια συνυφασμένη με αυτό που πραγματικά γενήκαμε και σήμερα παρακολουθώντας την κυκλική ερμηνεία του Φουκώ, βρεθήκαμε σε εκείνο το σημείο που η κρίση του καπιταλισμού δεν είναι παρά το άθροισμα των μικρών μας εαυτών. Δανειζόμασταν διότι πιστεύαμε ότι είχαμε βρει την τεχνική να πλουτίζουμε αιώνια... Αγνοούσαμε τις ελάχιστες Κασσάνδρες που μας προειδοποιούσαν για το αδιέξοδο των ψευδαισθήσεων που είχαμε κτίσει.

Αγνοούσαμε ότι το πολιτικό κόστος έχει την ίδια λογική και την ίδια κυκλικότητα με το τέχνασμα των μεταχρονολογημένων επιταγών... Μετά από έξη, έστω εννιά, ακόμα και 12 μήνες η χρήση τους χάνει εντελώς το όποιο επιχειρηματικό πλεονέκτημα διότι εξαντλείται το πλαφόν των ευεργετημάτων.

Μετά ξεκινά ο Γολγοθάς της συνειδητοποίησης του προβλήματος. Πρόκειται για πραγματικό εφιάλτη που μας κακοφαίνεται ακόμα και να τον μολογούμε... Θέλουμε για ακόμα μια φορά να ισχύσει η αλήθεια που ξέραμε, η δική μας αλήθεια των ψευδαισθήσεων αλλά το όνειρο που έγινε εφιάλτης δεν έχει γυρισμό. Στην σκληρή και μοναδική πραγματικότητα που έμελλε να βρεθούμε είμαστε όλοι συμμέτοχοι διότι εμείς δεχτήκαμε τα απλόχερα δώρα των δανειστών μας και είμαστε επί τέλους ενήλικες για να το αποδεχτούμε.. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να αποδεχτούμε ότι ο κάθε ένας από εμάς ήταν συμμέτοχος στα αίτια αυτού που βιώνουμε σήμερα.

Ασφαλώς δεν είχαμε όλοι την ίδια ευθύνη ή συμμετοχή αλλά ούτε και τις ίδιες απολαβές.

Το ότι προσπαθούσαμε το κατά δύναμη, το ότι ερμηνεύαμε την αλήθεια μέσα από το δικό μας πρίσμα εμπειριών, θεωρήσεων και ιδεοληψιών δεν σημαίνει ότι θα στείλουμε τους ολίγους στην «αγχόνη» για να εξιλεωθούμε...

Η δεισιδαιμονίες που περιέβαλαν τις θυσίες του ενός για το καλό του συνόλου, όσο και αν είχαν την αξία τους στην συνοχή και την συσπείρωση των λαών του παρελθόντος, δεν μπορούν πλέον να μας προφυλάξουν από τις συμμετοχικές ευθύνες.

Η εξιλέωση θα έλθει όταν θα επανέλθει η ισορροπία στη διαφορετικότητα της αλήθειας του καθενός και αυτό γίνει δύναμη για συνεργασία και πρόοδο.

29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν το Skip!!!

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 9η Ιουλίου 2010)

Μάλλον δεν θα σας έπεισα... Θα έχετε συνηθίσει την στήλη με θέματα οικονομικά και κοινωνικά αλλά όχι με οδηγίες για νοικοκυρές ή νοικοκύρηδες. Θεωρώ ότι σκεφτήκατε σωστά.

Μπορεί στο άμεσο μέλλον, εν μέσω κρίσης, να ασχοληθώ και με οδηγίες για τα νοικοκυριά. Σήμερα όμως το θέμα παραμένει οικονομικό και οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων δεν είναι ούτε 29 ούτε κατασκευαστές... αλλά εννέα και οικονομολόγοι!!!

Έτσι λοιπόν το θέμα μας έχει πραγματικό τίτλο:

9 Οικονομολόγοι συνιστούν Πτώχευση!!!

Όπως θα διαπιστώσετε, θα αναφερθώ σε πολύ σημαντικούς οικονομολόγους και οπωσδήποτε όχι λιγότερο σημαντικούς από τις κατασκευάστριες εταιρείες των πλυντηρίων...

Θα αναφερθώ στις βαρύγδουπες αναλύσεις τους εν περιλήψει όπως εν περιλήψει δίνονται οι οδηγίες στις νοικοκυρές για το ποιό απορρυπαντικό είναι το καταλληλότερο για το πλυντήριο τους, εάν βέβαια υπάρχει τέτοιο απορρυπαντικό!

Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική. Όλα αυτά τα απορρυπαντικά που τους προτείνουν μεταξύ των οποίων και το επιλεγόμενο τάχα Skip, φτιάχνονται από δυο εταιρείες κολοσσούς παγκοσμίως!!! Ναι δυο είναι... και αυτό το μαθαίνουν όλοι οι φοιτητές των Business Schools επειδή τα των εταιρειών αυτών μπαίνουν ως υποθέσεις εργασίας και μελέτης (case studies) στο υλικό των σπουδών τους.

Όμως, για λόγους marketing, παρουσιάζονται ως πολλά προϊόντα με διαφορετικές ονομασίες, χρώματα και λογότυπα από τάχατες διαφορετικές εταιρίες διότι έτσι ο υποτιθέμενα νεοεισερχόμενος ανταγωνιστής έχει να παλέψει με πολλά θεριά, ολόκληρη Λερναία Ύδρα αντί των δυο και μοναδικών.

Αν τώρα μεταφερθούμε στις απόψεις των οικονομολόγων, θα δούμε μια περίεργη συνάφεια με αυτή των σαπουνοπαραγωγών... Θα δούμε ότι όπως οι κατασκευαστές απορρυπαντικών είναι ελάχιστοι και πρακτικά δυο έτσι και οι σχολές στις οποίες ανήκουν οι οικονομολόγοι είναι ελάχιστες, πρακτικά επίσης δυο, ανεξάρτητα με τα πανεπιστήμια στα οποία κατέχουν έδρες ή τις εφημερίδες στις στήλες των οποίων εκφράζονται.

Η συστηματική επομένως αναφορά σε πλήθος οικονομολόγων που συνιστούν πτώχευση για την Ελλάδα είναι πρακτικά η θέση μιας κάστας ανθρώπων που έχουν ουσιαστικό συμφέρον από αυτή την κατάσταση. Άλλωστε δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει ότι όλοι έχουν ενδιαφέρον σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, γεγονός που συντηρεί την θέση ότι οι σχολές είναι δύο ή οι διαφορετικές όψεις ενός και του ιδίου νομίσματος, αυτού που μάθαμε να αποκαλούμε δολάριο. Ναι, το δολάριο έχει σώμα ακόμα και ψυχή, οπαδούς, υποστηρικτές και συμφέροντα που λυσσομανούν ενάντια στο Ευρώ και αγαλλιάζουν με την σκέψη ότι βρήκαν στην Ελλάδα τον αδύναμο κρίκο, την σύγχρονη κερκόπορτα δηλαδή, για να αλώσουν το κάστρο του Ευρώ.

Άρα οι σκέψεις και οι προτάσεις των «Θεών» της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης απαιτούν προσεκτικό διάβασμα και ανάλυση και αλίμονο στους αδαείς που παίρνουν τις μετρητοίς ότι ακούν ή σκύβουν το κεφάλι στο κύρος των ιδρυμάτων από τα οποία εκπορεύονται οι φωνές...

Το γενικό πρόσταγμα λοιπόν των εννέα σοφών οικονομολόγων είναι: «Χρεοκοπήστε για να σωθείτε»1

Ας τους δούμε έναν – έναν:

1. Πρώτος, ο πασίγνωστος πλέον, Iρανός την καταγωγή, Nouriel Roubini, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της νέας Υόρκης. Ισχυρίζεται ότι «η Ελλάδα έχει σχεδόν πτωχεύσει» και ότι πρέπει να επιμηκύνει το χρέος ώστε να κερδίσει χρόνο για την αποπληρωμή του. Δεν βρίσκει αποτελεσματικό το πρόγραμμα διάσωσης και το επικρίνει επειδή δεν περιλαμβάνει μηχανισμούς εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα – και ειδικά των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που κατέχουν μεγάλο μερίδιο του Ελληνικού χρέους. Πιστεύει ότι είναι αδύνατον να μειωθεί το έλλειμμα από 13% σε 3%. Δεν αποκλείει την εθελοντική έξοδο από το Ευρώ όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλων των χωρών με «δυσκίνητες οικονομίες». Μια πιθανή λύση θα ήταν ολοκληρώνει η υποτίμηση του Ευρώ.

2. Ο δεύτερος είναι ο Wolfgang Munchau, σχολιαστής των «Financial Times»
Πιστεύει ότι το πρόγραμμα διάσωσης δεν μπορεί να αποτρέψει την χρεοκοπία. Η Ελλάδα δεν θα τα βγάλει πέρα χωρίς τη διαγραφή κάποιων χρεών. Θα εξαναγκαστεί είτε να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους είτε να χρεοκοπήσει. Θεωρεί ότι η κατάσταση είναι επικίνδυνη και για τις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία, με αποτέλεσμα να απειλείται όλη η Ευρωζώνη με διάλυση αν δεν προχωρήσει σε πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Γι’ αυτόν, η νομισματική ένωση όπως είναι τώρα, απέτυχε.

3. Ο τρίτος, ο Martin Wolf, επίσης σχολιαστής των «Financial Times», επινόησε τον όρο «Chermany» (από τις λέξεις China και Germany), υποστηρίζοντας ότι «Κίνα και Γερμανία ενώνονται για την εξασθένηση της παγκόσμιας οικονομίας». Θεωρεί ότι το πρόγραμμα του ΔΝΤ διασώζει μόνο τις τράπεζες και μόνο προσωρινά – και όχι την Ελλάδα, η οποία θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της καθυστερημένα. Όμως, ο «ιός» μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες χώρες επειδή η Ευρωζώνη δεν μπορεί να πάρει μια ξεκάθαρη θέση. Είτε να κάνει πραγματική δημοσιονομική ένωση και ένα δικό της νομισματικό ταμείο είτε να επιτρέψει την χρεοκοπία ενός μέλους της. «Δεν είναι τα Ελληνικά δημοσιονομικά που απειλούν την σταθερότητα της Ευρωζώνης αλλά τα δημοσιονομικά των μεγάλων χωρών». Η Ελλάδα συνεχίζει, έχει βρεθεί σε αδιέξοδο. Αν δεν ήταν στο Ευρώ, θα είχε κάνει ήδη υποτίμηση, αυξάνοντας τις εξαγωγές της. Με ισχυρό Ευρώ τα εισαγόμενα προϊόντα είναι φθηνά και τα εγχώρια ακριβά.

4. Ο τέταρτος της παρέας, ο Kenneth Rogoff, καθηγητής στο Χάρβαρντ, πιστεύει ότι είναι μάλλον απίθανο το να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Θεωρεί δε ότι οι προσπάθειες για την αποφυγή της χρεοκοπίας μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κόστος από την ίδια τη χρεοκοπία.

5. Ο πέμπτος είναι ο πολύς Paul Krugman, νομπελίστας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και συστηματικός αρθρογράφος των New York Times'. Ακόμα και αν γινόταν η αναδιάρθρωση του χρέους, λεει ο Krugman, δεν θα έφερνε αποτελέσματα. Το έλλειμμα είναι πολύ μεγάλο και η αυστηρή λιτότητα θα προκαλούσε αντίστοιχη ύφεση. Η λύση για την Ελλάδα είναι η υποτίμηση του νομίσματος, που μπορεί να γίνει μόνο αν φύγει από το Ευρώ. Αντιλαμβάνεται πλήρως ότι αυτό ακούγεται τρομακτικό, αλλά το βρίσκει καλύτερο από τις εναλλακτικές επιλογές.

6. Ο έκτος, ο Adolfo Laurenti, της εταιρίας επενδυτικών υπηρεσιών του Σικάγου Mesirow Financial, πιστεύει ότι η διάσωση ήταν το πρώτο βήμα στην πορεία πτώχευσης της Ελλάδας. Η πτώχευση δεν έγινε τώρα για να διασωθούν οι Γαλλικές και οι Γερμανικές τράπεζες, αλλά και για να μην εξαπλωθεί η κρίση στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Σύμφωνα με τον Laurenti, οι Έλληνες ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα μπορούν να βγάλουν, με αποτέλεσμα σε διάστημα τριών ετών να έχουν συσσωρεύσει πρόσθετο έλλειμμα 50 δισ. Ευρώ. Επί πλέον, την ερχόμενη διετία η Ελλάδα θα πρέπει να μετακυλίσει υποχρεώσεις ύψους 70 δισ. Ευρώ. «Τα 110 δισ. Ευρώ είναι πολλά χρήματα, αλλά όχι αρκετά. Νομίζω συνεχίζει πως είναι μεγάλο λάθος του ΔΝΤ και της Ευρώπης να προσπαθούν να ξεγελάσουν τις αγορές διαβεβαιώνοντάς τες ότι υπάρχει τέλος, ενώ δεν υπάρχει» εξηγεί ο Laurenti και καταλήγει: «Ας ελπίσουμε ότι έπειτα από δύο χρόνια η οικονομία θα είναι σε καλύτερη κατάσταση για να απορροφήσει τους κραδασμούς τής πτώχευσης, απ’ ό,τι σήμερα, που η ανάκαμψη βρίσκεται ακόμα στην αρχή».

7. Ο έβδομος, ο Domenico Lombardi, του Brookings Institute των ΗΠΑ, θεωρεί ότι η επιβολή της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα είναι τόσο επίπονη, που η αναδιάρθρωση του χρέους θα επιστρέψει ως επιλογή. Διαφωνεί με την εμπλοκή τού ΔΝΤ σε ένα εσωτερικό πρόβλημα της Ευρωζώνης που θα έπρεπε να είχε λυθεί πριν φτάσει σ’ αυτό το σημείο και θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα έπρεπε να είχαν κάνει δική τους την ελληνική κρίση και να μην εξαγάγουν το κόστος της στη διεθνή κοινότητα. «Η αναδιάρθρωση του χρέους» λεει «θα αποτελέσει μια επιλογή στο τραπέζι όταν οι Έλληνες πιαστούν στις δαγκάνες και κατανοήσουν πόσο επίπονη θα είναι η εφαρμογή της δημοσιονομικής πειθαρχίας σ’ ένα αποπληθωριστικό οικονομικό περιβάλλον».

8. Ο όγδοος, ο Joachim Starbatty, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Tuebingen, της Γερμανίας είναι εκείνος που διακηρύσσει τον φιλελληνισμό του και το ότι περνά τα καλοκαίρια του σε σπίτι φίλων στην Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα και αυτός που, ίσως λόγω οικειότητας!, έκανε την αγωγή στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο για να μην εγκριθεί το δάνειο προς την Ελλάδα. Το 1998 είχε προσφύγει και πάλι στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του κατά της Γερμανικής κυβέρνησης, ζητώντας να απαγορευτεί στη Γερμανία να συμμετάσχει στην ΟΝΕ – αίτημα που απορρίφθηκε. Υποστηρίζει ότι καλύτερη λύση και για την Ελλάδα και για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης είναι να βγει από το Ευρώ, ώστε με υποτίμηση του νομίσματος να τονώσει την οικονομία της.

9. Ο τελευταίος της παρέας είναι ο George Irvin, ο γνωστός Κεϊνσιανιστής οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Η Ελλάδα, λεει ο Irvin, αντί να υποταχθεί στους επαχθείς όρους της Γερμανίας και του ΔΝΤ που επιδεινώνουν την ύφεση, θα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών μεγάλου μέρους του χρέους της. Θα μπορούσε ακόμα να εγκαταλείψει το Ευρώ και να δημιουργήσει μια «νέα δραχμή» υποτιμημένη κατά 50%.

Βέβαια, η παρέα έχει και άλλους πολλούς που συνηγορούν στις απόψεις των εννέα γύρω από τη θέση «Χρεοκοπήστε για να σωθείτε» ή «χρεωπκοπήστε γιατί χαθήκατε!!!»

Όσοι διαβάζουν την στήλη θα θυμούνται τι έγραφα πρόσφατα για τις επιπτώσεις μιας υποτίμησης κατά 50% του νέου νομίσματος που θα αντικαταστήσει το Ευρώ, της Νέας Δραχμής, που θα ξεκινήσει με αρχική ισοτιμία το 1 Ευρώ = 1 Νέα Δραχμή και με σταδιακή διολίσθηση θα καταλήξει και θα ισορροπήσει στο προεπιλεγμένο σημείο του 1 Ευρώ = 2 Νέες Δραχμές.

Προφανώς, θα σημάνει μείωση των πραγματικών (όχι των ονομαστικών) εισοδημάτων των πάντων κατά 60 - 70% και αυτό διότι πέρα από την μείωση της αξίας του εσωτερικού νομίσματος έναντι του Ευρώ θα έχουμε πολλά γεγονότα που θα λειτουργήσουν αθροιστικά, όπως το πρόσθετο κόστος των εισαγωγών λόγω αυξημένων φόρων, το πρόσθετο, σχεδόν εξουθενωτικό κόστος αποπληρωμής του χρέους που θα έλθει ξανά στο ύψος του σημερινού αφού θα εξοφλείται από μια παραγωγική μηχανή με το μισό ΑΕΠ και την καταστροφή των Ελληνικών τραπεζών με το χάσιμο 25-30 δις. από τα σημερινά ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, γεγονός που θα διαλύσει κάθε δυνατότητα των Ελληνικών επιχειρήσεων να δανείζονται. Θα ελαχιστοποιηθεί η δυνατότητα των Ελλήνων να αποκτούν καταναλωτικά αγαθά με τα αυτοκίνητα να κοστίζουν πάνω από το διπλάσιο της σημερινής τους αξίας ανεξαρτήτως κυβισμού, όπως συνέβαινε την δεκαετία του 70...

Η εργατιά θα αποκτηνωθεί λόγω ανέχειας με μισθούς χαμηλότερους από εκείνους των κακοπληρωμένων Πακιστανών στη χώρα μας. Όμως, οι ξένοι εργάτες έχουν μάθει να ζουν χωρίς έξοδα και δαπάνες... Οι Έλληνες αντίθετα, πως θα αποχωριστούν το όνειρο των δυο τουλάχιστον ιδιόκτητων ΙΧ ανά οικογένεια ακόμα και τότε που την οικογένεια αποτελούν χαμηλομισθοσυντήρητοι;

Η χώρα θα είναι αρχικά χωρίς καύσιμα που θα διανέμονται πλέον με δελτίο, ΝΑΙ με δελτίο όπως τα χρόνια της κατοχής.

Η άξια των περιουσιών μας θα ευτελιστεί και θα πωλούνται διαμερίσματα για τρόφιμα σε μαυραγορίτες. Ναι, και αυτό θα συμβεί διότι μπορεί μεν η μείωση της αξίας του νομίσματος να πάει στο μισό που σημαίνει μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα αντίστοιχο της σημερινής Βουλγαρίας αλλά στην αρχή η κατάσταση θα εκτραχυνθεί και λόγω της κρίσης θα είναι όπως εκείνη της Αλβανίας τον καιρό των πυραμίδων...

Προφανώς οι απολύσεις των κρατικών υπαλλήλων θα πάρουν τα ύψη και τα λεγόμενα κεκτημένα των εργαζομένων θα θεωρούνται κακόγουστο αστείο ακόμα και να αναφέρονται.

Και όμως, εκεί συγκλίνει η ευγενής ομάδα των περιφανών οικονομολόγων που αναφέρθηκαν, όχι διότι ασχολήθηκαν με τα εγγενή προβλήματα της χώρας που ούτε γνώρισαν ούτε κατάλαβαν, όπως π.χ. το τεράστιο δημογραφικό της που ταλανίζει τα ασφαλιστικά ταμεία ή το ότι η χώρα δεν έχει πλουτοπαραγωγικές πηγές στα επίπεδα της αχανούς Αργεντινής που ήταν κάποτε πολύ πλούσια και αυτάρκης και μπορεί σχετικά εύκολα να επαναλάβει τον άθλο του μεσοπολέμου.

Κάποιοι ομιλούν για τα προβλήματα που οδήγησαν στην κρίση του Ευρώ, εκτός της Ελληνικής κατάστασης και θα πρέπει να τους ευχαριστήσω για την ενημέρωση διότι χαιρεκακία εκφράζουν παρά ενδιαφέρον ή αξιόπιστη ανάλυση των δεδομένων του ευρωπαϊκού νομίσματος.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει τα λάθη της και δεν παύει να κάνει λάθη ούτε σήμερα αλλά τα λάθη της παραμένουν σε μεγάλο βαθμό παράγωγα της ελεεινής κερδοσκοπίας των Αμερικανικών χρηματοπιστωτικών οίκων που οδηγήθηκαν εκεί με συστηματική παρότρυνση της Αμερικανικής Κυβέρνησης αφού αυτό συνέφερε την Αμερικανική αυτοκρατορία. Τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν έπρεπε κάποιος να τους πληρώσει και τους πλήρωσε χρυσάφι η δύστυχη Ευρώπη. Όμως κάθε κακοτυχία αποτελεί θησαυρό στην εμπειρία των λαών και τα λάθη δεν θα επαναληφτούν εις βάρος των Ευρωπαίων. Το ποτήρι ήταν πολύ πικρό για να το ξαναπιούμε με παρότρυνση των Αμερικανών, ακόμα και εκείνων των περιβεβλημένων με την τήβεννο του πανεπιστημίου του Harvard.

1 Σημείωση: Ο πυρήνας του άρθρου προέρχεται από συνεντεύξεις στον Mark Weisbrot που αναδημοσίευσε το περιοδικό Έψιλον της Ελευθεροτυπίας.

Και μετά ήλθαν οι περιβαλλοντολόγοι...

ή πώς το θρίλερ της «Μαΐλλης ΑΕΒΕ» εξελίχθηκε σε ένα απίστευτο... λουκέτο.

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά στις 2 Ιουλίου 2010)

Toν τελευταίο καιρό γίνεται μάχη για την ανάπτυξη... ή τουλάχιστον έτσι μας λένε...

Δεν είμαι αφελής αλλά το είχα πιστέψει. Άλλωστε έγινε σε όλους ξεκάθαρο ότι αν περιοριστούμε στις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις για να αντιμετωπίσουμε το έλλειμμα, μάλλον ανάπηροι θα μείνουμε στο τέλος και από έναν ανάπηρο δεν μπορείς να περιμένεις πολλά.

Όσοι τα καταφέρνουν είναι επειδή τους χαρακτηρίζει το σφρίγος της νιότης και η καινοτόμος σκέψη που μπορεί να οδηγήσει σε νέες δυνατότητες και ανταγωνιστικές παραγωγικές διαδικασίες. Τα φρέσκα μυαλά των νέων, με τις όποιες εξαιρέσεις εκείνων που παραμένουν νέοι και στα γεράματα παρά την φθορά του χρόνου, είναι τα μόνα από τα οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας μας, καθότι οι πιέσεις από την διεθνή ανακατανομή πλούτου θα γίνονται ολοένα και ποιό ισχυρές.

Δεν θα επιβιώσουμε παρά μόνο αν αγαπήσουμε αυτό που κάνουμε ενσωματώνοντας στην κάθε μας προσπάθεια εφευρετικότητα και ζήλο ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί.

Έχοντας αυτά ως βάση του σκεπτικού μου δεν πίστευα αυτά που διάβαζα στην Κυριακάτικη Καθημερινή για τις περιπέτειες ενός από τους πλέον σφριγηλούς και πετυχημένους βιομηχάνους που έδωσε πολλά σε αυτή τη χώρα ενώ όσοι είχαν την τύχη να πιάσουν στα χέρια τους τις μετοχές της εταιρείας του ένιωθαν σαν τον Βασιλιά Μίδα που μέταλλο ακουμπούσε και σε χρυσάφι το γυρνούσε.

Πολλοί, μα πάρα πολλοί φτωχοί έγιναν πλούσιοι ως μέτοχοι της εταιρείας Μαϊλης A.E.Β.Ε.

Επί περισσότερο από δυο δεκαετίες ήταν το διαμάντι του Ελληνικού χρηματιστηρίου. Και ήταν διαμάντι πραγματικό διότι δεν επρόκειτο για κερδοσκοπία πάνω σε ανύπαρκτες και φρούδες ελπίδες αλλά σε δυναμική ανάπτυξη με στόχο τις εξαγωγές.

Η εταιρεία εξελίχτηκε με γρήγορους ρυθμούς και έφτασε να εξάγει στη δυτική Ευρώπη βιομηχανικά προϊόντα αξίας 100.000.000 Ευρώ ετησίως! Ήταν μια θαυμάσια πηγή συναλλάγματος για τη χώρα μας και ένας αδιαφιλονίκητος λύτης του προβληματικού ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών. Ήταν μια εταιρεία προς μίμηση.

Και όμως, αυτή η εταιρεία πέρασε ένα πραγματικό εφιάλτη και κινδύνεψε να βάλει μόνιμα λουκέτο, επί κυβερνήσεως του νέου ΠΑΣΟΚ του οποίου ο Πρόεδρος και Πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Παπανδρέου φωνάζει ότι δεν θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση χωρίς παράλληλη ανάπτυξη.

Κινδύνεψε να βάλει μόνιμα λουκέτο ενώ η υπουργός περιβάλλοντος κυρία Μπιρμπίλη ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει αποτελεσματικά όσα προβλήματα παρουσιάζονται σε τομείς που άπτονται μεν του περιβάλλοντος αλλά αφορούν την ανάπτυξη της χώρας.

Όμως, ας δούμε τα πράγματα της απίθανης αυτής ιστορίας με τη σειρά τους:

Ο Όμιλος Μαϊλλη, ιδρύθηκε το 1968 με αντικείμενο την παραγωγή και διανομή ολοκληρωμένων βιομηχανικών λύσεων σε μηχανήματα και υλικά συσκευασίας όπως μεταλλικές και πλαστικές ταινίες περίδεσης, θερμοσυρρικνούμενο φιλμ και ταινίες χαρτοκιβωτίων, μηχανές περιτύλιξης και μηχανές θερμοσυρρίκνωσης, καλύπτοντας όλες τις ανάγκες συσκευασίας της βαριάς και ελαφριάς βιομηχανίας.

Η εφαρμογή τεχνολογιών αιχμής αποτελούσε βασική προτεραιότητα του Ομίλου Μαϊλλη με στόχο τα παραγόμενα υλικά και οι μηχανές που χρησιμοποιούνται για την ασφαλή αποθήκευση και μεταφορά των προϊόντων να χαρακτηρίζονται από ευκολία χρήσης και χαμηλό κόστος.

Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός ευκολίας και χαμηλού κόστους των προϊόντων της επέτρεψε στην Μαΐλλης Α.Ε.Β.Ε. να αποκτήσει παρουσία και πελάτες σε περισσότερες από 52 χώρες ανά τον κόσμο μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο 27 θυγατρικών εταιρειών και με περισσότερους από 350 ανεξάρτητους διανομείς.

Ερχόμαστε τώρα στο χρονολόγιο των γεγονότων από το 2007 μέχρι σήμερα:

• Στις 13.11.2007 η εταιρία Μ. Ι. Μαΐλλης ΑΕΒΕ υποβάλλει αίτηση ανανέωσης της υπάρχουσας Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για τη μονάδα της στα Οινόφυτα Βοιωτίας που έληγε τον Μάρτιο 2008. Το ΥΠΕΧΩΔΕ απορρίπτει το αίτημα, ζητώντας την έκδοση νέας ΑΕΠΟ λόγω επέκτασης του μηχανολογικού εξοπλισμού.
• Στις 11.3.2008 η εταιρεία υποβάλλει στη Διεύθυνση Ελέγχου Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης και Θορύβου (ΕΑΡΘ) την Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΠΠΕ).
• Στις 18.4.2008 η εταιρεία υποβάλλει στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος αίτηση έκδοσης Αδείας Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων. Προαπαιτείται η ΑΕΠΟ.
• Στις 26.3.2009 η εταιρεία υποβάλλει στην ΕΑΡΘ τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) ενώ στις 5.8.2009 η ΕΑΡΘ αποστέλλει την ΜΠΕ στους αρμόδιους φορείς για γνωμοδότηση. Η Νομαρχία Ανατολικής (Ν.Α.) Βοιωτίας γνωμοδοτεί αρνητικά (2/11/2009) αλλά η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος γνωμοδοτεί θετικά (7/12/2009).
• Παρά ταύτα στις 31.12.2009 η Ν.Α. Βοιωτίας αποφασίζει το σφράγισμα του εργοστασίου λόγω απουσίας Αδείας Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων. Η απόφαση εκτελείται στις 14/1/2010 και το εργοστάσιο βάζει λουκέτο.
• Στις 20.1.2010 το ΣτΕ αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης της Ν.Α. Βοιωτίας ενώ στις 3.6.2010 η ΕΑΡΘ γνωστοποιεί στο ΣτΕ ότι έχει ολοκληρωθεί η σύνταξη της ΑΕΠΟ και έχει προωθεί για υπογραφή στην πολιτική ηγεσία.

Γιατί άραγε όλη αυτή η οδύσσεια και πόση αλήθεια υπάρχει στις αποφάσεις της γραφειοκρατίας στα στάδια που αναφέρθηκαν;

Όταν ο εφιάλτης του επιχειρηματία έγινε πραγματικότητα στις 14/1/2010, η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής χαλυβδοταινιών στην Ευρώπη, είχε εξαγωγές περίπου 100 εκατομμυρίων Ευρώ ετησίως και απασχολούσε 230 άτομα. Ο λόγος που έβαλε «λουκέτο» ήταν ότι δεν διέθετε άδεια διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων σύμφωνα με σχετική ομόφωνη απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Βοιωτίας.

Όμως η πραγματικότητα, που ηθελημένα αγνοούσε η γραφειοκρατία, ήταν πολύ διαφορετική διότι η εταιρεία είχε υποβάλει σχετική αίτηση έκδοσης της άδειας 21 μήνες πριν και δεν την είχε λάβει...! Πέρα όμως από την καθυστέρηση (πρώτη διακοπή λειτουργίας), το κωμικοτραγικό είναι ότι η επιχείρηση δεν χρειαζόταν την άδεια διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων διότι τα όποια απόβλητα δημιουργούσε, παραλαμβάνονταν από αδειοδοτημένο φορέα (Envirochem), ο οποίος τα επεξεργαζόταν όπως εξήγησε ο μηχανικός της επιχείρησης κ. Γ. Λέντζας. Παραταύτα, για να «έχει το κεφάλι της ήσυχο», η εταιρεία υπέβαλε αίτηση έκδοσης άδειας διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων τον Απρίλιο του 2008 που αργούσε να εκδοθεί, διότι προαπαιτείται η Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Ορων (ΑΕΠΟ) από το Υπουργείο Περιβάλλοντος (ΥΠΕΚΑ). Η συγκεκριμένη απόφαση, παρά το γεγονός ότι η αίτησή της είχε υποβληθεί από τον Μάρτιο του 2008, δεν έχει ακόμα εγκριθεί διότι περιμένει έγκριση από την πολιτική ηγεσία δηλαδή, την υπουργό Περιβάλλοντος κυρία Μπιρμπίλη.

Ως συνέπεια, το εργοστάσιο στα Οινόφυτα τυπικά λειτουργούσε στις αρχές του έτους παράνομα.

Αρχικά το αδιέξοδο αντιμετώπισε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έξη ημέρες μετά το κλείσιμο του εργοστασίου κατ εντολή της Ν. Α. Βοιωτίας, δικαίωσε την προσφυγή της επιχείρησης και διέταξε την αναστολή της εκτέλεσής της για 40 ημέρες. Παράλληλα διέταξε την πραγματοποίηση αυτοψίας στη μονάδα για να διαπιστωθεί τυχόν μόλυνση του Ασωπού Ποταμού, όπως επίσης και να αποφανθούν οι αρχές επί των αιτημάτων της εταιρείας. Όμως, εδώ είναι το περίεργο και το εξωφρενικό, τίποτε απ’ αυτά δηλαδή τις εντολές του ΣτΕ δεν εκτελέστηκε, οπότε αυτό, με νέα απόφασή του (19/3/2010) διέταξε την έπ’ αόριστον αναστολή εκτέλεσης της απόφασης της Νομαρχίας Βοιωτίας, μέχρι να ικανοποιηθούν οι δύο όροι που τέθηκαν στην αρχική του απόφαση. Έτσι φτάσαμε στις αρχές Ιουνίου με τον φάκελο να βρίσκεται στο γραφείο της κυρίας υπουργού.

Ποιό είναι το παράδοξο της ιστορία αυτής;

Προφανώς, η υποκρισία και η κωλυσιεργία των αρχών, που συνεδριάζουν αργά και σκέπτονται νωχελικά επί θεμάτων τόσο μεγάλης σημασίας ενώ αδιαφορούν ακόμα και για την εκτέλεση των εντολών ενός ανώτατου δικαστηρίου της χώρας όπως το ΣτΕ.
Όμως ακόμα ποιο σημαντικό, από πλευράς ουσίας, είναι το μέρος της υπόθεσης που σχετίζεται με την άδεια περιβαλλοντικών επιπτώσεων και γιαυτό χρίζει ειδικής αναφοράς.

Ο επιχειρηματίας κ. Μαΐλλης διαβλέποντας την συνεχώς αυξανόμενη ευαισθησία του κοινού και των πολιτικών σε περιβαλλοντικά θέματα – ειδικά για την περιοχή του Ασωπού – ξεκίνησε το 2007 μια στρατηγική μετατροπής των μονάδων παραγωγής της «Μαΐλλης ΑEBΕ» σε «πράσινα εργοστάσια». Τον Μάρτιο του 2007 προσελήφθη η γερμανική εταιρεία URS προκειμένου να πραγματοποιήσει τον περιβαλλοντικό έλεγχο του ομίλου. Η ίδια πρότεινε για την παραγωγική μονάδα των Οινοφύτων τη δημιουργία μιας αντιρρυπαντικής μονάδας διαχείρισης υγρών αποβλήτων μηδενικής απόρριψης.
Eπένδυση 4.000.000 Ευρώ.

Η διοίκηση της «Μαΐλλης ΑEBΕ», παρά το γεγονός ότι η πρόταση της URS ήταν εκτός των απαιτήσεων που επιβάλλει η σημερινή περιβαλλοντική νομοθεσία, ενέκρινε τη νέα επένδυση ύψους άνω των 4 εκατομμυρίων Ευρώ.

Η νέα αντιρρυπαντική μονάδα μπορεί να ανακυκλώνει 48.000 τόνους υγρών αποβλήτων (παράγοντας περίπου 800 τόνους στερεών αποβλήτων) και ταυτόχρονα να εξοικονομεί 30.000 τόνους νερού ετησίως. Το υπόλοιπο νερό εξατμίζεται σε ειδικούς φούρνους, αφού εξουδετερωθούν χημικά οι βλαβερές ανόργανες ουσίες. Το στερεό απόβλητο που απομένει είναι αδρανές (βάσει μελέτης του ΕΜΠ) και το παραλαμβάνει εταιρεία διαχείρισης αποβλήτων.

Πρόκειται για μοναδική στην Ευρώπη μονάδα αντιρρυπαντικής τεχνολογίας που λειτουργεί στα Οινόφυτα. Εν τούτοις, αντί οι κρατικοί φορείς να δείξουν ενδιαφέρον και να πάρουν τεχνογνωσία από την συγκεκριμένη μονάδα ώστε να καταστεί ακόμη πιο «πράσινη» η παραγωγική διαδικασία των άλλων εταιρειών της περιοχής του Ασωπού αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, αδιαφορούν επιδεικτικά ενώ επιπλέον καταγίνονται με το τύπο και όχι την ουσία της αντιρύπανσης που αποτελεί την καρδιά της όποιας περιβαλλοντικής συνείδησης.

Τα όσα τραγελαφικά παρατέθηκαν αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πόσο υποκριτική είναι η επιδεικνυόμενη ευαισθησία από τους αρμόδιους φορείς στο πρόβλημα της ρύπανσης του Ασωπού.

Οι όποιοι ιθύνοντες, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών, παρά τις επιδειξιακές κορώνες, δείγματα ενός άκαρπου και ξεπερασμένου πολιτικαντισμού, περιορίζονται τελικά στην εκμετάλλευση του θέματος με αυστηρά ιδιοτελή και κομματικά κριτήρια.

Οι επανειλημμένες επισκέψεις εκπροσώπων όλων των κομμάτων και η όψιμη εμπλοκή της κυρίας Μπιρμίλη δεν φαίνεται να διαφοροποιούν το απαράδεκτο της υπάρχουσας κατάστασης. Ένα τέτοιο θέμα θα έπρεπε να είχε ήδη αποτελέσει στοιχείο μελέτης και αντιγραφής για πολλές άλλες περιοχές της χώρας όπου όχι μόνο δεν υπάρχουν μονάδες αντιρύπανσης με την τεχνολογία της URS αλλά ούτε άλλες υποδεέστερης τεχνολογίας.
Αντίθετα εκείνο που επικρατεί είναι η προσποίηση και ένα δήθεν περιβαλλοντικό ενδιαφέρον ώστε να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις ότι κάποιοι αγρυπνούν για να μας προστατέψουν...

Δυστυχώς το περιβάλλον στη χώρα μας είναι ο καθρέπτης της προσωπικότητας και του πολιτισμού μας.

Το να απορούμε με αυτό που βλέπουμε είναι τουλάχιστον περίεργο αλλά το να παραπονούμαστε ότι γιαυτό φταιει κάποιος άλλος είναι από φαιδρό έως και επικίνδυνο...

Παύση πληρωμών!!! (Συνέχεια...)

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 25η Ιουνίου 2010)

Την προηγούμενη εβδομάδα, με αφορμή το προκλητικό κείμενο ενός εντύπου με τίτλο «Όχι στη Νέα κατοχή» υπονοώντας τις μειωμένες δυνατότητες ελεύθερης διαχείρισης του Ελληνικού ελλείμματος από τους δανειστές μας, ξεκίνησα μια σύντομη διαδρομή στο τι θα σήμαινε η άρνησή μας να είμαστε συνεπείς στο μνημόνιο που υπογράφτηκε και που αποσκοπούσε στην ομαλή κατά το δυνατόν έξοδο της χώρας από την δεινή κατάσταση που βρέθηκε...

Θεώρησα και θεωρώ σε αυτή την ανάλυση ότι τα όσα λέγονται επιβάλλονται συχνά από πολιτικές επιδιώξεις και ιδιοτελή συμφέροντα που υποστηρίζονται και υποστηρίζουν κομματικούς μηχανισμούς.

Τα κόμματα είναι από τη φύση τους ιδιοτελή με την ιδιοτέλειά τους να αυξάνει όσο περισσότερο απέχουν από την εξουσία, γεγονός που τα αναγκάζει να βαφτίζουν το κρέας, ψάρι.

Η τακτική αυτή, της αντιστροφής εννοιών, έχει τελευταία βρει συμμάχους έναν σημαντικό αριθμό επιστημόνων που εις το όνομα ενός αμετάκλητου δογματισμού υποτάσσουν την ελευθερία της γνώσης και της αναλυτικής σκέψης στις ανάγκες του όποιου μηχανισμού παρέχει ασφάλεια στους δύσκολους καιρούς που περνάμε...

Θεωρώ επομένως ότι στους τομείς που θα βλαφτούν καίρια, σε περίπτωση άρνησης ή παύσης πληρωμών όπως αυτή η μερίδα συμφερόντων υποστηρίζει, θα είναι εκτός από τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζομένων, οι καταθέσεις και η κάθε δυνατότητα άμεσου δανεισμού που θα τόνωνε την επιχειρηματικότητα και θα χάραζε την ελπίδα...

Επιχειρηματικότητα.

Αναλυτικότερα, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των Ελληνικών επιχειρήσεων, είναι ως επί το πλείστον εισαγωγικές και εφόσον υπάρξει παύση πληρωμών, θα κλείσουν λόγω αυξημένου προβλήματος ρευστότητας αλλά και της μειωμένης ζήτησης.

Η παύση πληρωμών θα επιβάλει αυτόματα υψηλούς δασμούς στα εισαγόμενα είδη διότι δεν θα έχουμε την ευχέρεια να καλύπτουμε διαφορετικά το εμπορικό μας έλλειμμα που παρά την αναμενόμενη μείωσή του θα απαιτεί ακόμα δραστικότερη μείωση. Θυμίζω ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο φόρος «πολυτελείας» σε αγαθά όπως οι έγχρωμες CRT τηλεοράσεις ξεπερνούσε το 120%! Έκτοτε συνηθίσαμε να ζούμε με τα καταναλωτικά αγαθά και σήμερα δεν υπάρχει σπίτι, ακόμα και μεταξύ των πτωχότερων, χωρίς τις βασικές συσκευές υποβοήθησης του νοικοκυριού και της διασκέδασης (λευκές ηλεκτρικές συσκευές, συστήματα ήχου και λοιπά gadgets όπως τα απειράριθμα μοντέλα κινητών τηλεφώνων)

Οι εξαγωγικές αντιθέτως επιχειρήσεις θα τα πάνε καλύτερα εφ’όσον τα εξαγόμενα προϊόντα τους θα γίνουν ανταγωνιστικά, όχι λόγω φτήνιας αλλά ποιότητας διότι την φτήνια θα τη δίνουν και οι ανταγωνίστριες Βαλκανικές χώρες.

Η οικοδομή όμως θα παγώσει και οι εξαρτώμενες επιχειρήσεις θα καταρρεύσουν διότι τα δάνεια με ψηλά επιτόκια θα αφαιρούν κάθε προοπτική αποπληρωμής ενώ παράλληλα δεν θα χρειάζονται κατοικίες, με τους ξένους εργάτες να έχουν αποχωρήσει και τον πληθυσμό να βαίνει μειούμενος λόγω ανέχειας και αυξανόμενου δημογραφικού. Να θυμίσω ότι η μεγάλη άνθηση της οικοδομής την περίοδο της δικτατορίας, όταν ο πλούτος ήταν περιορισμένος, είχε εντελώς διαφορετικά ποιοτικά στοιχεία. Εχρηματοδοτείτο χάριν της μικρής συναλλακτικότητας σε χρήμα που απαιτούσε το σύστημα της αντιπαροχής, τα μετρητά δηλαδή που άλλαζαν χέρια ήταν πολύ λίγα λόγω της ιδιομορφίας της ανταλλαγής (Bartering) και οι οικονομίες των νοικοκυριών αναλογικά μεγαλύτερες λόγω της ανασφάλειας που επικρατούσε. Σήμερα οι καταθέσεις έχουν καταρρεύσει πλην εξαιρέσεων λόγω του ότι προηγήθηκε περίοδος υπερβολικής πιστωτικής επέκτασης αφήνοντας στις θέσεις των καταθέσεων τρύπες ρευστότητας. Άρα, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επαναληφθεί το «θαύμα» για το οποίο επαίρετο η χούντα ή ακόμα και η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η αναγκαστική εσωστρέφεια θα έχει και τα καλά της. Θα δημιουργήσει συνθήκες «άνθησης» νέων επιχειρήσεων που θα απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική κατανάλωση. Θα επανέλθουν αρκετές βιοτεχνίες που θα στηθούν με μηδαμινά κεφάλαια και θα παράγουν προϊόντα που σήμερα εισάγονται.

Σε κάποιες περιπτώσεις ο εξαναγκασμός στην εσωστρέφεια θα έχει δημιουργικά χαρακτηριστικά και έτσι θα δούμε να αναπτύσσονται ξανά στην Ελλάδα τεχνολογικοί τομείς που θα έχουν συνεργούς την γνώση με το χαμηλά μισθολόγια.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις η γεωργία θα επιστρέψει σε τομείς που δεν στηρίζονται μόνο στις επιδοτήσεις αν και αυτοί οι τομείς είναι λιγοστοί μιας και μέχρι σήμερα οι τυφλές επιδοτήσεις και τα πάμφθηνα εργατικά των ξένων είχαν δώσει στην αγροτική κερδοσκοπία ότι θα μπορούσε να λάβει ερήμην των αναγκών του Ελληνικού λαού όπως το κακής ποιότητας βαμβάκι παραγόμενο με τερατώδη σπάταλη νερού σε ξερικά χωράφια.

Παράλληλα όμως θα επανακάμψουν τα φασονάδικα για τους ξένους όπως ακριβώς συμβαίνει στη Νότια Ιταλία που παράγει για όλη την Ευρώπη από εργάτες που ζουν μαζικά σε συνθήκες σκληρές, όχι πολύ διαφορετικές εκείνων των μέσων του 19ου αιώνα στην βιομηχανική Αγγλία.

Επομένως, εκτός εξαιρέσεων, η δραματική υποβάθμιση από την αναγκαστική εσωστρέφεια που θα φέρει η παύση πληρωμών θα μετατρέψει τις κατακτήσεις της αριστεράς (όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται...) σε κατακτήσεις δουλείας... και θα είναι αυτοί που θα επωμιστούν την βασική ευθύνη για την τραγική κατάληξη μιας χώρας που σήμερα μπορεί να έχει γονατίσει αλλά μάχεται...

Οι προτάσεις των επιστημόνων της αριστεράς θα φέρουν την οριζοντίωση των δεικτών με τις όποιες προοπτικές ανάκαμψης να εκτείνονται πέραν της δεκαετίας ακόμα και με τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις. Μας υπόσχονται καλλίτερες μέρες για να μας προσφέρουν εκείνες που έφεραν τον Σπάρτακο στα τείχη της Ρώμης.

Ξένες επενδύσεις

Οι επενδύσεις θα πάρουν χρόνο για να επιστρέψουν διότι ο επενδυτής δεν κοιτά μόνο την φτήνια των εργατικών χεριών αλλά και το θεσμικό και φορολογικό πλαίσιο που θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί αντί να εμβαλωθεί όπως παραμένει η σημερινή τακτική. Αυτό θα συμβεί μόνο αν η γραφειοκρατία αντιμετωπιστεί ριζικά και όχι με ευχολόγια.

Η γραφειοκρατία όμως δεν διαιωνίζεται χάριν και μόνο της ανάγκης συναλλαγής με την εκάστοτε εξουσία.

Όταν ένας ολόκληρος λαός αποδέχεται το φακελάκι ως επιβράβευση των παρεχόμενων υπηρεσιών που λαμβάνει δεν αλλοιώνει με την ανοχή του το ήθος εκείνων που μας διοικούν αλλά ολόκληρης της κοινωνίας. Όλοι έχουμε ευθύνη.

Όταν τα συνδικάτα προτείνουν τα στελέχη τους σε κομματικούς θώκους τότε δεν αγωνιούν για το καλό του εργάτη αλλά για το συμφέρον της κομματολάγνου ελίτ που τα διοικεί.

Όταν υπάρχουν εισαγγελικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι στελέχη του ΟΛΠ και του ΟΣΕ ελάμβαναν επί συναπτά έτη αμοιβές για ψεύτικες υπερωρίες κλέβοντας το Ελληνικό κράτος και δεν κινείται κανείς εναντίων τους δεν πρόκειται για ενδιαφέρον στον εργάτη αλλά για εκείνο της κομματικής ελίτ που μοιράζεται στο σκοτάδι το προϊόν της παρανομίας.

Αυτά ως φαινόμενα κοινωνικής σήψης δεν θα αλλάξουν ούτε θα μετριαστούν με την παύση πληρωμών αλλά αντίθετα θα βρουν μιμητές διότι η ένδεια θα αυξήσει τις πιέσεις για συναλλαγή και διαφθορά.

Η εργατική τάξη δεν γίνεται επομένως καθόλου προφανές πως θα αποκτήσει εργασιακό ήθος και προσήλωση που θα ανταγωνίζεται εκείνη των γειτόνων μας. Η ένδεια και η εξαθλίωση από την καταβαράθρωση των αμοιβών που θα ακολουθήσει την παύση πληρωμών, δεν θα αφήσει κανένα περιθώριο ταξικής αναβάθμισης ούτε καν σε εκείνους που επί τριακονταετία αύξαναν συστηματικά τις προοπτικές τους. Η ζωή δεν θα τραβήξει καμία ανηφόρα και ο διθυραμβικός επαναστατικός ενθουσιασμός του Μίκη Θεοδωράκη θα μείνει κενός ουσίας και ελπίδας.

Η ζωή θα πάει στην κατηφόρα και θα βρεθεί μακριά από κάθε ανηφόρα...

Παραδείγματα αυτής της εσωστρέφειας βλέπουμε επί δεκαετίες σε χώρες όπως το Ιράν. Εκεί ο δογματισμός και η αποξένωση από τις πραγματικές αξίες της ζωής χάριν στις εμμονές ενός Θεοκρατικού καθεστώτος έφεραν τη χώρα σε μια κατάσταση εξομάλυνσης προς τα κάτω δηλαδή ισονομίας και ισοκατανομής στην φτώχεια... Ίσως πείτε ότι τουλάχιστον πέτυχαν την πολυπόθητη κοινωνική δικαιοσύνη μέσα από την φτώχεια... Αν αυτή είναι η επιδίωξη του πολιτικού δογματισμού των αριστερών επιχειρηματιών που υιοθετούν την παύση πληρωμών τότε ας την δοκιμάσουν αυτοί οι λίγοι αναμεταξύ τους... Εμείς, οι άλλοι, οι πολύ περισσότεροι, δεν χρωστάμε για κανένα λόγο ένα τέτοιον υποβιβασμό των ελπίδων και των προοπτικών μας...

Ήδη στο Ιράν και πολύ περισσότερο στην Κούβα διαφαίνονται τα πρώτα σημάδια κατάρρευσης των εκεί καθεστώτων με τις εξελίξεις που θα επακολουθήσουν να είναι καταλυτικές για τις απολυταρχικές και αυτόκλητες διοικήσεις τους. Οι άνθρωποι μέσα από τη χαρά που θα τους προσφέρει η ελπίδα της ελευθερίας, χωρίς την υποστήριξη των διεφθαρμένων μηχανισμών που τους καταπιέζουν, θα οδηγήσουν ξανά τις χώρες αυτές σε πρωτόγνωρα επίπεδα προόδου, ευμάρειας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αναμφίβολα μέσα σε ένα κυκεώνα ανταγωνιστικής φτώχειας και ένδειας θα προκύψουν επενδυτικές ευκαιρίες. Μόνο που οι επενδυτές αναγνωρίζουν τα χαρακτηριστικά του επενδυτικού περιβάλλοντος και τα εκμεταλλεύονται τόσο περισσότερο όσο αυτά αποκαλύπτουν αδυναμίες. Η φτώχεια φέρνει χαμηλότερους μισθούς αλλά και χαμηλότερες προοπτικές. Εάν η COSCO ανέλαβε ήδη να διαχειριστεί δυο προβλήτες στον Πειραιά με ένα ανταγωνιστικό μίσθωμα αύριο τα νέα μισθώματα θα είναι πολύ ευτελέστερα και εμείς ποιο αδύναμοι να τα αρνηθούμε... διότι θα τα έχουμε απόλυτη ανάγκη.

Επιπλέον, κανένας επενδυτής δεν μένει σε μια χώρα όπου έχουν προηγηθεί κρατικοποιήσεις. Στην Βραζιλία μπορεί να μπήκαν πολλοί ξένοι επενδυτές που αγόρασαν σχεδόν ότι θα μπορούσε να αγοραστεί αλλά σε μια χώρα που προμήνυε λόγω μεγέθους μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και συνεπακόλουθα ωφελημάτων για τους επενδύοντες. Στην Ελλάδα ποιος τομέας παραγωγικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να προσφέρει τέτοιες δυνατότητες εκτός από τον τουριστικό. Ναι σε αυτόν μπορούσαμε να διατηρούμε κάποια ελπίδα αλλά θα είναι αρκετή; Πως θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε από εκείνα που θα ρίχνουν οι συνδαιτυμόνες του γλεντιού στο πάτωμα. Όσο πλούσιο και αν είναι το τραπέζι των τουριστικών εταιρειών (Tour Operators) τα κόκαλα που θα πέφτουν θα παραμένουν κόκαλα...

Οι σοβαρές επενδύσεις απαιτούν φερεγγυότητα και σταθερότητα. Μια χώρα που έγραψε στα υποδήματά της τις συμφωνίες που η ίδια υπέγραψε δεν θα μπορέσει να εξασφαλίσει φερεγγυότητα για πολλά, πολλά χρόνια ούτε ελπίδα για επενδύσεις παρά μόνο υπό συνθήκες νεοδουλείας. Φαίνεται ότι το Σπαρτακιακό εγχείρημα δίνει ακόμα ελπίδες σε όσους φρόντισαν να υιοθετήσουν ακόμα και το όνομά του για την πολιτική ανορθοδοξία που πρεσβεύουν...

Οι γειτονικοί συσχετισμοί και οι γεωπολιτικές επιδιώξεις.

Χωρίς καμία αμφιβολία η παύση πληρωμών, που έτσι και αλλιώς είναι ανέφικτη βάσει του υπογεγραμμένου μνημονίου, θα μας φέρει σε ισοδυναμία με τις βόρειες βαλκανικές χώρες και σε απόλυτη μειονεξία απέναντι στην Τουρκία.

Η αφερεγγυότητα μας δεν θα τρομάξει μόνο τους δανειστές μας και τους εν δυνάμει επενδυτές αλλά θα οδηγήσει σε πολύ ποιο επικίνδυνες καταστάσεις.

Θα αναθαρρέψει τις γεωπολιτικές βλέψεις των ανατολικών μας γειτόνων ενώ εμείς θα έχουμε εγκαταλείψει το πλοίο της ΕΕ νομισματικά αλλά και πολιτικά ώστε να προσβλέπουμε σε όποια βοήθεια.

Θα βρεθούμε μόνοι στις ορέξεις των ισχυρών πλέον γειτόνων μας και στις παθογένειες μιας εσωτερικής πολιτικής μερίδας που συνεισέφερε πολλά στο Μικρασιατικό όνειδος.

Η ελπίδα

Η ελπίδα για τη χώρα μας δεν βρίσκεται όπως έγινε προφανές στις εμμονές μερικών ατόμων που αν και λίγοι και επιστημονικοφανείς απεργάζονται το καλό του τόπου.

Η ελπίδα θα έλθει από την αυξημένη συνειδητότητα που φέρνει καθημερινά η κρίση στις πόρτες μας. Θα συνειδητοποιήσουμε τότε ότι οι πρακτικές της χάρτινης ευτυχίας και της υποκριτικής διάθεσης που σκέπαζε την καθημερινότητά μας θα είναι αδιέξοδες.

Θα συνειδητοποιήσουμε ότι το δημόσιο δεν μπορεί να είναι ο εργατοπατέρας των Ελλήνων και η γραφειοκρατία η κόρη που απαιτεί συνέχεια χαρτζιλίκι. Η συνειδητότητα αυτή θα γεννήσει φρέσκους βλαστούς και μέσα από τα καμένα της κρίσης θα φανούν τα βλαστάρια της ελπίδας.

Οι νέοι βλαστοί μπορεί να πάρουν καιρό για να πρασινίσουν το τοπίο και να προσφέρουν την δροσιά τους αλλά η φωτιά (κρίση) θα τους έχει τουλάχιστον απολυμάνει από τις αρρώστιες του παρελθόντος...

Παύση πληρωμών!!!

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 18η Ιουνίου 2010)

Τις προάλλες, σε μια επίσκεψή μου στο Δημαρχείο Κηφισιάς, τράβηξε την προσοχή μου ένα μικρού σχήματος έντυπο με βαθυστόχαστους τίτλους του επιπέδου «Όχι στη Νέα Κατοχή»

Από κάτω συνέχιζε με υπότιτλους: «Έξω το Ευρώ, Έξω από την Ε.Ε., Στάση πληρωμών στο «χρέος», Κρατικοποίηση των Τραπεζών...»

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι επρόκειτο για φαινόμενο του καύσωνα που ενέσκηψε μαζί με το σκληρό φετινό καλοκαίρι κάπως πρώιμα...

Όμως ρίχνοντας μια ποιο προσεκτική ματιά είδα ότι επρόκειτο για σκεπτικό που υπέγραφαν αρκετοί συμπολίτες μας και μάλιστα προοδευτικοί επιστήμονες αν και αριστεροί...

Μα θα πείτε: Oι αριστεροί είναι προοδευτικοί, τι το περίεργο; διότι επιθυμούν διακαώς την ανανέωση του σαθρού καπιταλιστικού συστήματος που ενέσκηψε και στη χώρα μας και έγινε η αιτία όλων των δεινών...

Άρα, όποιος θέλει την ανανέωση και έχει πρόγραμμα και μέθοδο όπως ο κάθε επιστήμονας και επιπλέον είναι αριστερός, έχει τα εχέγγυα να είναι προοδευτικός...

Έτσι τουλάχιστον θέλουν να πιστεύουν για τον εαυτό τους οι αριστεροί επιστήμονες και σε μεγάλο βαθμό το έχουν πετύχει διότι έχει καθιερωθεί η έννοια του προοδευτισμού ως συνώνυμη του αριστερισμού ή μάλλον είχε. Eίχε τότε που ο φασισμός είχε διαλύσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας με τις παραπλανητικές αναφορές στα δίκαια των εργαζoμένων και η αλλαγή, βασισμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη και ισονομία, ήταν στοιχείο προοδευτισμού.

Η κεκτημένη όμως ταχύτητα αποδοχής αυτών των θέσεων και η αδιαφορία στο να αναθεωρούμε έννοιες και δεδομένα που εκφράζονται από αυτές, μας έφεραν στην εποχή της παρανόησης και της κακοχρησίας των όρων ώστε ένας επιστήμονας να διατηρεί δογματικές θέσεις όπως αυτές της αριστεράς και ένας βαμμένος δογματικός να αποκαλείται προοδευτικός.

Προοδευτικός όμως σε τι; Στην επαναφορά του κρατικού καπιταλισμού και στην ασυδοσία της κρατικής και ασύδοτης γραφειοκρατίας που κατέστρεψε και τις ελάχιστες ελπίδες του υπαρκτού σοσιαλισμού να επιβιώσει; Γιαυτό τον προοδευτισμό μιλάμε;

H μήπως μιλάμε για τον προοδευτισμό που προτείνει: Χαλάστε τα όλα, γκρεμίστε τα όλα, κόψτε κάθε δεσμό με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και επιστρέψτε στο παρελθόν, στην ανέχεια του παρελθόντος, στην φτώχεια και στην ανημποριά ώστε οι πλούσιοι να φτωχύνουν τόσο που η εξομάλυνση των κοινωνικών διαφορών να φέρει επιτέλους την πολυπόθητη κοινωνική δικαιοσύνη...

Ω ποια μωρία και ποια υποκρισία αφού άλλες είναι οι ενδόμυχες σκέψεις και οι σκοπιμότητες του επανεμφανισθέντος αριστερίστικου προοδευτισμού που δείχνει να αγαπά μανιωδώς το παρελθόν για να μπορέσει έτσι να κάνει το θαυμαστό άλμα προς το μέλλον...

Για να δούμε όμως πόσο εφικτό είναι αυτό το άλμα προτείνω να περιηγηθούμε στο «παρελθόν» που στην προκείμενη περίπτωση είναι συνυφασμένο με την αποδοχή της Χρεοκοπίας ή την Στάση Πληρωμών.

Η Στάση Πληρωμών σημαίνει είτε περίοδο χάριτος στην αποπληρωμή των χρεών της χώρας προς τρίτους είτε ολοκληρωτική παραγραφή τους με την δικαιολογία του «Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος...» είτε ακόμα και συνδυασμό τους.

Και στις τρεις περιπτώσεις θα διαμορφωθεί χιονόμπαλα επιπτώσεων στην παγκόσμια και την Ελληνική οικονομία που τρέμω και στην σκέψη να την ψελλίσω...

Οι Ελληνικές τράπεζες που έχουν επενδύσει στα Ελληνικά ομόλογα μεταξύ 40 και 50 δις Ευρώ θα χρεοκοπήσουν. Εδώ, όλο το πακέτο στήριξης ήταν 28 δις και άρκεσε για να μπαλώσουν χωρίς να επιλύσουν ριζικά το πρόβλημα ρευστότητας που έφερε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

Να σημειωθεί ότι και η πρόσφατη υποβάθμιση των Ελληνικών ομολόγων από την Moody’s θα ήταν εντελώς καταστροφική αν δεν είχε προηγηθεί η απόφαση της ΚΤΕ να κάνει δεκτά τα κρατικά ομόλογα έναντι μετρητών μέχρι το τέλος του 2011.

Οι ξένες τράπεζες, οι οποίες κατέχουν τον κύριο όγκο των ομολόγων, θα αντιμετωπίσουν τεράστια πρόσθετα ανοίγματα που λόγω του πολλαπλασιαστικού τρόπου δημιουργίας της τραπεζικής ρευστότητας (διότι ασφαλώς κανείς δεν είναι αφελής για να πιστέψει ότι υπάρχουν όλα αυτά τα τρισεκατομμύρια ρευστό σε άμεση εμπράγματη αξία) θα είναι καταστροφικά.

Θυμίζω ότι όπως δημιουργήθηκε η τεράστια ρευστότητα που οδήγησε σε επίπλαστη ευμάρεια τους κατοίκους της γης την περίοδο 1996 - 2006 έτσι, αλλά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, δημιουργήθηκε και η μαύρη τρύπα που ρούφηξε την υπερβολή. Στη μαύρη αυτή τρύπα χάθηκε περισσότερο από το 90% της αξίας και του πλούτου των γιγάντιων τραπεζών Bank of America και Citibank.

Οι τράπεζες όμως είναι ο μοχλός λειτουργίας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Αν οι τράπεζες χάσουν την ρευστότητά τους τα κράτη αδυνατούν να δανειστούν όχι για κανένα άλλο λόγο παρά για να πληρώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζομένων. Ούτε λόγος να γίνεται για τις όποιες επενδυτικές ανάγκες ή τις ανάγκες ρευστότητας της επιχειρηματικής κοινότητας την οποία οι αριστεροί επιστήμονες επιθυμούν διακαώς να κρατικοποιήσουν.

Τους διαφεύγει φαίνεται ότι η κρατικοποίηση δεν αλλάζει τις δομές λειτουργίας του συστήματος όσον αφορά την δημιουργία ρευστότητας, υπεραξίας και πλούτου και αν δεν παράγεται πλούτος για να χρησιμοποιηθεί, έστω με αυστηρά κοινωνικά κριτήρια, τότε όλοι, του επιχειρηματικού κράτους συμπεριλαμβανομένου, θα τρωμε τις σάρκες μας ή άλλως τα ήδη ισχνά αποθεματικά μας μέχρι τελικής εξάντλησής τους.

Η έλλειψη ρευστότητας θα οδηγήσει όλα τα συστήματα, και εκείνα με ισχυρή κρατική παρουσία, σε επιθανάτιο ρόγχο. Άλλωστε σε κανένα κομουνιστικό κράτος δεν υπήρξε άρνηση συνεργασίας σε αντικείμενα τραπεζικής με τους καπιταλιστές και αν αυτή δεν υπήρχε, η επιβίωση του υπαρκτού σοσιαλιστικού εγχειρήματος επί 70 χρόνια θα ήταν απολύτως αδύνατη.

Άρα, και αν όλα παρέμεναν ίδια, η έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών θα ήταν αρκετή για τη διακοπή κάθε δραστηριότητας. Θα επρόκειτο για όλεθρο αντίστοιχο με αυτόν που είδαμε σε ταινίες αναπαράστασης του τι θα συνέβαινε μια μέρα μετά από έναν υποτιθέμενο πυρηνικό όλεθρο... Οι κάτοικοι των πόλεων, δεν θα πέθαιναν μεν από την φωτιά του ωστικού κύματος και την ραδιενέργεια αλλά από την ανέχεια όπως κατά την περίοδο της κατοχικής πείνας.

Ακόμα και αν αντιταχτεί το επιχείρημα ότι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν και θα συνεχίσουν να λειτουργούν με κοινωνικά κριτήρια, το ερώτημα παραμένει ως προς την εξεύρεση ρευστότητας εφόσον η υπάρχουσα θα έχει καταστραφεί και οι εγγυήσεις ή η ασφάλεια από τους μηχανισμούς των διατραπεζικών αγορών δεν θα υπάρχουν.

Στην Αργεντινή π.χ. δεν έγινε απόλυτη στάση πληρωμών, αλλά κούρεμα (σμίκρυνση των υφιστάμενων δανειακών υποχρεώσεων) μέσα από ένα νόμισμα που δεν είχε καμία παγκόσμια απήχηση και επομένως δεν μπορούσε να παρασύρει τις τράπεζες δανειστές στον όλεθρο, παρά το ότι ο δανεισμός ήταν σε δολάρια. Η ζημιά σταματούσε εκεί, στην Αργεντινή, και δεν επηρέαζε το δολάριο. Η Ελληνική ζημιά θα επεκταθεί σαν φωτιά σε όλη την Ευρώπη! Αν οι Λατίνοι είχαν ένα ενιαίο νόμισμα και συνέβαινε ότι συνέβη στην Αργεντινή τα αποτελέσματα της κατάρρευσης θα ήταν πολύ ποιο έντονα σε όλη την λατινική Αμερική και κατ’ επέκταση στην Παγκόσμια τραπεζική αγορά.

Ας δούμε όμως και μια σειρά από άλλες επιπτώσεις φαινομενικά λιγότερο σημαντικές αλλά ικανές, η κάθε μια από μόνη της, να έχουν καταλυτικές επιπτώσεις στην συνέχεια του Ελληνικού κράτους όπως το γνωρίζουμε τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Οι καταθέσεις:

Οι καταθέσεις των πάντων, θα κοπούν κατά αναλογία με την ισοτιμία της υποτιθέμενης Νέας Δραχμής προς το Ευρώ.

Αν αυτή είναι (το πιθανότερο) στο 50% του Ευρώ τότε είτε θα χαθεί η αξία τους κατά 50% αλλά θα λαμβάνουν δραχμικό επιτόκιο πληθωριστικών προδιαγραφών, όπως την δεκαετία 1985 - 1995 (18% - 20% έναντι πληθωρισμού 25%, που έκανε τους καταθέτες να διατηρούν την ψευδαίσθηση του πλουσίου...) είτε, στην καλύτερη περίπτωση, θα αποδίδουν σχεδόν μηδενικό επιτόκιο αλλά θα κρατήσουν την αξία του κεφαλαίου σε Ευρώ.

Και τα δυο είναι μη επιθυμητές καταστάσεις σε σχέση με την τρέχουσα ενώ θα διευρυνθεί ξανά η κοινωνική ανισοκατανομή. Οι νέες καταθέσεις εννοείται ότι θα έχουν την δυσμενέστερη τύχη.

Δανεισμός:

Με την αντιστοιχία της Νέας Δραχμής έναντι του Ευρώ το χρέος ακόμα και αν ακυρωθεί κατά το ήμισυ θα επανέλθει ως οφειλή στο 100% λόγω της απομείωσης των δυνατοτήτων της χώρας να το αποπληρώσει με το πληθωρισμένο του νόμισμα. Ακόμα και οι υπάρχουσες δυνατότητες αποπληρωμής θα οφείλονται στην αποτρόπαιη κλοπή του ιδρώτα των εργαζομένων πέρα της αρχικής απομείωσης κατά 50% της αγοραστικής του δύναμης (σε εισαγόμενα αγαθά) που θα προέλθει από τον πληθωρισμό!!!

Δηλαδή ο εργαζόμενος και θα χάσει ακαριαία το 50% της αγοραστικής του δύναμης έναντι του κόσμου των εισαγόμενων αγαθών (δηλαδή σχεδόν όλων) και θα συνεχίσει να την χάνει λόγω υπερπληθωρισμού... (Αυτός ο φόβος του υπερπληθωρισμού είναι που επιβάλει στο ΔΝΤ ελέγχους για την συγκράτησή του ώστε να μη δημιουργείται καταστροφικός στασιμοπληθωρισμός που απαξιώνει τους κόπους επαναφοράς των δανειζόμενων οικονομιών σε τροχιά ανάπτυξης)

Άρα η χώρα, εκτός του ότι θα έχει ένα τεράστιο χρέος να αποπληρώσει, εκτός αν καταφύγει σε ολοκληρωτική άρνηση ευθυνών αποπληρωμής, θα βρεθεί σε αδυναμία οποιουδήποτε νέου δανεισμού για την εκπλήρωση λοιπών υποχρεώσεων της ακόμα και ως εγγυήτρια προς τρίτους.

Επομένως, η οικονομία θα κλείσει και οι εισαγωγές όλων των αγαθών συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων θα σταματήσουν ή θα περιοριστούν δραματικά. Αν θελήσει κάποιος να βρει αντίστοιχο παράδειγμα στον κόσμο θα αποτύχει. Στην Κούβα π.χ. όταν πέτυχε η επανάσταση που έτσι και αλλιώς έγινε σε συνθήκες σήψης και απαξίωσης της κυβέρνησης Μπατίστα, με την συμμετοχή μερικών εκατοντάδων ανταρτών που δεν έγιναν ποτέ περισσότεροι από λίγες χιλιάδες με την ολοκλήρωση του αγώνα τους (πρόκειται για επιχείρηση επιπέδου μάχης του Ελληνικού εμφυλίου...) στηρίχτηκαν στην Σοβιετική ένωση δηλαδή στην εμπειρία που εξυπηρετούσε τα στρατιωτικοπολιτικά συμφέροντα της υπερδύναμης έναντι των ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Εμάς, στην Ελλαδίτσα ποιος θα μας κάνει τον καλό Σαμαρείτη και για ποια πολιτικοστρατιωτικά συμφέροντα. Ας είναι καλά η δυναμική Τουρκία που θα εξυπηρετήσει αυτά τα συμφέροντα αδιαφορώντας για τη δική μας μοίρα...

Δεν είναι ανάγκη βέβαια να τονίσω ότι ο δανεισμός για οποιαδήποτε οικοδομική δραστηριότητα θα είναι εκτός σκέψης λόγω των υψηλών επιτοκίων που θα είναι αναγκαία για την στήριξη μιας στοιχειώδους ρευστότητας σε όσες τράπεζες θα έχουν επιβιώσει, ακόμα και αν έχουν κρατικοποιηθεί.

Το κράτος θα εφαρμόζει πιστά την λογική του πληρώνω εφ’οσον έχω, αντί του πληρώνω και μετά ψάχνω να τα βρω... Οι όποιες κατακτημένες με μακρόχρονους αγώνες ασφαλιστικές εγγυήσεις και εργατικά δικαιώματα θα καταπέσουν πολύ ποιο απότομα από ότι σήμερα που η κατάσταση ελέγχεται λόγω προγραμματισμένης αντιμετώπισης της κρίσης.

Οι μισθοί και οι συντάξεις επομένως, ακόμα και αν παραμείνουν ονομαστικά ίδιοι, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις ομαλότητας, θα έχουν την μισή αγοραστική αξία που θα συνεχίζει να μειώνεται εφ’οσον όλα σχεδόν τα αγαθά θα εισάγονται.

Συνεχίζεται την επόμενη Παρασκευή.

Χαιρετίσματα στο Σπύρο τον Ελληναρά, όπου και αν είναι...

Τις προάλλες έλαβα από ένα καλό φίλο, με έντονη ευαισθησία στα τρέχοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, το ακόλουθο email.

Πρόκειται για μια ιστορία που, όσο και αν φαίνεται υπερβολική, συμπεριλαμβάνει όλα εκείνα που περισσότερο ή λιγότερο συνετέλεσαν στο να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε σήμερα.

Μάλιστα, ο Σπύρος είναι υπαρκτό πρόσωπο αλλά η ύπαρξή του δεν έχει καμία σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι όσα κατέφερε αυτός τα κατάφεραν και πολλοί άλλοι αλλοιώνοντας τον κοινωνικό ιστό και το περί δικαίου και ισονομίας αίσθημα ενός ολόκληρου λαού.

Άρα η κρίση που μαστίζει τη χώρα δεν ήλθε ξαφνικά ούτε είναι έργο της “Τρόϊκας” όπως συνηθίσαμε να λέμε...

Η κρίση που ήλθε για να μείνει θα διαρκέσει τόσο όσο εμείς δεν παύουμε να λειτουργούμε καθ’ εικόνα και ομοίωση του Μπάρμπα Σπύρου του Ελληναρά...

«Στα μέσα του 1970, με την μεταπολίτευση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του “εθνάρχη” με τα πυκνά και άτσαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα μαζί με τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. “Αυτοεξορισμένος” κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κοροΐδα τους Σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνει δήλωση πως το δικό του κάηκε… Κρατική ασφάλεια και κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο Σπύρος με το καινούριο Volvo.

Mε το Volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου και κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία, στο τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Τα νοίκιασε σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη του και κάθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωνε με γοργούς ρυθμούς τα πάντα.

Στις αρχές του 1980, το σχέδιο των κυβερνώντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια ήταν. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε τυχαία στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια “δεξιές” εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο Πρωθυπουργός με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το Volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με χαμηλωμένα καθίσματα από δερματίνη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κίνημα.

Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αν και τα πήγαινε μια χαρά με τους Ευρωπαίους εταίρους. Το σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο” ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρις εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’... όχι, όχι Μακρόνησο..., πιο δύσκολη, στην ξενιτιά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. Οπου υπήρχαν Αμερικάνικες και Αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν, έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα “αλλαγή”, Πακέτα Ντελόρ, λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο Μάλμπορο να εξέχει από την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της “μπέμπας” σε ρόλο κομπολογιού και το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη, πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να “σηκώσει” το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι πίστα, άσπρη κάλτσα, μαύρο λουστρίνι εισαγωγής. Λεφτά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις λαχουρέ γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι - παχύς χρυσός με μια τεράστια πράσινη πέτρα. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πόρνες.
Αρχές της δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν “ενεργός” πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που “κατέβαινε” στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα, πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωριτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στις τσέπες τους κι όλοι ήταν μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα. Όλα, με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά, κυλάγανε ήρεμα. Άλλωστε, ο διευθυντής του σχολείου είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα.
Ο Σπύρος είχε καημό, ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του έκατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εκδότη και του μεγαλέμπορου... Αργότερα, με ποιους θα γίνονταν οι μπίζνες; Mε αγνώστους; Με τους συμμαθητές του φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου, πήγε δυο χρόνια διακοπές... στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο Μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γέηλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμένταρι, ίδια με αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας... Πρωθυπουργός!

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν, “πτυχιούχος”, κι άνοιξε, με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις, διαφημιστική εταιρία. Για ξήγα του μπαμπά επρόκειτο. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε αβέρτα δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000 Ευρώ, οργάνωση εκθέσεως Υπουργείου. Τουρισμού 900.000 Ευρώ, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000 Ευρώ, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 Ευρώ... και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και υπηρεσίες “Μίντια” στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο..., ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά πάντα με “διαγωνισμό”… διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με επιδοτήσεις για stage) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα αποδείχτηκε ότι ήταν ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένους και “πετυχημένους” αεριτζήδες έβλεπες παντού. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο Toyota Celica με το αεροδυναμικό μπουρί από πίσω και πήρε μια Cayenne μαύρη, την τούρμπο με τα φιμέ τζάμια. Ήθελε να δημιουργεί εντυπώσεις ενώ ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του φρόντισε τον αριθμό κυκλοφορίας. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, και για αυτό το Cayenne το “έβαλε” στην off shore που είχε ήδη ιδρύσει στην Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για τις περιπετειώδεις νύχτες στο Κολωνάκι, κοντά στου Σημίτη, για να τον χαιρετάνε και οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί, έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βέβαια, διότι δεν ήταν σύμβουλος, απλά πελάτες τους είχε από τα κονέ του μπαμπά. Ο μπάρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του “δουλεύοντας” το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο σε κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και ούτε πατούσε ποτέ το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο έδινε τηλεφωνικώς τις πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που έφερε απ´ τη Σουηδία για να του θυμίζει την ξενιτιά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο του εξοχικό, στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα και κάτι... ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο ενώ έτρωγε και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο για να διαπιστεύει το status του. Και μέσα σε όλα δεν ξέχασε τα σκυλάδικα. Λίγο άλλαξαν οι συνήθειές του από τα σπάταλα και ηρωικά 80ς. Άλλωστε το κόλπο του χρηματιστηρίου του άφησε πολαααααά κέρδη.

Συνέχιζε να είναι μέσα σε κομπίνες που φούσκωναν τις ανύπαρκτες ουσιαστικά από πλευράς δραστηριότητας εταιρίες πιο γρήγορα κι από την φαρίνα Γιώτης. Όταν όμως δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία, τσουβαλάτα και έμειναν εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του, δίπλα στο πατρικό του, που δεν είχε προνοήσει το ίδιο και ξέμεινε με τις υποσχέσεις του Σημίτη ότι το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο, τα έχασε όλα και αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Του έστειλε στεφάνι αλλά δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, διότι ήταν σε επιτροπή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, πατέρας και γιος μπήκαν στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρριο, Ολυμπιακά Έργα και κατασκευές... ότι μπορεί ή δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερνε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος είχε ακόμα και την δική του δάδα για την μεταφορά της φλόγας για 50 ολόκληρα μέτρα... αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν “καμένες” επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την τεράστια πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου εκεί έχασα τα ίχνη του μπάρμπα Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν έγκαιρα την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι και ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που του έστησε ο Ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως να τη γλιτώσουνε. Ίσως να αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα όμως, αν και το 95% κοιμάται ακόμα ήσυχο, νανουρισμένο από τη μέθη της ευμάρειας που μόλις τελείωσε..., αφού φρόντισαν γιαυτό οι πληρωμένοι τελάληδες της δημοσιογραφίας..., παραμένει ένα 5% που αγωνιά διότι αισθάνεται ότι αποτελεί γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλέξανδρου. Το λιγοστό αυτό 5% έχει επίγνωση του που παει η πατρίδα με την συστηματική άρνηση των πολλών, που αφού γλέντησαν μέσα σε μια εικονική ευμάρεια, να δείξουν και το παραμικρό ίχνος αιδού ή μεταμέλειας και να αποδεχτούν τα μέτρα που με αγωνία πασχίζει να εφαρμόσει ο μοιραίος της δυναστείας των Παπανδρέου"

Καλή σου τύχη μπάρμπα Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά...»
Εμείς, οι λίγοι, θα παλέψουμε και, αν η μοίρα μας είναι ίδια με του Πρωθυπουργού, θα πέσουμε όπως τότε στην Πόλη... Άλλωστε μερικές χιλιάδες ήταν στα τείχη της βασιλεύουσας... Οι πολλοί, οι δεκάδες χιλιάδες έκαναν λιτανείες ή περιδιάβαιναν προβάλλοντας τα επιχειρήματα για το μεγαλείο της Τουρκιάς. Ο μέγας Σουλτάνος, ο Μωάμεθ ο Β’ ο πολιορκητής ήταν φίλος... Ε αφού έχρισε Πατριάρχη των υπόδουλων τον Γεννάδιο Σχολάριο τι θα ήταν, εχθρός;

"Ανεβάζει" στα 290 δολ. τους μισθούς η Foxconn

Η ακόλουθη ενημέρωση (βλέπε http://www.emea.gr/article/89499/) έχει τεράστια σημασία....

Για σκεφτείτε!!! Σε τόπους εργασίας με χαρακτηριστικά sweat room όπου πριν λίγα χρόνια ο μηνιαίος εργατικός μισθός ήταν λίγα μόνο δολάρια (περίπου 60) και ο ύπνος σε χώρους μαζικής ύπνωσης που μάλλον χοιροτροφία θύμιζαν, σήμερα οι μισθοί ανέβηκαν στα 290 δολάρια.

Πρόκειται για συγκλονιστική αλλαγή ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη αύξηση του 70%.

Από την άλλη, στην Ελλάδα οι μισθοί κατέβηκαν στα 580 Ευρώ διαμορφώνοντας μια σχέση με την Κίνα της τάξης (σχεδόν, με την πτώση του €) του διπλάσιου.

Είναι συγκλονιστικό διότι αυτή η αλλαγή συσχετίσεων δείχνει την ωρίμανση της Κινεζικής οικονομίας.

Δείχνει όμως ταυτόχρονα και το κλείσιμο - γεφύρωμα της ανισορροπίας εν είδη συγκοινωνούντων δοχείων που διαμόρφωσε την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική αναταραχή.
Να θυμίσω ότι αν δεν υπήρχε αυτή η ανισορροπία κανένας κερδοσκόπος δεν θα μπορούσε να παίξει το παιχνίδι του όπως και με την Ελλάδα αν δεν ήταν εν αδυναμία.

Άρα τα πράγματα δείχνουν ότι η παγκόσμια εξισορρόπηση έρχεται πολύ γρηγορότερα από ότι νομίζαμε.

Επί τη ευκαιρία είδατε κανένα μεγαλόσχημο οικονομολόγο της Αμερικής να το τονίζει αυτό; Τα δοκτορά των καθηγητών των ΗΠΑ έχω την εντύπωση πως θα πρέπει να παίρνουν σειρά για τον καταστροφέα εγγράφων..

Τι λετε;

"Ανεβάζει" στα 290 δολ. τους μισθούς η Foxconn
http://www.emea.gr/article/89499/

Δευτέρα, 07 Ιουνίου 2010 07:44

Η ταϊβανέζικη Foxconn Technology, η οποία τροφοδοτεί μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες υπολογιστών, όπως οι Dell, Apple, Hewlett - Packard και στην οποία έχουν καταγραφεί μία σειρά από αυτοκτονίες εργαζομένων της στα εργοστάσιά της στο Σενζέν της Κίνας, ανακοίνωσε πως θα αυξήσει κατά 70% τα ημερομίσθια των Κινέζων που απασχολούνται στις εγκαταστάσεις της.

Έτσι από την 1η Οκτωβρίου η εταιρεία θα αυξήσει τους μισθούς των εργαζομένων που απασχολούνται στα εργοστάσιά της στο Σενζέν από 1.200 σε 2.000 γιουάν (290 δολάρια), ανακοίνωσε εκπρόσωπος της Foxconn.

Βαμπίρ και κανίβαλοι.

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 4η Ιουνίου του 2010)

«Η επιμήκυνση της ζωής μας θα γίνει μια γοητευτική περιπέτεια μόνο αν μας αγαπούν οι νέοι, μόνο αν έγκαιρα φτάσουμε σ’ένα νέο, δίκαιο συμβόλαιο ανάμεσα στις γενιές»

Αυτά έγραφε ο Μιμής Ανδρουλάκης το 2004, ελάχιστα μετά την λήξη των Ολυμπιακών αγώνων υπενθυμίζοντας ότι δεν θα πρέπει να μας συνεπάρει ο ενθουσιασμός της πετυχημένης διεξαγωγής τους διότι δεν έλυσε.
κανένα δομικό πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας.

Βέβαια το ασφαλιστικό είχε αποτελέσει την καυτή πατάτα επί σειράς κυβερνήσεων από αυτή της ΝΔς, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, μέχρι τις δυο διαδοχικές κυβερνήσεις του Σημίτη.

Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή το θέμα ξεχάσθηκε διότι όλα χαρωπά εξελίσσονταν και προβληματισμός δεν υπήρχε...

Όμως το ασφαλιστικό παραμένει το σκουλήκι που πλησιάζει την καρδιά του μήλου και αν δεν το προλάβουμε, το μήλο θα πέσει και μαζί του κάθε ελπίδα αντιμετώπισης του ελλείμματος διότι τα δυο θέματα είναι αλληλένδετα.

Πρακτικά, πρόκειται για την άλλη όψη του ιδίου νομίσματος.

Η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής σπατάλης, όσο και αν είναι επιβεβλημένη υπό τις παρούσες συνθήκες του υπερελλείμματος, δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα, αλλοιώνοντας τις σχέσεις εισφοροληπτικότητας και διανομής που επί πολλά χρόνια τραβούσαν την προσοχή των αναλογιστών, οι οποίοι αγωνιούσαν για το πόσο θα παρέμενε εφικτό να απολαμβάνουμε συντάξεις μετά από μερικά χρόνια.

Όσο περιορίζονται οι εργαζόμενοι και κατ επέκταση οι ασφαλιστικές τους εισφορές τόσο μειώνεται η ήδη περιορισμένη δυνατότητα των ασφαλιστικών ταμείων να καλύπτουν τα κενά τους και να είναι συνεπή με την απόδοση των συντάξεων.

Θα πείτε ίσως ότι στα πλαίσια της νέας δημοσιονομικής πολιτικής οι συντάξεις περικόπτονται και έτσι το κράτος με την ευρεία έννοια έχει περισσότερα να διαθέσει σε περισσότερους συνταξιούχους.

Άλλωστε, με την επέκταση του εργασιακού ορίζοντα ή την ηλικία του εργαζόμενου, πέρα από την οποία θα καταβάλλονται οι συντάξεις, τα χρήματα που έχουν αποταμιευτεί θα αυγαταίνουν και θα φθάσουν.

Όμως ο παρατηρητικός αναγνώστης θα πρόσεξε ότι είπα «Τα χρήματα που έχουν αποταμιευτεί» Ποια χρήματα θα ρωτήσει και με το δίκιο του. Το Ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα έχει την μορφή του «Pay as you go», ακολουθεί δηλαδή τη λογική του βλέποντας και κάνοντας ή εισπράττοντας και πληρώνοντας!!!

Εμείς βέβαια το «εισπράττοντας και πληρώνοντας» το αντιστρέψαμε σε «πληρώνοντας και εισπράττοντας» με αποτέλεσμα να κοιτάμε με καθυστέρηση αν έχουμε χρήματα στο ταμείο και όταν δεν έχουμε να ζητάμε από το Υπουργείο οικονομικών να βάλει τη διαφορά...

Αυτό είναι το φοβερό Ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα που συνδυάζει σε ένα μεγάλο κουβά τις συντάξεις με την υγειονομική περίθαλψη διαμορφώνοντας ένα οργανωτικό και διαχειριστικό έκτρωμα του οποίου καμία ορθολογική αντιμετώπιση δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα.

Βέβαια, θα πείτε ότι το ίδιο σύστημα έχει υιοθετήσει και η Γερμανία. Ναι και στη Γερμανία ακολουθείται η παρωχημένη λογική του «pay as you go» διότι αυτή ταιριάζει στην κουλτούρα των βορειοευρωπαίων που δεν είχαν μέχρι πρόσφατα εμπιστοσύνη στις καπιταλιστικές επενδυτικές συνήθειες.

Όσοι μελέτησαν την άνοδο του Χιτλερισμού στην εξουσία θα ξέρουν πολύ καλά ότι μια από τις εμμονές του ήταν η αντικαπιταλισμός. Ο Γερμανός πιστεύει στην σκληρή δουλειά και μέσω αυτής στην βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου. Δεν ακολούθησε ποτέ, σε ευρεία κλίμακα, τη λογική των επενδύσεων και κερδών από το αυγάτεμα των επενδύσεων σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Άλλωστε αυτό ακριβώς είναι που διαφοροποιεί σήμερα την πολιτική της κυρίας Merkel έναντι των Γάλλων και ασφαλώς των Άγγλων με τους οποίους τελευταία οι σχέσεις δεν διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνες της ψυχροπολεμικής περιόδου...

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί έχουν μία διαφορετική κουλτούρα, συντηρητική για τους εθισμένους στα μαγικά του Χουντίνικου Καπιταλισμού, η οποία όμως τους επιτρέπει ακόμα και σήμερα να εμπορικά πλεονάσματα αντί για ελλείμματα καλύπτοντας έτσι τις αυξανόμενες ασφαλιστικές τους ανάγκες.

Όμως και εκεί το δημογραφικό πρόβλημα είναι τεράστιο. Επιπλέον, οι ξένοι εργάτες που συνεισέφεραν στο Γερμανικό Βιομηχανικό θαύμα έφυγαν από τη χώρα και έγιναν αυτόματα καθαροί εκροείς για το σύστημα. Δεν προσφέρουν τίποτα πλέον στη Γερμανική οικονομία με το να απολαμβάνουν μέρος των κόπων τους. Πρόκειται για κατάσταση που θα αντιμετωπίσουμε σε λιγότερο από δυο δεκαετίες και εμείς στην Ελλάδα λόγω των πολυάριθμων αναλογικά Αλβανών και λοιπών εργατών που θα επιστρέφουν μαζικά στις χώρες τους.

Τα μέτρα που έχουν παρθεί στην Γερμανία από το 1992 χαρακτηρίζονται από συστηματική αυστηροποίηση που έχει προ πολλού αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης στα επιζητούμενα να εφαρμοστούν και στη χώρα μας επίπεδα ενώ οι συντάξεις υπολείπονται πάντα των μισθών (δεν υπερβαίνουν ποτέ το 70%) και ασφαλώς δεν προσδιορίζονται βάσει του τελικού έτους μισθοδοσίας.

Άρα «Pay as you go» οι Γερμανοί «Pay as you go» και οι Έλληνες, μόνο που στην Ελλάδα για πολλούς ίσχυσε η Οργουελική θεώρηση στη «φάρμα των Ζώων» όπου κάποιοι είναι ποιο ίσοι από τους άλλους και επομένως ποιο ευνοημένοι.

Εμείς πήραμε το «εισπράττοντας και πληρώνοντας» και το κάναμε «πληρώνοντας και εισπράττοντας» χωρίς έλεγχο ή προοπτική και σαν να μην έφτανε αυτή η επιπολαιότητα, προσθέσαμε το πληρώνοντας βάσει των πολλών (τελευταίο έτος μισθοδοσίας) και εισπράττοντας βάσει των λίγων.

Είναι εύλογο επομένως ότι όταν έχεις άγνοια του ποιες ακριβώς είναι οι εισπρακτικές σου δυνατότητες, όταν σε φθείρει η χαώδης κατάσταση των περισσότερων από 100 μέχρι πρότινος ασφαλιστικών ταμείων (που σήμερα είναι 13 με προοπτική να γίνουν 3) δεν μπορείς να έχεις ψευδαισθήσεις για το ότι οδηγείσαι με ταχύτητα σε τοίχο.

Και όμως, εν μέσω αυτής της πραγματικής αγωνίας, ανακοινώθηκε μόλις μια νέα αναλογιστική μελέτη η οποία μεταθέτει την κορύφωση του προβλήματος στο 2030.

Με έκπληξη άκουσα τα αποτελέσματα αυτής της πολύ πρόσφατης μελέτης και η δυσπιστία μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη από το παρελθόν, ιδιαίτερα όταν άκουσα ότι στοχεύει στο να πείσει τα υπουργεία εργασίας και οικονομικών ότι τα μέτρα που λαμβάνονται είναι περισσότερο από υπερβολικά και ασφαλώς αντεργατικά.

Έχοντας εκφράσει την δυσπιστία μου στα πολιτικοποιημένα αν όχι και κομματικοποιημένα συμπεράσματα της πρόσφατης μελέτης της ΓΣΕΕ, θα επιστρέψω στην ουσία του προβλήματος.

Από την στιγμή που δεν κτίσαμε ένα αποταμιευτικό σύστημα που να λειτουργεί ανεξάρτητα με στόχο την μεγιστοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών εισφορών, στελεχωμένο από έμπειρους διαχειριστές, αντί των κουμπάρων και των πρώην στρατιωτικών, δεν έχουμε ελπίδα να αυξήσουμε ποτέ αυτά που δεν μαζέψαμε και δεν επενδύσαμε... Επενδύσεις με το μαχαίρι στο λαιμό δεν λέγονται επενδύσεις ούτε επιτρέπονται... Τέτοιες επενδύσεις λέγονται αρπαχτές και τα οφέλη της κάθε αρπαχτής καμία σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα των ασφαλιστικών ταμείων παρά μόνο με τις τσέπες των Παπαμαρκάκηδων.

Ακόμα και η αξία της ακίνητης περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ παρότι πιστεύεται το αντίθετο.

Αν το ταμείο είναι άδειο η μόνη ελπίδα στηρίζεται στις τρέχουσες ασφαλιστικές εισφορές των νέων που χρηματοδοτούν την υγειονομική περίθαλψη και συνταξιοδότηση των ηλικιωμένων.

Και όσο η ανεργία αυξάνεται, οι ξένοι εργάτες φεύγουν και οι μισθοί συρρικνώνονται τόσο λιγότερα είναι αυτά που συγκεντρώνονται για να καλύψουν τις συντάξεις και την περίθαλψη των ηλικιωμένων.

Με άλλα λόγια, οι ηλικιωμένοι κρέμονται στην κυριολεξία στις δυνατότητες των νέων να τους συντηρήσουν παρότι στη χώρα μας πιστεύεται το αντίθετο, ότι δηλαδή οι νέοι συντηρούνται από τους ηλικιωμένους μιας και εισέρχονται αργά στο χώρο της εργασίας.

Πόσο όμως μπορεί να συνεχιστεί αυτό;

Ως πότε θα υπάρχουν δικαστικοί που θα απολαμβάνουν συντάξεις των 6.000 € και θα διατυμπανίζουν με προκλητική αμετροέπεια ότι τους αξίζουν, ότι τους το οφείλει η κοινωνία και ότι έτσι πρέπει...

Ως πότε θα συναντώ διδασκάλους που θα μου εκμυστηρεύονται ότι μόλις πάρουν σύνταξη, η σύνταξή τους θα είναι μεγαλύτερη από τον μισθό τους;

Ως πότε οι νέοι θα αναγκάζονται να δουλεύουν για το παρόν εκείνων που σύντομα θα μας αφήσουν και όχι για το δικό τους μέλλον;

Αν θελήσουμε να δούμε με απόλυτη ειλικρίνεια το σύστημα που έχουμε θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για Αλβανική πυραμίδα...

Καμία πυραμίδα όμως δεν έχει μέλλον γιαυτό και κατέρρευσε πρόσφατα η ιδιωτική ασφαλιστική Ασπίς Πρόνοια. Μπορεί να λέγεται ότι ο μεγαλομέτοχος αφαιρούσε κεφάλαια αλλά το βασικό αίτιο της κατάρρευσης ήταν οι εγγυημένες υψηλές αποδόσεις σε σχέση με τις ολοένα μειούμενες εισπράξεις.

Ακόμα και αν το Ελληνικό κράτος αποφάσιζε να χρηματοδοτεί αενάως τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα το μπορούσε διότι δεν θα είχε ποτέ επαρκή κεφάλαια.

Αυτή και μόνον αυτή είναι η αιτία της αυστηρότητας με την οποία θέτουν το πλαίσιο της δημοσιονομικής πολιτικής τα στελέχη του ΔΝΤ. Δυστυχώς δεν μάθαμε να αντικρίζουμε την αλήθεια κατάματα ούτε μάθαμε να σκεπτόμαστε ορθολογικά. Ότι αγγίζει το προσωπικό μας συμφέρον είναι ταμπού ή εξαιρείται ενώ επικρατεί το συναίσθημα και ο παρορμητικός θυμός σε κάθε τι που αντιτίθεται σε αυτά που θεωρούμε κεκτημένα.

Ένα ακόμα από τα προβλήματα του ανορθολογισμού που χαρακτηρίζει το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι και η ανεπάρκεια των χρημάτων που οδηγούνται σε παραγωγικές επενδύσεις και καινοτόμες εφαρμογές από νέους.

Όταν οι συντάξεις απορροφούν δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό από τα διατιθέμενα χρήματα οι νέοι είτε μένουν άνεργοι είτε χρηματοδοτούμενοι από τους συνταξιούχους για να ξημεροβραδιάζουν στα καφέ. Ακόμα και τότε που βρίσκουν εργασία, αυτή είναι δυσανάλογα κακοπληρωμένη μη επιτρέποντάς τους να στήσουν οικογένεια, να αποκτήσουν παιδιά βελτιώνοντας το δημογραφικό και να γίνουν πραγματικά παραγωγικά άτομα στην κοινωνία.
Η ελληνική κοινωνία με αυτό τον τρόπο αφαίρεσε επί σειρά δεκαετιών το παραγωγικό κόκκινο αίμα των νέων και το αντικατέστησε με το σκούρο των Βαμπίρ και των Κανίβαλων, μιας κοινωνίας δηλαδή παρωχημένων αναχωρητών.

Το θέμα δεν αντιμετωπίζεται ασφαλώς με το να αφήσουμε τους γέροντες στη τύχη τους και καμία κοινωνία δεν είναι κοινωνία ανθρώπων αν στερεί από τους λιγότερο ικανούς την δυνατότητα μιας ευπρεπούς διαβίωσης.

Όμως εκείνο που χρειάζεται είναι να αλλάξει η σχέση μεταξύ εκείνων που ανατέλλουν για τα προσφέρουν τον δυναμισμό της νιότης και εκείνων που δύουν απορροφώντας ότι μπορούν.

Δεν είναι δυνατόν να βασιστεί μια κοινωνία στην συντήρηση του αναχωρητισμού.

Οι παραγωγικές δυνάμεις είναι με τους νέους. Το ρίσκο της επιχειρηματικότητας επίσης. Η δυνατότητα του να δημιουργούν και να ονειρεύονται το πώς θα ξαναδημιουργήσουν, το ιδιαίτερο στοιχείο τους.

Άρα η γοητευτική περιπέτεια της ζωής θα μείνει πραγματικά γοητευτική, όταν η συμφιλίωση βασισμένη στον ορθολογισμό της φύσης γίνει ξανά ο κανόνας που θα καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τις δομές της πολιτείας.

Ο Ιδεολογικός δογματισμός...

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκα στην εφημερίδα Κηφισιά την 28η Μαϊου 2010)

Όποτε διαβάζω τις θέσεις κάποιου Μαρξιστή Οικονομολόγου δεν μπορώ να αποφύγω τον παραλληλισμό με την υποκρισία και την ηθική καταβαράθρωση που έφερε στις δυτικές κοινωνίες ο θρησκευτικός δογματισμός.

Όπου δόγμα και υπολειμματική ηθική υποβοηθούμενη από κατάφορη διαστρέβλωση της αλήθειας που αντιλαμβάνεται ο νους του μέσου ανθρώπου.

Αλλά επειδή ο γράφων δεν αποσκοπεί σε φιλοσοφικές αναζητήσεις παρά στο να παρουσιάσει με παραδείγματα τις λογικές μεθόδευσης που σχεδόν δογματικά επιχειρούν να καθορίσουν την σημερινή κρίση ως αποτρόπαιο έγκλημα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ενάντια στην αθώα τάξη των εργαζομένων, θα επιστρέψει σε μερικά από όσα ειπώθηκαν και εντυπωσίασαν, σε πρόσφατο τριήμερο συνέδριο με τίτλο «Μαρξισμός 2010» στην ΑΣΟΕΕ.

Όσο λιγότερα χρήματα δαπανηθούν από το δημόσιο για κοινωνικά προγράμματα τόσο περισσότερα θα διασωθούν για να καταβληθούν για τις επισφαλείς απαιτήσεις τους, ισχυρίζεται ο καθηγητής Μαϊκλ Χάτσον, που έγινε γνωστός για την εναντίωσή του στις προσπάθειες της κυβέρνησης του Προέδρου Μπούς να διοχετεύσει τις ασφαλιστικές εισφορές των μισθωτών στο χρηματιστήριο. Η θέση του Καθηγητή Χάτσον ήταν ότι αυτή η κίνηση θα ήταν απλά προς όφελος των κερδοσκόπων.

Όσοι θυμούνται τις αντίστοιχες παρεμβάσεις από τις διοικήσεις των Ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων θα νομίζουν ότι βρήκαν έναν απολογητή ενάντια στη συμφορά που αν είχαμε προσέξει θα είχαμε προλάβει.

Εκείνο ασφαλώς που δεν γίνεται φανερό στον επιπόλαιο παρατηρητή είναι το ποιοι τελικά θα οφελούντο από την επένδυση σε μετοχές εισηγμένων εταιρειών στα Αμερικανικά χρηματιστήρια.

Το συμπέρασμα του καθηγητή Χάτσον είναι παρόμοιο με το να ισχυρίζεται κάποιος ότι η τάση για επενδύσεις σε γη έχει σαν μοναδικό κίνητρο τις προμήθειες των κτηματομεσιτών, ότι δηλαδή το 2% είναι τόσο ισχυρό που παρακινεί το 98% να ακολουθήσει τις βουλήσεις του.

Το γεγονός ότι η αγορά μετοχών αποβλέπει στην στήριξη των επενδυτικών πρωτοβουλιών για την ανάπτυξη της υποκείμενης εταιρείας αγνοείται...

Το γεγονός ότι ο Bill Gates δημιουργεί λογισμικό για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των χρηστών προσωπικών υπολογιστών και όχι για να κερδίζουν οι μεταπράτες δηλαδή οι χρηματιστές και οι λοιποί μεσάζοντες στην διακίνηση των μετοχών του, αγνοήθηκε.

Έμεινε μόνο η κερδοσκοπία, ο δόλος και η κατά του κεφαλαίου εμμονή ώστε να παραμείνει το περίγραμμα, το κέλυφος της Μαρξιστικής χροιάς του λόγου, διότι Μαρξισμός που δεν κατακεραυνώνει το κεφάλαιο δεν είναι Μαρξισμός που να αξίζει το όνομά του...

Δεν είναι όμως μόνο η εμμονή στην αντικαπιταλιστική θεώρηση που υποσκάπτει την σοβαρότητα των επιχειρημάτων του καθηγητή Χάτσον που δεν έχασε την ευκαιρία να γίνει ακόμα και σύμβουλος του ναού του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, της Wall Street, αλλά και της Αμερικανικής τράπεζας Chase Manhattan.

Το επικίνδυνο σημείο αυτών των θέσεων είναι το να προβάλλεται ως κακή η τοποθέτηση των ασφαλιστικών διαθεσίμων σε μετοχές, λες και υπάρχει εναλλακτικό αντικείμενο τοποθέτησής τους, ιδιαίτερα όταν τα ποσά είναι ιλιγγιώδη για να κάθονται στα σεντούκια των τραπεζών με αποδόσεις της τάξης του 0.5 % -- 1% ενώ οι διαχειριστές τους επιμένουν να πιέζουν για ολοένα υψηλότερες αποδόσεις που θα εξασφαλίσουν γενναιότερες συντάξεις στους δικαιούχους τους.

Εκείνο που θέλει να μας πείσει, με αρκετή δόση υποκρισίας, ο κύριος καθηγητής, είναι ότι υπάρχουν ακόμα τρόποι ασφαλούς πολλαπλασιασμού των διαθεσίμων όπως στη βιβλική Καναά, όπου ο Ιησούς πολλαπλασίασε τα Ψάρια και το Ψωμί για να καλύψουν την πείνα του μεγάλου πλήθους που είχε συρρεύσει να τον ακούσει.

Υπάρχει όμως ένα ακόμα ποιο επικίνδυνο σημείο από την αβασάνιστη υιοθέτηση του εκλαϊκευτικού Μαρξισμού σε θέματα χρηματοπιστωτικής ανάλυσης και εφαρμογών για τα οποία δεν φτιάχτηκε διότι δεν αφορούσαν τον Μαρξ οι σημερινοί προβληματισμοί του πως το κεφάλαιο μπορεί να αναγεννηθεί ώστε να προσφέρει σε εύλογο χρονικό διάστημα την οικονομική ευμάρεια που οι λαοί επιθυμούν.

Ποιο είναι αυτό το πολύ επικίνδυνο σημείο;

Απλά το ότι άλλο είναι οι μετοχές που έχουν ένα απλό υποκείμενο, την επένδυση στην εταιρία που παράγει αγαθά ή υπηρεσίες και άλλο τα σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα που έχουν ως υποκείμενο πολύπλοκες και ασυνάρτητες σχέσεις, από τις αυξομειώσεις των νομισμάτων μέχρι τα καιρικά φαινόμενα, τις συμπεριφορές των οποίων εκφράζουν μαθηματικά μοντέλα που ετοιμάζουν νυχθημερόν τα καλύτερα μυαλά του κόσμου, μόνο και μόνο διότι η ικανότητά τους να κερδίσουν στις μάχες του ανταγωνισμού είναι βραχύβια. Σε ελάχιστο χρόνο η γνώση που τα χαρακτηρίζει αποκρυπτογραφείται και αντιγράφεται με την αξία τους να εκπίπτει.

Τα προϊόντα όμως αυτά έγιναν η αιτία δημιουργίας του πλούτου που εικονικά ή πραγματικά γεύτηκε η εργατική και η μεσαία τάξη τα τελευταία 30 χρόνια.

Αν περιμέναμε να αναπτύξουμε τη διεθνή οικονομία με απλές επενδύσεις σε μετοχικές αξίες ή την άμεση χορήγηση των τραπεζικών διαθεσίμων σε νέους δανειζόμενους θα ήμασταν ακόμα στο αναπτυξιακό περιβάλλον της δεκαετίας του 60 ή έστω του 70 και ασφαλώς φτωχότεροι εφόσον θα ήμασταν πολυπληθέστεροι.

Άρα εκείνο που κάνει ο καθηγητής Χάτσον είναι να βάζει στο ίδιο καλάθι οτιδήποτε μέσο ή εργαλείο χρησιμοποιεί το κεφαλαίο για να αναπτυχθεί και επιπλέον να δημιουργεί φόβο που αναγκάζει, όσους είχαν την τάση να ρισκάρουν, διαχέοντας την δική τους παρόρμηρη και ενεργητικότητα στο σύνολο της οικονομίας, να καταλαγιάζουν εξανεμίζοντας κάθε επενδυτική τους διάθεση ή πρωτοβουλία και οδηγώντας έτσι σε συρρίκνωση τους διαθέσιμους χρηματοοικονομικούς πόρους και πηγές πλούτου για όλο τον κόσμο και πρωτίστως για τους φτωχούς, εφόσον αυτοί μπορεί να μην επενδύουν σε χρηματιστηριακά προϊόντα αλλά αναμφίβολα επιδιώκουν να αποκτήσουν ένα σπίτι για να μείνουν και ένα αυτοκίνητο για να πηγαίνουν στις δουλειές τους.

Ο καθηγητής Χάτσον μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι είναι λανθασμένη επιλογή το να τοποθετούμε τα χρήματά μας σε επενδυτικά προϊόντα αλλά δεν μας λέει τίποτα για το πως οι εναλλακτικές τοποθετήσεις μας σε τραπεζικούς λογαριασμούς θα μας εξασφαλίσουν τα αναμενόμενα...

Έρχεται στη χώρα μας και μας προκαλεί να εναντιωθούμε στις μη εκλεγμένες διοικήσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών που έχουν το θράσος να μας επιβάλλουν στυγνά αντιδημοκρατικά και αντιλαϊκά μέτρα με το να θέλουν να πάρουν τα εισοδήματα που ομολογουμένως με κόπο αποκτούμε για να αποκατασταθούν οι δανειστές μας που μας επέτρεψαν στο παρελθόν να ζούμε με εικονική ευμάρεια αναντίστοιχη των παραγωγικών μας δυνατοτήτων.

Αντισταθείτε δηλώνοντας άρνηση πληρωμών, κάνετε όπως η Αργεντινή που συμφώνησε να καταβάλει μόνο το 30% των οφειλών της, επιμένει παραμελώντας ηθελημένα να προσθέσει ότι μετά από αυτό το «κούρεμα» το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της χώρας συρρικνώθηκε κατά 60%

Μας προτείνει να μη δεχτούμε τα τερτίπια της κυρίας Μέρκελ η οποία ερμήνευσε λανθασμένα το άρθρο 122.2 της ευρωπαϊκής συνθήκης, το οποίο επιτρέπει τον δανεισμό σε κυβερνήσεις κάτω από έκτακτες συνθήκες. Μας επισημαίνει ότι θα πρέπει να αρνηθούμε την ερμηνεία με την οποία απαντήθηκε η αγωνία μας για την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων διότι το πρόβλημα της Ελλάδος όπως και της Λετονίας δεν είναι προσωρινό αλλά δομικό και μόνιμο...

Γιατί ρωτά, να αναγκαστούν οι εργαζόμενοι να καλύψουν την υπεροψία των κερδοσκόπων που σας δάνειζαν χωρίς φραγμούς;

Ας πάρουν αυτοί το ρίσκο της επιπόλαιης στάσης τους να σας δανείζουν ανεξέλεγκτα, χάνοντας τα χρήματα που τους χρωστάτε Ας γίνουν έτσι οι επισφάλειές τους βουνό, ας πανε στον αγύριστο και ας μείνετε εσείς οι αθώοι εργαζόμενοι των λαών ελεύθεροι να γελάσετε με τα χάλια των αφελών πιστωτών σας... γιουχάρετέ τους, γιαουρτώστε τους, κράξτε τους... είναι εχθροί σας... οι ταξικοί σας αντίπαλοι και σε ένα πόλεμο κάποιος πρέπει να νικήσει, γιατί να μην είστε εσείς οι νικητές;

Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες αλλά τα τελευταία λόγια δεν είναι αυτολεξεί του καθηγητή Χάτσον μιας και ο ρόλος του δεν επιτρέπει τέτοια εκφραστική ελευθεριότητα, αλλά αυτά ακριβώς εννοούσε.

Με άλλα λόγια ο καθηγητής Χάτσον, σημαντικός σύμβουλος εκείνων που έστησαν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, φορώντας την Μαρξιστική του προβιά, ήλθε στη χώρα μας με το βάρος των περγαμηνών του να μας βροντοφωνάξει:

Μην πληρώσετε! Μην εκχωρείτε τα δικαιώματά σας στους πιστωτές σας... Βγείτε από το Ευρω «δένοντας» τα χρέη σας σε δραχμές και μετά αφήστε την δραχμή να διολισθήσει μειώνοντας τα χρέη σας... Μαγεία!!!

Αυτό θα πει μάγος, εξ Αμερικής μιας και οι εξ Ανατολής μάγοι κουβαλούν πλέον τον φόβο του τρομοκράτη και έχασαν την δημοφιλία τους.

Οι δυτικοί Μάγοι όμως παραμένουν Μάγοι και μας προτείνουν μέσα από ένα Μαρξιστικό ιδεολογικό πρότυπο να βάλουμε φωτιά στο σπίτι μας, στην Ευρώπη στην οποία γίναμε μέλος καταβάλλοντας πολύ προσπάθεια έστω με αμφισβητούμενη εντιμότητα. Το πετύχαμε όμως και ωφεληθήκαμε τα μάλλα.

Οι δυτικοί Μάγοι αδιαφορούν για το ότι η Ευρώπη σήμερα μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε την απερισκεψία μας, απερισκεψία για την οποία δεν είναι υπεύθυνη όσο και αν έκανε πως δεν έβλεπε επί μακρόν τις σπατάλες μας... Σαφώς και δεν είναι η Γερμανία υπεύθυνη για τον υπερκαταναλωτισμό μας που έφτασε στο σημείο να προκαλεί τον κάθε συνετό επισκέπτη από τον βορρά.

Αυτή την ευμάρεια όμως, όσο και αν μαγειρέψαμε τα νούμερα της αλήθειας, την χρωστάμε στην Ευρώπη, την χρωστάμε στο Ευρω και τώρα που αποκαλύφτηκε ο δόλος μας, έρχεται ένας Αμερικανός καθηγητής να μας πει να τους προδώσουμε ξανά... Να τους αφήσουμε να φάνε την σκόνη μας, να τους εκβιάσουμε κουρεύοντας τα δανεικά με τη δική μας ψιλή μηχανή.

Αφήστε τα κορόιδα να πάρουν το ρίσκο τους... Αφού σας δάνειζαν καλά να πάθουν...

Το ότι ένα σημαντικό τμήμα του χρέους έχει αποκτηθεί από Ελληνικές τράπεζες και τις έχει στερήσει, λόγω χαμηλής αξιολόγησης, από πολύτιμη ρευστότητα αγνοείται προκλητικά... Σιγά μη λάβει υπόψη του ένας καθώς πρέπει Μαρξιστής τους κανόνες της Βασιλείας ΙΙ που καθορίζουν την δυνατότητα κάθε χρηματοπιστωτικού ιδρύματος να δανείζει ανάλογα με την ποιότητα των διαθεσίμων του.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι με εκπλήσσει αυτή η Μαρξιστική ανάλυση κάνοντας με να αναρωτηθώ τι θα έλεγε ο ίδιος ο Μαρξ αν ζούσε σήμερα.

Πολύ φοβάμαι ότι θα έκανε ότι και ο Ιησούς όταν διαπίστωσε ότι οι ντόπιοι έμποροι είχαν μετατρέψει τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου, θα έπαιρνε δηλαδή τον βούρδουλα και θα μαστίγωνε αλύπητα τις πλάτες των αχρείων Μαρξιστών εξ Αμερικής που έρχονται τάχα να μας συμβουλέψουν αλλά είναι βέβαιο ότι στην πραγματικότητα συνεχίζουν το δόγμα της αντιευρωπαϊκής λογικής των ΗΠΑ, αυτό που θέλει την ενωμένη Ευρώπη να παραμένει όνειρο.

Είναι το δόγμα που εκφράζουν οι πολύχρωμοι και γραφικοί πλέον απόστολοι που σε κάθε ευκαιρία περνούν τον Ατλαντικό για να μας μαγέψουν με τις αλλοπρόσαλλες μίξεις των θεωρημάτων τους.

Είναι οι αξιολογητές με το ανήθικο παρελθόν, που παραφυλάνε για να μας καταφέρουν, και μαζί με μας σε ολόκληρη την Ευρώπη, το τελειωτικό κτύπημα.

Είναι οι Ρουμπίνιδες που άφησαν την ανατολή για τα λερά αργύρια της δύσης.