Ο πόλεμος της (χρηματοοικονομικής) φούσκας και οι ψευδαισθήσεις των λαϊκιστών.

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 12η Φεβρουαρίου 2010)

Άκουγα μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του Μίμη Ανδρουλάκη στη ΕΡΤ για το επείγον της διευθέτησης της κρίσης που ενέκυψε στη χώρα μας όχι ως εισαγόμενη αλλά ως εγγενής και αποκαλυφθείσα σε μια περίοδο που τα “στραβά μάτια” των ξένων είδαν επιτέλους την αλήθεια. Επί του προκειμένου ο Μίμης επέμενε στο ότι σε περίοδο πολέμου δεν διαβουλεύεσαι αλλά πολεμάς.

Τα “στραβά μάτια” τα έκαναν όμως οι Ευρωπαίοι εταίροι μας με την κάλυψη διεθνών χρηματοοικονομικών οίκων που από το 2002 μύριζαν ψητό (υψηλότατες ομολογιακές αποδόσεις) και έμπαιναν για να πάρουν μεζέ ενώ συχνότατα στρογγυλοκάθονταν...

Έτσι εξηγείται ότι στα τέλη του 2009, οι ξένοι επενδυτές διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα αξίας 216 δις ευρώ, που αντιπροσώπευαν το 72% του εξωτερικού χρέους της χώρας μας και το 90% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της.

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα των εφημερίδων μόλις μια μέρα μετά τον τελευταίο δανεισμό με επιτόκιο 6.2% αντιλαμβανόμαστε την “φοβία” τους για την “επικείμενη” πτώχευση της χώρας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για φοβία αλλά για προσχεδιασμένη κερδοσκοπία.

Πέντε δισεκατομμύρια ευρώ ζητήσαμε την προπερασμένη Δευτέρα αλλά είκοσι πέντε μας προσέφεραν μέσα σε τρεις μόλις ώρες! Του σκοτωμού έτρεχαν οι επίδοξοι δανειστές να μας δώσουν τα δισεκατομμύριά τους.

Τούτο διότι όσο και αν το επιτόκιο του 6,2% είναι ελκυστικό στις σημερινές συνθήκες σε καμιά περίπτωση δεν είναι επιτόκιο με το οποίο δανείζει κανείς τα ωραία του δισεκατομμύρια για πέντε χρόνια σε μια χώρα που χρεοκοπεί από τον Μάρτιο ως τον Ιούνιο κατά τα δημοσιεύματα!

Γιαυτό έγινε χαμός για να μας δανείσουν. Γιαυτό οι επενδυτές όρμησαν σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον» όπως έγραφε στην πρώτη σελίδα της η αμερικανική “Γουόλ Στριτ Τζέρναλ” ενώ οι “Φαϊνάνσιαλ Τάιμς” του Λονδίνου συμπλήρωναν “Οι επενδυτές έτρεξαν σαν κοπάδι να αγοράσουν την πρώτη φετινή έκδοση ελληνικών ομολόγων”.

Ο επικεφαλής μάλιστα του Global Fixed Income της Schroders, Nick Gartside υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Νεκτάριο Νώτη του CapitalTV, ότι, παρά το ότι κατά τις προβλέψεις του τα spread των Ελληνικών Ομολόγων θα παραμείνουν υψηλά τους επόμενους μήνες, θα ήταν διατεθειμένος ως διαχειριστής χαρτοφυλακίου να επενδύσει ακόμα και το 20% των διαθεσίμων του σε Ελληνικά Ομόλογα!!!

Σίγουρα ο Nick Gartside δεν είναι ήρωας ούτε έχει αποφασίσει να τερματίσει την καριέρα του με αφελείς συστάσεις.

Η κρίση που ενέκυψε λόγω της υπερχρέωσης του Ελληνικού κράτους διαμορφώνει ευκαιρίες και αυτές ακριβώς προσπαθούν να ενδυναμώσουν οι εκάστοτε κερδοσκόποι μεγιστοποιώντας τις αποδόσεις τους σε ένα ατελεύτητο παιχνίδι ρίσκου απόδοσης.

Είναι επομένως προφανές ότι ο κίνδυνος πτώχευσης της χώρας δεν βρίσκεται σε ορίζοντα πενταετίας πολύ δεν περισσότερο σε ορίζοντα μερικών μηνών. Ακόμα και οι προβλέψεις του Μίμη Ανδρουλάκη στο βιβλίο του “Βαμπίρ και Κανίβαλοι” την τοποθετούν μετά το 2015 με κύριο αίτιο την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων εφόσον ο κρατικός προϋπολογισμός θα αδυνατεί πλέον να καλύψει τις διαφορές μεταξύ ασφαλιστικών εισφορών και αποδιδόμενων συντάξεων.

Όμως με την τρέχουσα συσχέτιση του παραγωγικού δυναμικού με τις δαπάνες του δημόσιου τομέα, ακόμα και αν έλθει μετά από δέκα ή και δεκαπέντε χρόνια, θα είναι το ίδιο οδυνηρή και αφάνταστα ποιο προσβλητική για όλους από το αν συνέβαινε σήμερα εν μέσω γενικευμένης διεθνώς κρίσης...

Και όμως, ο πολιτικός κόσμος της χώρας με την ευρεία έννοια, δεν έχει αντιληφτεί την επιτακτικότητα λήψης μέτρων άμεσα και με την συνεισφορά όλων.

Ανατρέχοντας στα βαθύτερα αίτια αυτής της απίθανης αδράνειας, που αγγίζει τα όρια αναισθησίας, συναντάμε έλλειψη κατανόησης του ότι καμία χώρα δεν είναι δυνατόν να επιβιώνει βασιζόμενη σε δανεικά, χωρίς προοπτικές ανάπτυξης ενώ ταυτόχρονα ταλανίζεται από ένα τεράστιο και επιδεινούμενο εμπορικό έλλειμμα εφόσον οι εξαγωγές της παραμένουν σταθερά στο ένα τρίτο των εισαγωγών.

Σε εκείνους από τα μετερίζια της αριστεράς που προτείνουν με ελαφριά τη συνείδηση αποένταξή μας από την ΟΝΕ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι τα δυο πέμπτα των εισαγωγών μας προέρχονται από την ΕΕ με αποτέλεσμα ευρισκόμενοι εκτός του Ευρώ να υποστούμε πανωλεθρία εις διπλούν αφενός λόγω της υπερεξακόντισης του εξωτερικού χρέους σε δυσθεόρατα ύψη και αφετέρου λόγω της ακρίβειας που θα φέρει η παραμένουσα σε αξίες Ευρώ προμήθεια των αγαθών που συντηρούν την τρέχουσα ευμάρεια.

Ένα άλλο θέμα που φαίνεται ότι αγνοεί η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών αλλά και του λαού μας είναι οι μηχανισμοί με τους οποίους οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα δηλαδή πιστώσεις στην καπιταλιστική οικονομία.

Οι επιθέσεις ενάντια στις τράπεζες και ιδιαίτερα η εμμονή στο να θεωρείται προκλητική η παραχώρηση των 28 δις Ευρώ, από το έκτακτο πρόγραμμα στήριξης, σε μια περίοδο μείωσης των θέσεων εργασίας και περικοπής των μισθών και των συντάξεων, όταν δεν είναι στοιχείο κακόβουλου πολιτικαντισμού, αποδεικνύει ακριβώς αυτή την άγνοια.

Μια βαθύτερη κατανόηση των τραπεζικών μηχανισμών θα αποκαλύψει από την μια πλευρά ότι το Ελληνικό κράτος δεν διέθεσε ακριβώς αυτά τα 28 δις αλλά επεξέτεινε πίστη αντίστοιχου ύψους με δυσβάσταχτους για τις τράπεζες όρους που όμως αποδέχτηκαν εν μέσω πανικού και επομένως είναι λογικό να επιδιώκουν την απαγκίστρωση από τη “χάρη” που τους έγινε.

Από την άλλη θα πρέπει να γίνει κατανοητό από τους λαϊκίζοντες ότι οι τράπεζες δανείζουν βασιζόμενες στη λογική του Χρέους.

Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή η λογική αποτελεί το θεμέλιο των μηχανισμών παραγωγής του χρήματος ή άλλως των πιστώσεων που κινούν την παγκόσμια οικονομία.

Εάν σήμερα υπάρχουν ακόμα, παρά την κρίση, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ενώ δεν υπάρχει η πάλαι ποτέ κραταιά Σοβιετική Ένωση, οφείλεται στο ότι οι ΗΠΑ αγκάλιασαν τις τεχνικές παραγωγής πιστώσεων ενώ η Σοβιετική Ένωση πίστεψε ότι λόγω της υπερπαραγωγής ατσαλιού θα φάει ο κόσμος ατσάλι...

Το μυστικό της οικονομίας μας είναι τα δανεικά που διαμορφώνουν τις συνθήκες του παραγωγικού δυναμικού πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών αλλά και η δυνατότητα επιστροφής των δανεικών για να επαναδανειστούν σε κάποιον άλλο ώστε και αυτός να παράγει με την σειρά του και έτσι το συνολικό σύστημα να επιταχύνει την παραγωγική διαδικασία δημιουργώντας ικανό πλούτο (αγαθά) που θα φέρει την υλική ευμάρεια.

Έτσι ξεκίνησαν οι χώρες με ανεπτυγμένα τραπεζικά συστήματα που αυγάτιζαν με σχεδόν μαγικό τρόπο τα αποθεματικά και τις καταθέσεις τους στηριζόμενα στην απλή ιδέα ότι ποτέ όλοι δεν θα επιχειρούσαν να ζητήσουν πίσω τις οικονομίες τους αλλά και αυτό αν συνέβαινε θα υπήρχαν εξασφαλίσεις από άλλες τράπεζες ώστε με την αλληλοϋποστήριξη του τραπεζικού συστήματος και τις εγγυήσεις την όποιας Κεντρικής Τράπεζας ο κίνδυνος αυτός να είναι μηδαμινός.

Ως γνωστόν μια τράπεζα δανείζει πολλαπλάσια από τα χρήματα που διαθέτει ακριβώς χάρη σε αυτή την πίστη της ισορροπίας και αλληλοϋποστήριξης στην παγκόσμια αγορά χρήματος.

Το κάθε χιλιάρικο Ευρώ γίνεται έτσι εύκολα 5000 με πολλαπλασιαστή το 5 διότι για κάθε κατάθεση 1000 Ευρώ η τράπεζα δανείζει τα 4000 σε άλλη τράπεζα που αφού κρατήσει το ένα πέμπτο δανείζει τα υπόλοιπα κ.οκ.
Με τον τρόπο αυτό πιστώνονται με ανύπαρκτα χρήματα που δεν έχουν κανένα αντίκρισμα πλην της πίστης στην μη κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος (έχουν προ πολλού, από τον Αύγουστο του 1971, καταργηθεί οι εξασφαλίσεις των πιστώσεων σε χρυσάφι)

Συχνά ακούγεται ότι ο συντελεστής δανείων προς καταθέσεις είναι 0.8, 1.0 ή ακόμα και 1.5 Αυτός απλά εκφράζει ότι η τράπεζα έχει δώσει (πιστώσεις) συντηρητικά λιγότερες ή περισσότερες των καταθέσεων. Όμως σε καμία περίπτωση η κάθε τράπεζα δεν στηρίζεται σε αυτή τη σχέση για να προσφέρει πιστώσεις. Ας σκεφτούμε π.χ. ότι πέρα από τις καταθέσεις διατηρούν τα γνωστά ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου (ήδη 60 δις από αυτά διαμορφώνουν συνθήκες σύγκρυου λόγω πιθανής απαξίωσής τους) ή δημιουργούν και δικά τους ομόλογα βασισμένα στα δάνεια που έχουν ήδη δώσει.

Επιπλέον οι μηχανισμοί αυγατίσματος των δυνητικών πιστώσεων στηρίζονται σε κανόνες της γνωστής συνθήκης της Βασιλείας ΙΙ ενώ οι αξιολογήσεις που αποδέχεται η συγκεκριμένη συνθήκη ορίζονται από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης Fitch, Standard & Poοr και Moody’s.

Οι οίκοι αυτοί αξιολογούν τα εκδοθέντα ομόλογα (του Ελληνικού δημοσίου ή των τραπεζών) και εκδίδουν πιστοποιητικά φερεγγυότητας με βαθμούς ΑΑΑ, ΑΑ- ΒΒΒ+, ΒΒ- κ.λπ. Κάθε βαθμολόγηση αντιστοιχεί σε διαφορετικό πολλαπλάσιο δυνητικών πιστώσεων έναντι των κατατεθειμένων ομολόγων.

Τόσο μεγάλη είναι η διαφορά που επιφέρει η μείωση κατά μια μόνο βαθμίδα στη φερεγγυότητα του εκδότη των ομολόγων που οι τράπεζες υποχρεώνονται όχι μόνο να περικόψουν πιστώσεις αλλά και να δανειστούν υπό πίεση, άρα ακριβά, για να διατηρήσουν την απαιτούμενη ρευστότητα που τους επιτρέπει να λειτουργούν.

Επομένως, σε περιόδους οικονομικών αναταράξεων οι τράπεζες λειτουργούν σε ισορροπία τρόμου και αν μερικοί θέλγονται από τα κέρδη του ας γνωρίζουν ότι οι απώλειές τους σε πλούτο από την απαξίωση των περιουσιακών τους στοιχείων (στοιχείων ενεργητικού) είναι συχνά πολύ μεγαλύτερες των κερδών.

Θα μπορούσα εδώ να ισχυριστώ ότι έχουμε ακόμα μια εικόνα από τα παράδοξα της λογιστικής απεικόνισης που από εργαλείο τακτοποίησης μετατράπηκε σε εργαλείο αξιολόγησης διαστρέφοντας κάθε έννοια ενημέρωσης για την πραγματικότητα. (Στην εποχή μας τα διεθνή λογιστικά πρότυπα προσπαθούν να διορθώσουν αυτή την ανορθοδοξία που έρχεται σε αντίθεση με την οικονομική αντίληψη δημιουργίας πλούτου)

Όταν σε αυτή την ισορροπία τρόμου προσθέσουμε και τον κίνδυνο από πολύ μεγάλους πολλαπλασιαστές πιστώσεων προς αξίες βάσης (καταθέσεις, ομόλογα, δομημένα προϊόντα κ.λπ.) τότε αντιλαμβανόμαστε ότι για κάθε πισωγύρισμα στις πραγματικές αξίες βάσης κατά μια μονάδα με πολλαπλασιαστή το 100, οι πραγματικές πιστώσεις που χάνονται είναι 100 φορές μεγαλύτερες δηλαδή έχουμε πανωλεθρία.

Με αυτή επομένως τη λογική λειτουργίας των τραπεζών δεν υπάρχει περιθώριο λάθους και αν αυτό συνδυαστεί με συστημική κρίση δηλαδή, με μαζική συνειδητοποίηση ότι ολόκληρο το σύστημα των τραπεζικών πιστώσεων κινδυνεύει (οι εξασφαλίσεις ποτέ δεν επαρκούν για να καλύψουν συστημικούς (μαζικούς) παρά μόνο τυχαίους κινδύνους) τότε έχουμε την κατάρρευση που γνωρίσαμε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στη χώρα μας όπου συνήθως καλλιεργείται ο αχαλίνωτος λαϊκισμός συντροφιά με την ημιμάθεια, ακόμα και από τραπεζικά στελέχη που απολαμβάνουν εξαιρετικές αμοιβές, τα παραπάνω ακούγονται μακρινά ή και παντελώς άγνωστα. Αυτή η άγνοια επεκτείνεται σε αλόγιστες συνεντεύξεις πολιτικών που αναμασούν το άδικο της “χρηματοδότησης” των τραπεζών με τα περίφημα 28 δις Ευρώ που θα έπρεπε, κατά την άποψή τους, να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες της εργατιάς.

Μα αν οι τράπεζες αφήνονταν να καταρρεύσουν, είναι η αποστομωτική απάντηση, η εργατιά χωρίς εργασία θα πολλαπλασιαζόταν σε επίπεδα τρομακτικά και για την ποιο προκλητική σκέψη.

Αυτό απεφεύχθη χάρη στις τράπεζες... Η σχετική συναλλαγή με το κράτος έγινε μάλιστα με υψηλό δανειακό κόστος για τις τράπεζες. Χωρίς αυτή την συναλλαγή που έγινε από όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου με τις τράπεζες των χωρών τους, η κρίση θα είχε σε μερικούς μήνες γυρίσει το επίπεδο διαβίωσής μας στα μεσαιωνικά πρότυπα.

Χωρίς οι παραπάνω υπεραπλουστευμένες αναφορές να εξηγούν με επάρκεια τα εξαιρετικά πολύπλοκα συστήματα μόχλευσης που χρησιμοποιούν οι τράπεζες, αιτιολογούν ότι το χρήμα που πληρώνει για αγαθά που διατηρούν την ευμάρειά μας είναι ακριβώς οι φούσκες που σκάσανε και συνεχίζουν να σκάζουν ενώ κάθε υπομόχλευση ως αποτέλεσμα αυτής της φουσκοπροκατάληψης οδηγεί σε πολύ ουσιαστική φτώχεια την καθημερινότητά μας.

[Στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας θα συνεχίσουμε απαντώντας στο ερώτημα του πως θα επιβιώσουμε εμείς οι Έλληνες στο πόλεμο της χρηματοοικονομικής φούσκας].

Ευχαριστούμε Ρουμπίνι, Thank you Darling*… αλλά μπορούμε και χωρίς εσάς.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 5η Φεβρουαρίου 2010)

Μια από τις ευκολότερες μεθόδους ανέλιξης και επαγγελματικής επιτυχίας είναι το να ακολουθείς το ρεύμα και να βρίσκεσαι πάντα εκεί που εστιάζουν τα βλέμματα του κόσμου.

Όπως και να έχει, ακόμα και αν είσαι ασήμαντος, θα σε δουν και θα σε ξαναδούν και έτσι κάτι θα τους μείνει από την παρουσία σου. Τώρα αν είσαι και κάπως ευφυής ώστε να χειριστείς επ’ωφελεία σου αυτή τη δημοσιότητα, τότε το μνημονικό των άλλων γίνεται πραγματικό αδαμαντωρυχείο.

Το βλέπουμε καθημερινά στην πολιτική αλλά και στην προσωπική ζωή ανθρώπων που ζουν χάρη και μόνο στα “φώτα της ράμπας” που κάποτε συγκέντρωσαν και αξιοποίησαν ώστε να βρίσκονται πλέον ψηλά στη δημοσιότητα χωρίς να καταβάλουν νέα προσπάθεια.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στα οικονομικά, Nouriel Roubini, έγινε πασίγνωστος με το να προβλέψει αυτό που είχε ήδη προβλεφτεί, την φούσκα της στεγαστικής πίστης.

Χιλιάδες επιστήμονες της στατιστικής σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα παρακολουθούσαν καθημερινά τις τάσεις υπερβολής των Αμερικανικών στεγαστικών δανείων όταν ένα μεγάλο ποσοστό ανέργων νεοιδιοκτητών ζούσαν από τον δανεισμό που προέκυπτε από την τεχνητή υπεραξία των ακινήτων τους. Ο τρόμος είχε ήδη αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά πολλών συνετών τραπεζιτών που έβλεπαν τον χάρτινο πύργο τους οσονούπω να γκρεμίζεται αλλά οι κυβερνητικά ελεγχόμενες κτηματικές τράπεζες Φρέντυ Μακ και Φάννυ Μέη επέμεναν με αποφάσεις του Κογκρέσου στα θαλασσοδάνεια δίχως εγγυήσεις. Τα δάνεια αυτά πακέταραν σαν ενεργητικό και τα διέθεταν μέσω των επενδυτικών τραπεζών ως σύνθετα ή δομημένα (= υψηλού ρίσκου = τοξικά) ομόλογα που δεν ήταν καθόλου ομόλογα.

Τι λαϊκισμός αλήθεια από μια ελευθεριακή και καθόλου νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση υπό την «λαμπρή» προεδρία του Μπους του νεώτερου.

Αυτό προέβλεψε ο καθηγητής Nouriel Ρουμπίνι. Μπράβο του! Ικανός για τον μισθό του!

Όμως, η ταπεινή μας χώρα δεν είναι παρά το δείγμα άσκησης πολιτικής που επέλεξαν οι υπερφίαλοι διεθνείς κερδοσκόποι, εκμεταλλευόμενοι την δημοσιότητα των προβλέψεων του λαμπρού καθηγητή, για να συνεχίσουν το βίαιο παιχνίδι τους. Εκείνοι που επέβαλαν την εγκυρότητά τους στα παραπροϊόντα της απληστίας, μόλις πριν από δυο χρόνια, σήμερα μας αναγκάζουν να δεχόμαστε με ευπείθεια τις καθημερινές προβλέψεις τους για το τι θα συμβεί στη χώρα μας αν αδιαφορήσουμε στις προτεινόμενες από την ΕΕ λύσεις που τελευταία, ίσως και λόγω των απόκρεω, ακολουθούν τις ενδυματολογικές προτιμήσεις των ιθυνόντων του ΔΝΤ.

Τι Γιάννης τι Γιαννάκης στην προκειμένη περίπτωση. Άλλωστε το ποιος ακριβώς θα μας παραλάβει, θα κριθεί στη μάχη των λεόντων, πάνω από το ψυχορραγούν σώμα μας. Ευτυχώς που θηριοδομούν δίπλα από το οσονούπω κουφάρι μας γιατί έτσι μας δίνουν ελπίδες και κανείς ποτέ δεν μπορεί να αποκλείσει το θαύμα από ένα λαό του οποίου πληγώθηκε ο εγωισμός και συσπειρώθηκε για να αντιμετωπίσει την όποια κρίση.

Περιέργως τώρα ή μάλλον λίαν προσφάτως ανακάλυψαν ότι η μικρή Ελλάδα είχε γίνει οπαδός της δημιουργικής Λογιστικής, παρά το ότι σε αυτό το αντικείμενο μέναμε επί δεκαετίες μετεξεταστέοι και ασφαλώς μακράν από χρήσεις ιδιοφυών τεχνικών ενσωματωμένων στα δήθεν αυστηρά διεθνή λογιστικά πρότυπα που έμαθαν να αντιγράφουν τα λογιστήρια των κρατών, μιμούμενα πρακτικές ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Όταν κατέρρευσε η ΕΝΡΟΝ στις ΗΠΑ, η Αμερικανική Κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει αυστηροποίηση των μεθόδων ελέγχου αποκρυπτόμενων στοιχείων του παθητικού στους ισολογισμούς των εταιρειών ώστε να ξέρει ο κάθε μέτοχος αν είχε απομείνει κάποιο απολειφάδι από τους επενδυμένους κόπους του.

Όμως αντί για αυστηροποίηση είχαμε ελευθεροποίηση με την επιβολή κάθε μορφής ελευθεριότητας στα πλαίσια μιας λογικής πλήρους αυτορύθμισης της οικονομικής δραστηριότητας και όλα αυτά για να χρηματοδοτηθούν οι εξωφρενικές οικονομικές δαπάνες των ΗΠΑ στις Ασιατικές εκστρατείες τους. Με ξένα κόλλυβα δηλαδή έστελναν τις στρατιές τους στο ΙΡΑΚ και στο Αφγανιστάν. Με ευρωπαϊκό χρήμα και μεταξύ αυτών από τα δικά μας στερήματα, εκείνα των αγροτών της Θεσσαλίας που επενδύθηκαν στα δομημένα ομόλογα της Lehman Brothers ή ακόμα χειρότερα των αποθεματικών των ασφαλιστικών μας ταμείων, πλήρωναν τις μηχανές του ολέθρου και τους χειριστές τους οι Αμερικανοί στις εμπόλεμες ζώνες.

Όμως όσο διαρκούσε το όνειρο εμείς οι ευρωπαίοι, πλούσιοι και φτωχοί μαζί με μερικά εκατομμύρια ταλαίπωρων Αμερικανών μικροϊδιοκτητών, είχαμε πιστεύσει ότι υπάρχουν πραγματικές κότες που κάνουν χρυσά αυγά.

Τα χρέη των θυμάτων είχαν ήδη γίνει τεράστια για να υπάρχει ελπίδα... Τα πρόσωπα των τραπεζικών είχαν καταντήσει μάσκες φρίκης αρχαίας Αισχυλικής τραγωδίας ενώ οι κυβερνητικοί εντολείς και οι συνοδοιπορούντες κερδοσκόποι κοιμόντουσαν μόνο με τη βοήθεια ισχυρών υπνωτικών.

Στην Ελλάδα μας όμως συνεχίζαμε τις δημιουργικές μικροαπάτες μέχρις ότου ήλθαν τα μαντάτα από το Αμέρικα...

Η δημιουργικότητα των αριθμών μας είχε αφήσει στην παραζάλη μιας τεχνητής ευμάρειας και εικονικής ανάπτυξης στηριζόμενης κύρια στην αντιπαραγωγική παλιά μας τέχνη της οικοδομικής.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την τέχνη την ξέρουμε καλά ενώ είναι ανακριβές ότι είναι αντιπαραγωγική. Όμως δεν προσφέρει παρά ξαφνιάσματα ανάπτυξης διότι δεν παράγει εισαγωγική προοπτική. Έτσι κάθε φορά που ξεκινά μοιάζει με τη φωτιά που φουντώνει για να καταλαγιάσει σύντομα όταν παύει η τροφοδοσία από την καύσιμη ύλη της πίστωσης, με το κρύο να επανέρχεται δριμύτερο.

Όμως αυτή τη φορά καταλάβαμε, χωρίς τις προειδοποιήσεις του καθηγητή Ρουμπίνι, ότι τα πράγματα δεν προσφέρομαι για δημιουργική... Μας ανακάλυψαν την ώρα που κλέβαμε την αποθήκη και τα μέτρα θα είναι πλέον δρακόντια. Η λύση όμως θα δοθεί εκ των ένδον και θα επιτύχει μόνο εάν καταλαγιάσει το φαινόμενο της σύγκρουσης μεταξύ κοινωνικών ομάδων, που ανταγωνίζονται η μια την άλλη, όπως των αγροτών με τους εμπόρους και των εφοριακών ή τελωνειακών με ολόκληρο τον πληθυσμό.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι φωνές δεν πιάνουν και το κλάμα δεν συγκινεί. Τα παιδιά για να διασκεδάσουν θα πρέπει να αντιληφτούν ότι οι γονείς τους δεν θέλουν να τα τιμωρήσουν αλλά να τους δείξουν έμπρακτα ότι σε μια οικογένεια υπάρχουν κανόνες που πρέπει να τηρούνται. Το ίδιο και στο κράτος.

Η δέσμη μέτρων που εγκρίθηκε από την Επιτροπή των Βρυξελών είναι για πρώτη φορά πολύ σκληρή και απαιτεί από όλους να φτωχύνουμε διαμορφώνοντας όμως ελπίδες για το μέλλον. Πρακτικά πρόκειται για την επιβολή ανάστροφου πληθωρισμού. Στα πλαίσια των κανόνων που έχουν υιοθετηθεί στην ΟΝΕ δεν υπάρχουν μέτρα αυτονόμησης από το Ευρώ ώστε να επιτευχθεί η εκπτώχευση του πληθυσμού μέσω του εισαγόμενου λόγω υποτίμησης πληθωρισμού.

Προτείνεται επομένως επιτακτικά η επιβολή μείωσης των μισθών και γενικότερα των εισοδημάτων που έχει το ίδιο αποτέλεσμα αν και φαίνεται απεχθέστερη ως μέθοδος. Στην πραγματικότητα είναι πολύ καλλίτερη διότι ενώ με τον εισαγόμενο πληθωρισμό τα βάρη του εξωτερικού χρέους γιγαντώνονται, στην περίπτωση μείωσης της αγοραστικής δύναμης αυξάνουν αναλογικά πολύ λιγότερο ενώ περισσεύουν έσοδα για την ταχύτερη αποπληρωμή τους και την συντομότερη μεταστροφή της οικονομίας σε παραγωγικές πλέον διαδικασίες και επενδύσεις

Ο Ρουμπίνι έτρεξε βέβαια να συμπληρώσει ότι οι φόροι ως εναλλακτική λύση είναι μη επιθυμητό μέσο αντιμετώπισης της κρίσης διότι δεν υπάρχουν αξιόπιστοι μηχανισμοί για να επιτευχθούν σύντομα οι αναγκαίες φορολογικές αυξήσεις. Θα προσέθετα εδώ ότι δεν είναι οι μηχανισμοί που λείπουν αλλά η έμφυτη τάση του κάθε φορολογουμένου σε τυχόν υπερβολική φορολόγηση να πληρώσει ακόμα λιγότερους φόρους από εκείνους που πλήρωνε.

Η επιβολή υψηλής φορολόγησης εκτός από το ότι είναι δύσκολα επιτεύξιμη, είναι και εξαιρετικά αντιπαραγωγική ενώ διαστρέφει αλλοιώνοντας κάθε στοιχείο ανταγωνιστικότητας με τους Ευρωπαίους εταίρους, ακόμα και εκείνους εκτός της ΟΝΕ.

Η ακριβής βέβαια εικόνα από την αποτελεσματικότητα του κάθε μέτρου όπως η αύξηση των φόρων ή η μείωση των εισοδημάτων των εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα, απαιτεί κατάλληλα και λεπτομερή οικονομετρικά μοντέλα μέσω των οποίων θα καθορίζονται οι επιπτώσεις εφαρμογής τους με επάρκεια.

Εκείνο που λησμόνησε να πει ο Ρουμπίνι είναι ότι με την μείωση των εισοδημάτων θα έχουμε αρνητικό ΑΕΠ κινδυνεύοντας να μπούμε στην τροχιά ενός καθοδικού σπιράλ ίδια αδιέξοδου με τον εισαγόμενο πληθωρισμό εκτός εάν παίξουμε το στοίχημα της ανάπτυξης.

Αλλά με τι και ποια ξένα κόλλυβα; Με τι επενδύσεις από ποια ρευστότητα θα αναπτυχθούμε;

Εδώ ακριβώς κρύβεται το μυστικό. Εδώ είναι που ακόμα και τα Νόμπελ της οικονομίας φαντάζουν περιορισμένα και μηχανικά ενώ ο κοινός νους μπορεί να θριαμβεύσει.

Όταν μειώνεται το κόστος λειτουργίας του κράτους έκτος του ότι το μέτρο φέρνει έναν ολόκληρο λαό προ των ευθυνών του σε ελάχιστο χρόνο, διαμορφώνονται εναλλακτικές ευκαιρίες και προοπτικές. Η ενηλικίωση σε αυτή την περίπτωση είναι όπως του νεαρού που χάνει τους γονείς του και πέφτει στην βιοπάλη για να επιβιώσει ή του άκαπνου φαντάρου που αντιμετωπίζει ξαφνικά την τραγωδία και τις προοπτικές επιβίωσης από μια μάχη.

Τα άτομα ενηλικιώνονται έτσι χωρίς να περάσουν από τη διαδικασία της εφηβείας και αυτό ακριβώς πρόκειται να συμβεί και σε μας τους νεοέλληνες.

Ήλθε η στιγμή και η ευκαιρία να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας και να διαμορφώσουμε εμείς τις προοπτικές μας.

Ήλθε η στιγμή να παύσουμε να σπέρνουμε υδροβόρα βαμπάκια σε ξερικά χωράφια και άχρηστα καπνά για μια κοινωνία που ανεξαρτοποιείται από το κάπνισμα.

Ήλθε η στιγμή να παύσουμε να παράγουμε λάδι που το εμφιαλώνουν οι γείτονές μας πωλώντας το σε τετραπλάσιες τιμές ενώ λόγω μίξης παραμένει πολύ κατώτερης ποιότητας.

Ήλθε η στιγμή να παύσουμε να δημιουργούμε προσκόμματα σε κάθε καινοτόμα ή αναπτυξιακή ιδέα χάριν αντικρουόμενων συμφερόντων και να παύσουμε να θεσμοθετούμε κανόνες που υψώνονται ως ανυπέρβλητα τοιχία σε κάθε πρωτοβουλία που θα διαμόρφωνε νέες ελπίδες προόδου. Οι περισσότερες άδειες π.χ. για τις ανεμογεννήτριες έχουν κολλήσει σε προσφυγές αλλότριων και φθονερών συμφερόντων, συχνά στα πλαίσια ενός φτηνού πολιτικαντισμού, στα ελληνικά δικαστήρια που δέχονται ανεπιφύλακτα την κάθε ανοησιολογία ή και αλογία του προσφεύγοντος χάριν μιας κακώς εννοούμενης διασφάλισης των δημοκρατικών μας ελευθεριών που δεν αποτελούν παρά συγκάλυψη των εγωπαθών ελευθεριοτήτων που καλλιεργήσαμε ως μια κακομαθημένη και μη ανταγωνιστική κοινωνία.

Οι θεσμοί παραγίνανε αναποτελεσματικοί στη μικρή μας χώρα και οι θεσμοθετούντες παραγίνανε σχολαστικοί.

Ήλθε όμως ο καιρός της ξαφνικής αλλά συνειδησιακά ώριμης προσαρμογής...

Όταν οι αγρότες αντιληφτούν ότι δεν υπάρχει μια θα γυρίσουν στα σπίτια τους εγκαταλείποντας το διάλειμμα της λιπαρής κρεατοφαγίας στα μπλόκα των εθνικών οδών. Ίσως αυτή η επιστροφή να συνοδευτεί με την εκποίηση κάποιων περιουσιακών τους στοιχείων όπως εκείνου του πανάκριβου Τρακτέρ της Lamborgini, που δεν έχει λόγους ύπαρξης στους μικρούς Ελληνικούς κλήρους.

Ίσως τότε και οι δικαστές να αντιληφτούν ότι και οι δικές τους σχετικά πρόσφατες μισθολογικές απαιτήσεις, κόντρα σε κάθε λογική, προκαλούν ανεπανόρθωτα το δημόσιο αίσθημα αλλά και τον σεβασμό στην Ελληνική δικαιοσύνη.

Ίσως τότε να μπορέσουμε να πούμε με θάρρος και παρρησία στους κερδοσκόπους, με τις σφραγίδες αξιοσύνης των ξένων πανεπιστημίων, ότι τους πήραμε μυρωδιά όπως ακριβώς μας πήρανε οι εταίροι να κλέβουμε την αποθήκη και επομένως τα οφέλη τους από τις δήθεν προβλέψεις έχουν ημερομηνία λήξης.


Darling*: Υπουργός οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας με κακεντρεχείς ανακοινώσεις εις βάρος της ελληνικής προοπτικής ή της βοήθειας από τις χώρες της ΕΕ.

Το εσωτερικό του Αχινού

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 29η Ιανουαρίου 2010)

Τον τελευταίο καιρό επανήλθαν στον τύπο αλλά και σε συζητήσεις σε σταθμούς της Ελληνικής Τηλεόρασης οι αντεγκλήσεις επί θεμάτων που επικεντρώνονται στην Ελληνικότητα ενεργειών και προσώπων που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο κατ’ εξοχήν σημαντικό για τον προσδιορισμό του τι είναι Έλλην υπουργείο της χώρας, το Υπουργείο Παιδείας.

Κοντεύει τριετία από τον θόρυβο που ενέκυψε από τα γραφόμενα και την σκοπιμότητα του βιβλίου ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού που όπως όλα τα βιβλία του Οργανισμού Έκδοσης Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) εκπλειστηριάζονται ως ύλη σε ομάδες εκπαιδευτικών που αναλαμβάνουν την ευθύνη δημιουργίας τους εντός πλαισίων που διαμορφώνει το Υπουργείο Παιδείας.

Όταν ανέλαβε την σύνταξη του βιβλίου η ομάδα της αναπληρώτριας καθηγήτριας του ΑΠΘ κυρίας Μαρίας Ρεπούση, υποτίθεται ότι είχαν προσυμφωνηθεί αν όχι οι λεπτομέρειες των περιεχομένων, τουλάχιστον η θεματολογία που θα έπρεπε να καλυφτεί. Εκ τω υστέρων έγινε φανερό ότι στο περιεχόμενο ακολουθήθηκε η συλλογιστική πολλών άλλων βιβλίων που δεν κίνησαν την προσοχή αν και είχαν διαμορφωθεί από την ίδια ομάδα ακόμα και αν οι υπογράφοντες δάσκαλοι διέφεραν.

Κάθε βιβλίο ιστορίας, ακόμα και εκείνα των 2ας και 3ης Λυκείου, σχεδιάστηκαν εκφράζοντας μια νεωτεριστική ή αναθεωρητική αντίληψη για την ιστορία που, κατά τους εκφραστές της, επεδίωξε να απαλείψει το μίσος και να γαληνέψει τις τρυφερές ψυχές των μαθητών δίνοντας κάπως αποσπασματικές πληροφορίες για την χρονική περίοδο της νεώτερης ιστορίας συνοδευόμενες από άρτια εικονογράφηση και μια μαθησιακή λογική που απέφευγε τα στερεότυπα της αποστηθιστικής διδασκαλίας.

Αναμφίβολα σε αυτό τον τομέα οι συνεργασθέντες εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων έδειξαν σύμπνοια και προφανή ικανότητα.

Αλλού υπήρξαν τα προβλήματα και ελάχιστα από αυτά εντοπίστηκαν από το ευρύ κοινό.

Η εστίαση έγινε μόνο στα εντελώς προφανή, εκεί που δεν χωρούσε καμία αμφιβολία και οι αλλοιώσεις κτυπούσαν σαν μαχαιριές τις μνήμες από τις διηγήσεις των αγαπημένων προγόνων μας από την μικρά Ασία.

Διότι δεν συνωστίζεις ανθρώπους σε μια προκυμαία, η θάλασσα της οποίας κατακλύζεται από πτώματα, κατά τις περιγραφές έγκυρων εκθέσεων των κυβερνητών των στόλων που ελλιμενίζονταν εκεί, με την αφελή δικαιολογία ότι προσπάθησες να αφαιρέσεις το μίσος και την εθνικιστική υπεροψία από τους σημερινούς Έλληνες.

Για να είμαι ειλικρινής αναρωτιέμαι που βρίσκεται σήμερα μια τέτοια εθνικιστική υπεροψία και ποιο είναι το σημερινό πρόβλημα της νεολαίας, ο υπερεθνικισμός ή ο ζαμανφουτισμός;

Προσωπικά και με πλήρη επίγνωση του πόσο σοβαρό είναι αυτό που ισχυρίζομαι, θεωρώ ότι σήμερα υπερισχύει ο ζαμανφουτισμός. Άρα τι στοιχειοθετεί τους φόβους της συντακτικής επιτροπής του περιβόητου βιβλίου;

Το μυστήριο δεν θέλησε να μας το λύσει η κυρία Ρεπούση ούτε οι συνεργάτες της.

Αντίθετα η κυρία Ρεπούση συνέχισε να ασχολείται με την διαμόρφωση αλλότριων εκπαιδευτικών προγραμμάτων για ελληνόπαιδες υπό την καθοδήγηση ξένων πρεσβειών και υπό συνθήκες επιτακτικής τάχατες ανάγκης να επιβληθούν αυτά από το στάδιο του νηπιαγωγείου. Από αυτό το στάδιο έπρεπε να μαθαίνουν τα ελληνόπουλα για τα φρικτά αισθήματα και τις εγκληματικές πρακτικές του Ναζισμού. Εκεί η εχθρότητα έπρεπε να αναβαθμιστεί και οπωσδήποτε να μην λησμονηθεί. Στα δικά μας έπρεπε να λησμονηθεί και να αφομοιωθούμε χαρωπά με τους λαούς της Βαλκανικής σε μια μεγάλη οικογένεια χωρίς συνεκτικό όραμα, οντότητα και ψυχή.

Θα αποκτούσαμε έτσι τα χαρακτηριστικά ενός αχινού, που το εντυπωσιακό του περίβλημα ξεγελάει για το ασήμαντο και υδαρές εσωτερικό του.

Έτσι μας ήθελαν και έτσι μας προόριζαν κάποιοι και το ερώτημα είναι ποίοι.

Πρόσφατα, το ερώτημα έμελλε να απαντηθεί με τον πλέον προκλητικό τρόπο.

Ένα νέο όνομα των γραμμάτων έγινε πασίγνωστο στο Ελληνικό στερέωμα, η Θάλεια Δραγώνα.

Η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα είναι παιδοψυχολόγος και σύζυγος του ομότιμου καθηγητή Κοινωνιολογίας του London School of Economics Νίκου Μουζέλη, σημερινού Πρόεδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου της Ακαδημίας της ΓΣΕΕ και προσωπικού φίλου του πρώην Πρωθυπουργού κυρίου Σημίτη.

Η κυρία Δραγώνα ανέλαβε τον πολύ σημαντικό ρόλο του ειδικού γραμματέα σε θέματα εκπαιδευτικού σχεδιασμού, εκπαίδευσης ελληνοπαίδων στο Υπουργείο Παιδείας, ως έχουσα αποδεδειγμένο συγγραφικό έργο στον τομέα της πολυπολιτισμικότητας. Πράγματι το έργο της, ερευνητικό και συγγραφικό, αδρά χρηματοδοτημένο από την ΕΟΚ, εστίασε σε συμπεριφορές και τρόπους που θα βοηθήσουν τα παιδιά των Μουσουλμάνων να συμβιώνουν ως ίσα με εκείνα των Χριστιανών στην πολυπολιτισμική Δυτική Θράκη.

Οι γνώσεις παιδοψυχολογίας της κυρίας Δραγώνα έχουν στον συγκεκριμένο τομέα εξαιρετική εφαρμοσιμότητα. Το ερώτημα όμως είναι πως από την παιδοψυχολογία, όσο και αν υπάρχει σχετική συνάφεια, περνά κάποιος στην ιστορία και διαμορφώνει δογματικά τη θέση ότι πρέπει να ξαναγράψουμε την ιστορία μας ή καλλίτερα να την αντικαταστήσουμε με αναφορές στην οικονομική και γεωργική ανάπτυξη, το κοινωνικό γίγνεσθαι μέσω περιστασιακών αναφορών και διηγήσεων ασήμαντων προσώπων και ολίγα για την τέχνη, κυρίως του Οθωμανισμού.

Με άλλα λόγια η οικονομική ιστορία και γεωγραφία θα αντικαταστήσουν μαζί με ψήγματα πολιτιστικής ιστορίας όσα μέχρι τώρα μας συσπείρωναν διότι αυτά περιέχουν, κατά την αναθεωρητική άποψη, αιματοβαμμένες εθνικιστικές επιδιώξεις.

Όσοι πολέμησαν ή ενήργησαν για να γίνει η χώρα μας αυτό που είναι σήμερα, όταν δεν απαλείφτηκαν μειώθηκαν από τους αναθεωρητές και τη θέση τους πήραν περιγραφές για τον περίφημο μπακλαβά του Βελιγραδίου από κάποιον Evliya Ηelebi ή οι εμπειρίες του Έλληνα εμιγκρέ Steve Hadzis στις ΗΠΑ...

Η Σερβία, η Αλβανία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ελλάδα; (αποφεύγεται συστηματικά η χρήση της λέξης) και η Οθωμανική αυτοκρατορία (που παρά τα τρωτά της διατηρεί το μεγαλείο και τα λαμπρά επιτεύγματά της στις τέχνες και στον πολιτισμό...) εμφανίζονται ως μια βαλκανική σούπα ή αν προτιμάτε το εσωτερικό του αχινού...

Το ερώτημα βέβαια παραμένει για το ποιοι είναι αυτοί που μας θέλουν έτσι, χαρωπούς, αγαπημένους και αποδομημένους και επομένως αδύναμους να υπερασπιστούμε αυτό που μας έπλασε και μας έδωσε όσα μας κάνουν να αναριγούμε όταν παιανίζεται ο δικός μας Εθνικός Ύμνος.

Ανάτρεξα λοιπόν στο διαδίκτυο για να καταλήξω στο περιβόητο CDRSEE το οποίο σε συνεργασία με το Ελληνικό Παιδαγωγικό ινστιτούτο (ναι καλά διαβάσατε, σε συνεργασία με αυτό το Ελληνικότατο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) έχει αναλάβει να μας αλλάξει την ιστορία (έπεται υποθέτω και η προσπάθεια να μας αλλάξει και την πίστη...)

Το CDRSEE είναι το κέντρο για την δημοκρατία και την συμφιλίωση των λαών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και, όπως αναγράφει στο site του, αποσκοπεί στην ενδυνάμωση των δημοκρατικών και πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην ίδια περιοχή, επιδιώκοντας την ανάπτυξη των λαών και την άμβλυνση της όποιας ιστορικής εχθρότητας μεταξύ τους.

Για τους σκοπούς αυτούς διεξάγει σεμινάρια, συνέδρια και έρευνα ενώ εκδίδει και σχετικά βιβλία.

Άγγελοι ομολογουμένως οι άνθρωποι του CDRSEE που χρηματοδοτούνται από ποικίλες πηγές μεταξύ των οποίων η Αμερικανική βοήθεια(USA AID), η Εθνική Τράπεζα και η Coca Cola!

O οργανισμός αυτός εδρεύει σε ένα μικρο διατηρητέο οίκημα στο Βελιγράδι και έχει πολυεθνική σύνθεση.

Το πλέον φιλόδοξο έργο του είναι η αναμόρφωση της ιστορίας των βαλκανικών λαών (στα πλαίσια δήθεν της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης) ώστε ξεκινώντας από την διασυνοριακή συνεργασία να επιτευχθεί η αποδοχή ενός ενιαίου ιστορικού και πολιτιστικού παρελθόντος για ένα κοινό μέλλον.

“The CDRSEE’s “Joint History Project” has started this ball rolling at 1998 and its achievements to date have already been substantial” σημειώνεται εμφατικά στο site… We do not propose to replace national history but rather to change the way it is taught… This means also that the notion of the “peculiar” historical evolution of the Balkans is rejected from the outset as stereotypical and biased…”
Δηλαδή αν και αναφέρουν ότι εκείνο που έχει σημασία είναι η αναθεώρηση του τρόπου διδασκαλίας της ιστορίας και μόνο... εν συνεχεία τονίζουν την περίεργη τάχα ιστορική εξέλιξη (ιδιομορφία) των Βαλκανίων λες και στην ιστορία η μια εξέλιξη είναι περίεργη (μη αναμενόμενη ή ανορθόδοξη) αλλά η άλλη κανονική (προσδοκώμενη)...

Σε αυτά λοιπόν τα πλαίσια αρχών δεν δημιουργεί ερωτηματικά το ότι στο βιβλίο “Teaching the History of Southeastern Europe” το πρώτο κείμενο με τον πομπώδη τίτλο “The Tyranny of History” ανήκει στην καθηγήτρια Χριστίνα Κουλούρη η οποία είναι συγχρόνως και η συντονίστρια της έκδοσης (editor)

Ούτε το ότι άλλο κεφάλαιο του ίδιου βιβλίου έχει τίτλο The Persistance of Ethnocentric School History by Thalia Dragona and Anna Frangoudaki, of University of Athens.

Οι κυρίες αυτές, είναι οι μόνες με κείμενα μέσα σε ένα βιβλίο αναθεωρητικής ή εναλλακτικής ιστορίας που σκοπεύει να μας ενημερώσει για τα στραβά της διδασκαλίας της ιστορίας στην Ελληνική εκπαίδευση αν και καμιά τους δεν είναι ιστορικός!!!

Στην διαδικτυακή σελίδα http://www.cdsee.org/jhp/download_gre.html υπάρχουν και τα άλλα διαμάντια της CDRSEE, το πλούσιο εκδοτικό υλικό του οποίου περιέργως ολοκληρώθηκε στο εξωτερικό αν και ακολούθως υπήρξαν Ελληνικές επανεκδόσεις / μεταφράσεις. Όμως επί ματαίω θα τα ψάξετε στα βιβλιοπωλεία. Παρέχονται μόνο διαδικτυακά.

Τα όσα γράφονται στα βιβλία αυτά δεν έχουν καμία συμμετοχή γνωστών Ελλήνων ιστορικών και αυτό λέει πάρα πολλά ή μάλλον εξηγεί τα πάντα.

Αποδεικνύει ότι πρόκειται για εργασίες υποκινούμενες από έξωελληνικά κέντρα και προθέσεις που αποσκοπούν στο να αποσυντονίσουν την ταυτότητα των βαλκανικών (μεταξύ αυτών του Ελληνικού) λαών και να περάσουν ισχυρότατες επιρροές του Μουσουλμανικού στοιχείου και του Οθωμανικού πολιτισμού στις λοιπές Βαλκανικές χώρες.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν οι κυρίες Θάλεια Δραγώνα (παιδοψυχολόγος) και Μαρία Ρεπούση (της Γαλλικής φιλολογίας) αντί άλλων Ελλήνων Ιστορικών... Οι μη ιστορικοί Ελληνίδες και ένας μεγάλος αριθμός αναθεωρητών ιστορικών της Βαλκανικής αποφασίζουν ερήμην μας για τους ήρωες και τα όσα μάθαμε να αγαπάμε σε αυτόν τον τόπο.

Και όμως η Θάλεια Δραγώνα ισχυρίστηκε επανειλημμένα σε πρωινή συνέντευξη στον Ραδιοσταθμό του ΣΚΑΙ ότι δεν είναι ιστορικός. Ιστορικός πράγματι δεν είναι αλλά τότε πως επιμένει ότι ο Ατατούρκ δεν συνεργάστηκε ουσιαστικά με τους Μπολσεβίκους και ότι η προσπάθεια συνεργασίας απέτυχε... Χωρίς καμία αιδώ αγνοεί τα εκατομμύρια χρυσά ρούβλια, τα εκατοντάδες κανόνια και τα δεκάδες χιλιάδες ατομικά όπλα που τους παρέδωσε ο Κόκκινος στρατός για να ρημάξουν την Ελληνική προέλαση. Δεν ισχυρίζομαι ότι η ελληνική προέλαση ήταν δίκαιη αλλά ότι τα όπλα με τα οποία κατανικήθηκε η Ελληνική στρατιά ήταν των Μπολσεβίκων και αυτό η μη ιστορικός και παιδοψυχολόγος κυρία Δραγώνα το αρνείται ως αυθεντία.

Οι αυθεντίες, περιέργως τον τελευταίο καιρό, φαίνεται να ανθίζουν προσπαθώντας να μας πείσουν για οτιδήποτε μας κάνει να αισθανόμαστε ολοένα και λιγότεροι, ολοένα και μικρότεροι, ολοένα και ποιο αδύναμοι.

Δεν θα αμφισβητήσω το Phd της κυρίας Δραγώνα παρά το ανεπίτρεπτο τέχνασμα της διασταλτικής ερμηνείας του Δικατσά κατά την οποία πολλοί ημέτεροι απέκτησαν πανεπιστημιακούς θώκους χωρίς να πληρούν τα κριτήρια που ισχύουν για τους πληβείους.

Θα αμφισβητήσω όμως το δικαίωμα ενός ξενόφερτου οργάνου όπως το CDRSEE να επιβάλει στη χώρα μου μια λογική που είναι ενάντια σε ότι με στηρίζει και μου δίνει ακόμα χαρά χάριν σε εκείνα που οι προπαππούδες μου είχαν σαν όνειρο για τον τόπο και εγώ καλούμαι να συνεχίσω.

Αυτό το δικαίωμα δεν το δίνω σε κανένα καθηγητή των διασταλτικών ερμηνειών και σε κανένα φίλο κανενός Πρωθυπουργού είτε του παρελθόντος είτε του παρόντος.

Greece under Attack

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσίευσε ο καλός μου φίλος και σύμβουλος επενδύσεων Απόστολος Κωνσταντινίδης)

During the last three months financial markets witness an unprecendented attack on Greece's sovereign debt, which makes a total of 3 % of the Eurozone's total outstanding public borrowing. It is true that Greece's public sector needs an iminent overhaul and I believe this is exactly what is happening. The country will be in a much better financial condition six months from now, but I am not sure about the fate of barbarian-style speculative capital betting huge amounts of money on the country's bankruptcy. Greece has a lot of hidden capabilities and resources, many of them intellectual; and - just to mention - a long tradition of defeating barbarians. To cheer up some my friends here in Athens who were in an unpleasant disposition this morning, I have chosen the introduction of one of my favorite classic books titled The Greek Genious and its Meaning to Us written by Sir Richard W. Livingstone, a British professor in 1912:"Europe has nearly four million square miles; Lancashire has 1,700; Attica has 700. Yet this tiny country has given us an art which we, with it and all that the world has done since it for our models, have equalled perhaps, but not surpassed. It has given us the staple of our vocabulary in every domain of thought and knowledge. Poiltics, tyranny, democracy, anarchism, philosophy, physiology, geology, history - these are all Greek words. It has seized and up to the present day kept hold of our higher education. It has exercised an unfailing fascination, even on minds alien or hostile. Rome took her culture thence. Young Romans completed their education in the Greek schools. Roman orators learned their trade from Greek rhetorians. Roman proconsuls on their way to the East stopped to spend a few days talking to the successors of Plato and Aristotle in the Academy and Lyceum. Roman aristocrats imported Greek philosophers to live in their families.... Then for a time Greek influence on the West died down. An intellectual and political system repugnant to its genius mastered the world, and Hellinism, buried in Byzantine libraries and imprisoned in a language that Europe had forgotten, seemed to have finally passed away. A few centuries go by; suddenly we find Italy intoxicated with the Greek spirit, as with new wine; poring over it, interpreting it, hopelessly misunderstanding it; leaving Pre-Raphaelite atr in order to dig up its broken statues, forgetting the magnificent monuments of Gothic architecture in order to imitate its Parthenon, deserting Dante in order to hunt for its crabbed manuscripts, at the expense of fortune and of life. Even then the revivifying power of Hellenism was not spent nor its work done."

Τα οικονομικά μέτρα και το τέχνασμα της βιονικότητας...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 22α Ιανουαρίου 2010)

Ζούμε ίσως την πιο σκληρή χρονιά μετά την μεταπολίτευση... Ποτέ πριν η ΕΚΤ και οι εταίροι μας δεν μας πίεσαν περισσότερο για να γίνουμε ειλικρινέστεροι με τους αριθμούς και πραγματιστές στα μέσα και στις τεχνικές με τις οποίες θα μειώσουμε το έλλειμμα σε ελεγχόμενο επίπεδο.

Πολλοί αγνοούν τους λόγους που πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα στο περιβόητο 3% του ΑΕΠ και συνεχίζουν να το θεωρούν αυθαίρετο εφεύρημα κάποιων άσπλαχνων Ευρωπαίων ιθυνόντων που θέλουν μόνο να μας ταλαιπωρούν...

Βλέπουν ίσως και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης, ακόμα και της ομάδας της ΟΝΕ, να έχουν αντίστοιχα ελλείμματα και θεωρούν ότι πρόκειται για έκδηλη κακία των ισχυρών πάνω στη μικρή μας χώρα.

Αν όμως σκεφτούν λίγο περισσότερο θα καταλάβουν ότι εάν μια χώρα αυξάνει το έλλειμμα της π.χ. με 9% και μια άλλη με 3% αυτό σημαίνει ότι η χώρα με το 9% θα έχει ολοένα και περισσότερα να εξοφλήσει και άρα είτε θα πρέπει να αυξάνει κατά την διαφορά την παραγωγικότητά της είτε να βρει άλλους μαγικούς τρόπους κάλυψης.

Η μαγεία όμως, εξ όσων γνωρίζω, κτυπήθηκε άγρια από το όργανο της Καθολικής εκκλησίας, την Ιερά εξέταση και αφανίστηκε σε σημείο που δεν άφησε ικανές και υποσχόμενες τεχνικές σε μας τους σύγχρονους.

Από την άλλη, το ερώτημα γίνεται δυσκολότερο να απαντηθεί αν συλλογιστούμε ότι όχι μόνο πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα αλλά και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε αυτό να βαίνει μειούμενο ή έστω να σταθεροποιηθεί από μια οικονομία που δεν διαθέτει δομές που αποσκοπούν σε αύξηση της παραγωγικότητας.

Αν τις διέθετε δεν θα υπήρχε έλλειμμα για να χρειάζονται έκτακτα μέτρα...

Γίνεται επομένως σαφές, με αυτόν τον απλούστατο συλλογισμό, ότι η μείωση του ελλείμματος δεν ξεκινά από αυθαίρετες επιταγές οργάνων του κακού καπιταλισμού όπως ισχυρίζεται με αρκετή αφέλεια και περισσή σκοπιμότητα η αριστερά...

Μπορεί το να τα πάρουμε ή να τα “φαμε” από τους πλουτοκράτες να ξυπνά κάποια επαναστατικά ένστικτα που έχουν επί μακρόν μείνει σε καταστολή αλλά εάν ξυπνήσουν η προσπάθεια θα είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία... Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ένα σημαντικό μέρος της αριστεράς επιμένει στην απομάκρυνσή μας από την ομπρέλα της ΕΕ και κατ επέκταση της δύσης.

Μπορεί έτσι να γυρίσουμε σε επίπεδα αναπτυσσόμενης χώρας με πολλά δεινά για τον μέσο εργαζόμενο αλλά οι οπαδοί της αριστεράς θα αισθάνονται συγκριτικά καλλίτερα έχοντας αυξήσει την επιρροή τους σε μια καταβαραθρωμένη οικονομία που θα αποζητά στην μόνη απομένουσα ψευδαίσθηση την σανίδα σωτηρίας.
Τέτοια σενάρια είναι προφανές ότι βρίσκουν την πλειοψηφία απέναντί τους.

Τα τραγικά αποτελέσματα μια τέτοιας απομονωτικής εκτός Ευρώ προοπτικής τονίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, θέτοντας μας “Επί των τύπων των ήλων” ισοδυναμούν με μίνι χρεωκοπία. Πρόκειται για έναν εφιάλτη που δεν θέλω ούτε να τον σκέπτομαι, κατέληξε.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η έξοδος από το Ευρώ ώστε να έχουμε το πλεονέκτημα δήθεν της υποτίμησης σημαίνει ότι θα φορτωθούμε όλο το βάρος του υπάρχοντος χρέους και μάλιστα με υποχρέωση αποπληρωμής του από ένα ασθενέστερο νόμισμα όπως η νέα δραχμή.

Για να είμαστε συνεπείς στην αποπληρωμή του χρέους θα πρέπει ασφαλώς να ξαναδανειστούμε όπως σήμερα και να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για την αποπληρωμή του χωρίς να μπορεί κάποιος να προβλέψει την στάση των μελλοντικών δανειστών μας απέναντι σε μια χώρα που θα έχει ήδη χρεοκοπήσει και θα ζητά νέα δάνεια για να καλύψει τα παλαιά.

Αναμφίβολα το σημερινό υψηλό κόστος δανεισμού θα γίνει ακόμα απεχθέστερο έστω και αν λείπει το στοιχείο της άμεσης συγκρισιμότητας με την προφανή διαφορά του ανοίγματος (spread) του Ελληνικού επιτοκίου δανεισμού από το Γερμανικό στα εκδιδόμενα ομόλογα.

Οι οπαδοί της υποτίμησης ελπίζουν ότι με την υποτίμηση θα κάνουμε τα αγαθά που παράγουμε και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε ελκυστικότερες στους ξένους που έτσι θα συρρεύσουν στη χώρα μας είτε για να επενδύσουν είτε για να απολαύσουν τις μέρες της σχόλης τους στα νησιά μας.

Δείτε όμως ότι και σήμερα το κόστος των διακοπών που φέρνει τους τουρίστες στη χώρα μας είναι υψηλότερο από εκείνο χωρών που έχουν το ίδιο νόμισμα με μας και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο διαφοράς που ακόμα και μια υποτίμηση της τάξης του 30% μόλις και μετά βίας θα μας έφερνε στα ίσια...

Προφανώς δεν μιλάμε για υποτίμηση υψηλότερη από αυτό το ποσοστό διότι τότε το παγόβουνο του υπάρχοντος χρέους θα μας πλακώσει όπως τα βράχια το οδόστρωμα της Εθνικής στα Τέμπη και δεν θα βρεθεί κανείς εργολάβος να τα αποσύρει χωρίς θλιβερές υποθήκες σε βάρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Αν πάρουμε την άλλη μεγάλη πηγή εισοδήματός μας, το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι εκτός της κρίσιμης κατάστασης που βρέθηκε από το 2008 η ναυτιλία, την υποτίμηση θα ακολουθήσει έστω μερική προσαρμογή προς τα κάτω των μισθών των ναυτικών μας.

Το χειρότερο όμως που θα μας συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση είναι άλλο, και είναι ατυχώς αυτό που συνέβη αρκετές φορές μετά την μεταπολίτευση, όταν είχαμε εμφανείς και αφανείς (διολισθήσεις) υποτιμήσεις

Αυτό που μας συνέβη είχε την αποτελεσματικότητα του ναρκωτικού υπό την επήρεια του οποίου μετατραπήκαμε σε ένα είδος ζόμπι που χασκογελούσε με την ανάσα που πήραν οι ελαστικές εξαγωγές μας χωρίς να σκέπτεται το πληθωριστικό αποτέλεσμα των ανελαστικών εισαγωγών, τις ακριβότερες πρώτες ύλες και την αδράνεια των βιομηχανικών μας μονάδων σε καινοτόμες υποδείξεις και τακτικές.

Τα εργοστάσια συνέχισαν έτσι να ικανοποιούν με κακή ποιότητα την εγχώρια ζήτηση ενώ ο ανταγωνισμός από ακόμα φτηνότερες και ποιοτικότερες εισαγωγές τα εξοβέλιζε αργά αλλά σταθερά. Ο εφησυχασμός επομένως της υποτίμησης γύρισε ως μπούμερανγκ και κατέστρεψε και τις τελευταίες ανάσες της βιομηχανικής μας προοπτικής.

Στη γεωργία ο εφησυχασμός συνδυάσθηκε με την ευκολία των παράλογων επιδοτήσεων τα αποτελέσματα των οποίων έφεραν τον άπληστο στις πόρτες εκείνων που πριν ελάχιστα χρόνια ζούσαν έντιμα και λιτά.

Τα χωριά της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας γέμισαν ως δια μαγείας από αγρότες εισοδηματίες που μαζί με τη λιτότητα άφησαν και τα τελευταία ψήγματα εντιμότητας, διπλασιάζοντας χωράφια και επιδοτήσεις χωρίς κανείς να βλέπει ή να έχει διάθεση να ελέγξει.

Το κλίμα του εύκολου πλουτισμού που διαμόρφωσαν από τη μια πλευρά οι υποτιμήσεις και από την άλλη οι ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις αποκοίμισε τις συνειδήσεις διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα του νεοέλληνα ωχαδελφιστή αγρότη που έπαυσε να αγωνιά για την αποδοτικότητα των καλλιεργειών του.

Άλλωστε, όποτε οι κυβερνήσεις φαίνονταν αργές στην εκπλήρωση τάχα των προεκλογικών τους υποσχέσεων τα τρακτέρ έκοβαν τη χώρα σε φέτες παραλύοντας την οικονομική δραστηριότητα. Έτσι οι αγρότες έβαζαν το μαχαίρι στο λαιμό των συνελλήνων τους και αποσπούσαν άκοπα ένα δυσανάλογο ποσοστό τρόμου.

Αλλά και στα νησιά η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη... Εκεί η φαντασία των εργολάβων γέννησε πολλές χρυσές χήνες και άρχισε να τις ταΐζει με το θαυματουργό χόρτο της κερδοσκοπίας... Αγόραζε βράχια και έκτιζε “πανάκριβες” βίλες που υπό κανονικές συνθήκες δεν άξιζαν ούτε τα υλικά της κατασκευής τους αλλά τιμολογούνταν βασιλικά.

Και όταν ακόμα απέσχε η κερδοσκοπία των εργολάβων κτυπούσε η πονηρία των ντόπιων που βλέποντας τους ξένους να κατακλύζουν τα νησιά τους σκέφτηκαν να κτίσουν κουτιά πάνω σε κουτιά (δωμάτια) για να στεγάσουν τους κουτόφραγκους.

Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν εργολάβοι να μείνουν με αρκετές βραχόπληκτες βίλες αμανάτι ή ακόμα χειρότερα οι νεόκοποι κάτοχοί τους, μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, να συνειδητοποιήσουν τι σουβάδες είχαν αποκτήσει ως βασιλικές αξίες, οι δε μικροξενοδόχοι να παραπαίουν από την άρνηση των κουτόφραγκων να ενσταυλιστούν στα κουτιά που τους είχαν ετοιμάσει, αναλογιζόμενοι τις υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις τους.

Ας μη θεωρήσουμε όμως ότι μόνο οι γεωργοί και οι νησιώτες έπαθαν των παθών τους τον τάραχο από την κρίση που απομάκρυνε βίαια την ιδεατή πραγματικότητα.

Στις αστικές περιοχές ο υψηλός πληθωρισμός έτρωγε επί χρόνια τις μεγάλες ονομαστικές αυξήσεις των εισοδημάτων των νοσταλγών της προ ΟΝΕ εποχής χωρίς κανείς να αντιδρά στα επαναλαμβανόμενα σφιξίματα των ζουναριών.

Το κράτος τα έπαιρνε με τρόπο απροκάλυπτο και ζητούσε ολοένα και περισσότερα για να συντηρεί την αδηφάγο μηχανή του. Οι συγκρίσεις με τους Ευρωπαίους ήταν ελάχιστες και πάντα με την νοσταλγία που άφηναν κάποια ταξίδια στις δυτικές πρωτεύουσες.

Οι υποτιμήσεις και οι διολισθήσεις μας έκαναν σταθερά φτωχότερους ενώ απομάκρυναν κάθε πρωτοβουλία στη διαμόρφωση ενός καινοτόμου ιδιωτικού ή ενός αποδοτικότερου δημόσιου τομέα.

Μείναμε άπραγοι στα αστικά κέντρα και χωρίς αναδιαρθρώσεις στη γεωργική παραγωγή ενώ τα τελευταίου τύπου τρακτέρ πάρκαραν στις πλατείες των χωριών ως δείγμα ξιπασμένης ευμάρειας.

Οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανίες παρέμειναν στην υπανάπτυξή τους μέχρι να κλείσουν ή να μεταφέρουν την δραστηριότητά τους στις άλλες βαλκανικές χώρες.

Το δημόσιο μετατράπηκε αναγκαστικά σε απορροφητήρα της απραξίας και της ανεργίας χωρίς καμία αναλογιστική μελέτη να δείχνει τις γκρίζες προοπτικές του κυκλώνα που πλησίαζε. Όλοι ήλπιζαν και η προσευχή είχε αντικαταστήσει κάθε ίχνος λογικής και πρωτοβουλίας. Η δημιουργική λογιστική κλήθηκε αρωγός για την εσπευσμένη είσοδο μας στην ΟΝΕ με καρότο τα έργα χάριν του Ολυμπιακού ονείρου. Αλλά όνειρο ήταν και πέρασε... και στη λογιστική όταν εμείς παγαίναμε στην δημιουργικότητα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ερχόντουσαν... Τα τεχνάσματα έμελλε σύντομα να αποκαλυφτούν.

Έτσι χρόνο με τον χρόνο η ψαλίδα της παραγωγικής αδυναμίας του κράτους μεγάλωνε συντηρούμενη παραδόξως από το αίμα της έμμεσης φορολόγησης της παραοικονομίας και του μεταπρατικού εμπορίου που πάντα άνθιζε στη χώρα μας.

Σε αυτή τη δυσμενή και ολοένα να χειροτερεύει κατάσταση, ακούσαμε τις περίεργες φωνές κάποιων παράδοξων εργατοπατέρων που υποστήριξαν τα κεκτημένα μιας προκλητικής θρασύτητας...

Έτσι μόνο εξηγείται η επίκληση κεκτημένων όταν αυτά είναι προϊόν αποδεδειγμένης παρανομίας όπως έδειξε σχετική εισαγγελική έρευνα για τα εισοδήματά τους από τα λιμανιάτικα. Οι λιμενεργάτες είχαν το προνόμιο να είναι οι πρώτοι μεταξύ των Ελλήνων που εφάρμοσαν την βιονικότητα μένοντας ακούραστοι, 24 ώρες επί επτά μέρες κάθε εβδομάδα στις εργασιακές επάλξεις.

Πολλοί πιστέψαμε ότι οι Λιμενεργάτες ήταν οι μόνοι πρωτοπόροι της βιονικότητας σε αυτή τη χώρα αλλά έμελλε να απογοητευθούμε.

Μόλις μάθαμε από νέα εισαγγελική έρευνα ότι οι εργοδηγοί στον ΟΣΕ είχαν αντίστοιχες αποδοχές από αντίστοιχα “φιλότιμη” εργασία.

O ιός της βιονικότητας είχε μεταδοθεί και σε αυτούς.

Αύριο θα ανακαλύψουμε ότι στην Ελλάδα ο ιός Η1 Ν1 δεν είχε τα αποτελέσματα που μας είχαν προαναγγείλει αλλά ένας άλλος κτύπησε τη χώρα με την δριμύτητα του πρόσφατου σεισμού των άμοιρων Αϊτινών με τη διαφορά ότι αυτός ο ιός διέφερε στο ότι οι ασθενείς περνούσαν καλά.

Η μάσκα του ιού έκρυβε για καιρό το θαύμα της βιονικότητας που κάποιοι είχαν ανακαλύψει αλλά επιτέλους οι εισαγγελείς στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έκαναν τη δουλειά τους.

Το μυστικό επιτέλους αποκαλύφτηκε μόνο που ακούστηκε σαν κακόγουστο αστείο από εκείνους που προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την προέλευση του παράδοξου πλουτισμού των εργατοδίαιτων συνανθρώπων τους.

Η τεχνική της βιονικότητας μπορεί να λειτούργησε αρχικά σαν θαυματουργός λύση για μερικούς αλλά κατέληξε σε όζουσα πληγή που απαιτεί χειρουργείο.

Η έκθεση – κόλαφος (= χαστούκι, ταπεινωτική πράξη) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 15η Ιανουαρίου 2010)

«Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία εξετάζει τους λόγους της αναντιστοιχίας των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, αποκαλύπτει «αμφίσημες εξουσίες αξιωματούχων», ακατάλληλο θεσμικό πλαίσιο και, σε κάποιες περιπτώσεις, συλλογή στατιστικών στοιχείων μέσω... τηλεφώνου...»

Την περίοδο αυτή, κάθε Έλληνας, ανεξάρτητα από τις γνώσεις και την κατανόηση που έχει στα γενικότερα προβλήματα της οικονομίας, μετατρέπεται εύκολα σε κατήγορο όσων θεώρησε ότι ευρίσκονται στην εξουσία μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν ειδικά αυτόν, ικανοποιώντας τα δικά του προσωπικά αιτήματα και θέλω...

Όσο και αν αυτό καταλήγει να είναι πρακτικά το νόημα της αντιπροσωπευτικής εκλογικής διαδικασίας, οι σχέσεις των πολιτών με τους αντιπροσώπους τους, εκτραχύνονται σε στιγμές οικονομικής κρίσης και η υπομονή στην υλοποίηση του οποιουδήποτε υπεσχημένου χάνεται.

Βλέπουμε επομένως πολίτες που ήταν παραδοσιακά δεξιοί να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους σε κάθε σκέψη να επιτρέψουν με την ψήφο τους την επιστροφή της δεξιάς στην εξουσία ενώ όσοι ανήκουν στην αντίθετη πλευρά και επέλεξαν την σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να θεωρούν ότι μια αλλαγή εν μέσω κρίσης και χωρίς περίσσευμα κεφαλαίων είναι ζήτημα 100 ημερών. Σε μία κοινωνία έλλογων ανθρώπων ακόμα και ο ένας χρόνος θεωρείται ελάχιστος στο να μπορέσει κάποιος να αντιληφτεί ένα περίπλοκο πρόβλημα, να ετοιμάσει αξιόπιστη λύση και να την προωθήσει με τις κατάλληλες θεσμικές και νομικές αλλαγές σε εφαρμογή, χώρια το πότε θα φανούν τα αποτελέσματα.

Όλη αυτή η επιπολαιότητα για λύσεις αύριο το πρωί που όταν δεν έρχονται οδηγούν σε συμπεράσματα ότι τάχατες δεν υπάρχουν λύσεις, παραδόξως αποφεύγεται στην καθημερινότητα του καθενός όπου δεν θα ήθελε να δεσμευτεί για τις δικές του ευθύνες και την δική του συνεισφορά σε αντίστοιχο προβληματισμό.

Και όμως για τους άλλους και ιδιαίτερα για την κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση, η επιδεικνυόμενη ανοχή φαίνεται ότι είναι μηδενική.

Θέλουν όλοι άμεσα διορθωτικά μέτρα χωρίς να εμβαθύνουν στα αίτια που μας οδήγησαν στη σημερινή εσωτερική κρίση, διότι η γενικότερη οικονομική συγκυρία μας άγγιξε περιορισμένα, συνεισφέροντας απλά στο να φανεί η γύμνια μας σε καταστάσεις αντιμετώπισης της δικής μας κρίσης.

Το γιατί τα μέτρα είναι ανέφικτο να είναι έτοιμα και αποτελεσματικά αύριο το πρωί δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Το ότι δεν πρόκειται για μέτρα τιμωρίας κάποιων σαθρών ηθικά ατόμων αλλά για μέτρα που θα αλλάξουν θεμελιακά τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας, επίσης δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Το ότι πρακτικά η ρίζα της σημερινής κατάστασης που οδήγησε σε επικρίσεις και προσβολές της χώρας μας από τους Ευρωπαίους Εταίρους είναι η ίδια με εκείνες που έχουν οδηγήσει σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις από της ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους, δηλαδή η ανευθυνότητα του αυτός το έκανε κύριε ή αυτός μου είπε τι να σας πω και τι να σας στείλω..., δεν φαίνεται να μας απασχολεί.

Το ότι δεν είναι θέμα κυβερνήσεων ή παρατάξεων αλλά μιας ανευθυνότητας που έχει ενσωματωθεί στην κουλτούρα μας υποχρεώνοντας, υπό διαφορετικές αλλά κρίσιμες συνθήκες, στις παραμονές του εμφυλίου, τον Άγγλο επιτετραμμένο της ΣΟΕ (υπηρεσίας ειδικών επιχειρήσεων της Μεγάλης Βρετανίας) David Wallace να πει: “Oι Έλληνες, παρά την καλοσύνη και την φιλοξενία τους, είναι ένας βασικά αδιόρθωτος λαός, χωρίς μέλλον και προοπτική να καταλαγιάσει και να ζήσει ομαλά, με οποιοδήποτε τρόπο σε προβλέψιμο χρόνο...” (Βλέπε When Greek meets Greek, Reginald Leeper) συνεχίζει να μας αφήνει αδιάφορους.

O Ταγματάρχης Wallace μιλούσε τότε για την αδυναμία των Ελλήνων να συνεννοηθούν μπροστά σε έναν εξωτερικό εχθρό, προτιμώντας την εσωτερική διένεξη και τελική αδυναμία από την ισχύ της ενότητας.

Αυτό το χαρακτηριστικό της φυλής μας, να βλέπουμε τα πράγματα χρωματισμένα από το φίλτρο των προσωπικών μας επιλογών και συμφερόντων, είτε πρόκειται για την εθνική μας ενότητα είτε την αποτελεσματικότητά μας στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, δεν φαίνεται να μας εγκαταλείπει διότι δεν άφορα του άλλους και δεν αφορά την κυβέρνηση αλλά εμάς, τον καθένα μας ξεχωριστά και βασικά το Εγώ μας...

Πρακτικά, η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις αδυναμίες της Ελλάδος κτυπά την ανευθυνότητα του καθενός μας και την παιδική αφέλεια που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μας σε ένα γήπεδο που επιδιώκουμε να παίζουμε χωρίς να κατανοούμε ότι είναι για μεγάλα παιδιά.

Διαβάζοντας τα όσα ακολουθούν ίσως να οδηγήσει αρκετούς να σκεφτούν ότι τα όποια μέτρα πάρει το ΠΑΣΟΚ για την οικονομία δεν θα μας σώσουν αν δεν παύσουμε να δείχνουμε τον απέναντι ως υπεύθυνο για τα δικά μας σφάλματα και την δική μας ανευθυνότητα.

Η Κομισιόν, στην έκθεση η οποία θα παραδοθεί στους Υπουργούς Οικονομικών στο επόμενο ECOFIN, κατακεραυνώνει τις αρμόδιες υπηρεσίες και τις κατηγορεί για έλλειψη υπευθυνότητας.

Μερικά από τα συμπεράσματα που καταγράφει η Κομισιόν, είναι τα ακόλουθα:

Στις 2 και 21 Οκτωβρίου 2009, οι ελληνικές αρχές διαβίβασαν δύο διαφορετικές ομάδες πινάκων Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος (ΔΥΕ) στην Eurostat, οι οποίοι καλύπτουν το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος για την περίοδο 2005-2008, καθώς και μια πρόβλεψη για το 2009.

Στην κοινοποίηση της 21ης Οκτωβρίου, το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα για το 2008 αναθεωρήθηκε από 5,0% του ΑΕΠ (το ποσοστό που αναφέρθηκε από την Ελλάδα, και έχει δημοσιευθεί και επικυρωθεί από τη Eurostat τον Απρίλιο του 2009) σε 7,7% του ΑΕΠ.

Ταυτόχρονα, οι ελληνικές αρχές, αναθεώρησαν επίσης το προβλεπόμενο έλλειμμα για το 2009 από 3,7% του ΑΕΠ (το νούμερο που αναφέρθηκε την άνοιξη) στο 12,5% του ΑΕΠ, αντανακλώντας μια σειρά από παράγοντες όπως ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης και οι δημοσιονομικές διολισθήσεις.

Ουσιαστικά, αυτή η έκθεση ασχολείται μόνο με τις εκτιμήσεις των στοιχείων του παρελθόντος.

Αναθεωρήσεις αυτού του μεγέθους στους εκτιμώμενους κυβερνητικούς δείκτες δημοσίου ελλείμματος είναι εξαιρετικά σπάνιες σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ ενώ συχνές για την Ελλάδα, αποτελώντας παραδείγματα έλλειψης ποιότητας των ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών και αποδεικνύοντας ότι ο εξονυχιστικός έλεγχος των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων από την Eurostat από το 2004 δεν αρκούσε για να φέρει την ποιότητά τους στο επίπεδο των άλλων κρατών μελών.

Όσον αφορά την κοινοποίηση της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος (ΔΥΕ) της 21ης Οκτωβρίου 2009, τα στοιχεία δεν έχουν επικυρωθεί από τη Eurostat ενώ ένας σημαντικός αριθμός θεμάτων, που αφορά τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης, τις καθυστερούμενες πληρωμές στα νοσοκομεία και τις συναλλαγές μεταξύ κυβέρνησης και δημόσιων επιχειρήσεων, εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτός.

Τα ζητήματα αυτά θα πρέπει να επιλυθούν, και δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι αυτό θα οδηγήσει σε περαιτέρω αναθεωρήσεις του ελληνικού δημοσίου ελλείμματος και χρέους ιδιαίτερα για το 2008, αλλά πιθανώς και για τα προηγούμενα έτη.

Σύμφωνα με την έκθεση, η αναθεώρηση των στατιστικών στοιχείων του ελληνικού ελλείμματος οφείλεται σε δύο διαφορετικά, αλλά συνδεόμενα προβλήματα:

Αυτά που σχετίζονται με τις στατιστικές αδυναμίες και εκείνα που σχετίζονται με τις αποτυχίες των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών και οργανισμών:

Οι στατιστικές αδυναμίες οφείλονται σε μεθοδολογικές αδυναμίες ή μη ικανοποιητικές τεχνικές της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (ΕΣΥΕ) και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (ΓΛΚ).

Οι αποτυχίες των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών και οργανισμών προκύπτουν από την ακατάλληλη διακυβέρνηση, με κακή συνεργασία και έλλειψη σαφών αρμοδιοτήτων μεταξύ πολλών ελληνικών φορέων και υπηρεσιών που είναι αρμόδιες για τις κοινοποιήσεις ΔΥΕ, διάχυση προσωπικών ευθυνών, διφορούμενη ενδυνάμωση αξιωματούχων και απουσία γραπτών οδηγιών και τεκμηρίωσης, που αφήνουν την ποιότητα των δημοσιονομικών στατιστικών στοιχείων έκθετη σε πολιτικές πιέσεις και εκλογικές αναμετρήσεις.

Ειδικότερα, η έκθεση αναφέρει αποδείξεις για:

• Σοβαρές παρατυπίες και ανακρίβειες στις κοινοποιήσεις μέσω ΔΥΕ για τον Απρίλιο και Οκτώβριο του 2009 και μη τήρηση των λογιστικών κανόνων.

• Κακή συνεργασία μεταξύ των εθνικών υπηρεσιών που εμπλέκονται στην κατάρτιση των στοιχείων ΔΥΕ, όπως και έλλειψη ανεξαρτησίας της ΕΣΥΕ και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους από το Υπουργείο Οικονομικών.

• Ένα θεσμικό πλαίσιο και ένα δημόσιο λογιστικό σύστημα χωρίς διαφάνεια και τεκμηρίωση ώστε να οδηγεί σε πολλές και σημαντικές αναθεωρήσεις των στοιχείων από τις ελληνικές αρχές.

• Έλλειψη λογοδοσίας δηλαδή υπεύθυνης και γραπτής τεκμηρίωσης ή πιστοποίησης με επιτρεπὀμενη την ανταλλαγή δεδομένων ακόμα και μέσω τηλεφώνου.

• Ασάφεια ευθυνών και έλλειψη υπευθυνότητας των εθνικών υπηρεσιών που συλλέγουν ή παρέχουν στατιστικά στοιχεία και δεδομένα, σε συνδυασμό με διφορούμενες αρμοδιότητες υπαλλήλων αρμόδιων για τα δεδομένα.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι το παρόν πλαίσιο δεν εγγυάται την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και την υπευθυνότητα των εθνικών στατιστικών αρχών.

Ειδικότερα, η επαγγελματική ανεξαρτησία της ΕΣΥΕ από το Υπουργείο Οικονομικών δεν είναι εξασφαλισμένη, επιτρέποντας στα στοιχεία ΔΥΕ να επηρεάζονται από παράγοντες που δεν εξασφαλίζουν την υψηλή ποιότητα των ευρωπαϊκών στατιστικών δεδομένων.

Τα όργανα ελέγχου που διαθέτει η Eurostat έδειξαν ότι τα προβλήματα στην Ελλάδα ξεπερνούν κατά πολύ αυτά που αντιμετωπίζονται μόνο με την χρήση των στατιστικών εργαλείων παρακολούθησης που διαθέτει η Επιτροπή, η οποία σύμφωνα με τον κανονισμό 479/2009 δεν έχει εξουσία ελέγχου.

Επομένως, παρά τις συντονισμένες και συνεπείς προσπάθειες που πραγματοποιούνται από την Eurostat από το 2004 για να εξασφαλιστεί η τήρηση των ισχυόντων κανόνων και μεθόδων, η κατάσταση μπορεί να διορθωθεί μόνο με την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι ελληνικές αρχές πρέπει όχι μόνο να αντιμετωπίσουν με αποφασιστικότητα τα υπάρχοντα μεθοδολογικά ζητήματα, αλλά να θέσουν σε εφαρμογή διαφανείς και αξιόπιστες πρακτικές εργασίας μεταξύ των εθνικών υπηρεσιών που εμπλέκονται.

Θα πρέπει να αναθεωρήσουν το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ώστε να εξασφαλίζεται η επαγγελματική ανεξαρτησία και την πλήρη και απρόσκοπτη λογοδοσία της ΕΣΥΕ και των άλλων υπηρεσιών που εμπλέκονται στον τομέα των στατιστικών δεδομένων της ΔΥΕ.

Αν οι θεσμικές αδυναμίες που εντοπίζονται στην παρούσα έκθεση δεν αντιμετωπιστούν και δεν υπάρξουν τα κατάλληλα σημεία ελέγχου, η αξιοπιστία των δεδομένων για το ελληνικό έλλειμμα και χρέος θα παραμείνουν σε αμφισβήτηση.

Η Επιτροπή έχει δεσμευθεί πλήρως να συνεχίσει να συνεργάζεται με τις ελληνικές αρχές με σκοπό να στηρίξει τις προσπάθειές τους για να βελτιωθεί η συλλογή και επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων της κυβέρνησης, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις υφιστάμενες ελλείψεις και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στα ελληνικά στατιστικά στοιχεία.

Η επιστολή της Μαθήτριας

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 8η Ιανουαρίου 2010)

Ξεκινάμε το 2010 δυσοίωνα. Όχι πως τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν πολύ καλλίτερα...

Θυμάμαι την περίοδο μεταξύ 1991 και 1994. Είχαμε μόλις βγει από μια μεγάλη χρηματιστηριακή καταστροφή που είχε συμπαρασύρει στην φτώχια 1.000.000 επενδυτές, αριθμό πρωτόγνωρο τότε για την Ελληνική Κεφαλαιαγορά. Παράλληλα ο πληθωρισμός κατέτρωγε το ονομαστικό εισόδημα του εργαζόμενου ενώ κάθε σκέψη για τραπεζικό δανεισμό ισοδυναμούσε με αυτοκτονία...

Όμως, πάρα την γκρίνια και την καταστροφή υπήρχε διάχυτη αισιοδοξία... Ξέραμε ότι είχαμε χάσει ένα μεγάλο μέρος από τις επενδύσεις μας αλλά νιώθαμε ότι θα τα ξανακαταφέρουμε και έτσι ξορκίζαμε την κατήφεια μακριά μας.

Σήμερα, από υλικής πλευράς είμαστε καλύτερα, ζούμε σε καλλίτερα σπίτια, αγοράσαμε πάρα πολλά καινούργια αυτοκίνητα, ολοκληρώσαμε πολλές υποδομές στη χώρα μας και γίναμε ΟΝΕδίτες, άρα εξασφαλιστήκαμε κατά παντός κινδύνου από τους συνεταίρους μας στη μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια... Τουλάχιστον αυτό μας είχαν πει...

Επομένως, όσο και αν προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά του τότε με το σήμερα δυσκολεύομαι να κατανοήσω τη σημερινή κατήφεια.

Τις μέρες που πέρασαν, οι έμποροι κάναν τους τζίρους τους αν και επιμένουν ότι αυτοί ήταν 40% κάτω των περυσινών. Αν προσθέσω την περυσινή τους δήλωση για αντίστοιχη μείωση κύκλου εργασιών τώρα θα έπρεπε ήδη να λιμοκτονούν...

Είναι λοιπόν και η υπερβολή ή η χαμένη ελπίδα στην αέναη αύξηση του εμπορικού κέρδους ένας από τους παράγοντες της κατήφειας, τουλάχιστον για τους εμπόρους... Για τους υπόλοιπους, που ψώνισαν νιώθοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα των νεοαποκτηθέντων αγαθών (shopping therapy) τι να είναι;

Ποιο σαράκι τους τρωει; Τι τους κάνει κατηφείς;

Μήπως είναι οι εκρήξεις των συνεταίρων μας στην ΕΕ για τις συνεχιζόμενες σπατάλες ή μήπως το ότι συνειδητοποιήσαμε επιτέλους το αδιέξοδο του ψευδεπίγραφου και αδιέξοδου νεοπλουτισμού;

Όσο βασανίζω την σκέψη μου, τόσο περισσότερο καταλήγω στο ότι η σημερινή κατήφεια δεν είναι προϊόν φτώχειας αλλά ελλείμματος αισιοδοξίας. Παύσαμε να βλέπουμε φως στο τούνελ... Σπίτι αγοράσαμε, αυτοκίνητο αγοράσαμε, εξοχικό πολλοί από μας αποκτήσανε... Ε και μετά; Τι θα κάνουμε μετά; Τι θα στηρίξει την ματαιοδοξία μας μετά και πως θα ξοφλήσουμε τον λογαριασμό για όλα αυτά που αποκτήσαμε με δανεικά;

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος του shopping therapy και μείναμε με την κατάθλιψη που φέρνει η εξόφληση του λογαριασμού σε μια Ευρώπη που δεν θέλει να μας χαρίσει απολύτως τίποτα, ούτε καν την κορδέλα και τα έξοδα συσκευασίας εκείνων που μας εξασφάλιζαν μια ψευδεπίγραφη και πρόσκαιρη χαρά...

Ξαφνικά ενηλικιωθήκαμε και καταλάβαμε ότι ο σημερινός κόσμος δεν αρέσκεται στα παιδικά μας νάζια.

Καταλάβαμε ακόμα ότι για να αισθανθούμε πάλι αισιόδοξοι θα πρέπει να αποκτήσουμε ότι κοντεύαμε να λησμονήσουμε, την ανθρωπιά μας.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι ένα από τα πρώτα θέματα που θα πρέπει να μας απασχολήσει το 2010 δεν είναι το οικονομικό που θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα βρει τη λύση του άλλα η χαρά της προσφοράς και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο.

Σήμερα, έχουν εγκατασταθεί και ζουν στη χώρα μας περισσότεροι από 2.000.000 μετανάστες από πολλές χώρες με πρώτους και πολυπληθέστερους τους εξ Αλβανίας βορειο-Ηπειρώτες και Αλβανούς.

Πολλοί από αυτούς συμπληρώνουν οσονούπω εικοσαετία ως οικονομικοί μετανάστες και αρκετοί έχουν ήδη προοδεύσει και γίνει επιχειρηματίες ή ελεύθεροι επαγγελματίες.

Πολλά από τα παιδιά τους έχουν ήδη ολοκληρώσει την λυκειακή εκπαίδευση και εισάγονται στα Ελληνικά Πανεπιστήμια για να εξειδικευτούν και να γίνουν χρήσιμοι πολίτες αυτής της χώρας.

Και όμως, παρά τα τόσα χρόνια συνεχούς παραμονής και νόμιμης εργασίας η μεγάλη πλειοψηφία παραμένει εκτός Ελληνικής υπηκοότητας... Παραμένουν αλλοδαποί!

Ακόμα και τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ δεν αποκτούν αυτόματα όπως θα έπρεπε την Ελληνική υπηκοότητα αν δεν είναι τουλάχιστον ο ένας γονιός Έλληνας.

Πρόκειται για κατάλοιπο άλλων εποχών που θυμίζει κάλλιστα τις φρικώδεις Ναζιστικές εμπνεύσεις για τον αποκλεισμό των Εβραίων από τα “πλεονεκτήματα” της Άριας φυλής...

Δυστυχώς, ο φόβος του Έλληνα προς τους ξένους κατάφερε να διαμορφώσει εντυπώσεις ότι και εμείς υιοθετούμε τα ρατσιστικά πρότυπα άλλων λαών, ακόμα και όταν εκείνοι έχουν προ πολλού εκσυγχρονίσει, εκλογικεύσει και εξανθρωπίσει τις νομοθεσίες τους.

Η Ελληνική γραφειοκρατία στο συγκεκριμένο θέμα παραμένει προκλητικά και δόλια νωθρή, δημιουργώντας προσκόμματα σε κάθε βήμα όσων έχουν λόγους να αποκτήσουν ίσα προνόμια με κάθε Έλληνα, δηλαδή, εκείνον που μιλά την Ελληνική γλώσσα, γνωρίζει τα βασικά της Ελληνικής ιστορίας και ασπάζεται την Ελληνική κουλτούρα ως τρόπο ζωής.

Η Ελληνική γραφειοκρατία σε πείσμα κάθε εξέλιξης έχει αυτονομηθεί και διαμορφώνει σε κάθε έκφρασή της προς τους αλλοδαπούς κλίμα ανασφάλειας και εχθρότητας που ελάχιστα ξεχωρίζει από ένα κρυπτορατσισμό.

Αποδέχομαι ότι πρόκειται για ρατσισμό φόβου και όχι εκείνον τον βάναυσο και γεμάτο μίσος χάριν δήθεν των πλεονεκτημάτων μια φυλής έναντι των άλλων. Άλλωστε όλοι από την Αφρική καταγόμαστε και αν κάποιοι από μας λεύκιναν ήταν αποτέλεσμα γονιδιακής εξέλιξης σε διαφορετικές κλιματικές συνθήκες.

Όμως θα πρέπει επιτέλους να αναγνωρίσουμε ότι, πέρα από την απλή παραπάνω διατύπωση του ποιος μπορεί να θεωρηθεί ως Έλλην, έχουμε καθήκον ως μικρή χώρα να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον ενσωμάτωσης των ξένων στην μεγάλη Ελληνική αγκαλιά.

Έχουμε καθήκον να το πράξουμε όχι μόνο για λόγους ανθρωπισμού αλλά και για λόγους καθαρά πρακτικούς άλλως επιβίωσης σε μία όχι ιδιαίτερα φιλόξενη γωνιά της νοτιοανατολικής Ευρώπης και να υιοθετήσουμε οτιδήποτε θα μας ενισχύσει πριν η χώρα μας κατακλυστεί από εκείνους που δεν θα ενδιαφέρονται καν για ότι καλό διαθέτει ο Ελληνισμός.

Έχουμε καθήκον να το πράξουμε διότι αν η χώρα μας αναπτύχθηκε το οφείλει στην εργασία ξένων χεριών αφού εμείς μάθαμε νάμαστε μόνο αφεντάδες και ελιτιστές.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω έτυχε να διαβάσω την επιστολή μίας μαθήτριας με ειδικά προβλήματα υγείας που βάσει του ελληνικού νόμου 3027/2002 έχει το δικαίωμα να εισαχθεί στα ΑΕΙ άνευ εξετάσεων.

Η μαθήτρια είναι βέβαια Αλβανικής υπηκοότητας και η τύχη της ήταν διαφορετική παρά τις εξέχουσες μαθησιακές επιδόσεις της.

Θεώρησα ότι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω είναι να παραθέσω αυτούσια την επιστολή της συγκεκριμένης μαθήτριας προ την ΟΛΜΕ, για τροφή στη σκέψη όλων των αναγνωστών.

Καλή χρονιά.

Η επιστολή της Μαθήτριας.

Ονομάζομαι M.Σ. Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1991 στο χωριό Πόρο του νομού Αυλώνας στην Αλβανία και πάσχω από (..…….). Από το 1994 ζω μόνιμα στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά μου. Επειδή η πλειονότητα των γλωσσικών ερεθισμάτων που δέχθηκα στη νηπιακή ηλικία των 3 ετών ήταν στην ελληνική γλώσσα, πολύ γρήγορα έμαθα να μιλώ με άνεση, να εκφράζομαι, να σκέφτομαι στην ελληνική γλώσσα. Σε όλα τα σχολικά έτη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού μέχρι και την τρίτη Λυκείου φοίτησα ανελλιπώς σε δημόσια ελληνικά σχολεία και ανταποκρίθηκα επαρκέστατα στις μαθητικές απαιτήσεις. Μάλιστα, ως επιβράβευση των άριστων επιδόσεών μου κάθε χρονιά τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Λύκειο μου απονέμονταν αριστεία και πρωτεία. Στις 20 Φεβρουαρίου, η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του Κεντρικού Τομέα Αθηνών γνωμάτευσε ότι εμπίπτω στο νόμο 3027/2002 περί εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, άνευ πανελλαδικών εξετάσεων. Η συγκεκριμένη γνωμάτευση με αριθμό πρωτοκόλλου 1184 δόθηκε στον πατέρα μου έπειτα από επίδειξη του διαβατηρίου του. Συμμετείχα σε ενδοσχολικές εξετάσεις στο 2ο Πειραματικό Λύκειο Αθηνών και αποφοίτησα με Γενικό Βαθμό Απολυτηρίου Γενικού Λυκείου "ΑΡΙΣΤΑ" Δεκαεννέα και Εννέα Δέκατα. Στις 16/09 υπέβαλα όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά (τίτλο απόλυσης από το Λύκειο, πιστοποιητικό της αρμόδιας πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής που πιστοποιεί την πάθηση, βεβαίωση γιατρού μέλους ΔΕΠ) στη γραμματέα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Στη θέα του Αλβανικού διαβατηρίου αντί για αστυνομική ταυτότητα άρχισε μια ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθεια από την πλευρά της τελευταίας ώστε να βρεθεί κάποια Ελληνική "άκρη" στην καταγωγή μου προς διευκόλυνση της κατάστασης. Οι προσπάθειες δεν απέδωσαν καρπούς μιας και έχω Αλβανική υπηκοότητα, Αλβανική ιθαγένεια και οι δύο γονείς μου κατάγονται απ' την Αλβανία. Με λίγα λόγια απέναντι στο νόμο θεωρούμαι αλλοδαπή. Η γραμματέας με πληροφόρησε ότι ενώ είχε στείλει από καιρό ερώτημα στο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να διασαφηνιστεί τι ακριβώς ισχύει για τους αλλοδαπούς, οι οποίοι εμπίπτουν στον νόμο περί «εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ατόμων που πάσχουν από σοβαρές παθήσεις», απάντηση δεν έλαβε ποτέ. Την ίδια στιγμή τηλεφωνεί στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου. Η προφορική ανεπίσημη απάντηση ήταν αρνητική: ''Oι αλλοδαποί δεν μπορούν να εγγραφούν στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση το νόμο του 5% (παλιότερα 3%)''. Έτσι, η γραμματέας μου επέστρεψε τα δικαιολογητικά παραπέμποντας με στο Υπουργείο Παιδείας απ' όπου θα μπορούσα, σύμφωνα με την ίδια, να πάρω διασαφηνιστικές απαντήσεις στον καταιγισμό των εύλογων ερωτήσεων μου που ακολούθησαν την εξοργιστική και κυρίως αβάσιμη τηλεφωνική απάντηση από το Υπουργείο… Μάταια όμως! Αρμόδιος υπάλληλος από τη Διεύθυνση Διεξαγωγής Εξετάσεων αρκέστηκε στην εξής καθόλου διαφωτιστική επισήμανση: "Οι αλλοδαποί που προσβλέπουν στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δύο διεξόδους: είτε να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που αφορούν την ειδική κατηγορία των αλλοδαπών είτε να εξεταστούν πανελλαδικώς με τα υπόλοιπα 'κανονικά' παιδιά".(Βλέπετε, όταν είσαι όχι μόνο αλλοδαπός αλλά και ΑμΕΑ, ο βαθμός 'αντι-κανονικοτητας' αυξάνεται!) Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι σύμφωνα με το μοναδικό επιχείρημα που προέβαλλαν υπάλληλοι του Υπουργείου, προκειμένου να δικαιολογήσουν (τα αδικαιολόγητα;) την προφορική αρνητική τους απάντηση, «Η εγγραφή αλλοδαπών στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση τον παραπάνω νόμο-χωρίς να εξεταστούν πανελλαδικώς - θα οδηγούσε στην εισαγωγή μαθητών με χαμηλές σχολικές επιδόσεις». Άρα, αφενός προεξοφλούν τις μαθητικές ικανότητες παιδιών που φοιτούν χρόνια σε ελληνικά σχολεία και παρ' όλα αυτά δεν έχουν αποκτήσει ελληνική υπηκοότητα και αφετέρου παραβλέπουν το γεγονός ότι ο νόμος διασφαλίζει την αξιοκρατική επιλογή των υποψηφίων, καθώς αναφέρει εναργώς ότι κριτήριο εισαγωγής των υποψηφίων είναι ο μέσος γενικός βαθμός απόλυσης από το Λύκειο. Στις 18/09 κατέθεσα στη γραμματεία της Ιατρικής Σχολής Αθηνών αίτηση για καθ' υπέρβαση εγγραφή μαζί με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά με αριθμό πρωτοκόλλου 360. Την ίδια μέρα ανέφερα γραπτώς την κατάσταση ως είχε στο Συνήγορο του Πολίτη. Πλέον, τη διαμεσολάβηση στους αρμόδιους κρατικούς φορείς έχει αναλάβει δικηγόρος της ανεξάρτητης αυτής αρχής, ο οποίος, μάλιστα, προ ολίγων ημερών, με ενημέρωσε ότι έχει κατατεθεί ερώτημα στο νομικό σύμβουλο του Υπουργείου αναφορικά με τη δυνατότητα εγγραφής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι πάσχουν απ' τις προβλεπόμενες παθήσεις. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, βρίσκομαι μετέωρη εν αναμονή της έγγραφης απάντησης στην αίτηση που κατέθεσα η οποία, όπως μου είπε η γραμματέας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, έρχεται ούτως ή άλλως κατά τα τέλη Δεκέμβρη. Συνακόλουθα, οι αρμόδιοι φορείς υποχρεούνται κατά τη γνώμη μου να διευκρινίσουν έγκαιρα τυχόν ασάφειες του νόμου ώστε από εδώ και πέρα αλλοδαποί μαθητές με σοβαρά προβλήματα υγείας να μην αντιμετωπίζονται ως 'μη προνομιούχοι', ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και αφού, λοιπόν, μέχρι σήμερα οι αρμόδιοι φορείς αποφεύγουν επιμελώς να δώσουν μια επίσημη υπεύθυνη απάντηση παίρνω το θάρρος να θέσω ευθέως το εξής ερώτημα στους επικεφαλής του Υπουργείου: «Ποιά νομική διάταξη στερεί το δικαίωμα αξιοποίησης του νόμου 3794, ΦΕΚ Α 156/4.9.2009 από κατόχους τίτλου απόλυσης απ' το Λύκειο που πάσχουν απ' τις προβλεπόμενες σοβαρές παθήσεις μόνο και μόνο επειδή είναι υπήκοοι πολίτες τρίτων χωρών;»

Μια ανάσα ζωής... άλλως τα Εθνικά Ομόλογα Σωτηρίας.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 18η Δεκεμβρίου 2009)

Ακούσαμε τον λόγο του Πρωθυπουργού κυρίου Παπανδρέου και τις σκέψεις του για το ότι θα αναγκαστούμε να πάρουμε αποφάσεις σκληρές αλλά δίκαιες μέσα στους επόμενους μήνες που δεν πήραμε στις προηγούμενες δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση.

Ο λόγος του κυρίου Παπανδρέου είχε σκοπό να δώσει τις βασικές γραμμές σκέψης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και όχι να πει τι ακριβώς θα κάνει με τις μόνες λεπτομερειακές αναφορές να αποτελούν απλά δείγματα της νέας αντίληψης για το που θα επικεντρωθεί η προσπάθεια.

Μεταξύ αυτών των δειγμάτων ακούσαμε π.χ. ότι η φοροκλοπή από τις πετρελαϊκές εταιρείες ανέρχεται σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ και αμέσως σκέφτηκα: Να η λύση... σε τρία χρονάκια θα πιάσαμε τα 15 δις που χρειαζόμαστε για την μείωση του ελλείμματος σε υποφερτό επίπεδο από μια και μόνη πηγή...

Όμως δεν είμαι αφελής... Αναρωτιέμαι λοιπόν πως το Υπουργείο Οικονομικών ή το πρώην Εμπορίου ή το πρώην Ναυτιλίας γνωρίζουν ή γνώριζαν αυτά τα μεγέθη και αφού τα γνώριζαν γιατί κάθονταν και το συζητούσαν. Ασφαλώς δεν μπορώ να πιστέψω ότι ξαφνικά οι κακοί γινήκανε καλοί και ικανοί να αλλάξουν άρδην όλη την φιλοσοφία αντιμετώπισης του οικονομικού εγκλήματος ενώ το στελεχιακό δυναμικό, εκτός της γενικής διεύθυνσης, παραμένει το ίδιο... εξαιρουμένων των νέων Ράμπο του κυρίου Χριστοδουλάκη που πιστεύεται ότι θα έχουν καθοριστικό ρόλο... Περίεργα πράγματα δεν νομίζετε;

Άκουσα επίσης ότι οι η αγορά εργασίας δεν είναι σκλαβοπάζαρο και ότι με την ενσωμάτωση των αλλοδαπών εργατών στους ασφαλιστικούς φορείς θα αυξηθούν τα έσοδά τους... Τώρα μάλιστα σκέφτηκα, σε μια φθίνουσα οικοδομική δραστηριότητα που μόνο απολύει και δεν προσλαμβάνει αλλοδαπούς, αυτούς δηλαδή που απετέλεσαν την ατμομηχανή της οικονομίας μας τα τελευταία χρόνια, θα εισπράξουμε και εισφορές από απολυόμενους...

Όσοι έχουν επαφή με την πραγματικότητα, γνωρίζουν ότι σήμερα οι άνεργοι αλλοδαποί που έχουν ήδη ασφαλιστική κάλυψη έχουν βγει στη γύρα για να αγοράσουν ασφαλιστικές εισφορές, “μισακά” με εικονικούς εργοδότες που υποδήλωσαν εγγεγραμμένα μεροκάματα αλλά πρέπει να κλείσουν την χρονιά με όσα επιβάλλει η τρέχουσα ασφαλιστική νομοθεσία...

Σε αντίθεση, οι σκέψεις του κυρίου Παπανδρέου, αν και στη σωστή κατεύθυνση, εκφράζουν μια εικονική πραγματικότητα για το εργασιακό περιβάλλον.

Συνέχισε ο Πρωθυπουργός με την αναφορά του σε μειώσεις κατά 10% των δαπανών του δημοσίου τομέα αλλά χωρίς μειώσεις ή ακόμα και πάγωμα μισθών...

Καμία αναφορά ασφαλώς δεν έγινε στο τι σημαίνει μισθός δημοσίου στην σύγχρονη Ελλάδα και καμία αναφορά στο ότι ο βασικός μισθός ουδεμία σχέση έχει με τις τελικές απολαβές...

Το χειρότερο όμως είναι ότι κανείς δεν βγαίνει να μας ενημερώσει για αυτή την σχέση, την σχέση δηλαδή μεταξύ βασικών μισθών και επιδομάτων ή άλλων εισοδημάτων που απορρέουν από περίεργες ή και φανταστικές υπερωρίες ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τι μπορεί να κοπεί και τι όχι.

Υποθέτω, ότι με τις υπέρογκες δαπάνες (=σπατάλες) αναφέρεται σε κόστη τάχατες εκπαιδευτικών ταξιδίων και άλλων αγορών που όμως αφορούν την ιδιωτική οικονομία διότι ο Δημόσιος τομέας αγοράζει όχι μόνο την εργασία των υπαλλήλων του αλλά και τα αγαθά που τους περιβάλουν ή κάνουν εφικτή την εργασία τους όπως π.χ. τα αναλώσιμα των νοσοκομείων που αφορούν την ιδιωτική οικονομία.

Άρα οι παραγωγικότεροι ιδιώτες και οι επιχειρήσεις τους θα πληρώσουν το μαλλί των μειώσεων της “σπατάλης” κατά 10% του δημόσιου τομέα και όχι η σταθερή μηχανή των δημοσίων υπαλλήλων που αν συνολικά το εργατικό δυναμικό της χώρας έχει την μισή παραγωγικότητα (ΑΕΠ / Εργαζόμενοι = 48.158) από εκείνη π.χ. της Δανίας (92.690), αντιλαμβάνεστε πόσο χειρότερη πρέπει να είναι συγκριτικά η δική τους παραγωγικότητα.

Μίλησε επίσης ο Πρωθυπουργός για πράσινη ανάπτυξη.

Δεν θα είμαι κυνικός για να την αντιπαραβάλω με τα πράσινα άλογα των προηγούμενων κυβερνήσεων, αφενός διότι θεωρώ τον νέο Πρωθυπουργό καμωμένο από μια πραγματικά εκσυγχρονιστική πάστα και αφετέρου επειδή περιμένω πολλά από την νέα υπουργό κυρία Μπιρμίλη.

Όμως θα παρακαλούσα και τους πλέον αισιόδοξους να επισκεφτούν την σελίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματκής Αλλαγής: http://www.opengov.gr/minenv/ όπου φιλοξενείται η δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση του νέου σχεδίου νόμου για την “Επιτάχυνση της ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής”.

Αναμφίβολα, η δυνατότητα κατάθεσης προτάσεων από κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη είναι ένα γενναίο βήμα προς την κατεύθυνση της πολυσυμμετοχικής δημοκρατίας. Όμως πρόκειται για τεχνική διαβούλευση επί αλλαγών σε άρθρα προηγούμενων νόμων (βλέπε π.χ. άρθρο 2 του ν.3010/2002 (ΦΕΚ 91Α’), & άρθρο 1 του ν.3468/2006 (ΦΕΚ 129Α’)) που αποτελούν την ραχοκοκαλιά του νέου νόμου χωρίς αυτός να αναμορφώνεται ριζικά ώστε να είναι αυτούσιος, ολοκληρωμένος και επομενως καταληπτός από επενδυτές και όχι νομομαθείς.

Ευχαριστούμε την κυρία Μπιρμπίλη για την πρωτοβουλία της αλλά δεν βλέπω πως αυτές οι αλλαγές θα έχουν επιπτώσεις στις αρρυθμίες υλοποίησης των ήδη αδειοδοτημένων επενδυτικών έργων σε ΑΠΕ.

Βέβαια, ο κύριος Πρωθυπουργός επανέλαβε τις λέξεις “Πράσινη Ανάπτυξη” τόσες φορές που η σκέψη μου αρνήθηκε να αποφύγει τη σύγκριση με τα περιβόητα “ΘΑ” του αείμνηστου παππού του και Γέρου της Δημοκρατίας κατά την άχαρη προχουντική περίοδο.

Να σημειώσω όμως ότι κάθε ανάπτυξη θέλει χρηματοδοτήσεις και για να γίνει αυτό θα πρέπει οι πόροι που θα περικοπούν από τον δημόσιο τομέα ή εκείνοι που θα βρεθούν από τον περιορισμό του οικονομικού εγκλήματος να πανε εκεί ακριβώς χωρίς να περιμένουμε θεαματικά πράγματα από πλευράς νέων θέσεων εργασίας αφού η πράσινη ανάπτυξη είναι εντάσεως κεφαλαίου. Μοναδική εξαίρεση η ανάπτυξη που συνδέεται με την ριζική αναδιάρθρωση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής όπου τα τελευταία χρόνια, όταν δεν “παρήγαγε” ομόλογα της Lehman Brothers, επέμενε να παράγει βαμβάκι και καπνά ή να στέλνει τα κατσίκια της στον εξανδραποδισμό του φυσικού πλούτου σε κάθε καμένο δάσος.

Η πράσινη ανάπτυξη έχει έναν ακόμα σοβαρό περιορισμό που προδιαγράφει το 20% της δυνητικά παραγόμενης πράσινης ενέργειας.

Ιδιαίτερα η ηλεκτρική ενέργεια από ΑΠΕ (Φωτοβολταϊκά και Ανεμογεννήτριες) είναι ασταθής και απαιτεί υψηλά ποσοστά άλλων πηγών να είναι είτε σε λειτουργία είτε σε κατάσταση κοστοβόρου ετοιμότητας. Τι θα γίνει επομένως με το 80%, θα συνεχίσει να προέρχεται από βρώμικους λιγνιτικούς σταθμούς ή έστω καύσης αερίου; Και αν έτσι είναι τα πράγματα που θα είναι η πράσινη ανάπτυξη ή με τι χρήματα θα υλοποιηθεί όταν σήμερα η παραγόμενη ενέργεια προέρχεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από τον φτηνό εγχώριο λιγνίτη;

Τα ερωτήματα επομένως για την πολυδιαφημιζόμενη πράσινη ανάπτυξη είναι πολλά και οπωσδήποτε όχι της στιγμής διότι σήμερα καιγόμαστε και πάνω στην καψάλα μας δεν μπορούμε να φιλοσοφούμε...

Αυτή ακριβώς την υπερένταση της στιγμής εξέφρασε ο αγωνιώδης λόγος του Μίμη Ανδρουλάκη, σε πρόσφατη συνάντηση στον Κεραμεικό, με παρουσίες από σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εκεί τόνισε ο Μίμης ότι σήμερα το θέμα δεν είναι οι διαβουλεύσεις και οι αναλύσεις αλλά οι άμεσες πράξεις. Σήμερα κρεμάται επί χρεών ο ελληνικός λαός και όχι αύριο και αν δεν προλάβουμε τις αγχόνες αύριο θα μας βρουν κρεμασμένους.

Η πρόταση του Μίμη που έχει ίσως την μεγαλύτερη πρακτική αξία ήταν αυτή περί του Εθνικού Ομολόγου.

Η έκδοση Εθνικού Ομολόγου είπε, μπορεί ανάλογα με τη συγκυρία να προσελκύσει το ευρύ εγχώριο αποταμιευτικό κοινό και να ανακουφίσει σ' ένα σημαντικό βαθμό το δανεισμό της χώρας από τις πιέσεις των διεθνών αγορών.

Η έκδοση Λαϊκών ή Εθνικών Ομολόγων θα μπορούσε να παραλληλισθεί και με το «Σχέδιο για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής πιστοληπτικής ικανότητας και της χρηματοδότησης της αρωγής και της ανασυγκρότησης» που είχε συντάξει ο Keynes για την Ευρώπη του 1919.

Η βασική ιδέα ήταν τότε η έκδοση ομολόγων που θα επιτελούσαν διπλή λειτουργία, καθώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διευθέτηση του διασυμμαχικού χρέους, αλλά και να θεωρηθούν ως πρώτης τάξης εχέγγυα για τη σύναψη δανείων από τις κεντρικές τράπεζες.

Μεταξύ άλλων, επισημάνθηκε τότε η αδυναμία των ιδιωτικών επιχειρήσεων να αναλάβουν το συνολικό βάρος της ευρωπαϊκής ανασυγκρότησης, ενώ θεωρήθηκε ότι η άμεση αποκατάσταση της ευρωπαϊκής πιστοληπτικής ικανότητας ήταν η μόνη εφικτή λύση απεμπλοκής από τη συνεχή οικονομική εξάρτηση των Η.Π.Α. Η σχετικότητα με τις Ελληνικές επιχειρήσεις, την Ελλάδα, την Ε.Ε. και τις διεθνείς σημερινές «συγκυρίες» είναι προφανής.

Η έκδοση όμως Λαϊκών ή Εθνικών Ομολόγων υπαγορεύεται από αυστηρές προϋποθέσεις, όπως:

 Να είναι πραγματικά μια φθηνότερη μορφή δανεισμού με επιτόκιο κατώτερο των αγορών από τις οποίες δανείζεται το Ελληνικό δημόσιο.
 Να προβλέπει την μείωση των αντιπαραγωγικών δημόσιων δαπανών ή την αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού σε ύψος που να αντιστοιχεί στο ετήσιο κόστος αποπληρωμής αυτού του δανείου, ώστε να μην οδηγηθούμε σε νέα κλιμάκωση του δημόσιου χρέους.
 Να απαλλάσσει τον ατομικό / ιδιώτη αγοραστή του ομολόγου από την υποχρέωση του "πόθεν έσχες" μέχρι την ονομαστική αξία του ομολόγου (π.χ. τις10 ή 15 χιλιάδες ευρώ), ώστε να αποκλειστούν οι "ηθικοί κίνδυνοι"
 Να φορολογούνται οι τόκοι όπως και οι τραπεζικές καταθέσεις με συντελεστή 10%
 Να τοποθετούνται τα δανειακά κεφάλαια σε δυναμικά ανερχόμενους τομείς που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ενισχύουν την παραγωγική βάση και μειώνουν το δραματικό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.

Το Εθνικό Ομόλογο θα γίνει έτσι Ομόλογο Σωτηρίας που θα συμβάλει στη διαμόρφωση ενός πατριωτικού συναγερμού όλων των κοινωνικών, δημιουργικών και παραγωγικών δυνάμεων της Ελλάδας για τη σωτηρία της χώρας επιτυγχάνοντας ριζικές δομικές αλλαγές και παράλληλα σταδιακή κάλυψη του απειλητικού δημοσιονομικού κενού.

Τα ομόλογα αυτά στα πλαίσια ακριβώς μιας πατριωτικής συσπείρωσης του Ελληνισμού, θα μπορούσαν να απορροφήσουν μέρος των εδώ καταθέσεων των Ελλήνων (υπολογίζονται σε 230 δις ευρώ) αλλά και των Ελλήνων του εξωτερικού που είναι πολύ πιθανό να θελήσουν να συμβάλλουν, με το αζημίωτο βέβαια, στην πρόοδο της χώρας.

Το δραματικό πλεονέκτημα ενός Εθνικού Ομολόγου είναι ότι οι τόκοι των 12 δις ευρώ που επιβαρύνουν τον σημερινό προϋπολογισμό θα κατευθύνονται στα Ελληνικά νοικοκυριά και στην κατανάλωση που είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες κάθε προσπάθειας για ανάκαμψη της οικονομίας εφόσον τροφοδοτεί την έμμεση φορολογία.

Επιπλέον, τα ομόλογα θα χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις για παροχή στεγαστικών δανείων χωρίς άλλες περίπλοκες εγγυοδοσίες.

Όμως θα έχουν και κάποιες αρνητικές επιπτώσεις για τις τράπεζες εφόσον θα απορροφάται η ρευστότητά τους και θα μειώνονται οι δυνατότητές τους να διαμορφώνουν πολλαπλασιαστικά τις κάθε μορφής χορηγήσεις τους.

Όμως εδώ θα πρέπει να αντιπαραβάλουμε έναν άλλο καθόλου ασήμαντο κίνδυνο για τις τράπεζες και αυτός είναι η δραματική απαξίωση του Ελληνικού δημοσίου που αν συνεχίσει να βαθμολογείται με χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης θα αναγκάσει τις τράπεζες να μειώσουν δραματικά το ύψος των χορηγούμενων δανείων που αντιστοιχούν στα ίδια κεφαλαία που διαθέτουν.

Η σχέση μάλιστα μείωσης των χορηγούμενων δανείων βάσει των ιδίων κεφαλαίων, που επιβάλει η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ σε συνθήκες απαξίωσης των ιδίων κεφαλαίων (αποτελούμενων από απαξιωμένα κρατικά ομόλογα) είναι τόσο δραματική που αν συγκριθεί με την κατά πολύ μικρότερη μείωση των επιπτώσεων από τον ανταγωνισμό των ομολόγων, το πλεονέκτημα των Εθνικών Ομολόγων είναι πασιφανές.

Οι κουβάδες και το χρέος...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 11η Δεκεμβρίου 2009)

Συγχωρέστε με αλλά ποτέ στο παρελθόν δεν είχα σκεφτεί ότι το δημοσιονομικό μας πρόβλημα θα μπορούσε να σχετίζεται με τα χρωματιστά κουβαδάκια που πρόσφατα τοποθέτησε ο γνωστός πλέον σε όλους εργολάβος στις οδούς Λεβίδου και Κολοκοτρώνη, για να ξεχωρίσει τον τσιμεντένιο ποδηλατόδρομο από το οδόστρωμα.

Αλλά ας αρχίσουμε από την σοβαρότερη πλευρά του θέματος, εκείνην που εξέφρασε ο πρωθυπουργός κύριος Παπανδρέου τονίζοντας ότι για πρώτη φορά από το 1974 απειλείται η εθνική μας κυριαρχία λόγω της αδυναμίας μας που είναι προϊόν του ελλείμματος και κατ επέκταση των δυσβάστακτων υποχρεώσεων της χώρας για την αποπληρωμή του χρέους εν μέσω συνεχιζόμενης διεύρυνσής του.

Οι διεύρυνση είναι το αγχωτικό μαρτύριο είτε διότι οι δημοσιονομικές περικοπές δεν επαρκούν είτε διότι αυτό μεγαλώνει έτσι και αλλιώς από το άνοιγμα των spreads, δηλαδή των εκατοστιαίων μονάδων επιτοκίου που πληρώνει η χώρα μας παραπάνω από την Γερμανία στους αγοραστές των ομολόγων με τα οποία χρηματοδοτείται η κάλυψη του ελλείμματος.

Από αυτή την στήλη έχω αναφερθεί στο παρελθόν στην τραγικότητα του προβλήματος αλλά και στην αλαζονεία της εξουσίας των Ευρωπαίων εταίρων μας που με άφατη υποκρισία μας πιέζουν να μειώσουμε το τεράστιο έλλειμμα, που τάχα δεν γνώριζαν μέχρι προχτές, μεταξύ άλλων μειώνοντας και τις αμυντικές μας δαπάνες.

Και Ελλάδα χωρίς αμυντικές δαπάνες είναι Ελλάδα ανίκανη να προστατέψει τον εαυτό της, κατάσταση που την κάνει έρμαιο στα θέλω των ξένων όπως έδειξε πάμπολλες φορές η Ελληνική ιστορία...

Αναμφίβολα το παιχνίδι των ξένων δεν μπορούμε να το δεχτούμε ασυζητητί και στα τεχνάσματα επιβολής της δικής τους εξουσίας πρέπει να αντιτάξουμε με ευφυΐα τις δικές μας θέσεις ώστε να γίνει από την αρχή ξεκάθαρο ότι διάθεση για συνεργασία έχουμε αλλά για δουλεία όχι.

Σίγουρα επανάσταση δεν έχουμε τα περιθώρια να κάνουμε... Οι επαναστάσεις στις ώριμες κοινωνίες έχουν προ πολλού περάσει από το στάδιο των εχθρικών κονταροκτυπημάτων σε εκείνο των ειρηνικών ασκήσεων ανταγωνιστικής ευφυΐας.

Σε αυτό το πεδίο θα πρέπει επομένως να κινηθούμε πατώντας πόδι όπου και όταν μας παίρνει όπως ακριβώς έπραξε ο Βενιζέλος μετά τον όλεθρο της Μικρασιατικής καταστροφής.

Ο ανταγωνισμός της περασμένης εβδομάδας μεταξύ των ανακοινώσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στα Ελληνικά δρώμενα είναι ενδεικτικό του πως θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε τις αδυναμίες στο μπλοκ της αντιπαράθεσης στα συμφέροντά μας.

Είναι απόλυτα σίγουρο ότι το 2% δεν προβληματίζει το 98% των Ευρωπαίων εταίρων μας ως αξία αλλά ως γεγονός... Το τι θα συμβεί πλέον στην Ελλάδα είναι για αυτούς θέμα γοήτρου.

Αν δεν υπήρχε το γόητρο θα βάζαν από την “τσέπη” τους και θα μας χάριζαν το έλλειμμα μονοκοπανιάς... Μην εντυπωσιάζεστε... δεν θα έκαναν ψυχικό... Business as usual θα έκαναν διότι αυτό το ζεστό χρήμα θα γυρνούσε πίσω σε αμυντικές δαπάνες και πολυτελή καταναλωτικά είδη ή μέσα διαβίωσης.

Αν διάλεγαν αυτό τον δρόμο οι ευρωπαίοι εταίροι μας θα είχαν κάνει το τέλειο έγκλημα δένοντας μας με την συγκατάθεσή μας χειροπόδαρα και παίζοντας από θέση ισχύος τον ρόλο του Daddy που βάζει το χέρι στην τσέπη όποτε ο κανακάρης του το ζητά αλλά απαιτεί από αυτόν να τον γηροκομήσει...

Σήμερα, η μάχη γίνεται διαφορετικά και πάνω από το δυνητικό πτώμα της χώρας μας ερίζουν όπως τα αγρίμια της ζούγκλας η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Όχι εγώ θα βάλω τους κανόνες λεει το ΔΝΤ, όχι εσύ δεν έχεις αρμοδιότητα να τους βάλεις και να κάτσεις στα τριτοκοσμικά αυγά σου απαντά η ΕΕ και η διαμάχη ολοένα και περισσότερο θυμίζει αγρίμια που αφήνοντας το πτώμα εξουθενώνουν το ένα το άλλο...

Πάνω από το σώμα μας λοιπόν που σπαρταρά τσακώνονται για λόγους γοήτρου οι Ευρωπαίοι εταίροι με τους διεθνείς παράγοντες της οικονομίας σε ένα καινούργιο σταυροδρόμι ψυχών και σωμάτων.

Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό των οικονομικών ανταγωνισμών η πολιτική παραφωνία και η προκλητική ασυνέπεια της σημερινής αριστεράς με τόνους στα όρια της ιλαρότητας, μας θυμίζει ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα επειδή εξυπηρετούμε τον μονόδρομο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας που μας επέβαλε ο συνήθης κακούργος, ο Καπιταλισμός...

Άκουσον, άκουσον Λένιν από εκεί που βρίσκεσαι τις φωνές των απογόνων σου.

Άκουσον, άκουσον εσύ που ηγήθηκες με επιτυχία της μεγαλύτερης ανατροπής στην ιστορία του κόσμου, επειδή είχες σχέδιο και μαχητικότητα, τι λένε τα αποπαίδια σου.

Άκουσον, άκουσον σε τι κατάσταση έφτασαν ώστε να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα είναι η πλουτοκρατία και από αυτούς θα τα πάρουμε για να ζήσουμε εμείς καλλίτερα και αυτοί πολύ χειρότερα.

Βέβαια αείμνηστε αρχηγέ των Μπολσεβίκων, όλα αυτά τα δισέγγονά σου ξεχνούν κάποιες βασικές λεπτομέρειες των αγώνων σου, ξεχνούν π.χ. τις παροτρύνσεις σου στο να ξαναλειτουργήσουν τα εργοστάσια των πλουτοκρατών της εποχής σου που αφού οι καλοί σου σύντροφοι τα λεηλάτησαν, ερίζανε για το πως ορίζεται η καθαρότητα του επαναστάτη...

Τα δισέγγονά σου ξεχνούν ότι όταν είδες και απόειδες με εκείνους που εξομοίωσαν την κοινωνική σου επανάσταση με την αρπαχτή, επέβαλες σκληρά σχεδόν απάνθρωπα μέτρα και όταν και αυτά δεν είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα εισήγαγες ξανά το κίνητρο του Καπιταλισμού με τις 32 μισθοδοτικές κλίμακες της Νέας Οικονομικἠς Πολιτικής ώστε ο εργάτης να έχει πάντα μπροστά του το καρότο του μισθού του διευθυντή του εργοστασίου και έτσι το κίνητρο της ανταγωνιστικότητας να ζει και να βασιλεύει...

Έρχονται λοιπόν σήμερα τα δισέγγονά του Λενινισμού με τις παραποιημένες θέσεις του προπάππου τους να ισχυριστούν ότι η ανταγωνιστικότητα είναι ο κακός δαίμονας της σημερινής κοινωνίας.

Σε μια χώρα με ήδη χαμηλή ανταγωνιστικότητα που ο κρατισμός και ο κηφηνισμός έχουν δείξει απίθανες αντιστάσεις, εκείνοι επιμένουν να βλέπουν το φάντασμα της ανταγωνιστικότητας ως εχθρό τους.

Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν σε αυτή την εκδήλωση μαζικής παράνοιας πρότεινα στους συντρόφους να κάνουν ένα ενημερωτικό ταξείδι κατά Κίνα μεριά και αν δεν καταφέρουν να πείσουν την Κινεζική ηγεσία για την ορθότητα του λόγου τους ας τους μπατσίσουν μένοντας συνεπείς στο επαναστατικό τους πνεύμα...

Άλλωστε η επαναστατική λογική του αριστερισμού στην μαχητικότερη της έκφραση, τον Τροσκισμό, ελάχιστα συναισθήματα τρέφει για τις δημοκρατικές διαδικασίες και επομένως για την κοινοβουλευτική λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο τα ποικιλόχρωμα γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν αφήνουν αυταπάτες σε κανέναν ότι πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι με όπλα το δίκιο τους θάβρουν.

Οι σημερινές, σε καθημερινή σχεδόν βάση, πράξεις τραμπουκισμού δεν είναι παρά ένα δείγμα του πως η μη δημοκρατική αριστερά με τις αναρχοεξουσιαστικές τις παραφυάδες βλέπει να επιλύονται τα προβλήματα του εργαζόμενου λαού.

Αυτή την κοινωνική ιδεοληψία βλέπει με άγχος ο σημερινός Πρωθυπουργός και έχει αρχίσει να χάνει τον ύπνο του.

Διότι δεν είναι μόνο οι ξένοι που έχει να αντιμετωπίσει αλλά και οι Έλληνες, ακόμα και τα συντρόφια του, που κάνουν εσωτερικό πόλεμο διότι το μόνο που τους νοιάζει είναι το κόστος της θέσης τους στο κοινοβούλιο...

Αντί να ιδρώνουν στραγγίζοντας κάθε δυναμικό που διαθέτουν πάνω σε αναλογιστικές μελέτες αντιμετώπισης του ασφαλιστικού μας εφιάλτη, έχουν το θράσος να αγνοούν ότι η σύνταξη π.χ. ενός δασκάλου είναι πλἐον μεγαλύτερη από τον μισθό του στο τελευταίο κλιμάκιο μισθοδοσίας που σημαίνει ότι οδηγούμαστε με απόλυτη βεβαιότητα στην καταστροφή αφού οι αποταμιεύσεις (αποθεματικά) δεν πρόκειται να επαρκέσουν για πολύ ακόμα.

Άρα στο όχι μακρινό μέλλον αντί για συντάξεις θα έχουμε μόνο επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας για όλους, ναι για όλους και όχι μόνο για τους νέους συνταξιούχους.

Όσο και αν φωνάζουν οι συνταξιούχοι του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος, όσο και αν ωρύονται από αγανάκτηση, τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα είναι άδεια και νέο χρήμα δεν θα γεννούν παρά μόνο για την πρόνοια, το φαΐ τους δηλαδή και μόνο.

Αυτός είναι ο εφιάλτης του Γιώργου Παπανδρέου από τον οποίο μόλις αυτομόλησε ο Κώστας Καραμανλής και είδε την υγειά του...

Θα πρέπει επομένως να δούμε όχι το πως θα γίνουμε μη ανταγωνιστικοί, όπως μας ορμηνεύει η ανεύθυνη ηγεσία της σημερινής αριστεράς, αλλά το πως θα γίνουμε ακόμα ποιο ανταγωνιστικοί για να καλύψουμε τον δρόμο που θα μας εξασφαλίσει την ομαλή παράδοση της σκυτάλης στους νεότερους.

Μπορεί το σφρίγος των νέων σε συνδυασμό με την απογοήτευσή τους για το που οδηγείται η κοινωνία μας και σε ποιές δουλειές θα βρεθούν αύριο να γίνονται η αφορμή παρεκτροπών αλλά τα γεγονότα πάνε πολύ ποιο πέρα σε πράξεις φαυλότητας και μηδενισμού που κανείς με στοιχειώδη σεβασμό στο εαυτό του δεν μπορεί να αποδεχτεί.

Το να αντικαθιστάς την Ελληνική σημαία με την καρικατούρα σου δεν μπορεί να είναι μέρος της αντίδρασης για το άγχος της αναδουλειάς.

Το να δέρνεις ἠ να προπηλακίζεις έναν κορυφαίο Πανεπιστημιακό δάσκαλο δεν μπορεί να είναι πράξη που θα σώσει την νέα γενιά από το έλλειμμα που αφήσαμε εμείς οι παλαιότεροι.

Όμως πως να παραδειγματίσουμε τη νέα γενιά όταν ο δικός μας ο τοπικός εν προκειμένω χαβάς περιορίζεται στα πολύχρωμα κουβαδάκια του Δημάρχου;

Δεν ισχυρίζομαι με αυτό ότι φέρει την ευθύνη για την επιλογή τους ο κύριος Χιωτάκης αλλά ούτε αναγνωρίζω την εύκολη και λαϊκίστικη αντιπολίτευση του πρώην δημάρχου κυρίου Βάρδου που στενοχωρήθηκε με τους κουβάδες που περίμεναν έτοιμοι για το δέσιμο κάποιων άγνωστων πλοίων της ξηράς...

Οι πρώην κάβοι είναι βέβαια παρελθόν αλλά η έλλειψη σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζουμε εν μέσω κρίσης τα προβλήματα του τόπου όχι...

Η τακτική του κοστοβόρου ράβε ξήλωνε δεν μπορεί να είναι η σημερινή επιλογή μας ακόμα και αν μας χαρακτηρίζει κάποιος υπέρμετρος Κευνσιανισμὀς.

Άλλωστε έχει ήδη αποδειχτεί ότι ο Κευνσιανισμός αντί να οδηγεί τα ευρώ της κρατικής σπατάλης στο να αυγατίζουν στη χώρα μας τα στέλνει να αυγατίσουν στα Κινεζικά εργοστάσια.

Αναμφίβολα, τα πειράματα με τα κουβαδάκια δεν είναι παρά μικρές άστοχες σπατάλες χωρίς ελπίδα να φέρουν πλούτο σε κανέναν. Δίνουν όμως ερείσματα σε εύκολη κριτική από μια λαϊκίζουσα αντιπολίτευση που αγωνιά να βρει λάθη εκεί που δεν υπάρχουν.

Τα παράδοξα και τα υποκριτικά...

(Το ακόλουθο άθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 4η Δεκεμβρίου 2009)

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πρόσεξαν τους πτυχαίους τίτλους των εφημερίδων με το ακόλουθο μήνυμα: “Έδωσαν άγονες στον δημαγωγό Βγενόπουλο”

Ναι έδωσαν άγονες αλλά στον δημαγωγό, θα αναρωτηθείτε; Με ποια κριτήρια τον αποκαλούν δημαγωγό;

Δείτε λοιπόν την συνέχεια διότι έτσι μόνο θα αντιληφτείτε τις λεπτομέρειες αυτής της παράξενης ιστορίας που είναι ενδεικτική της νοσηρότητας που επικρατεί στην κοινωνία μας και στους εκλεκτούς της που η ίδια ανέδειξε στα ύπατα αξιώματα της πολιτικής.

Η εταιρεία Marfin Investment Group (MIG) που διοικεί ο κύριος Βγενόπουλος, ζήτησε από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να τον συμπεριλάβει στην διεκδίκηση των άγονων γραμμών (πρόκειται για εκείνες τις αεροπορικές γραμμές εσωτερικού που δεν εξασφαλίζουν ικανοποιητική πληρότητα λόγω του μικρού αριθμού των μετακινουμένων και επομένως είναι μη βιώσιμες εμπορικά. Για τις γραμμές αυτές το κράτος μοιράζει ετησίως σημαντικά ποσά ώστε οι πτήσεις να γίνονται ακόμα και με εμπορική ζημιά και ο επιχειρηματίας να κλείνει τις ζημιές του με την προσφερόμενη επιδότηση. Ισχύει το ίδιο και για την ακτοπλοΐα)

Η κυβέρνηση τον αγνόησε και έδωσε τις άγονες γραμμές σε ανταγωνιστές του. Αυτό από μόνο του δεν θα έμοιαζε με σπουδαίο σκάνδαλο και δεν θα αποτελούσε ιδιαίτερα προκλητική τακτική αν ο κύριος Βγενόπουλος δεν είχε φροντίσει στην διεκδίκησή του να τονίσει ότι δεν θέλει την κρατική επιχορήγηση. Με άλλα λόγια ο Mr. MIG πετούσε το γάντι στην πολιτική εξουσία λέγοντας ότι εγώ είμαι ικανός να κάνω τις άγονες γραμμές, γόνιμες χωρίς επιδότηση ενώ εσείς, οι διαχειριστές του κράτους, δηλαδή ο Έλληνας φορολογούμενος δεν θα με πληρώσετε.

Και όμως η άρνηση ήλθε πριν δεύτερη και ωριμότερη σκέψη και μάλιστα με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο αφού ζητούσε -- άκουσον, άκουσον -- βελτίωση της μη επιχορηγούμενης προσφοράς... Δηλαδή ζητούσε αρνητική επιχορήγηση από τον λειτουργό των άγονων και ζημιογόνων γραμμών...

Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα τέτοια γκάφα ολκής από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δεν περίμενα τέτοια ανωριμότητα από τον κύριο Ρέππα που είχε την ευθύνη της υπόθεσης στο νέο συγκεντρωτικό υπουργείο ανάπτυξης και μεταφορών.

Τώρα αν θα μάθετε και το ποια θα ήταν συνολικά η επιχορήγηση θα αισθανθείτε ναυτία όπως αισθάνθηκα και εγώ...

Πρόκειται για 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ. Ναι για δισεκατομμύρια χρήματα του Ελληνικού δημοσίου πρόκειται και δεν είναι τυπογραφικό λάθος...

Ο Βγενόπουλος βλέποντας την προκλητική αχαριστία κατέφυγε στην δικαιοσύνη για να ακούσει από τους κυρίους Ρέππα και Σηφουνάκη ότι είναι εκβιαστής και θα έπρεπε να ζητήσει συγνώμη!!!

Ε λοιπόν υπάρχουν ευτυχώς και μερικοί επιχειρηματίες σε αυτόν τον τόπο που δεν χαμπαρίζουν στις ανοησίες του κρατισμού.

Ο δικηγόρος Βγενόπουλος επέμεινε στην κατάθεσή του στον αντιεισαγγελέα για το άδικο της αντιμετώπισης από το νέο υπουργείο και τότε, ω! του θαύματος..., η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) αποφάσισε να δώσει χωρίς χρονοτριβή ή άλλες ερωτήσεις 9 άγονες γραμμές στην Olympic Air.

Μια κάποια απάντηση στο ανεξήγητο έδωσε ο πασίγνωστος πλέον για τους αγώνες του ενάντια στη διαφθορά, επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης κός Ρακιτζής, που χαρακτήρισε το πόρισμα που επικαλέσθηκαν οι κύριοι υπουργός και υφυπουργός ως μη πόρισμα αλλά απλή δήλωση επιπέδου προσωπικής επιστολής...

Έτσι λοιπόν, με μια επιστολή “του αέρος”, ο νέος υπουργός προσπάθησε να υποβιβάσει την αξία της προσφοράς του Mr. MIG και να κατασπαταλήσει τεράστια ποσά που προσποιούμαστε ότι μαζεύουμε αγωνιωδώς από άλλους τομείς δραστηριότητας.

Μήπως τελικά όλη αυτή η σπουδή των ξένων να εγκατασταθούν στο Σύνταγμα και να ελέγξουν την πορεία των δημοσιοοικονομικών μας είναι απόρροια ακριβώς αυτής της έλλειψης σοβαρότητας ή ακόμα και της διαβλεπόμενης διάθεσής μας να συνεχίσουμε την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος;

Λεω μήπως διότι καμία άλλη απάντηση δεν μπορώ να δώσω σκεπτόμενος με τη λογική του μέσου ανθρώπου αλλά αν βρεθεί κάποιος με λαμπρό μυαλό, ας υποδείξει το λάθος μου που με ταπεινότητα θα αποδεχτώ ζητώντας δημόσια συγνώμη για την παραπλάνηση στην οποία οδήγησα εσάς τους αναγνώστες.

Η ειρωνεία είναι ότι η ΥΠΑ, μετά από την δική της προφανώς έρευνα που κατέδειξε ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σκάνδαλο με το καλημέρα και μάλιστα τεραστίων διαστάσεων, έδωσε την συγκατάθεσή της με ακραία βιασύνη πριν φτάσει ως όφειλε το ολοκληρωμένο πόρισμα από την δικαιοσύνη που θα έδειχνε την προφανή κατάσταση αν και δεν πρέπει να προδικάζουμε εμείς το δίκιο του Mr. MIG παρά τα τεράστια ποσά που θα έσωζε με την πρότασή του το ελληνικό δημόσιο...

Αν βέβαια νομίζετε ότι αυτά είναι το μόνο τραγελαφικό λάθος των πρώτων πενήντα ημερών της νέας κυβέρνησης κάνετε λάθος.

Ιδού ένα ακόμα, επίσης τεραστίων διατάσεων.

Η νέα υπουργός κυρία Λούκα Κατσέλη αποφάσισε να καταργήσει τον ισχύοντα αναπτυξιακό νόμο πιθανόν διότι τα χρήματα με τα οποία επιχορηγούνταν οι επιχειρήσεις βάσει αυτού δεν είναι κοινοτικά η τουλάχιστον δεν είναι εμφανώς κοινοτικά όπως συμβαίνει με τα άλλα προγράμματα π.χ. του ΕΣΠΑ αλλά προέρχονται από τον κρατικό κορβανά.

Σου λέει λοιπόν η κυρία Κατσέλη, εδώ χρήματα δεν έχουμε, χρήματα θα μοιράζουμε;

Λογικό ίσως αλλά ταυτόχρονα και εξωφρενικά επιπόλαιο διότι σε καμία χώρα και προφανώς και στην Ελλάδα δεν βελτιώνεις μια κατάσταση με την εξοικονόμηση πόρων και μόνο... Αν π.χ. μια επιχείρηση που δεν παει καλά αρχίσει να κόβει δαπάνες χωρίς άλλες ενέργειες θα αυτοκτονήσει σε ελάχιστο χρόνο λόγω αδυναμίας συνέχισης της όποιας παραγωγικής δραστηριότητας ελλείψει και του ελάχιστου εισοδήματος που αν μη τι άλλο θα καθυστερούσε τον επερχόμενο θάνατο.

Η απόφαση της νέας κυβέρνησης να καταργήσει τον αναπτυξιακό νόμο κάνει αυτό ακριβώς διότι κτυπά όλα εκείνα τα έργα που συνδέονται με τις περιβαλλοντικές τεχνολογίες όπως οι Ανεμογεννήτριες και οι Φωτοβολταϊκοί σταθμοί.

Αν λοιπόν πάρουν και άλλη καθυστέρηση αυτά τα έργα, σαν δεν τους έφτανε η απαράδεκτη κωλυσιεργία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ), τότε εκτός του ότι πολλοί μικροεπιχειρηματίες θα φαλιρίσουν, οι βιομηχανίες που είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται για ακριβώς αυτές τις ανάγκες, όπως το εργοστάσιο φωτοβολταϊκών κυψελών στην Τρίπολη, θα πάνε φούντο πριν ακόμα νιώσουν τον καθαρό αέρα της παραγωγικής διαδικασίας.

Με ένα σμπάρο λοιπόν πολλά τρυγόνια σκότωσε η κυρία υπουργός και ας φαίνεται ότι τρέχει για το ΕΣΠΑ χωρίς πιθανότατα την Βέσπα...

Να σημειώσω ότι η όποια οικονομία από την κρατική σπατάλη θα πρέπει να παει σε ισότιμη χρηματοδότηση αναπτυξιακών δραστηριοτήτων του ιδιωτικού τομέα διότι του χρόνου δεν θα έχουμε να σφίξουμε κανένα ζωνάρι αφού θα έχουμε αγγίξει κόκαλο και τότε η κατάρρευση θα είναι βεβαία.

Η μόνη ελπίδα στη χώρα μας είναι η διαμόρφωση συνθηκών ανάπτυξης, μετά βέβαια από περιστολή στις σπατάλες και ας ακούγονται αρκετές φωνές ανευθυνότητας περί ανελαστικών δαπανών...

Θα πρέπει όμως να αντιμετωπιστεί και η Cayenneάτη πρόκληση του ιδιωτικού τομέα που διαμορφώνει άρρωστο κλίμα στις σχέσεις του κράτους, που αδυνατεί να συλλάβει το προϊόν του παράνομου πλουτισμού, με τον κάθε εργαζόμενο.

Αν είναι να μη δούμε και μάλιστα σύντομα περίπλοκες συμπλοκές στους δρόμους από αγανακτισμένους ανθρώπους που θα κατεβάζουν στα καλά του καθουμένου και θα ξυλοκοπούν Cayenneάτους οδηγούς, μόνο και μόνο για να βγάλουν το άχτι τους, θα πρέπει να περιμαζέψουμε όσους με άφατη υποκρισία αγνοούν τα τερατώδη ποσά που κάποιοι κατασπαταλούν παριστάνοντας τις κακόμοιρες ψυχές...

Όσοι παρατήρησαν τις αμοιβές των διοικητών τραπεζών πρόσφατα θα ξέρουν ποιος π.χ. είναι εκείνος που παριστάνει τον ελεήμονα των φτωχών, προερχόμενος από τις τάξεις τους που όμως η ηθικοφθόρα πολιτική ανέδειξε σε μέγιστο κρατικό λειτουργό επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου και τώρα συνεχίζει να κομπάζει ως ο βασιλικότερος των βασιλέων από το αντίθετο μετερίζι απολαμβάνοντας τα προκλητικά πλούτη του...

Εκείνο που θα χρειαστεί ο τόπος μας δεν είναι ασφαλώς οι διορθωτικές δηλώσεις των Ευρωπαίων εταίρων που έτρεξαν να μας υποστηρίξουν μόλις προχτές με δηλώσεις ότι δεν καταρρέουμε τελικά και δεν πτωχεύουμε, αφού εύλογα η κατάρρευση θα έπαιρνε μαζί της πολλούς αλλοφύλους που δεν θα το άντεχαν.

Έτρεξαν να μας πουν ότι δεν χρεοκοπούμε, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, αλλά και τι με αυτό; Δηλαδή μετά τις δηλώσεις θα πρέπει να στήσουμε φωτιές χοροπηδώντας και αλαλάζοντας στην πλατεία Συντάγματος;

Σωθήκαμε μήπως απo την ανυπαρξία ικανοποιητικής παραγωγικότητας και από τον έντονο ωχαδελφισμό μας ή από την εξωφρενική σχέση κόστους του δημοσίου τομέα προς το ΑΕΠ; Από τι θα απορροφηθεί παραγωγικά το σφρίγος της νεολαίας αντί να παραδέρνει στις φωλιές των κακών μικρόλυκων της παραοικονομίας;

Όχι δεν σωθήκαμε και οι φωτιές είναι ένας πολύ ξεπερασμένος τρόπος για να γλεντήσουμε ακόμα και αν είχαμε λόγους να το κάνουμε... Ούτε και τα τσιφτετέλια στα νυχτερινά κέντρα προτείνονται ως λύση στην προκειμένη περίπτωση παρά μόνο η αναγνώριση και η εμπέδωση του ότι θα πρέπει να διακρίνουμε τις ζώνες και τις δυνατότητες ανάπτυξης που μας απομένουν ή μας αρμόζουν και να βάλουμε όλοι μαζί πλάτη. Ναι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ διότι όλοι χρειάζονται χωρίς πολιτικές αντιπαλότητες και Δεκεμβριανές αναμνήσεις με σημαιοφόρους τους κατσαρολάκηδες.

Τιμούμε την μνήμη των νεκρών αλλά δεν σκοπεύαμε να γίνουμε και εμείς νεκροί από την ανέχεια, την βλακεία και τις έμμονες ιδεολοψίες...

Όταν ο λαός σου σώζει 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ δεν τον αγνοείς αλλά σχεδιάζεις αμἐσως πως θα χρησιμοποιήσεις τα χρήματα που έσωσες και σε ποια ερευνητικά κέντρα, σε ποιές παραγωγικές κοινότητες και διαδικασίες και σε ποια χρηματοδοτικά funds, όπως τα γνωστά του επιχειρηματικού κινδύνου, θα τα τοποθετήσεις ώστε οι νεοσσοί πού θα αναπτύσσονται εκεί να γίνουν παραγωγικές όρνιθες για να απολαύσουμε όλοι τα αυγά τους, τα αυγά όχι μόνο της επόμενης μέρας αλλά όλων των ημερών που θα είναι το προσδοκώμενο της ζωής τους.

Οι παροχές και η ευνοιοκρατία πρέπει να τελειώσουν και αν δεν το δει με ταχύτητα αντίδρασης σκορπιού ο κύριος Παπανδρέου πολύ φοβάμαι ότι θα δηλητηριαστεί τελικά ο ίδιος από την αδράνειά του.

Φαινόμενα εσωκομματικών αντιστάσεων από παλαιοκομματικούς που από παραπαίδια ενός ανεγνωρισμένου ηγέτη, χωρίς άλλο εμφανές προσόν, κατήντησαν μικρογάγγραινες στο σημερινό ΠΑΣΟΚ αναστέλλοντας εξ αρχής τις μοναδικές πολιτικές επιβίωσης που απαιτούν εξοικονόμηση πόρων από όλους, δεν θα φέρουν την απαιτούμενη αναγέννηση αλλά θα επαναφέρουν τους κόλακες με τα μαχαίρια που δεν έφτασαν ποτέ σε κανένα κόκκαλο...