Λαθροθηρία και περιβάλλον

Κύριοι του παρατηρητηρίου του ΣΚΑΙ,

με εκπλήσσει η αναλγησία και η αδιαφορία των πολιτικών υπέρ των άθλιων κυνηγετικών εγκλημάτων (λαθροθηρίας).

Είναι κωμικό να μιλάμε για περιβάλλον και να σκοτώνουμε τα ελάφια με δικαιολογίες του τύπου: το κυνήγι είναι νόμιμο, η εποχή είναι η επιτρεπομένη και η περιοχή είναι εκτός ορίων απαγόρευσης.

Αυτές οι ανοησίες που βέβαια κάποιος «πονηρός» νομοθέτης δημιούργησε χωρίς να έχει την παραμικρή περιβαλλοντική συνείδηση πρέπει να αλλάξουν ενώ το θέμα δεν μπορεί να επαφίεται σε οποιαδήποτε νομοθεσία του παρελθόντος.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι νόμοι στην Ελλάδα, σε πολλά θέματα, χρήζουν εκσυγχρονισμού... διοτι είναι ασύμβατοι με τα δεδομένα της εποχής και την περιβαλλοντολογική συνείδηση που παλαιότερα δεν είχαμε αφού εγκαταλείπαμε τα χωριά μας για να έλθουμε να ζήσουμε στις απο τότε άθλιες πόλεις μας.

Το ότι δεν αλλάζουν οι νόμοι δεν σημαίνει οτι πρέπει να πιπιλίζουμε την καραμέλα της νομιμότητας πίσω απο την οποία κρύβεται η ασυνειδησία πολλών συμπολιτών μας.

Τα καταστήματα που σερβίρουν κυνήγι ελέγχονται σχετικά εύκολα και το κυνήγι όπως και κάθε κρέας πρέπει να έχει προέλευση που όταν δεν αποδεικνύεται συνεπάγεται σύλληψη του καταστηματάρχη και πληρωμή προστίμου πολλαπλάσιου ύψους της αξίας του θηράματος...

Ας αφήσουμε λοιπόν τα τερτίπια των αστυνομικών αρχών που ως φαίνεται τα «κάνουν πλακάκια» με τους ντόπιους ταβερνιάρηδες «για το κρασάκι...» που λέει ο λαός.

Κύριοι, τα οσα λέγονται απο ορισμένους ανταποκριτές σας είναι συχνά παιδαριώδη από πλευράς διερεύνησης και πειστικότητας.

Το παρατηρητήριο δυστυχώς δεν λειτουργεί και το εκπληκτικό είναι οτι η δημοφιλής WWF έχει τα γραφεία της στην οδό Φιλελλήνων 26, στο Σύνταγμα..., αντι στα βουνά και στα λαγκάδια της πατρίδας μας...

Κανείς δεν χρειάζεται περιβαλλοντολογικές οργανώσεις σήμερα με γραφεία στα κέντρα των πόλεων και οι όποιες δικαιολογίες προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν φερετζέδες παραπλάνησης των αφελών χρηματοδοτών αυτών των οργανώσεων.

Δεν σας κάνει εντύπωση οτι οι οργανώσεις αυτές απουσιάζουν απο τοποθεσίες που θα συνεισέφεραν στην ενίσχυση του έργου τους.

Δεν σας προκαλεί το γεγονός οτι δεν βλέπετε τραπεζάκια με δυο τρεις ευχάριστους ανθρώπους, μέλη των οργανώσεων αυτών, να διαλαλούν την περιβαλλοντολογική τους συνείδηση... μέσω διάθεσης προϊόντων για την ενίσχυση του έργου τους και την εγγραφή μελών;

Στα εμπορικά κέντρα των πόλεών μας, τα Σάββατα της αγοραστικής κραιπάλης ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας μας, η προσπάθεια αυτή θα είχε εκπληκτικά αποτελέσματα...

Το ίδιο ισχύει και για το παρατηρητήριο... που θα μπορούσε κάλλιστα να εξελιχθεί σε έναν επιστημονικό περιβαλλοντολογικό φορέα με μόνιμη και εθελοντική επάνδρωση σε δασικά σπίτια όλο τον χρόνο... Εκεί θα εργάζονταν και τα μόνιμα (έμμισθα) μέλη της οργάνωσης συνεπικουρούμενα απο εθελοντές που θα μπορούσαν να κάνουν ακόμα και επιστημονικό έργο όπως αυτό που γίνεται μέσα στα πλοία της Greenpeace.

Δεν σας γεμίζει αγανάκτηση το ότι δεν υπάρχουν τέτοια σημεία (κέντρα), οχι στα βουνά της Πίνδου αλλά εδώ στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη κ.λπ.

Οι ξύλινες κατασκευές που θα τα συγκροτούσαν στα δάση (θα επιτρέπονταν σε ειδικά σημεία κατ εξαίρεση για ενημέρωση και ουσιαστική παρουσίαση του έργου των οργανώσεων στους τόπους του περιβαλλοντολογικού εγκλήματος...)

Που είναι λοιπόν αυτά τα γραφεία, που είναι αυτό το έργο εκεί στην φύση και οχι στα βρωμερά κέντρα των πόλεών μας με την σχιζοφρενική παρουσία των κατοίκων τους.

Να προσθέσω ότι οι δασοφύλακες έχουν την ευχέρεια, εάν έχουν τα μέσα..., (κιάλια, ασυρμάτους για επικοινωνία με συναδέλφους σε άλλα περάσματα του δάσους) να συλλαμβάνουν του λαθροθήρες... αλλα δυστυχώς δεν το θέλουν...

Όσο για τις οικογένειες που ζουν απο το κυνήγι, η θέση μου όπως και κάθε πολιτισμένου ανθρώπου είναι οχι απλά αδιάφορη αλλά επιπλέον και καταγγελτική.

Όπως δεν θα εξυπηρετούσα κανέναν εγκληματία και θα τον κατήγγειλα για το έγκλημά του έτσι δεν θα είχα κανένα οίκτο ή έλεος για τους λαθροθήρες... και τις οικογένειες που ζουν απο λαθροθηρία.

Εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί ας κάνουμε τουλάχιστον το παρατηρητήριο όργανο ουσιαστικής προστασίας της φύσης και οχι εργαλείο προβολής αλλότριων στόχων.

Περιβάλλον και τοπική κοινωνία.

Στη χώρα μας έχουμε καλλιεργήσει πολλές λανθασμένες θέσεις σε θέματα ζωτικής σημασίας και το περιβάλλον δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στις περυσινές δημοτικές εκλογές διάχυτη ήταν η άποψη οτι οι τοπικές εκλογές δεν έχουν κομματικό χαρακτήρα, εννοώντας εθνική υπόσταση, αλλά τοπικό και επομένως η επιλογή των υποψηφίων Δ.Σ. πρέπει να γίνεται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια απο εκείνα των βουλευτικών εκλογών.

Την αντίληψη αυτή όμως την συναντάμε και σε κοινωνίες με πολυ ισχυρότερο λόγο στην τοπική τους εκπροσώπηση.

Πριν 10 χρόνια συνέβη το ακόλουθο περιστατικό:

Ένας νεοεκλεγείς εκπρόσωπος της πολιτείας της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ, ο Ο’Νηλ, μιλούσε στο δημαρχείο της Βοστόνης, ενημερώνοντας τους κατοίκους για την ευχέρεια που τους προσέφερε η εκλογή του στο Αμερικανικό Κογκρέσο.

Ανέφερε μια σειρά απο θέματα κυβερνητικής δραστηριότητας σε τομείς κοινωνικής μέριμνας, εξοπλιστικών προγραμμάτων, πορείας της οικονομίας κ.λπ.

Μετά την συνάντηση μια ηλικιωμένη κυρία τον πλησίασε και του παραπονέθηκε για το οτι η συλλογή των απορριμμάτων στην γειτονιά της δεν γινόταν όσο συχνά θα έπρεπε... Ο Κύριος Ο’Νηλ της απάντησε τότε οτι το πρόβλημα της είναι τοπικού ενδιαφέροντος και θα πρέπει να καλέσει την επιτροπή καθαριότητας του Δήμου.

Η ηλικιωμένη κυρία τον κοίταξε με απορία και του είπε: A! δεν είχα αντιληφθεί ότι για το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να απευθυνθώ τόσο ψηλά στην ιεραρχία...!

Η εμπειρία αυτή έστρεψε αργότερα τον Ο’Νηλ σε υπέρμαχο της λογικής «Όλη η πολιτική είναι τοπική Πολιτική».

Πράγματι, εάν κοιτάξουμε με προσοχή, θα δούμε οτι οτιδήποτε σχετίζεται με το ανέφικτο της ζωής που κάνουμε ή με το ότι οι Πόλεις που ζούμε γίνονται σταδιακά μη βιώσιμες, ξεκινά απο την στάση μας στην τοπική κοινωνία..

Οταν μία πλατεία μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο, αυτό αφορά εμάς, τους κατοίκους της πόλης με την πλατεία, όταν ένα εργοστάσιο ρίχνει τα χημικά του απόβλητα στο τοπικό δάσος ή στον γνωστό σε όλους Ασωπό ποταμό, τότε το πρόβλημα αφορά την τοπική κοινότητα ή τον δήμο που έχει δικαιοδοσία στην συγκεκριμένη περιοχή.

Οταν ένα εργοστάσιο κλείνει αυτοί που επηρεάζονται περισσότερο απο την ανεργία ανήκουν στην τοπική κοινωνία.

Εάν οι τοπικές κοινωνίες είναι ανεπιτυχείς στο να διευθύνουν και να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα στις δραστηριότητες των μελών τους, καμία Κυβέρνηση δεν θα πετύχει το ίδιο σε εθνικό επίπεδο.

Έτσι εξηγείται οτι ο νυν υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς, κάλεσε τους τοπικούς άρχοντες να συζητήσουν μαζί του την τραγωδία της μόλυνσης του υπεδάφους απο την απόρριψη των βιομηχανικών λυμάτων στον Ασωπό ποταμό.

Έτσι εξηγείται οτι ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, δεν γνώριζε οτι υπήρχε πρόβλημα μόλυνσης του υπεδάφους απο την εποχή της Υφυπουργίας του στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Δεν το γνώριζε διοτι κανείς απο τους τοπικούς άρχοντες δεν ενδιαφέρθηκε να τον ενημερώσει...

Με αλλα λόγια, τα προβλήματα που μας αφορούν είναι αυτά ακριβώς που τελικά συγκεντρώνονται και συντονίζονται σε εθνικό επίπεδο διαμορφώνοντας την εθνική πολιτική.

Εάν η τοπική κοινωνία δεν φροντίσει τα του οίκου της, δεν θα δει προκοπή από κανένα ΥΠΕΧΩΔΕ, με ξεχωριστή ή οχι οντότητα για τις αρμοδιότητες του περιβάλλοντος.

Όμως τα θέματα για το περιβάλλον δεν περιορίζονται στην προστασία των δασών, στα ποσοστά εκπομπής CO2, στην επεξεργασία των λημμάτων ή στην διαχείριση των αστικών απορριμμάτων.

Η φροντίδα για το περιβάλλον περιλαμβάνει την φροντίδα για το κάθε δένδρο στην αυλή μας. Είναι αδιανόητο να φωνασκούμε εξασφαλίζοντας εντυπώσεις κομματικής πειθαρχίας σε θέματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας, ενώ αδιαφορούμε για το δένδρο που τσαλαπατήσαμε με το δικό μας 4Χ4 στη δική μας γειτονιά...

Είναι δική μας ευθύνη, να βομβαρδίζουμε την δημοτική αρχή με αιτήματα υπέρ της βελτίωσης της ζωής μας με περισσότερο, συστηματικότερο και βιώσιμο πράσινο αντι αιτημάτων κοπής δένδρων ή αύξησης του συντελεστή δόμησης.

Είναι δική μας ευθύνη να μη πέφτουμε θύματα των ίδιων των ψευδαισθήσεων μας για το οτι το πράσινο του γείτονα θα είναι πάντα εκεί να καλύπτει την δική μας απρονοησία.

Είναι δική μας ευθύνη να ελέγχουμε την δημοτική αρχή και τους εκπροσώπους που στείλαμε σε αυτήν ώστε να μη παρουσιάζει την εικόνα μίας άνυδρης, χωρίς φαντασία και δημιουργικότητα ομάδας επαγγελματιών της εξουσίας.

Είναι δική μας ευθύνη το έργο που σήμερα «φροντίζουν» για εμάς χωρίς εμάς οι δημοτικοί μας εκπρόσωποι, να το φέρουμε στα μέτρα μας και στις ανάγκες μας...

Είμαστε εμείς, όλοι μας, που θα τους πούμε οτι δεν τους εκλέξαμε για τον δικό τους βιοπορισμό, άμεσο ή έμμεσο, αλλά για να μας εξυπηρετούν στις κοινές μας επιδιώξεις για ένα καλλίτερο αύριο.

Όσο η ελληνική τοπική εξουσία ευρίσκεται μακριά απο την λογική της άμεσης εκπροσώπησης, και όσο οι τοπικοί δημοτικοί άρχοντες συγχέουν τους μηχανισμούς της άμεσης εκπροσώπησης με εκείνους της αριστερότροπης συνέργιας, τόσο η χώρα μας θα παραμένει οπισθοδρομική παρά τους κυβερνητικούς εκσυγχρονισμούς.

Οι δημότες της Κηφισιάς παραπονούνται εύλογα για τα δάση που δεν περιβάλουν ποια την πόλη τους, για την αθλιότητα της κεντρικής και ιστορικής πλατείας πλατάνου, για τις ημικατεστραμένες δενδροστοιχίες, για το αδιάβατο των φθαρμένων και άθλιων πεζοδρομίων, για το οτι ο Δήμαρχος είναι ανεπαρκής και άφαντος απο πράξεις και ενέργειες που θα έκαναν τον τόπο ομορφότερο, ανθρωπινότερο, πολιτισμένο.

Οι ίδιοι κάτοικοι όμως καθημερινά παρκάρουν τα δικά τους ΙΧ όπου τους βολεύει, αδιαφορώντας για τις ανάγκες πρόσβασης των ΑΜΕΑ, αφήνουν τα περιττώματα των σκύλων τους στα πεζοδρόμια και στις εξόδους των γειτόνων τους, αδιαφορούν και κακοποιούν συνειδητά το πράσινο της πόλης, συχνά διότι κρύβει την βιτρίνα του καταστήματός τους, ενοχλούνται απο τις αυξήσεις των δημοτικών τελών, ως εάν ο Δήμαρχος να είχε την διάθεση κάποιου μαγικού ταμείου και επιμένουν να διορίζουν τα «σπλάχνα» τους στην Δημαρχία με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο.

Ναι είναι αλήθεια οτι στην Κηφισιά δεν είχαμε επί σειρά ετών λαμπρούς δημάρχους, δημάρχους που να προκαλούν τον σεβασμό, δημάρχους που να εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Μήπως όμως αυτοί που τελικά εκλέγουμε είναι η προέκταση της δικής μας ανεπάρκειας και καθρέπτης της δικής μας αδιαφορίας;

Μήπως τα οσα συστηματικά φωνάζουμε για το περιβάλλον δεν είναι παρά φερεντζές της δικής μας αμετροέπειας, της δικής μας διαδρομής στην εξυπηρέτηση του μικροσυμφεροντολογισμού μας;

Το εκκρεμές της πολιτικής αμετροέπειας...

Αντλώντας συνεχώς ερεθίσματα απο τις εύστοχες αναλύσεις και κρίσεις, της τρέχουσας πολιτικής σκηνής, του Μίμη Ανδρουλάκη, θεωρώ οτι η ακόλουθη επιστολή δίνει το στίγμα και της δικής μου θεώρησης για το επιδιωκόμενο μέλλον...

Βασικό συμπλήρωμα η κριτική σκέψη του Vagnes που, όπως εγώ, δεν άντεξε στη πρόκληση να εστιάσει με οξυδέρκεια στο ζητούμενο... προσφέροντας τις δυο πυκνές σε νόημα φράσεις που ακολουθούν.

Αγαπητέ Μιμη ,

Νομίζω οτι o Vagnes συνόψισε με δυο φράσεις την ουσία του θέματος που προέκυψε απο «το εκκρεμές του Ανδρουλάκη»

Η πρώτη είναι:

“Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι πιο απο τα παιδιά (ΓΑΠ, ΒΒ) θα είναι στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ, αλλα το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ-ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ είναι η παραγωγή της ΝΕΑΣ πολιτικής στην αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων…”

Η δεύτερη είναι :

"Για να είμαστε ΣΤΑΘΕΡΟΙ στις ιδέες μας ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ συνεχώς, όπως και η παγκόσμια πραγματικότητα το επιβάλλει".

Δεν νομίζω οτι μπορεί να ειπωθεί κάτι περιεκτικότερο για το θέμα απο αυτά που περιέχονται στις δυο αυτές εκφράσεις.

Θα διαφωνήσω έντονα μαζί σου Μίμη για την πολιτιστική συνεισφορά των Νέων

Θα πρέπει, οταν μιλάμε για πολιτισμό, να ορίζουμε περιόδους και τα Νέα του σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τα Νέα του χθες...

Δυσκολεύομαι κάθε φορά, όταν τα διαβάζω, να δικαιολογήσω στον εαυτό μου τους λόγους που πήρα την εφημερίδα στα χέρια μου, εκτός εάν στο φύλο συμπεριλαμβάνεται κάποιο ειδικό αφιέρωμα που τότε ναι δικαιολογείται το σχόλιό σου περί πολιτιστικής συνεισφοράς. Όμως αυτό είνα αποτέλεσμα του Καπιταλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ των εφημερίδων, με την χρηση ένθετων δηλαδή και αφιερωμάτων.

Τι ειρωνεία να προσφέρουμε πολιτισμό απο ανάγκη και ενάντια σε αυτά που υποτίθεται ότι πρεσβεύουμε...

Θα επανέλθω στην ανάγκη να δημιουργηθεί πολιτική για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων απο το νεο ΠΑΣΟΚ.

Ήδη σήμερα ο Σκανδαλίδης είπε καθαρά οτι εάν δεν διαμορφώσουμε στο ΠΑΣΟΚ ένα καινούργιο ανανεωτικό ρεύμα που θα πιστέψει και θα ενισχύσει ο κόσμος μας, είμαστε χαμένοι με όποιο Πρόεδρο.

Θα έλεγα Μιμη, ότι αντι να αναλώνεσαι στο να απαντάς στις θολές, τις γεμάτες σκοπιμότητα αναλύσεις των Νέων, να μπεις μπροστάρης στον αγώνα για το νεο ΠΑΣΟΚ.

Το οτι θα το κάνεις χωρίς να κυνηγάς την Προεδρία θα εκτιμηθεί...

Χρησιμοποίησε την ακαταμάχητη διαλεκτική σου ικανότητα στο να στήσεις τους πραγματικούς στόχους της ανανέωσης.

Κτύπησε ανελέητα τους επαγγελματίες της πολιτικής, εκείνους που είδαν οτι μέσω της πολιτικής θα κτίσουν καριέρα και περιουσίες, αυτούς που μόλυναν την παράταξη και έγιναν οι κύριοι ένοχοι των χαμένων εκλογών του 2004.

Ξεβράκωσε τους βολεμένους της πολιτικής, τους υπερφίαλους λογοπαίχτες, τους πολιτικαντολογούντες και ψευτοσοσιαλίζοντες, τους σφετεριστές της προσδοκίας των λαϊκών στρωμάτων με τα οποία δεν κρύβουν ότι ζουν και σκέπτονται διαφορετικά...

Που θα τους βρεις;

Δεν νομίζω οτι θα ψάξεις πολύ... κάθονται στις καρέκλες των διοικήσεων των 175 Ταμείων, στα προεδρεία των απειράριθμων σωματείων, στα παραμάγαζα των εκάστοτε κυβερνήσεων με ρόλους συμβούλων, ειδικών και αεριτζήδων...

Δείξε την αθλιότητα εκείνων που υπόσχονται ομαλή έξοδο απο προβλήματα όπως το ασφαλιστικό ενω προβλέπεται κοινωνική αναστάτωση σε επίπεδο εμφυλίου πολέμου...

Προκάλεσε τους τυχοδιωκτιστές που μιλούν για σοσιαλισμό ενώ αντιλαμβάνονται ιδιοτέλεια, παράνομο πλουτισμό, κυνική αδιαφορία για κάθε συνάνθρωπο, απόλυτο εξανδραποδισμό συνειδήσεων και εγκληματική αδιαφορία για την διαμόρφωση των συνθηκών που απαιτούν οι ανάγκες μίας σύγχρονης κοινωνίας.

Ξεκαθάρισε ορολογίες και έννοιες της λεγόμενης παραδοσιακής αριστεράς που ξεκίνησε σαν όνειρο στις καρδιές ολίγων και μετατράπηκε σε εφιάλτη στην ζωή όσων πίστεψαν στο όνειρο και έμειναν μόνοι να μάχονται απελπισμένα για μία ψευδαίσθηση.

Περιμένω Μίμη το επόμενο θέμα σου αντί να βγαίνει απο την παραπολιτική των σχολιαστών των ΝΕΩΝ, να βγαίνει απο την καρδιά σου για το συμφέρον αυτού του τόπου.

Και για να τελειώνουμε με τα ΝΕΑ, είναι ισως η ποιο ανούσια εφημερίδα της λεγόμενης κεντρώας παράταξης, χωρίς καμία φρεσκάδα, κανένα ανανεωτισμό, κινούμενη στη θολή ζώνη του ασαφούς κέντρου, στην κυριολεξία αιωρούμενη μεταξύ ιδεών και θέσεων δεν συγκινούν και επομένως δικαιολογημένα ξορκίζει μεταφέροντάς την κακή εικόνα της σε άλλους... αλλα εσύ Μιμη δεν είσαι χοίρος να πάρεις τα δαιμόνια στην πλάτη... Μπορείς κάλλιστα να τους τα επιστρέψεις... ξεπερνώντας τους.

Ήλθε άραγε η στιγμή της συνειδησιακής μας αφύπνισης για το τι μας επιφυλάσσει το ενεργειακό μας αύριο;

Μόλις μαθεύτηκε ότι:

Μία εβδομάδα μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της Greenpeace με θέμα «Κίνητρα για την εφαρμογή μέτρων εξοικονόμησης ενέργειας στα κτίρια», η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κινεί διαδικασία για παράβαση κατά της Ελλάδας, επειδή δεν κοινοποίησε το εθνικό πρόγραμμα ενεργειακής απόδοσης μέχρι τις 30 Ιουνίου 2007, όπως όφειλε σύμφωνα με τη σχετική Κοινοτική Οδηγία. Το «ολίσθημα» της χώρας μας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα δεδομένου ότι η εξοικονόμηση ενέργειας, σε συνδυασμό με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών.

Η Κοινοτική Οδηγία, την εφαρμογή της οποίας αγνοεί η Ελλάδα, αφορά την εξοικονόμηση ενέργειας και ζητά από τα κράτη-μέλη να υποβάλουν εθνικές στρατηγικές για την επίτευξη του στόχου της μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας κατά 9% μέχρι το τέλος του 2016 αλλά και λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο θα συμμορφωθούν με μία σειρά άλλων διατάξεων της Οδηγίας.

Μακροπρόθεσμα, η Οδηγία αυτή θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο διάθεσης της ενέργειας στην αγορά, οδηγώντας σε μεγάλη εξοικονόμηση ενέργειας.

Επιπλέον μαθεύτηκε ότι:

Σε έκθεση που δημοσίευσε η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) τον Ιούλιο, εκτιμά ότι τα αποθέματα πετρελαίου είναι άφθονα, αλλά η ικανότητά μας να τα αντλήσουμε αγγίζει τα όριά της.

Λίγο καιρό μετά την παραπάνω δημοσίευση της ΙΕΑ, το ολλανδικό Ίδρυμα Peak Oil εξέδωσε τη δική του εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι η πετρελαϊκή βιομηχανία θα έχει αντλήσει πάνω από το ήμισυ των υπαρχόντων και αντλούμενων αποθεμάτων μεταξύ 2012 και 2017, ίσως και νωρίτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια κινείται, το επιστημονικό ντοκιμαντέρ βρετανικής παραγωγής «Μία Αργή Αφύπνιση», που θα προβληθεί στις 9 Νοεμβρίου στη Βρετανία και περιγράφει με ζοφερά χρώματα την παγκόσμια ενεργειακή κρίση συμπεραίνοντας ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής του Δυτικού ανθρώπου δεν είναι βιώσιμος ενώ ο πλανήτης χρειάζεται κατεπειγόντως τολμηρούς πολιτικούς, έτοιμους να αποκαλύψουν την πικρή αλήθεια στους ψηφοφόρους και να διασφαλίσουν την κατά προτεραιότητα χρηματοδότηση των μελετών για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας.

Και το εύλογο ερώτημα για την ήδη παραβατική Ελλάδα είναι μήπως απουσιάζει; Μήπως σύσσωμος ο Ελληνικός λαός με την κυβέρνησή του δεν κατοικεί πλέον στην Γη αλλά εκεί που αρκετοί θεωρούν οτι έχει έτσι και αλλιώς τις ρίζες του, στο μυστηριώδες άστρο του Σείριου;

Διοτι εάν συνεχίζουμε να ζούμε στη Γη

Πως είναι δυνατόν να αγνοούμε κεφαλαιώδεις κανόνες επιβίωσης σε πόλεις που συνεχίζουν να αναπτύσσονται με οικοδομικές και πολεοδομικές απαιτήσεις του περασμένου αιώνα, εντελώς ακατάλληλες δηλαδή για τις ανάγκες ανάπτυξης και λειτουργίας των σύγχρονων δομών της κοινωνίας μας.

Πως είναι δυνατόν να αγνοούμε την υπέρτατη ανάγκη ανάπτυξης, κατά προτεραιότητα, μέσων μεταφοράς σταθερής τροχιάς, υπέργεια ή υπόγεια και όχι επίγεια που καταστρέφουν και την τελευταία ικμάδα ζωής των πόλεών μας.

Πως είναι δυνατόν να δίνουμε προτεραιότητα στο ΙΧ και μετά να κατηγορούμε τους ιδιοκτήτες του για την «αλόγιστη» χρήση του αφού τα λοιπά μέσα μεταφοράς αδυνατούν στην πλειοψηφία τους να προσφέρουν έναν ολοκληρωμένο και ευχάριστο τρόπο μετακίνησης.

Πως είναι δυνατόν να οικοδομούμε κτίρια χαμηλά, διότι τα ψηλά «δημιουργούν» δυσανάλογη σχέση με τα μνημεία του Παρθενώνα..., λες και ζήτησε κανείς να ανεγερθούν ουρανοξύστες στην Πλάκα ή στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου... Αδιαφορούν φαίνεται οι επικριτές της απελευθέρωσης καθ’ύψος οτι δεν είναι δυνατόν να σφάλουν τόσες πόλεις στον κόσμο... Αγνοούν επίσης οτι τα ψηλά κτίρια προσφέρουν οικονομίες κλίμακας, είναι ποιο οικολογικά διοτι αναλογικά είναι λιγότερο ενεργοβόρα ενω απελευθερώνουν ζωτικούς χώρους για την ανθρώπινη παρουσία στο έδαφος.

Πως είναι δυνατόν να οικοδομούμε κτίρια με υλικά που ελάχιστα διαφέρουν απο εκείνα πριν απο εξήντα και πλέον χρόνια ενω είναι βέβαιο οτι κοστίζουν περισσότερο και δεν εξασφαλίζουν υψηλότερη ποιότητα διαβίωσης:

Πως είναι δυνατόν η βιοκλιματική αντίληψη να είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό ενω όσοι μηχανικοί έχουν εντρυφήσει στο θέμα το προσπερνούν με ανεξήγητη βιασύνη...;

Πως είναι δυνατόν να διαμορφώνεται πολιτική εναλλακτικών μορφών ενέργειας και το ΤΕΕ να βγαίνει με μανιφέστα ενάντια στις άδειες που δίνονται στους «πλουτοκράτες» ως δώρα εύκολου πλουτισμού. Δηλαδή, κατά την αντίληψη του ΤΕΕ, καλύτερα όλοι φτωχοί αν είναι ορισμένοι να γίνουν πολυ πλούσιοι...

Πως είναι δυνατόν η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) να εγκρίνει τις άδειες μονάδων εναλλακτικής παραγωγής ενέργειας με αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες αντι να ενισχύει την έγκρισή τους με κατεπείγουσες διαδικασίες όπως η διάθεση των χρημάτων υποστήριξης των πυρόπληκτων.

Πως είναι δυνατόν να κωφεύουμε στην εκμετάλλευση της ενέργειας απο τον θαλάσσιο κυματισμό όταν η συγκεκριμένη τεχνολογία είναι ώριμη εδώ και 30 χρόνια και θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα παροχής ενέργειας στα νησιά του Αιγαίου που ευτυχώς δεν στερούνται ανέμων.

Σε μια τέτοια συνεχή παραδοξότητα

Που είναι το ΤΕΕ που σε συνεργασία με το ΥΠΕΧΩΔΕ θα βοηθούσε στην εκπόνηση μοντέλων σύγχρονων κατοικιών χαμηλού κόστους κατασκευής, ενδεικνυόμενων για τις κλιματολογικές μας συνθήκες;

Που είναι η τυποποίηση των κατοικιών που ενω ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου στην Ελλάδα απουσιάζει ως μιαρό στοιχείο χωρίς παρά ταύτα να συντηρείται μία ανώτερη αισθητική που περιέργως ίσχυε στις αρχές του 20 αιώνα ακόμα και για τις λαϊκές κατασκευές. Έτσι πετύχαμε να ζούμε στις ασχημότερες πόλεις της Ευρώπης.

Που είναι η ευαισθησία της νέας Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας σε προτάσεις ολοκληρωμένων περιβαλλοντολογικών προγραμμάτων με προοπτική για τις πόλεις και τα χωριά σε κάθε έκφραση ζωής και φυσικής δραστηριότητας των κατοίκων τους.

Αντίθετα με το συνεχές αναμάσημα κενών περιεχομένου εκφράσεων και ευχολογίων για την χρησιμότητα του πρασίνου, την μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και την ελάττωση ρυπογόνων δραστηριοτήτων στο έδαφος, δίνεται η ψευδαίσθηση ότι προοδεύουμε χωρίς όμως αυτό να γίνεται πραγματικά...

Η νέα Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα πρέπει σύσσωμη να παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ «Crude Awakening» που θα προβάλλεται στη Βρετανία απο τις 9 Νοεμβρίου.
Η «Αργή Αφύπνιση» στο τεράστιο πρόβλημα που θα προκαλέσει η εξάντληση των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, θέτει «επί των τύπων των ήλων» την κάθε κυβερνητική πολιτική και προκαλεί σοκ σε όποιον αναλογίζεται το ελάχιστο του μεσολαβούντος χρόνου.

Είναι τόσο μικρό το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ώστε ακόμα και αν θέλαμε να δημιουργήσουμε αντίστοιχης ισχύος συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν θα προλαβαίναμε.

Το ντοκιμαντέρ όμως της Αργής Αφύπνισης δεν στοχεύει απλά στο να μας ενημερώσει ή να μας σοκάρει αλλά και στο να μας πείσει ότι η μόνη μας ελπίδα θα έλθει απο την διαμόρφωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, απο την αλλαγή δηλαδή της νοοτροπίας μας στο πως καταναναλώνουμε ενέργεια.

Ούτε λίγο ούτε πολύ πρόκειται για την γέννηση μιας νέας επαναστατικής διαδικασίας που θα κάνει τις πορείες προς τις προηγούμενες κοινωνικές επαναστάσεις της Γαλλίας και της Ρωσίας να ωχριούν σε ένταση επεισοδίων και αποτελεσμάτων.

Η κύρια διαφορά με τη νέα επανάσταση είναι οτι έχει γενικότερο χαρακτήρα και δεν πηγάζει απο κοινωνικές ελίτ. Είναι δηλαδή για πρώτη φορά μία γνήσια επανάσταση στο μοντέλο ζωής που διαμορφώσαμε τα τελευταία χρόνια μετά την βιομηχανική επανάσταση και τους πολέμους του 20 Αιώνα.

Η πηγή της ανάπτυξης και της ευμάρειας, ο υπερκαταναλωτισμός που πρακτικά συντηρεί την καπιταλιστική ανάπτυξη, για πρώτη φορά τίθεται στο στόχαστρο και διακυβεύεται η αξία του.

Εάν μέχρι τώρα ο υπερκαταναλωτισμός εξασφάλιζε στην κοινωνία την δυνατότητα συνεχούς ανάπτυξης και έδινε εργασία στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, τώρα τίθεται το ερώτημα πως θα διατηρήσουμε ικανοποιητική απασχόληση σε συνθήκες μειωμένης παραγωγικής διαδικασίας και αυτής σε χώρες με χαμηλό παραγωγικό κόστος.

Η Αργή Αφύπνιση πρόκειται να προκαλέσει για πρώτη φορά το συνειδησιακό μας υπόστρωμα. Ας ελπίσουμε οτι μετά το σοκ θα ακολουθήσουμε το δρόμο που επιτάσσει ο μηχανισμός αυτοσυντήρησής μας.

Στοιχειώδη 'μαθήματα πολιτικής' 2

Το κείμενο που ακολουθεί σχολιάζει και συμπληρώνει την ομολογουμένως εξαίρετη ανάλυση του Μίμη Ανδρουλάκη για τα λάθη του Ευάγγελου Βενιζέλου στον αγώνα του για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Τα στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής Μίμη, αποτελούν την ποιο διεισδυτική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς του Ευάγγελου Βενιζέλου που θα μπορούσα να περιμένω απο οποιονδήποτε Έλληνα Πολιτικό.

Όμως, ταυτόχρονα αποτελούν και μια σύνοψη που ήδη βρίσκεται στην καθημερινότητά μας διατυπωμένη με ολιγότερο λογιοτατισμό αλλά πάντως διατυπωμένη.

Πρακτικά η σύνοψή σου αποτελεί μία αναβαθμισμένη αναφορά στο σύνολο των σχολίων που γράφονται σε blog και εκφέρονται απο δημοσιογράφους και πολιτικούς τον τελευταίο καιρό.

Εκείνο που επισημαίνω στη θέση σου και ταυτίζομαι απόλυτα είναι οτι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της 11ης ο νικητής θα χρειασθεί τον ηττημένο όπως η μάννα τον γιο.

Απο την άλλη θα περίμενα και θα περιμένω ένα δεύτερο σκέλος στην ανάλυσή σου... Το περιμένω μάλιστα με μεγαλύτερη ανυπομονησία απο το πρώτο διότι έχει μεγαλύτερη αξία απο το ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός... Πρόκειται για το ποια θα είναι η νέα πολιτική θέση του ΠΑΣΟΚ διοτι προς το παρόν μόνο πολιτική σαλάτα βλέπω...

Αναφέρεσαι έμμεσα σε αυτό λέγοντας οτι ο Ευάγγελος Βενιζέλος «υποτίμησε το βάθος της κρίσης του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού συστήματος γενικότερα που είναι... ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, οργανωτική, διαπροσωπική και βέβαια κρίση κοινωνικής εκπροσώπησης».

Μόνο που την ίδια υποτίμηση έκανε και ο Γιώργος καθώς και τα περισσότερα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ Μίμη, έγινε ιδιαίτερα αλαζονική, τόσο που η αναφορά και μόνο περιστατικών που ο καθείς απο εμάς γνώρισε θα μας έκανε να αισθανθούμε άσχημα, αηδιασμένοι για το που κατέληξε ένα κίνημα ιδεών... δυστυχώς σε ένα κόμμα ανάλγητων και αλαζόνων σφετεριστών της εξουσίας... που μηρυκάζουν λέξεις απο το παρελθόν χωρίς αυτές να αντιστοιχούν στην καρδιά τους. Έτσι ο λαός άρχισε δίκαια να τους ξεχνά...

Το ΠΑΣΟΚ έχτισε την δική του νομενκλατούρα, την δική του κάστα κεφαλαιούχων και δυστυχώς τους δικούς του βαρόνους και με παραξενεύει ιδιαίτερα που δεν το αναγνωρίζεις...

Το κακό σε κάθε περίπτωση που τα παιδιά του λαού φθάνουν ψηλά... μέχρι τις βαρονίες είναι ότι γίνονται πολύ κακά παιδιά... πολύ χειρότερα απο τα χορτασμένα παιδιά των δεξιών, τα παιδιά που κατέληξαν στην εξουσία απο κουλτούρα και όχι διότι το είχαν άχτι ή το έπραξαν ως κοινωνική αντιδικία με εχθρότητα και μίσος..

Αυτό το βασικό στοιχείο το παραβλέπεις Μίμη στην τρέχουσα ανάλυσή σου ισχυριζόμενος μάλιστα ότι δεν υπήρξαν βαρόνοι στο ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε ως λαϊκίζον και σοσιαλίζον κίνημα λαού αλλά κατέληξε ως άνοστο, άχρωμο και συντηρικίζον κόμμα χωρίς σαφή ιδεολογική γραμμή, με τα στελέχη του να αναπαράγουν ασυλλόγιστα παλιές διακηρύξεις, να αναμασούν το έργο του ηγέτη τους, να σοσιαλολογούν χωρίς να αντιλαμβάνονται το τι συμβαίνει στην Ευρώπη και όταν το αντιλαμβάνονται να προτείνουν λύσεις που δεν είναι καθόλου σοσιαλιστικές...

Να το πω διαφορετικά Μίμη, «Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε... και του Γιωρτζή ο γάμος...»

Ο Γιώργος πράγματι άλλαξε απο την πρόωρη επίθεση του Βενιζέλου και αυτό είναι καλό για τον Γιώργο Παπανδρέου αλλά και για τον Βενιζέλο και ακόμα καλλίτερο για το ΠΑΣΟΚ.

Ο Γιώργος είχε ήδη δείξει τις προθέσεις του με τις αναθεωρήσεις μηχανισμών και αλλαγές / αποκλεισμούς ατόμων απο τις εκλογικές λίστες, ατόμων που είχαν το θράσος να εκπροσωπούν το ΠΑΣΟΚ ενώ ήταν εκφραστές της γελοιοδέστερης μορφής κερδοσκοπίας που υπάρχει... με τη χρήση εσωτερικής πληροφόρησης...

Το στελέχη αυτά και άλλα έτρεξαν να φιλήσουν το χέρι του νέου (νόμισαν ) αρχιεπισκόπου του ΠΑΣΟΚ... δείχνοντας έτσι την ανωριμότητα της πολιτικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ αλλά και του λαού μας που απεικονίζεται στο καθρέπτη των επιλογών του.

Μίμη θα πρέπει να ρίξεις το βάρος σου στο να προσδιορίσεις, με τον διεισδυτικό σου τρόπο, τα χαρακτηριστικά του νέου ΠΑΣΟΚ.

Η 11 Νοεμβρίου δεν είναι παρά η αρχή ενός δύσκολου αγώνα...

Το ΠΑΣΟΚ δεν θα σωθεί απο την εκλογή του Προέδρου του αλλά απο το εάν αυτός που θα εκλεγεί θα διαμορφώσει ένα πρόγραμμα νίκης και θα προκαλέσει εκείνα τα συναισθήματα στον λαό ώστε όλοι μαζί να τον κάνουν και Πρόεδρο της επόμενης κυβέρνησης.

Εάν απο την άλλη, η ρητορική παραμείνει σε επίπεδο ρητορίας που θαυμάζεται αλλά δεν συγκινούν απο τον Ευάγγελο Βενιζέλο και σε εκφράσεις αμυντικού εκσυγχρονισμού απο τον Γιώργο Παπανδρέου καληνύχτα... και Καραμανλικό ξημέρωμα...

Στοιχειώδη ‘μαθήματα πολιτικής’ 1

Τα στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής που θα διαβάσετε παρακάτω αποτελούν την ποιο διεισδυτική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς του Ευάγγελου Βενιζέλου απο τον λόγιο της πολιτικής Μίμη Ανδρουλάκη...

Καλό διάβασμα...

Στοιχειώδη ‘μαθήματα πολιτικής’ με αφορμή τα εκατοντάδες σχόλιά σας για την κίνηση Βενιζέλου

Έχει πράγματι ανακοπεί η δυναμική της κίνησης Βενιζέλου, όπως ισχυρίζεστε πολλοί στα σχόλιά σας; Μπορούμε να αντλήσουμε ‘μαθήματα πολιτικής’ ενώ τα γεγονότα βρίσκονται σε εξέλιξη και η εκλογή παραμένει ανοιχτή; Πόσο αδικούν ή κολακεύουν τον Βαγγέλη οι παρατηρήσεις σας; Σ’ αυτά τα ερωτήματά σας που επανέρχονται προσωπικά σε μένα με άπειρες μορφές θα επιχειρήσω να δώσω μερικές απαντήσεις. Η σιωπή μου θα ήταν πολιτικός οπορτουνισμός. Προσωπικά, ο Βαγγέλης μου είναι οικεία και αγαπητή φυσιογνωμία, δεν με φοβίζει καθόλου ο πληθωρισμός του – ‘όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω’ – και βέβαια έχω κατασταλάξει στο ποια είναι τα αδιαμφισβήτητα προσόντα του και πως μπορεί αυτά να πραγματωθούν και πως μερικά ελαττώματά του είναι δυνατόν, υπό προϋποθέσεις, να μετουσιωθούν σε πλεονεκτήματα για το κίνημα του ΠΑΣΟΚ και ευρύτερα της κεντροαριστεράς.

Εδώ και κάμποσα χρόνια ο Βενιζέλος έχει κατακτήσει με το σπαθί του μια ξεχωριστή θέση στο ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να περιγραφεί με τον τίτλο ‘Βαγγέλης, ο αναπόφευκτος’. Έτσι κι αλλιώς αποτελεί ένα κεφάλαιο για το κόμμα ανεξάρτητα από την έκβαση της 11ης Νοεμβρίου. Ξεκινώ λοιπόν με όρεξη τα σχόλιά μου αφού ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποτελεί γοητευτικό στόχο για κάθε αναλυτή. Η ανοιχτή και φιλική συζήτηση μπορεί να συμβάλει σ’ αυτό που είναι επείγον: η κάθαρσης με την αρχαιοελληνική έννοια, η οποία θα αποβάλει τις τοξίνες που έχουν συσσωρευτεί στο σώμα του κόμματος εδώ και χρόνια.

εν αρχή ην το timing

Πρώτο, το παν στην πολιτική είναι ο χρόνος, το timing. Την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές υπενθύμισα στην TV συμβολικά την ιστορική φράση του Λένιν «στις 24 είναι πολύ - πολύ νωρίς, στις 26 πολύ – πολύ αργά». Ίσως ειπωθεί μια μέρα για την κίνηση Βενιζέλου ότι εκείνη τη μεγάλη, πονεμένη νύχτα, ήταν πολύ – πολύ νωρίς. Ένα εικοσιτετράωρο στην πολιτική μπορεί να είναι πολύ μεγάλος χρόνος. Τα δύο μπορεί να ισοδυναμούν με τα υπόλοιπα πενήντα τρία μέχρι την 11η Νοεμβρίου.

Η εκτίμησή μου ήταν, εκείνη τη στιγμή, ότι στα δύο πρώτα εικοσιτετράωρα η κίνηση Βενιζέλου είχε χάσει, στο μεγαλύτερό του μέρος, τον κεντρικό κορμό του ιστορικού ρεύματος του ΠΑΣΟΚ. Προσέξτε όχι του κομματικού μηχανισμού όπως λέγεται αλλά του ιστορικού ρεύματος με τα ιδιαίτερα ιδεολογικά, ψυχολογικά, βιωματικά, φαντασιακά χαρακτηριστικά. Αυτό στη δική μου αξιολόγηση είναι καταλυτικό για την εξέλιξη του εγχειρήματος σε σχέση με την ακαθόριστη και μεταβαλλόμενη κοινή γνώμη που κατέγραφαν τα γκάλοπ. Θα παρέμενε επίσης καταλυτικό για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ ακόμα κι αν ο Βαγγέλης κέρδιζε τελικά την εκλογή.

Στις 17/9 έλεγα χαρακτηριστικά σε μια σειρά εκπομπές ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι με τα υλικά της αναμονής, κι αν ο Βαγγέλης είχε ασκηθεί στη ‘διαλεκτική της αναμονής’, τότε αντί για το ξακουστό ‘Περιμένοντας τον Κοντό’ του Μπέκετ θα ζούσαμε ενδεχομένως το ‘Περιμένοντας τον Χονδρό’.

Υπενθύμισα επίσης και την αντίθετη συμβουλή, του Μακιαβέλι: η τύχη είναι γυναίκα που γουστάρει τους νέους, τους τολμηρούς, αυτούς που την αψηφούν, την περιφρονούν, την καβαλούν. Ναι, αλλά o φλωρεντινός συμβουλάτορας δεν θα σύστηνε αυτή τη στάση για μια ‘χήρα’ την πρώτη νύχτα του πένθους. Θα άφηνε να εξελιχθεί το πένθος σε δυσαρέσκεια και στη συνέχεια η δυσαρέσκεια σε αναζήτηση νέων καταστάσεων. Κι αν κερδίσει ο Βενιζέλος τότε θα πουν όλοι ότι η κίνησή του ήταν τολμηρή και δικαιωμένη; Ναι, αλλά το τραύμα της πρώτης νύχτας ίσως θα την μετέτρεπε σε πύρρειο νίκη.

το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται κάτι παραπάνω από αλλαγή αρχηγού

Δεύτερο, το θεμελιώδες σφάλμα της κίνησης Βενιζέλου, με βαθιές ρίζες, είναι πως αγνόησε, ειδικά τις πρώτες καθοριστικές μέρες, ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια αλλαγή αρχηγού. Το προϊόν είναι καλό, το μόνο που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε τον πωλητή. Το κρασί είναι καλό, να αλλάξουμε το μπουκάλι. Υποτίμησε το βάθος της κρίσης του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού συστήματος γενικότερα που είναι ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, οργανωτική, διαπροσωπική και βέβαια κρίση κοινωνικής εκπροσώπησης. Έπαιξε αποκλειστικά στο ‘ικανός, ανίκανος’ ενώ η κομματική βάση διαισθανόταν ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθύτερο.

Τρίτο, αγνοήθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ, παρά τα εκφυλιστικά φαινόμενα, παρά ‘το μπλοκαρισμένο κόμμα αξιωματούχων’ όπως αναφέρει ο Λαλιώτης, δεν είναι απλώς ένα ‘κόμμα – εκλογικός μηχανισμός’. Παρά την κουλτούρα υπουργών δίχως υπουργεία, αξιωματούχων δίχως αξιώματα, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει εξελιχθεί οριστικά σε ‘κόμμα – παραγόντων’, σε ‘κόμμα βαρόνων’. Διατηρεί ισχυρές αναμνήσεις και επιθυμίες μαζικού αριστερού κόμματος δεμένου με την κοινωνία, με ιδεολογικά και ιστορικά φορτία.

Συνεπώς ένα άλλο θεμελιώδες σφάλμα της κίνησης Βενιζέλου είναι ότι έπαιξε αποκλειστικά και μονοδιάστατα στο απομονωμένο ερώτημα «ποιος κερδίζει εκλογές;». Σε μια στιγμή μάλιστα που οι εκλογές δεν βρίσκονται στον ορίζοντα, παρά τα παρηγορητικά και θρυλούμενα. Αλλά και ο τελευταίος υποψιασμένος οπαδός της παράταξης καταλαβαίνει ότι κανείς ηγέτης ακόμα κι αν είναι ο πλέον χαρισματικός, ο νέος Ανδρέας, δεν κερδίζει εκλογές αν δεν εξασφαλίσει την ιδεολογική και ηθική υπεροχή που θα φέρει η ριζική ανασυγκρότηση και ανανέωση του κόμματος, αν δεν ενώνει τη βάση του, αν…αν…

Θα θυμάστε ότι πρώτος έθεσα το κριτήριο της ‘εκλεξιμότητας’ στην επιλογή της ηγεσίας αλλά ήταν μόνο το μισό από τα ‘έξι’ αλληλοεξαρτώμενα κεντρικά προβλήματα που έφερε στην ημερήσια διάταξη η ήττα. Το ενδεχόμενο πλεονέκτημα ‘εκλεξιμότητας’ δεν πρόκειται να πραγματωθεί αν δεν εκπληρωθούν ορισμένες τουλάχιστον ώριμες βαθιές αλλαγές στο κόμμα. Τόνιζα, χαρακτηριστικά, από την πρώτη μέρα ότι ακόμα και μια φοβερή επικοινωνιακή μηχανή όπως ο Βαγγέλης θα δει τις ρόδες της να γυρίζουν στον αέρα αν δεν αντιστοιχίζεται με κοινωνικές δυνάμεις, αν δεν πατά γερά στο ιστορικό ρεύμα του ΠΑΣΟΚ, αν δεν εμπνέει ηθικά και ιδεολογικά, αν…αν… Αντίθετα δεν θα πάει πολύ μακριά αν κυρίως εκφράζει τις φαντασιώσεις για γρήγορη επιστροφή στην εξουσία μιας ‘νομενκλατούρας σε αναμονή’. Αντίθετα πιστεύω ότι μέσα απ’ αυτήν την κίνηση σημαντικές δημιουργικές δυνάμεις του κόμματος και της νεολαίας διεκδικούν μια ποιοτική μεταβολή στον πολιτικό χώρο μας.

Στο ΠΑΣΟΚ έχει διαμορφωθεί μια ‘τυχερή γενιά’ στελεχών που αναπτύχθηκε πολιτικά μέσα στην εξουσία, σε συνθήκες προχωρημένης κρατικοποίησης του κόμματος, έχει πέσει στην παγίδα της εύκολης και συνεχούς επιτυχίας και δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη διαφορετική φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στις νέες συνθήκες το κόμμα. Εννοείται βέβαια ότι αυτή η ‘τυχερή γενιά’ δεν βρίσκεται μόνο στην πλευρά Βενιζέλου αλλά ισοκατανέμεται σ’ όλες τις πλευρές.

η άλφα – βήτα της πολιτικής και η συναισθηματική νοημοσύνη

Τέταρτο, επινοήθηκε η ανυπόστατη πολιτικά διάκριση μεταξύ λογικής και συναισθήματος , όπου η πρώτη χαρακτηρίζει τη στήριξη Βενιζέλου και το δεύτερο την επιλογή Παπανδρέου. Αλλά η άλφα - βήτα της πολιτικής διδάσκει ότι οι άνθρωποι επιλέγουν με την καρδιά και το μυαλό, ότι παίρνουν αποφάσεις πολιτικές, ειδικά εκλογικές, με ένα δυναμικό σύμπλεγμα κρίσεων, αισθημάτων, προσδοκιών, ελπίδων, φόβων, φαντασιώσεων, βιωμάτων. Δεν τοποθετούνται ως υπολογιστικές μηχανές, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά ούτε στις αγορές και την οικονομία. Έχω πει και έχω γράψει εκατοντάδες φορές, ιδιαίτερα από το ’90, ότι κανένας νέος ηγέτης, κανένα νέο πολιτικό εγχείρημα, κανένας εκσυγχρονισμός, ιδεολογικός ή προγραμματικός, δεν μπορεί να πετύχει αν δεν γειωθεί, δεν μεταβολιστεί, δεν μετουσιωθεί στο ιστορικό, φαντασιακό, συναισθηματικό, βιωματικό υπόβαθρο της ψυχής του λαού ή των οπαδών ενός κόμματος. Δηλαδή, πρέπει να αγγίξεις και να ανασχηματίσεις αυτό το υπόβαθρο, διαφορετικά μένεις ξεκρέμαστος ή ημιτελής στο εγχείρημά σου.

Αυτός άλλωστε ήταν ένας από τους σοβαρούς περιορισμούς του εκσυγχρονισμού της περιόδου Σημίτη στην ανασύνθεση του κόμματος. Πριν από την πολιτική ή θεσμική μεταρρύθμιση χρειάζεται η ηθικό – διανοητική και συναισθηματική ‘μεταρρύθμιση’ του συλλογικού κοινού νου. Το μέλος και ο φίλος του ΠΑΣΟΚ θέλει όχι μόνο να ‘γνωρίζεις’ αλλά και να ‘αισθάνεσαι’, να μοιράζεσαι, να νοιάζεσαι, να συμπάσχεις, να βιώνεις την ήττα σαν να ήταν προσωπικά δική σου κι όχι μόνο του άλλου. Η αίσθηση της ‘κοινής μοίρας’ και της συμπόνιας είναι θεμελιακή σ’ ένα κομματικό σχηματισμό με τα χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ. Βασική συνιστώσα της πολιτικής ευφυΐας είναι η συναισθηματική ευφυΐα κι όχι μόνο η ικανότητα ανάλυσης, επικοινωνίας, επιλογής, ευλυγισίας κ.α. Ο κόσμος που μας βλέπει στην TV μπορεί ασύνειδα να διακρίνει αν ο τόνος της φωνής μας, το βλέμμα μας, η ψυχική μας διάθεση ταιριάζουν ή όχι με τα λόγια μας.

Το κριτήριο της ‘εκλεξιμότητας’ σε συνθήκες πραγματικής εκλογικής μάχης κι όχι εικονικής, των γκάλοπ, δεν επιβεβαιώνεται αν δεν κατακτήσει ο ηγέτης ένα υψηλότερο βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης. Ένας ηγέτης της Αριστεράς πρέπει να κάνει τη μαθητεία του στον πόνο. Ανάλογα σφάλματα ελλιπούς συναισθηματικής νοημοσύνης διέπραξαν συχνά οι συγγραφείς των ομιλιών του Προέδρου το κρίσιμο εκλογικά 2007, ειδικά μ’ ένα μονότονο καταγγελτικό λόγο ασύμβατο με το χαρακτήρα του Γιώργου Παπανδρέου.

αλλαγή ή άρωμα παλινόρθωσης;

Πέμπτο, η κίνηση Βενιζέλου είναι ο κύριος αποδέκτης της εύλογης και ετερόκλητης δυσαρέσκειας προς τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά ταυτόχρονα μπορεί αυτή να έχει ένα μη προβλέψιμο διπλό κόστος και τελικά να βγαίνει μείον. Το κόστος από την ανασφάλεια που προκαλεί πάντα η ενδεχόμενη αλλαγή ηγεσίας, και μάλιστα με την ιδιαιτερότητα Βενιζέλου, συν το κόστος από ένα ‘άρωμα παλινόρθωσης’ που είχε τις πρώτες κρίσιμες μέρες η κίνησή του. Φάνηκε έτσι σαν ομπρέλα για κάθε πικραμένο ιδιαίτερα με την παρέλαση μια σειράς «αμφιλεγόμενων» προσώπων, όπως ο ίδιος ο Βαγγέλης τα χαρακτήρισε.

Το μήνυμα Βενιζέλου - «εγώ κερδίζω εκλογές», «επιστροφή με μένα στην εξουσία» - στη συνείδηση μεγάλου μέρους της κομματικής βάσης αυθόρμητα αλλοιώθηκε και ακούστηκε κυνικά ‘με μένα μόνο θα συνεχιστεί το πάρτι’. Αυτή η κυνική παρερμηνεία είναι καταστροφική για τις προοπτικές του ΠΑΣΟΚ μέσα στη γενικευμένη αντιπολιτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Την πρώτη μέρα κιόλας μετά τις εκλογές επανέλαβα στον Βαγγέλη τη μόνιμη έκκλησή μου προς τον Γιώργο τα τελευταία τριάμισι χρόνια: «Πρόσεξε το κάδρο!». Και συμπλήρωνα με τις συμβουλές του Μακιαβέλι στο νέο ηγέτη: «Ξέχνα τις παλιές εξαρτήσεις, προχώρα ελεύθερος, ‘μόνος’ στη δημιουργία μιας νέας κατάστασης». Όχι στην αναβίωση της παλιάς. «Ριζική ανανέωση ή ανακύκλωση παλαιών φθαρμένων υλικών;» είναι το πραγματικό δίλημμα στο ΠΑΣΟΚ. Κανένας όμως ηγέτης στο ΠΑΣΟΚ ακόμα κι αν θα είχε ισοδύναμα χαρίσματα με τον Ανδρέα δεν μπορεί να πάει μακριά αν εκπροσωπεί το ίδιο ή παραλλαγμένο status quo, την ίδια ‘παλαιά τάξη πραγμάτων’ στο κόμμα. Αυτό τελικά πλήρωσε κι ο Γιώργος. Αυτή η ‘παλαιά τάξη πραγμάτων’ ηττήθηκε στρατηγικά στις 16 Σεπτεμβρίου κι όχι μόνο ο Πρόεδρός του ΠΑΣΟΚ.

η ‘μετατόπιση παραδείγματος’ στην σοσιαλιστική αριστερά

Έκτο, αγνοήθηκε ότι κανείς νέος ηγέτης δεν μπορεί να είναι πειστικός φορέας ενός ανανεωτικού σχεδίου αν δεν στηριχτεί σ’ ένα βαθύ και δημιουργικό αναθεωρητισμό της πρόσφατης κυβερνητικής και κομματικής εμπειρίας. Οι συμμαχίες όμως που επελέγησαν στην κίνηση Βενιζέλου ή επιβλήθηκαν από τα πράγματα ακυρώνουν αυτόν τον αναθεωρητισμό ή έστω περιορίζουν την εμβέλειά του. Υποτιμήθηκε η ανάγκη επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή μιας ριζικής ανασυγκρότησης – ιδεολογικής, προγραμματικής, κινηματικής, ηθικής, αισθητικής και οργανωτικής. Λίγο πολύ θα επαναλαμβάνονταν στο κόμμα το σενάριο του 2004 με άλλο αρχηγό έστω πιο επικοινωνιακό.

Υποτιμήθηκε η ανάγκη ριζικής μετατόπισης του ‘σοσιαλδημοκρατικού παραδείγματος’ στην Ευρώπη και τον κόσμο στις συνθήκες του Νέου Καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, της ανάδυσης νέων πόλων δυναμικής ανάπτυξης κυρίως στην Ασία, των νέων ανισοτήτων, της οικολογικής απειλής, της δημογραφικής γήρανσης, της νέας αδικίας στις σχέσεις των φύλων και των γενεών, της αυτόνομης εμφάνισης του προσωπικού στις κοινωνικές σχέσεις και της νέας ισορροπίας ατομικού – συλλογικού. Την σκίασε η απλοποίηση ότι το μόνο σε τελευταία ανάλυση πρόβλημα είναι ο αρχηγός.

Η ταυτόχρονη κρίση στα περισσότερα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά κόμματα δείχνει τον δομικό της χαρακτήρα που αγγίζει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της σοσιαλδημοκρατικής ταυτότητας και απαιτεί μια νέα βαθύτερη αναθεώρηση του σχεδίου της Αριστεράς, της στρατηγικής και τακτικής της. Η ‘μετατόπιση παραδείγματος’ είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ στο οποίο έκλεισε οριστικά ένας πολιτικός κύκλος και ταυτόχρονα έχει υποστεί τις παραμορφώσεις της κρατικοποίησής του και της τάσης του προς κόμμα – καρτέλ.

η ολέθρια υποτίμηση του ‘αντιπάλου’

Έβδομο, επαναλήφθηκε ακόμα μια φορά ένα λάθος που είναι ολέθριο στην πολιτική: η υποτίμηση του ‘αντιπάλου’. Τώρα αντί για το ‘κύριος Tίποτα’ είχαμε το ‘ανίκανος’, ‘ανεπαρκής’. Με τον ίδιο τρόπο στο ΠΑΣΟΚ με ασύλληπτη αυταρέσκεια και αλαζονεία υποτιμούσαν τον Καραμανλή. Επειδή μάλιστα πρόσφατα κατηγορήθηκε ο Παπανδρέου για ‘σταλινισμό’, πράγμα που προκαλεί μάλλον ειρωνικά χαμόγελα και του προσθέτει γενναιόδωρα υπερβολική δύναμη θέλησης και αποφασιστικότητα, θα ήθελα να κάνω μια επίσης ανιστόρητη αναλογία. Ο χαρισματικός και αλαζόνας Τρότσκι όχι μόνο έχασε από τον υποτιθέμενο μέτριο, οργανωτικό Στάλιν, αλλά σκηνοθέτησε ο ίδιος την αποτυχία του.

Αυτό το φαινόμενο, δηλαδή ένας ηγέτης να σκηνοθετεί την αποτυχία του, το έχω αναλύσει στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’ και το υπενθύμισα στο ανοιχτό μου γράμμα στις 17/9 και στους δύο πρωταγωνιστές, τον Γιώργο και τον Βαγγέλη. Καμιά φορά μάλιστα πίσω από μια παθολογική βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση μπορεί να βρίσκεται μια καλά κρυμμένη αμφιβολία εαυτού ή και ενοχή από την ενδεχόμενη επιτυχία. Παραγνωρίστηκε ότι ένα οικείο πρόσωπο μπορεί να γίνει πιο αγαπητό όταν αποκτά μια ουλή, ένα τραύμα, όταν το σημαδεύει μια ήττα ή όταν η ‘οικογένεια’ βιώνει την απαξίωση ενός παιδιού της σαν δική της προσβολή και ταπείνωση και τείνει αυτόματα να το υποστηρίξει έναντι τρίτων.

Υποτιμήθηκε το γεγονός ότι ένας ηγέτης που θεωρείται ήπιος μπορεί να πάρει ανάποδες στροφές όταν είναι κολλημένος στον τοίχο, να δείξει ένα απρόβλεπτο πείσμα και δεν είναι απίθανο ακόμη και να αποδειχθεί, όπως είχα προβλέψει πριν δύο χρόνια, killer με αγγελικό πρόσωπο. Ειδικά όταν πρόκειται για έναν Παπανδρέου πρέπει να υπολογίζεις το θρυλικό, βιωματικό και φαντασιακό δεσμό του με τον κορμό και την ψυχή της προοδευτικής παράταξης. Είναι ολέθρια ψευδαίσθηση και ύβρις ότι μπορεί κάποιος παράγοντας, όσο ισχυρός και να είναι, να πιστέψει ότι θα τον σύρει ως νεκρό Έκτορα πίσω από το άρμα του και να τον υποχρεώσει σε ταπεινωτική παραίτηση, έστω κι αν βαρύνεται με σοβαρά λάθη και ανεπάρκειες.

Γενικότερα, υπάρχει μια αμφισημία στη στάση της κοινής γνώμης προς τους γόνους ιστορικών οικογενειών όπως στην περίπτωση Παπανδρέου: από τη μια κάνει άδικες συγκρίσεις με τον μεγάλο πρόγονο, τον υποτιμά (βλέπε ‘Γιωργάκης’), τον αντιμετωπίζει σαν ενοχοποιημένο σωσία και συχνά έχει τη διάθεση να του ξηλώσει τα γαλόνια και από την άλλη έντρομη, μετανιωμένη, γεμάτη ενοχές η ίδια κοινή γνώμη σπεύδει να τον αγκαλιάσει, να τον υπερασπιστεί με πάθος έναντι τρίτων ή ακόμα σ’ άλλες περιπτώσεις να τον εξιδανικεύσει και να τον μυθοποιήσει όπως συνέβη κάποτε με τον Ανδρέα.

…και τα λάθη τακτικής

Υπογράμμισα μερικά θεμελιώδη σφάλματα αλλά υπάρχουν και άλλα μικρότερα λάθη τακτικής τα οποία δυσκόλεψαν σχετικά την κίνηση Βενιζέλου ανεξάρτητα από την έκβαση της 11ης του Νοέμβρη όπως:

· εσπευσμένη, ασθμαίνουσα προσφυγή στον Κώστα Σημίτη ως εγγυητή, πράγμα που έφερε στην επιφάνεια ανεπίκαιρες συμπάθειες και αντιπάθειες.

· αμυντική και ηττοπαθής διατύπωση φόβων για νόθευση των διαδικασιών ή για διαγραφές (!)

· μπρος – πίσω σε σοβαρά ζητήματα διαδικασίας όπως η ημερομηνία εκλογής, πράγμα που άφηνε να αιωρείται μια παράδοξη αμφιβολία για τη νομιμότητα του εγχειρήματος.

· συμβατικές προγραμματικές θέσεις ανεπαρκείς συγκριτικά με το μέγεθος των κοινωνικών προβλημάτων.

· παραπολιτικού επιπέδου σχόλια ή μονότονη εστίαση σε μάλλον δευτερεύοντα σφάλματα της πλευράς Παπανδρέου σε σχέση με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το κόμμα.

· μετάπτωση από την υμνολογία Σημίτη στην υμνολογία του Ανδρέα με δεκάδες αψυχολόγητες αναφορές του ονόματός του σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ώστε να φανεί ποιος πραγματικά είναι πολιτικό τέκνο του και ποιος είναι ανάξιος γιος ή νόθο του ή έκθετο στον Κιθαιρώνα!! Βέβαια, όλα αυτά είναι κατανοητά και συμπαθή στην οιδιπόδεια ατμόσφαιρα που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ και την οποία έχω αναλύσει στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’.

· ευκολία με την οποία αβασάνιστα και πολυσυλλεκτικά υιοθετούνται μια σειρά οργανωτικές προτάσεις για να δελεαστούν οι βαρόνοι που χρειάζονται αδύναμο ηγέτη, δίχως να υπολογίζονται και να επιλύονται οι νέες αντιφάσεις και τα νέα αδιέξοδα όπως συνέβη και στην προηγούμενη εκλογή και στη διαμόρφωση του Καταστατικού.

Υπάρχουν και άλλα σφάλματα που δεν είναι φρόνιμο να συζητηθούν δημόσια αλλά πρέπει όλες οι πλευρές στο ΠΑΣΟΚ να προβληματιστούν γόνιμα πάνω σ’ αυτά, να αυτοδιορθωθούν, να ξεπεράσουν εξαρτήσεις και κακές συνήθειες και να εξασφαλίσουν μακροπρόθεσμα την πολιτική αυτονομία του κινήματος δίχως αλληλοκαταγγελίες. Ο πρώτος αναμάρτητος τον λίθον βαλέτω!

δύο πλεονεκτούν έναντι όλων μας

Πήρα το θάρρος να απαντήσω σε μια σειρά προκλητικά σας σχόλια για τον Βαγγέλη με την ίδια τόλμη πιστεύω που τον υποστήριξα δημόσια απέναντι σε απαράδεκτες κατηγορίες που δέχθηκε όπως ‘δεξιός’, ‘αχυράνθρωπος των συμφερόντων’, ‘ματαιόδοξος’, ‘βουλιμικός’, ‘νάρκισσος’ κ.α. Έφτασα μάλιστα να τονίσω ότι ακόμα κι αν σ’ ένα χαρισματικό πολιτικό υπάρχει ματαιοδοξία μπορεί αυτή, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να γίνει φορέας έκφρασης ανερχόμενων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που παρέμεναν υπόγειες και μυστικές. Υπενθύμισα μάλιστα την φράση του Ναπολέοντα «η ματαιοδοξία έκανε την επανάσταση, η ελευθερία ήταν το πρόσχημα».

Στην ίδια κατηγορία για βουλιμία ισχυρίστηκα ότι ακόμα κι αν υπήρχε θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να μετουσιωθεί σ’ ένα ‘άγριο’, δημιουργικό ένστικτο που έχει ατονήσει σ’ ένα κορεσμένο και κουρασμένο πολιτικό προσωπικό. Στο θέμα ‘ναρκισσισμός και ηγεσία’ επίσης έχω απαντήσει αναλυτικά στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’.

Η τέχνη σ’ έναν πραγματικό ηγέτη είναι να μετατρέπει τα ελαττώματα σε πλεονεκτήματα, τις κρίσεις σε ευκαιρίες, τα προβλήματα σε νέες δυνατότητες, τις αποτυχίες σε επιτυχίες. Αυτό εύχομαι και στον Βαγγέλη Βενιζέλο που τον θεωρώ κεφάλαιο για το ΠΑΣΟΚ και έχει την αγάπη μου, την εκτίμησή μου για τα προσόντα του, τη ζήλεια μου για την ακατανίκητη ενεργητικότητά του και βέβαια την κριτική συμπαράστασή μου, είτε ‘κερδίσει’ στις 11 του Νοέμβρη, είτε πολύ περισσότερο αν ‘χάσει’.

Σ’ αυτήν την κρίση του κόμματος, που πρέπει να εργαστούμε όλοι για να γίνει παραγωγική, δύο ηγετικά πρόσωπα αποδείχθηκε ότι πλεονεκτούν έναντι όλων μας σε τόλμη και ανάληψη εύλογων κινδύνων: ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τους χρειαζόμαστε και τους δύο αφού στις 11 του Νοέμβρη ο ‘νικητής’ δεν θα τα πάρει ‘όλα’ εκτός αν θέλει η ‘νίκη’ του να είναι πύρρειος και αυτοκαταστροφική.

Εννοείται ότι με το ίδιο αυτόνομο, κριτικό και συντροφικό πνεύμα θα αναλύσω τις κινήσεις της πλευράς Παπανδρέου όπως άλλωστε έκανα αυτά τα τριάμισι χρόνια.

ΥΠΕΧΩΔΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η άποψη οτι τα υπουργεία Έργων και Περιβάλλοντος είναι ασύμβατα είναι τουλάχιστον αφελής.

Ο λόγος είναι απλός.

Στην Ελλάδα με τους πολλούς αλλά ανεφάρμοστους νόμους και τις απίθανες κωλυσιεργίες για «ψύλλου πήδημα» αλλά και με τις αντιδικίες να καταλήγουν συχνότατα στο ανώτατο δικαστήριο της Επικρατείας, γελοιοποιώντας τον θεσμό και υποβιβάζοντας δυστυχώς το κύρος των δικαστών του, δεν μπορούν να λειτουργούν εύκολα δύο υπουργεία τα συμφέροντα των οποίων κατ’ορισμένους είναι αντικρουόμενα...

Για να υπάρξει ανεξάρτητο υπουργείο περιβάλλοντος θα πρέπει πρώτα να περάσουμε απο μια περίοδο αλλαγής νοοτροπίας, δομών και θεσμών.

Θα πρέπει πρώτα να ξεκινήσουν ο κατεδαφίσεις των αυθαιρέτων ή η πληρωμή των πραγματικών προστίμων.

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα πραγματικά πρόστιμα είναι τόσο υψηλά που οι ιδιοκτήτες θα κατεδαφίσουν μόνοι τα αυθαίρετά τους για να απαλλαγούν απο το χαράτσι ή όπου είναι εφικτό θα τα νομιμοποιήσουν.

Με τα χρήματα που θα εισπράξει το Υπουργείο και η τοπική αυτοδιοίκηση, θα μπορέσουν να διαμορφώσουν υποδομές για τις νόμιμες και νομιμοποιούμενες κατασκευές...

Το οτι τα δύο υπουργεία λειτουργούν ακόμα ως σιαμαία εξασφαλίζει οικονομίες κλίμακας και άλλες μειώσεις εξόδων ενω ουδόλως οδηγεί σε εχθρικές για το περιβάλλον κατασκευές, στα πλαίσια βέβαια μίας συγκεκριμένης αναπτυξιακής πολιτικής της οποίας η ανατροπή προαπαιτεί μια διαφορετική αντίληψη για την ζωή που σήμερα δεν υπάρχει... Δείτε σχετικές αναφορές στο κείμενο «Για ένα νέο Ήλιο στο ΠΑΣΟΚ»

Στο θέμα π.χ της Ιωνίας οδού, πολλά λέχτηκαν για τους εμπρηστές που σχετίζονται με την διάνοιξη του δρόμου δηλαδή με το υπουργείο...! Με άλλα λόγια ο κύριος Σουφλιάς έστειλε τα «τσιράκια» του να κάψουν την περιοχή για να περάσει ο δρόμος...

Μα αυτά είναι τόσο ανόητα και τόσο νοσηρά αντιπολιτευτικά που βλάπτουν όσους τα διαδίδουν και οχι το υπουργείο ή τον υπουργό.

Ο δρόμος που ήδη υπάρχει έχει καλή χάραξη και απαιτεί απλή αναβάθμιση της υπάρχουσας... Προς τι λοιπόν οι φωτιές και τα λοιπά τραγελαφικά...

Όσο για το όψιμο ενδιαφέρον στο περιβάλλον, πως εξηγείται απο τις διάφορες και πολυποίκιλες οικολογικές οργανώσεις η σιγή ιχθύος για τα χιλιάδες αυθαίρετα στην Αττική και αλλού...?

Μόνο στην Αττική έχουν κτισθεί 1300 αυθαίρετα το 2007... Μήπως δεν τα βλέπουν... Μήπως η οικολογία είναι φερεντζές άλλων επιδιώξεων που παραμένουν συγκαλυμμένες έως ότου αποκτηθεί η αναγκαία μάζα των υποστηρικτών...

Ας δούμε λοιπόν πρώτα αυτά τα θέματα και ας αφήσουμε το ΥΠΕΧΩΔΕ στα χέρια του αποτελεσματικού Γιώργου Σουφλιά.

Το ενδιαφέρον για το περιβάλλον δεν είναι μόδα...

Το ενδιαφέρον για το περιβάλλον δεν είναι μόδα. Δεν αφορά μόνο τα δάση, τα ποτάμια και τις θάλασσες. Αφορά και τις πόλεις. Αφορά κάθε χώρο που υπάρχει ανθρώπινη ύπαρξη στον πλανήτη Γη.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά την νοοτροπία με την οποία βλέπουμε συνολικά τη διαβίωσή μας, το αν προτιμούμε δηλαδή την ζωή σε πόλεις ή στην φύση και τι σημαίνει για μας η φύση.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά το τι παράγουμε και γιατί και αν αυτό που παράγουμε είμαστε διατεθειμένοι να το αλλάξουμε υφιστάμενοι το κόστος της αλλαγής.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά το εάν θα χρησιμοποιούμε συστηματικά το IX μας με την δικαιολογία οτι αποτελεί «ευκολία» ενω έχουμε ξεχάσει να αντικαταστήσουμε τον καταλύτη...

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά τα δέντρα και το πράσινο μέσα στην πόλη και οχι μόνο την φύση εκτός απο τις πόλεις...

Η φροντίδα για το περιβάλλον σημαίνει οτι αλλάζουμε τους τρόπους ζωής μας και σχεδιάζουμε διαφορετικά τις πόλεις μας... κτίζουμε νέες πόλεις και γκρεμίζουμε μεγάλα τμήματα των παλαιών για να τις κάνουμε βιώσιμες χωρίς να καταστρέψουμε τις ρίζες μας και την αντιπροσωπευτική πολιτισμική μας παρουσία μέσω αυτών.

Η φροντίδα σημαίνει ότι έχουμε το σθένος της αλλαγής και δεν είμαστε προσκολλημένοι σε στρουθοκαμηλισμούς όπως η απαγόρευση ανέγερσης υψηλών κτιρίων στις πόλεις μας διότι αντίκεινται τάχα στην ανθρώπινη φύση ενω αναγκάζουμε τους πολίτες να επιβιώνουν σε χώρους πυκνής δόμησης, αφάνταστα επιβαρημένους απο κάθε μορφή ρύπανσης.

Η φροντίδα σημαίνει να μαζεύουμε τα αποτσίγαρα και του άλλου στην παραλία που είναι ανοικτή στην πρόσβασή μας αντι να πολικαντολογούμε για την ανάγκη να παραμένουν ανοιχτές (δηλαδή με δωρεάν πρόσβαση) και οι υπόλοιπες παραλίες ώστε όλες μαζί να μετατραπούν σε χαβούζες της πολιτιστικής μας ανυπαρξίας.

Η φροντίδα σημαίνει οτι δεν επιτρέπουμε σε κανένα να κτίζει αυθαίρετα και είμαστε αμείλικτοι στην κρατική ραθυμία και τον πονηρό πλουτισμό των ιθυνόντων με την δημιουργία νομικίστικων παραθύρων διαιώνισης της παρανομίας.

Φροντίδα όμως σημαίνει και συνειδητοποίηση οτι τα παρθένα δάση είναι στην σφαίρα των ονείρων της παιδικής μας ηλικίας. Η προσβασιμότητα σε αυτά, στις λίμνες και στα ποτάμια, στη φύση γενικότερα, πρέπει να είναι εφικτή και εύκολη ώστε να τα γνωρίσουμε, να δημιουργήσουμε συμβατές δραστηριότητες σε αυτά και να τα προφυλάξουμε... χωρίς ψευδαισθήσεις για το ότι γίναμε περισσότεροι και έχουμε περισσότερες ανάγκες.

Για έναν νέο ήλιο στο ΠΑΣΟΚ

Οι σημερινοί δρόμοι μου στο διαδίκτυο με έφεραν στο «Τέλος του Σοσιαλιστικού Κρατισμού» του υπέροχου Τάκη Φωτόπουλου.

Το κείμενο αναλύει αντικειμενικά τις αιτίες που οδήγησαν στον εκφυλισμό και την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού στην ανατολή και την μετεξέλιξη της Σοσιαλδημοκρατίας στην «light» έκδοση του Σοσιαλφιλελευθερισμού, στη δύση.

Αν και πρόκειται για κείμενο γραμμένο το 1993, συνεχίζει να αποτελεί μια εξαιρετικά διεισδυτική ανάλυση στα αδιέξοδα που δημιούργησε η συνύπαρξη του Σοσιαλισμού με τις κοινωνίες των αγορών.

Ο Τάκης δεν χαρίζεται σε κανένα, προσδιορίζοντας, με τον ορθολογισμό που τον διακρίνει, την αδυναμία λειτουργίας ενός Κρατικιστικού Σοσιαλιστικού μοντέλου διακυβέρνησης που όσο και αν υψώνει Σινικά Τείχη στις έξωθεν επιρροές δεν μπορεί να προφυλαχθεί απο τις εσωτερικά ογκούμενες στρεβλώσεις ενός συστήματος που παλεύει στα τυφλά να ικανοποιήσει τις ανάγκες της δικής του υποαπασχολούμενης κοινωνίας.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σοβιετικό καθεστώς είχε αναντίρρητα επιτυχίες λόγω της τεράστιας έλλειψης βασικών αγαθών. Όσο όμως αυτή η έλλειψη μεταφερόταν σε αγαθά λιγότερο αναγκαία, αγαθά που πλέον διαμόρφωναν το «ευφ ζειν», τόσο γινόταν φανερή η αναποτελεσματικότητα της παραγωγικής διαδικασίας.

Ήταν μια μάχη προκαταβολικά χαμένη σε έναν πόλεμο που είχε ήδη τελειώσει. Ποτέ δεν θα μπορούσε η Σοβιετική κρατική μηχανή να δώσει τον συνδυασμό ποιότητας και ποσότητας που θα ανταγωνιζόταν το δυτικό πρότυπο.

Οταν όμως ο Τάκης έρχεται να εξετάσει την πορεία της σοσιαλδημοκρατίας διαπιστώνει ότι και αυτή βρίσκεται μεταξύ «σφύρας και άκμονος» αντιμετωπίζοντας τις αυξανόμενες κοινωνικές απαιτήσεις, σε συνθήκες προστατευμένων εργασιακών σχέσεων κάτω απο ένα μπαράζ υπερεθνικών αξιώσεων εταιρειών και αγορών που λειτουργούν ως ταύροι σε υαλοπωλείο στα προγράμματα της...

Άλλωστε η συνθήκη του Μάαστριχ δεν προβλέπει μηχανισμούς κοινωνικής πολιτικής ή προστασίας της ανεργίας παρά μόνο αντίστασης σε πληθωριστικές πιέσεις, βασισμένους σε Μονεταριστικές τεχνικές όπως π.χ. η διαχείριση των επιτοκίων δανεισμού για τη μείωση του πληθωριστικού χρήματος.

Σε ένα σύστημα λοιπόν αυστηρά ελεγχόμενο απο κοινοτικούς κανόνες και με αδυναμία της κάθε εθνικής κυβέρνησης να διαμορφώνει τη δική της κοινωνική πολιτική, το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς σκοπεύει να λειτουργήσει το αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ υπό τον Νεο Πρόεδρό του.

Μέχρι τώρα ακούμε για σοσιαλισμό και για ανοίγματα προς την αριστερά, απο την οποία υπήρξε σημαντική απώλεια ψήφων στις πρόσφατες εκλογές, αλλα δεν ακούμε τίποτα για το πως ένα κόμμα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, θα διαφοροποιήσει ουσιαστικά την πολιτική του απο αυτήν της νέας Δημοκρατίας.

Το ερώτημα είναι εάν αυτά που λέγονται εκφράζουν μια σοσιαλδημοκρατική θεώρηση που πνέει τα λοίσθια στην Ευρώπη ή μία σοσιαλφιλελεύθερη θεώρηση που εξ ανάγκης και Μάαστριχ επιβάλλοντος αφήνει το κοινωνικό όνειρο στις καλένδες.

Η πρόσφατη θέση του κυρίου Χρυσοχοίδη, σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Κ. Π. Παπαδιόχο, ήταν ίσως η πλέον σαφής θέση για το μελλοντικό ΠΑΣΟΚ.

Ο κύριος Χρυσοχοίδης δεν άφησε περιθώρια για κλήσεις είτε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά ενώ στόχευσε κατ’ευθειαν στην μεσαία τάξη που υπέφερε ιδιαίτερα κατά την δεύτερη τετραετία της Σημιτικής διακυβέρνησης απο ένα τεχνοκρατικό αλλά και αλαζονικό ΠΑΣΟΚ.

Αν και θεωρείται δεδομένο οτι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αγνοήσει την εργατική ή για την ακρίβεια την χαμηλόμισθη τάξη όπως και τη γενιά των 700 €, είναι επίσης δεδομένο ότι και η τρέχουσα Νεοδημοκρατική φόρμουλα έχει αντίστοιχους στόχους με αποτέλεσμα την σύγχυση των ψηφοφόρων.

Το Νεο ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να μη δημιουργεί συγχύσεις, και να μεταφέρει την εικόνα που προσδοκά για τη Χώρα με λόγο σαφή, σύγχρονο και θερμό.

Όμως μέχρι σήμερα, εκτός απο την σύντομη συνέντευξη του κυρίου Χρυσοχοίδη, δεν έχω ακούσει απο άλλον εκφραστή της παράταξης εάν το νέο ΠΑΣΟΚ θα παύσει να αμφιταλαντεύεται πότε προς τα αριστερά και πότε προς τα δεξιά, σαν βάρκα στο κύμα, ή θα οριοθετήσει μια καθαρή πολιτική γραμμή ώστε να μη δίνει την εντύπωση οτι ψαρεύει σε θολά νερά.

Αν και θεωρούσα την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες και στις πρόσφατες εκλογές αναμενόμενη, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές οι συνθήκες μπορούν και πρέπει να είναι διαφορετικές.

Ο Πρόεδρος που θα φέρουν οι εκλογές της 11 Νοεμβρίου, είτε είναι ο εκσυγχρονιστής Γιώργος Παπανδρέου είτε ο αμείλικτος ρήτορας Ευάγγελος Βενιζέλος, (επιτρέψτε μου να μην τρέφω ελπίδες για τον συμπαθή Κώστα Σκανδαλίδη) θα αντιμετωπίσει άμεσα την ανάγκη να καθαρίσει η θολούρα του τι πραγματικά πρεσβεύει το ΠΑΣΟΚ και γιατί ΠΑΣΟΚ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει ότι βλέπει μπροστά και με ρεαλισμό τις προοπτικές που ξανοίγονται και όχι πίσω σε σοσιαλιστικές διακηρύξεις που ουδέποτε έτσι και αλλιώς εφαρμόστηκαν...

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει ότι διαθέτει πρόγραμμα για την βελτίωση της ζωής της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού που μπορεί να εφαρμόσει μέσα απο τις συμπληγάδες των Κοινοτικών δεσμεύσεων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού της αγοράς.

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει οτι μπορεί να κυβερνήσει.

Σε αυτό θεωρώ οτι θα βοηθήσει ιδιαίτερα η μελέτη του «Τέλους του Σοσιαλιστικού Κρατισμού» του Τάκη Φωτόπουλου. Με αυτήν κατά νου οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα καθορίσουν με σαφήνεια τις απαιτήσεις τους για τον νεο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

Αλλα και μετά, κατά την πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία θα ξέρουν αν θα πρέπει να εκφράζονται ως σοσιαλδημοκράτες ή σοσιαλφιλελεύθεροι ή αν θα πρέπει να ξεχάσουν αυτούς τους όρους και ότι εκφράζουν και να δουν κατάματα τον νεο κόσμο που ανατέλλει ως τρίπτυχο της δημoκρατικής μας παράδoσης που θεμελιώθηκε εδώ στην κλασική Αθηvα (Άμεση δημoκρατία), της σoσιαλιστικής παράδoσης που διαμόρφωσε τα ερείσματα για κοινωνική αλληλεγγύη (Κοινωνική δημoκρατία) και της ανάγκης μιας Πράσινης και εφικτής προοπτικής για τις γενιές που έρχονται (oικoλoγική κoιvωvία).

Ισως η ζύμωση αυτών των όρων να φέρει ένα νέο όραμα για το ΠΑΣΟΚ, έναν νέο ήλιο, λαμπρότερο, καθαρότερο και υγιεινότερο...

Πολιτική όπως Αισθητική...

Κύριε Βενιζέλο,

Με προσοχή διάβασα το κάλεσμά σας στους Bloggers. Πρόσεξα την ευγένεια αλλά και τη λογική που χαρακτηρίζει το λόγο σας.

Εκείνο βέβαια που έχω την εντύπωση οτι δεν θα σας ικανοποιεί είναι το ύφος των μηνυμάτων των bloggers.

Ο πολιτικός λόγος αφορά τη ζωή μας, το σύνολο αυτού που μας εκφράζει και μας χαρακτηρίζει και θα έπρεπε να διαθέτει ποιότητα ανεξάρτητα απο το εάν οι φίλοι μας bloggers συμφωνούν ή διαφωνούν.

Πρέπει να πω ότι και εγώ εν πολλοίς διαφωνούσα μαζί σας.

Στη ρίζα της διαφωνίας υπήρχε η θέση ότι η πολιτική είναι συναφής της αισθητικής... και την έκρινα όπως κρίνω ένα έργο τέχνης, ένα άγαλμα... ένα πίνακα... ένα λογοτέχνημα...

Βέβαια η πολιτική έχει πολλά στοιχεία που συναποτελουν και προσδιορίζουν την αισθητική του εκφραστή της.

Έχει τον λόγο, την ποιότητα του λόγου και σε αυτόν τον τομέα δεν χρειάζεστε υποδείξεις ή μήπως υπερβάλω; Η αλήθεια είναι οτι δεν μου αρέσει να υπεκφεύγετε της ουσίας των ερωτημάτων ούτε να απεραντολογείτε. Έχετε την ικανότητα να απαντάτε μονολεκτικά σχεδόν και με σαφήνεια αντι των βερμπαλιστικών ακολουθιών που κουράζουν. Τελευταία, η πίεση των γεγονότων έχει φέρει ουσιαστική βελτίωση σε αυτό σας το χαρακτηριστικό.

Έχει την καθαρότητα και την ποιότητα της σκέψης που εντυπωσιάζει αν δεν βοηθά τον νεόκοπο στα πολιτικά πράγματα να αντιληφθεί την ουσία των θέσεών και των εξαγγελιών σας. Να αντιληφθεί τι ακριβώς θα αλλάξετε και πως.

Έχει την εντιμότητα που φέρνει τον ψηφοφόρο σε σας μόνο και μόνο διότι σας διακρίνει αυτό το χαρακτηριστικό... Είναι άλλωστε τόσο σπάνιο χαρακτηριστικό... πολυ σπανιότερο θα έλεγα του σωματικού κάλλους που πλημμυρίζει τελευταία το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Έχει το συναίσθημα που ενθουσιάζει και συνεπαίρνει, στοιχείο που διέθετε ο Ανδρέας Παπανδρέου και γιαυτό ξεχώριζε όπως και ο πατέρας του, ο γέρος της Δημοκρατίας. Μπορούσαν να σε κάνουν να κλάψεις στα καλά καθούμενα αυτοί οι δύο... έτσι απλά, με δυο βροντερές τους προτάσεις...

Έχει τον έλεγχο που περιλαμβάνει και την φυσική παρουσία... Ένας πολιτικός δεν αρκεί να είναι ολιγαρκής αλλά πρέπει να το δείχνει... Εδώ κύριε Βενιζέλο έχετε πολυ δρόμο να κάνετε. Σας θυμίζω οτι το σημερινό πρότυπο του ηγέτη ξεκινά απο το jogging με τους φωτογράφους... Οι Κλίντον και Σαρκοζί υπήρξαν ουσιαστικοί εκφραστές αυτού του μοντέλου. Δεν είναι όμως θέμα προτύπου ή μόδας αλλά θέμα ουσίας ... Δεν θα αντέξετε κύριε Βενιζέλο αν δεν αλλάξετε τακτική...

Προφανώς τα παραπάνω δεν εξαντλούν το σύνολο εκείνων των στοιχείων και χαρακτηριστικών που διαμορφώνουν την εικόνα και την αισθητική που εκπέμπει ένας πολιτικός. Είναι όμως τα βασικά και οπωσδήποτε τα αναγκαία.

Θα ήθελα επομένως να τα δώ επάνω σας, να σας δω δηλαδή με πλήρη εξάρτηση τις ερχόμενες ημέρες για να κρίνω όπως και ο κάθε ψηφοφόρος σε αυτή την χώρα αν η μάχη θα αξίζει το κόπο, όχι αυτή της 11ης Νοεμβρίου αλλά η επόμενη, η αληθινή μάχη με τα πραγματικά πυρά στο γήπεδο που θα έχει εγκαταλείψει ο Κώστας Καραμανλής, αποκαμωμένος απο την άνιση γι’αυτόν μάχη...

Καλή δουλειά.


Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος- Επιχειρησιακός ερευνητής
+30 6932 288185

Πολιτισμικός στρουθοκαμηλισμός...

Ο κύριος Ρουσέας, με το γραφείο του στο υπό κατεδάφιση κτίριο 17 της Αρεοπαγίτου..., έχει κινήσει γη και ουρανό, μετά συναδελφικών επαίνων, υποστηρίζοντας την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του συγκεκριμένου κτιρίου.
Όμως ως αρχιτέκτων μου θυμίζει κάποιους συναδέλφους του, πριν μερικά χρόνια, που ωρύονταν κατά των διαθέσεων του κυρίου Βωβού, ότι θα τσιμεντοποιήσει τάχα το κτήμα Θών στους Αμπελοκήπους, ενω όπως αποκαλύφθηκε εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών, τα άθλια παραπήγματα των οποίων φτιασιδώθηκαν γοργά, ώστε να παραμείνουν στον χώρο που προορίζονταν, όπως έλεγαν, για πάρκο πρασίνου...
Η εκεί επιδειχθείσα υποκρισία και ανακολουθία επαναλαμβάνεται με διαφορετικό σενάριο στην Αρεοπαγίτου.
Η τρέχουσα λογική του παραλόγου εστίασε στην σωτηρία των δυο πολυκατοικιών του 1930 που ξαφνικά έγιναν περιώνυμες, ιδιαίτερα η 17, χάριν στην ένταξή της στα μνημεία της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς απο τον 19ο μέχρι τα τέλη του 20ου Αιώνα.
Οι αναφερόμενες πολυκατοικίες βέβαια ελάχιστα αφορούν την Ελληνική Αρχιτεκτονική Κληρονομιά με την Ελληνοπρέπειά τους να συμπυκνώνεται σε στοιχεία ενός εγκαταλελειμμένου μεσοπολεμικού κλασικισμού, επηρεασμένου απο πολυποίκιλα ευρωπαϊκά και άλλα ξένα στοιχεία.
Η σημερινή Αθήνα ελάχιστα έχει ανάγκη την αναμασημένη τροφή των γερμανών ή των γερμανομαθών Ελλήνων αρχιτεκτόνων, που στην εποχή τους, στερούμενοι άλλων προτύπων, μετρήθηκαν με τους αρχαίους και ήλθαν θλιβερά υποδεέστεροι ως αντιγραφείς.
Οταν δε το αναμάσημα συνοδεύεται απο έπαρση στηριγμένη σε κάποια αυθαίρετη κατηγοριοποίηση στα μνημεία της Ελληνικής Κληρονομιάς, τότε το «άλογο» θράσος αντικαθιστά την έλλογη σκέψη, τη βάση δηλαδή της γνώσης και της σοφίας.
Ο αναμασημένη τροφή των γερμανών αρχιτεκτόνων κάλυψε μία εποχή χωρίς λαμπρότητα που έγινε σημαντική χάριν στην παλιγγενεσία του ξεχασμένου Ελληνισμού. Ο ρόλος της υπήρξε σημαντικός αφού συνετέλεσε στην αναμόρφωση του Γραικού σε Έλληνα με ιστορική μνήμη και πολιτισμική τροφή αναγκαία για να αισθανθεί και πάλι Έλλην.
Έκτοτε, για λόγους που μόνο έντονη πολιτισμική καθυστέρηση υποδηλώνουν, οι Ελληνες αρχιτέκτονες πέρασαν ένα μεσαίωνα απραξίας παραδομένοι στην χυδαιότητα της φτηνής αντιπαροχής, κάτω απο ποικίλες και ανεδαφικές δικαιολογίες. Ο πολιτισμός πέρασε στην κουλτούρα της μπετονιέρας και του μικροεργολάβου χωρίς ντροπή για την αδυναμία του να διαβάζει σχέδια ξυλότυπων και να τα ακολουθεί.
Ο πολιτισμός του Πολιτικού Μηχανικού θριάμβεψε στον βαθμό που μπορούσε να αναπαραγάγει κακόγουστα αντίγραφα ξυλότυπων που κατέληγαν σε κατασκευές κατάλληλες περισσότερο για την στέγαση κατοικίδιων παρά ανθρώπων.
Η ντροπή δεν υπήρξε ποτέ στοιχείο αυτού του πολιτισμού που έκανε την Αθήνα την ποιο άχαρη πόλη της Ευρώπης.
Σήμερα, εντελώς ξαφνικά και με ελάχιστο έργο να υποστηρίζει το έκδηλο θράσος, οι απανταχού Ελληνες αρχιτέκτονες εμφανίζονται ως μαχητικοί υπερασπιστές του νεοκλασικισμού...
Μόνο που αυτή τη φορά εστίασαν σε λάθος αντικείμενο διότι το δημιούργημα της Αρεοπαγίτου 17 δεν είναι καθόλου Ελληνοκλασικό...
Χωρίς να αγνοείται η αξία του έργου στην άνυδρη αρχιτεκτονικά εποχή του, επισημαίνεται ο ψευδεπίγραφος κλασικισμός του, με τις παρείσακτες επιρροές, απόλυτα ξένες προς την διάφανη καθαρότητα των μνημείων του Βράχου της Ακρόπολης.
Ακόμα όμως και αν επρόκειτο για κορυφαίο δείγμα της αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη σχέση που επεδίωξαν οι αρχιτέκτονες του νέου μουσείου της Ακρόπολης με το έργο-εκφραστή του απόλυτου κάλλους, τον Παρθενώνα.
Επιπλέον, δεν έχει σημασία αν το 17 ή και το 19 κρύβουν μέρος ή καθόλου το υπέρλαμπρο μνημείο του πολιτισμού μας. Σημασία έχει οτι το προσβάλουν με τα αναιδή νώτα τους.
Στο παρελθόν, μία τέτοια προσβολή στα μνημεία ήταν αιτία ανείπωτης αναταραχής ακομα και πολέμου.
Σήμερα, λειτουργούμε πολιτισμένα, κυριαρχούμε στα ένστικτά μας, συζητούμε με ανοχή και υποτίθεται ότι αποφασίζουμε λογικά...
Εάν είναι πράγματι έτσι, τότε η ετυμηγορία μας θα αδικούσε και το πλέον έξοχο απο τα έργα του Τσίλλερ. Για τον κύριο Κουρεμένο δεν είναι δυνατόν να γίνεται λόγος...
Εάν μάλιστα η ανάσυρση του ονόματος του ομολογουμένως διακεκριμένου Έλληνα αρχιτέκτονα είναι προσχηματική, όπως φαίνεται πιθανότερο, τότε οι σκιές της αμφιβολίας υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθούν σε στοιχεία αποκάλυψης για τους υποστηρικτές αυτής της πραγματικά αλλόκοτης θέσης που θέλει τα κτίρια να παραμένουν.

Οι ψευδαισθήσεις της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων

Πολλά λέγονται τελευταία για την βιντεοσκόπηση δημόσιων χώρων.

Το ποιο περίεργο έρχεται απο την Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων (Α.Π.Π.Δ.) που καταδίκασε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης διότι βιντεοσκόπησε τους συμμετέχοντες σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 8 Μαρτίου του 2007 με τις κάμερες διαχείρισης της κυκλοφορίας των οχημάτων.

Φαίνεται οτι τελευταία ορισμένοι κύκλοι βρήκαν στην Α.Π.Π.Δ. ένα αναπάντεχο προστάτη των ανομιών τους…

Φαίνεται ότι η παρακολούθηση καταδικαστέων πράξεων δεν ενοχλεί μόνο τους προφανείς ενόχους που υπό την ασφάλεια του σκότους συνεχίζουν τις ανομίες τους.

Φαίνεται οτι δεν έχει γίνει κατανοητό απο τον Νομοθέτη, οτι η ζωή άλλαξε και δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται η παραδοσιακή χρήση μαρτύρων, συχνά ψευδομαρτυρούντων, ως κυρίαρχου μέσου διασταύρωσης στοιχείων και απονομής της δικαιοσύνης.

Φαίνεται επίσης οτι η τρέχουσα γενιά των νομοθετών αντιλαμβάνεται την τεχνολογία με ένα πολυ περίεργο τρόπο, ξεχωρίζοντάς την σε μέσα φίλια και εχθρικά στην διευκόλυνση του έργου απονομής της δικαιοσύνης...

Φαίνεται ακόμα ότι η ανεπάρκεια τεχνολογικής συνείδησης και τυχόν άλλες σκοπιμότητες δεν επιτρέπουν στον Νομοθέτη, αντι να ξεχωρίζει και να απαγορεύει επιλεκτικά την χρήση των μέσων εποπτείας και ελέγχου, να διαφοροποιεί τα δικαστικά του συμπεράσματα κατόπιν ευφυούς και μόνο ανάλυσης των διατιθέμενων στοιχείων απο οπουδήποτε και αν προέρχονται αυτά.

Έτσι δημιουργήθηκε το καθεστώς λειτουργίας επιτροπών και αρχών, οχι απαραίτητα Ελληνικής επινόησης, που:

Ανέχονται τους τρομοκρατούντες, αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς ή αντιεξουσιαστές, να πετούν Μολότοφ καταστρέφοντας περιουσίες αθώων πολιτών χωρίς να προσάγονται λόγω ελλείψεως στοιχείων…

Ανέχονται τους μικροέμπορους ναρκωτικών να συναλλάσσονται την παράνομη πραγμάτια τους χωρίς να προσάγονται λόγω ελλείψεως στοιχείων…

Ανέχονται τους άφρονες οδηγούς να βάζουν σε κίνδυνο την ζωή των συμπολιτών τους αντί να συλλαμβάνονται επί το έργον λόγω ελλείψεως στοιχείων.

Ανέχονται τους επίδοξους τρομοκράτες να προετοιμάζουν ανενόχλητοι το αποτρόπαιο έργο τους χωρίς να συλλαμβάνονται έγκαιρα λόγω ελλείψεως στοιχείων.

Η λίστα ανοχής είναι τεράστια και δεν περιορίζεται στις λήψεις απο τις κάμερες παρακολούθησης…

Θα έλεγα ότι οι επιτροπές και οι αρχές προτιμούν την ανυπαρξία ουσιαστικού και συστηματικού ελέγχου που εξασφαλίζει ένα βασικό επίπεδο κοινωνικής ηρεμίας και γαλήνης χάριν της ασύδοτης ελευθερίας.

Θα έλεγα ότι οι επιτροπές και οι αρχές γίνονται οι συντελεστές δημιουργίας μίας νέας υπερφίαλης και εγωκεντρικής αντίληψης της έννοιας της ελευθερίας, των λίγων έναντι της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των πολλών.

Η Α.Π.Π.Δ. έχει επανειλημμένα διακηρύξει ότι προστατεύει τους πολίτες αλλά εκ των πραγμάτων συντελεί στην διαιώνιση της παρανομίας και της αναποτελεσματικότητας του Κράτους στην εξασφάλιση της έννομης τάξης με διακριτικό τρόπο.

Η Α.Π.Π.Δ. προκαλεί την νοημοσύνη του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου οταν προβάλει, μέσω του βαρύγδουπου τίτλου της, ότι προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα… δηλαδή, τα ατομικά δικαιώματα των ολίγων οταν ενεργούν ενάντια στα ατομικά δικαίωμα των πολλών.

Οι αποφάσεις της επιτροπής με κάνουν δυστυχή διότι βλέπω να εξισώνονται οι πράξεις του νομοταγούς με εκείνες του αυθαιραιτούντα κάτω απο μια νομιμοφανή επικάλυψη που δεν είναι παρά ένα τσαλαβούτημα του νόμου στην σάλτσα της παρανομίας.

Προσωπικά δεν ασφυκτιώ οταν με παρακολουθούν... ασφυκτιώ όταν με εμπαίζουν όπως η Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων..., η αρχή δηλαδή που βουτά τα δάκτυλά της στην παρανομία μοιράζοντας ψευδαισθήσεις ελευθερίας...

Επιστολή στον Μιχάλη Χρυσοχοίδη

Κύριε Χρυσοχοίδη,

διάβασα την συνέντευξή σας στον Κ. Π. Παπαδιόχο.

Ήταν μια ευχάριστη και ανανεωτική έκπληξη.

Χάρηκα με αυτά που διάβασα, με αυτά που είπατε και για τον τρόπο που σκέπτεστε.

Πρόσφατα ξεφύλλιζα το βιβλίο του κυρίου Βενιζέλου «Αριστερά – Δεξιά» και δεν βρήκα ένα σημείο με την φρεσκάδα, την καθαρότητα και την απλότητα των θέσεων που διαμορφώσατε στην σύντομη συνέντευξή σας.

Ούτε στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της κυρίας Διαμαντοπούλου «Η έξυπνη Ελλάδα» βρήκα τέτοια καθαρότητα θέσεων για την υιοθέτηση μιας νέας ιδεολογίας που θα προσδιορίζει το νέο ΠΑΣΟΚ έναντι των ευκαιριακών φληναφημάτων των πολιτικών γειτόνων του.

Κύριε Χρυσοχοίδη, μου άρεσε ότι δεν ψαχουλεύετε σε θολά νερά μήπως ο ψηφοφόρος πέσει στα δίκτυα σας... Αντίθετα του προσφέρεται μία καθαρή και σύγχρονη προοπτική στους τομείς που τελικά διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής όπως η υγεία, η παιδεία και η δημόσια διοίκηση.

Δεν πλειοδοτείτε λαϊκίζοντας προς την στερημένη ανανεωτικού λόγου και πρωτοτυπίας αριστερά ούτε προς την ασύδοτη και ανεξέλεγκτη δεξιά.

Οι πατερίτσες της Αριστεράς θα είναι πάντα πατερίτσες που θα δημιουργούν αστάθεια σε κάθε μικροεμπόδιο.

Η καθαρότητα ενός πολιτικού προγράμματος με προοδευτικό και φιλελεύθερο σχεδιασμό που θα βασιζεται στην οικονομία της αγοράς, θα δέχεται το κράτος ως εγγυητή εξασφάλισης της ομαλής λειτουργίας της αγοράς, ως θεσμοθέτη των ελεγκτικών μηχανισμών και απονομέα κοινωνικής μέριμνας και δικαιοσύνης, είναι το ζητούμενο σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Ένα τέτοιο σύστημα δεν θα στερείται αρχών κοινωνικής αλληλεγγύης και δεν θα επιτρέπει στην κοινωνία της αγοράς να επιβάλει την απρόσμενη σκληρότητα που ανάγκασε και τους πλέον φιλελεύθερους οικονομολόγους των δεκαετιών του 80 να επανεξετάσουν την θέση τους για τις κοινωνικές επιπτώσεις της ασύδοτης φιλελευθεροποίησης έναντι του Κρατικού παρεμβατισμού.

Τώρα βλέπουν ξανά την αξία του ρόλου του κράτους διότι είχαν την εμπειρία ενός τουλάχιστον τραγικά αποτυχημένου συστήματος, του συστήματος υγείας που κατατρώγει τεράστια ποσοστά του Αμερικανικού ΑΕΠ αν και αφήνει παντελώς ακάλυπτο το 1/6 των Αμερικανών. Τώρα παραδέχονται ότι το κράτος έχει χρήσιμο παρεμβατικό ρόλο στην κοινωνία των πολιτών του 21 αιώνα.

Επιπλέον ο θεσμός της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης έχει τόσο εξυψωθεί που να καθορίζει ουσιαστικά το ενδιαφέρον των επενδυτών στις εισηγμένες στα διεθνή χρηματιστήρια εταιρείες.

Οι εργαζόμενοι έχουν πλέον πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την οικονομική πορεία των εταιρειών τους, μεγαλύτερο ισως και απο τους μετόχους. Τις βλέπουν σαν το σπίτι τους και δεν εξακοντίζουν αοριστολογίες ενάντια στην πλουτοκρατία.

Παρακολουθώντας αυτές τις συγκλονιστικές αλλαγές προσβλέπω σε μία αναλυτική διατύπωση των θέσεών σας που σας διαβεβαιώ ότι θα φέρουν τον πραγματικό εκσυγχρονισμό στην Ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς, μέχρι τώρα, η έννοια του εκσυγχρονισμού ταυτίσθηκε με την έννοια της τεχνοκρατίας. Εκσυγχρονιστής και Τεχνοκράτης υπήρξαν σχεδόν ταυτόσημοι όροι επί διακυβέρνησης Σημίτη οδηγώντας στα σημερινά αδιέξοδα.

Σας εύχομαι καλή δουλειά και είμαι στη διάθεσή σας για την πραγμάτωση του ονείρου μίας Ελλάδας γεμάτης ευμάρεια με κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.


Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος – Επιχειρησιακός Ερευνητής
+30 6932 288185

Παιδεία, περιβάλλον, κοινωνική μέριμνα

Κύριε διευθυντά,

Πιστεύω να συμφωνήσετε μαζί μου οτι το Βήμα Ιδεών είναι ένα ιδιαίτερο ηλεκτρονικό Forum που δημιουργήθηκε αργά, ξεκίνησε δειλά αλλά εξελίσσεται σε βασικό Forum προβληματισμού της Ελληνικής κοινωνίας.

Συμμετείχα απο την πρώτη στιγμή στον σχολιασμό των θεμάτων που αγκάλιασε αν και θεώρησα άστοχη την επιλογή της ευθανασίας ως θέματος υψηλής προτεραιότητας.

Ουδείς αμφισβητεί το ότι η ευθανασία απασχολεί άτομα και συνειδήσεις, ιδιαίτερα σήμερα που ο άνθρωπος παίρνει όλο και περισσότερο την ζωή στα χέρια του.

Ταυτόχρονα όμως η ανεξαρτησία παράγει άτομα με μια ανάγκη διαφορετικότητας που δεν στηρίζεται απαραίτητα στα πνευματικά και εργασιακά τους προσόντα...

Εάν αυτή η τάση ειδωθεί ως στοιχείο αποδεκτής και ελεγχόμενης αντικοινωνικότητας, με όλες τις ανοχές που αυτή η παραδοχή προσφέρει στα ιδιαίτερα αυτά άτομα, τότε η μετακύλιση ακόμα και στην αυτοχειρία γίνεται ολοένα και συχνότερη.

Η ευθανασία βέβαια καλύπτει και στιγμές ανθρώπινης τραγωδίας για τις οποίες μία ώριμη κοινωνία υποτίθεται ότι διαθέτει δυνατότητες αντιμετώπισης.

Εάν αυτό δεν συμβαίνει, τότε πρώτα θα πρέπει να διερευνήσουμε την επάρκεια των υπηρεσιών που διατίθενται και δευτερευόντως την ακαμψία ή την έλλειψη προσαρμογής του νομικού πλαισίου στην αντιμετώπιση των δικαιωμάτων αυτοδιάθεσης του ατόμου.

Θα έλεγα δε να αφήσουμε εντελώς έξω απο μία γενική συζήτηση τις θέσεις και τις απόψεις της εκκλησίας διότι αυτή δεν διαμορφώνει θέσεις λογικής αλλα μεταφυσικής αλλοτρίωσης. Η πίστη δεν εξετάζεται ούτε συζητιέται.

Η συζήτηση περί ευθανασίας επομένως θα μπορούσε να ξεκινά ως θέμα κοινωνικής πρόνοιας, που θεωρώ σημαντικό όπως θα φανεί παρακάτω.

Γενικότερα, θα πρότεινα θεματολογία που αφορά το ζωτικό μας χώρο, την πόλη και το περιβάλλον που ζούμε διοτι μας αφορά όλους και θα μπορούσε να βαστήξει το Βήμα Ιδεών ολοζώντανο για πάρα πολλές εκδόσεις.

Οι αστικές συνθήκες ζωής και τα μοντέλα που έχουν επικρατήσει για την αστικοποίηση του πληθυσμού στην Ελλάδα, δημιουργούν αδιέξοδα για τις πόλεις ενω συνοδεύονται απο περίεργη βουβαμάρα απο την μεριά όσων φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη, των αρχιτεκτόνων και των πολιτικών μηχανικών

Είναι πλέον γνωστό ότι η Αθήνα βρίσκεται σε επιθανάτιο ρόγχο.

Το οτι δεν το συνειδητοποιούμε δείχνει το μέγεθος των ψευδαισθήσεων και της υποκρισίας μας υπό το κάλυμμα της φυγής των οικονομικά ισχυρότερων εκτός κέντρου.

Η αστικοποίηση όμως είναι όπως η αρρώστια που μεταδίδεται και εκτός αστικών κέντρων, δημιουργώντας πανομοιότυπες συνθήκες και συμπτώματα αν και αρχικά μικρότερης κλίμακας ή προβληματισμού.

Η επιδεικνυόμενη τελευταία περιβαλλοντική συνείδηση είναι κατά βάθος υποκριτική διότι κάτω απο την επιδεικνυόμενη ευαισθησία κρύβεται μία αδίστακτη σκληρότητα προς οτιδήποτε σχετίζεται με την μαζική κοινωνική προσφορά. Η κοινωνική προσφορά παραμένει έργο μικρών ομάδων, κατάσταση που δεν μπορεί να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα στο περιβάλλον.

Η κατάντια του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ένας άλλος τομέας που θα σας βαστήξει ενεργούς για πολυ καιρό.

Η παιδεία στην Ελλάδα είναι αχαρακτήριστου πλέον επιπέδου και δεν σώνεται με τις παρεμβατικές προσπάθειες τις πολιτείας η τις ικανότητες ορισμένων έξοχων καθηγητών.

Το σύνολο της Ελληνικής νεολαίας σπουδάζει σε ακατάλληλα κτίρια... μια κατάσταση που ξεκινά απο την βασική εκπαίδευση, περνά και χειροτερεύει στην μέση και γίνεται κωμωδία στην ανώτερη και ανώτατη.

Τα παρεχόμενα μέσα είναι ανεπαρκή και οι τρόποι διδασκαλίας απηρχαιωμένοι.

Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων όπως ισχυρίζονται ορισμένοι κύκλοι της αριστεράς που ενδιαφέρονται ελάχιστα για την κατάσταση της παιδείας εφ’οσον ο έχων παιδεία δεν παρασύρεται εύκολα απο τις συνήθως άλογες και προπαγανδιστικές τους θέσεις.

Είναι κυρίως θέμα δομής βασισμένης σε στόχους.

Η παιδεία είναι μία μεγάλη παραγωγική μηχανή, παράγει και διαδίδει γνώση, αλλά διαμορφώνει και τον τρόπο που η γνώση αφενός μεταλαμπαδεύεται στα μυαλά των φοιτητών και αφετέρου χρησιμοποιείται για την κοινωνική πρόοδο.

Η κοινωνική όμως πρόοδος δεν είναι θέμα φιλοσοφίας αλλά ουσίας που εκφράζεται με την παραγωγική διαδικασία που θα πρέπει να είναι υπέρτερη των ανταγωνιστών ή τουλάχιστον ισότιμη.

Η Ελλάδα όμως, συνεχίζει να παράγει υποδεέστερη παιδεία μέσα σε ένα ακόμα υποδεέστερο εκπαιδευτικό σύστημα.

Προφανώς, ένα τρίτο θέμα ουσίας, όπως προανέφερα, είναι αυτό της κοινωνικής μέριμνας που περιλαμβάνει και το ασφαλιστικό ως υποσύνολό του.

Δεν έχει γίνει κατανοητό ούτε αφήνεται να γίνει, απο τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της αριστεράς, ότι η ρίζα του θέματος είναι καθαρά μηχανιστική.

Το τι πρέπει να γίνει είναι αποτέλεσμα υπολογιστικής επεξεργασίας λόγω της εξαιρετικής πολυπλοκότητας των παραμέτρων.

Απο την μία τοποθετούνται τα στοιχεία και καθορίζονται οι παράμετροι και απο την άλλη βγαίνουν τα αποτελέσματα. Οι απόψεις δεν χωρούν στην υπολογιστική διαδικασία.

Ο υπολογιστής δεν υπολογίζει βάσει απόψεων. Υπολογίζει όμως βάσει παραδοχών, των σεναρίων δηλαδή που εκφράζουν πολιτική βούληση και προϋποθέτουν αντίστοιχο σχεδιασμό.

Σε κάθε περίπτωση τα σενάρια δεν οδηγούν σε αποτελέσματα βάσει μαγικών μετουσιώσεων των στοιχείων και εάν προκύψει αναδιανομή του πλούτου αυτή θα είναι ανάλογη των παραμέτρων και της κοινωνικής ευαισθησίας που εκφράζουν οι πολιτικές των κομμάτων.

Όσο όμως και αν υπάρχει περιθώριο αναδιανεμητικής πολιτικής αυτό παραμένει ισχνό δεδομένου του τεράστιου προβλήματος της γήρανσης του πληθυσμού και της αφόρητης ελαφρότητας της τρέχουσας κοινωνίας να ενεργεί ως πραγματικός δράκουλας στις κοινωνίες που θα ακολουθήσουν.

Αν υποστηριχθεί η παραγωγικότητα ως λύση, αυτή θα έχει αναμφίβολα θετικά αποτελέσματα αλλά προϋποθέτει εντατικοποίηση που θα αντιστοιχεί σε εκείνες της Σουηδίας ή των ΗΠΑ.

Διαφορετικά, αν δε παρθούν σκληρά μέτρα, θα δούμε σε τριάντα χρόνια απο τώρα, τον μισό πληθυσμό της χώρας να ζητιανεύει στους δρόμους.

Θα καταλήξουμε εκεί διότι δεν έχουν γίνει αντιληπτές οι επιπτώσεις απο την μία πλευρά της φτήνιας των εργατικών χεριών της Κίνας και απο την άλλη η υστέρησή μας απο την παραγωγικότητα της Σουηδίας και των ΗΠΑ που για να καλυφθεί θέλει δουλειά πολύ και ριζική αλλαγή εργασιακής νοοτροπίας.

Το δίλημμα είναι σκληρό διότι χωρίς δραματική αύξηση της παραγωγικότητας οι στερήσεις που θα φέρει η άμεση αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα θα επαναληφθούν μετά απο 30 χρόνια οδηγώντας σε ένα ακόμα δυσμενέστερο σύστημα.

Αν μείνουμε με το όνειρο της αναδιανομής απο τους έχοντες στους μη έχοντες, θα μείνουμε με το όνειρο του πεινασμένου που καρβέλια ονειρεύεται και καρβέλια δεν βλέπει ενώ θα βάζουμε τα θεμέλια νέων κοινωνικών αναταράξεων με απρόσμενα δραματικές επιπτώσεις για τους μη έχοντες.

Κύριε διευθυντά, οι παραπάνω τρείς τομείς, η ζωή σε ένα αποσυντιθέμενο αστικό περιβάλλον, η παιδεία και η κοινωνική μέριμνα, αποτελούν τους κορυφαίους τομείς προβληματισμού εκτός των μεταφυσικών αναζητήσεων, για κάθε λαό και για κάθε άνθρωπο.


Με εκτίμηση


Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος

Επιστολή στην Πρόεδρο των Φίλων του Δάσους Συγγρού

Κυρία Δεληγιάννη,

πως θα βλέπατε αυτή την ιδέα να "φυτρώνει" και στην Ελλάδα...

http://www.forestschools.com/whatare.php

Είναι ένα ουσιαστικός και αποτελεσματικός τρόπος να τραβήξει κανείς την προσοχή των νέων στο δάσος και σε ότι αυτό προσφέρει δημιουργώντας έτσι συνθήκες που οι ξένοι ονομάζουν sustainability.

Αν και δεν σημαίνει ακριβώς διατηρησιμότητα, εντούτοις είναι πολύ κοντά σε αυτή την έννοια.

Σε κάθε περίπτωση μόνο εάν γίνουν τα δάση μας μέρος ενός ολοκληρωμένου τρόπου ζωής θα έχουμε ελπίδα να τα διατηρήσουμε.

Θα ήταν αφελές να ειπωθεί ότι του χρόνου δεν θα έχουμε φωτιές αν και θα έχουμε μάλλον πολύ λιγότερες.

Είμαι της άποψης οτι η αιτία των πυρκαγιών δεν ήταν η θερμότητα του καλοκαιριού αλλά το συστηματικό πάντρεμα των καιρικών φαινομένων με τις βουλήσεις των αχρείων.

Σε μια κοινωνία που ο υπουργός δημοσίων έργων κτίζει χωρίς άδεια, το να ζητάμε οτιδήποτε άλλο από μία κοινωνία αχρείων είναι ουτοπικό.

Αν και συμπαθώ ιδιαίτερα τον Σουφλιά διότι είναι αποτελεσματικός, και αποφεύγει τις οικολογικές πομφόλυγες που αναιρούν τα πάντα χωρίς να προτείνουν τίποτα το ρεαλιστικό..., αυτό δεν σημαίνει ότι ανέχομαι τις παράνομες πράξεις του.

Πρακτικά δεν είμαι πεπεισμένος για το ενδιαφέρον και την οικολογική συνείδηση του αυτοαποκαλούμενου Έλληνα οικολόγου.

Η υποκουλτούρα είναι σε τέτοιο βαθμό εμπεδωμένη στην γενιά μας που η αγάπη για τα δένδρα φαντάζει ως αστείο...

· Γελώ με ισχυρή δόση ειρωνείας, όταν αντικρίζω καπνιστές οικολόγους... Πρόκειται για σχήμα οξύμωρο...

· Γελώ με πικρία όταν βλέπω τους οικολόγους να αποστρέφονται τα μαζικά μέσα μεταφοράς...

· Γελώ με αγανάκτηση όταν βλέπω τους οικολόγους να είναι οικολόγοι για του άλλους ενώ οι ίδιοι δεν συντηρούν μία γλάστρα στο σπιτικό τους και δεν ξέρουν πως να φυτέψουν ένα δένδρο...

· Γελώ με θυμό όταν ακούω συζητήσεις για το περιβάλλον από άτομα που κόβουν ή θανατώνουν ύπουλα με οξύ τα δένδρα που κρύβουν την βιτρίνα του μαγαζιού τους... ή τσαλαπατούν με το κτηνώδες τετράτροχό τους τα δενδρύλλια που άλλοι με κόπο και κόστος φύτεψαν και φρόντισαν σε κάποιο παρτέρι, σε κάποιο πεζοδρόμιο...

Εχω πλήρη επίγνωση ότι οι λίγοι δεν μπορούν να αλλάξουν την κουλτούρα των πολλών παρά σε βάθος χρόνου...

Η ενσωμάτωση όμως των παιδιών σε δραστηριότητες ενάντια στις καρκινογενέσεις της αστικής αντίληψης θα φέρουν αργά η γρήγορα αποτελέσματα.

Φιλικά

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος

Σχόλια και αντισχόλια για τις πολιτικές εξελιξεις

Μίμης Ανδρουλάκης
mimisandroulakis.blogspot.com

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
bazioto@otenet.gr

Τι λέγαμε πριν

Σ’ όλες τις συνεντεύξεις, τηλεοπτικές παρουσίες, προεκλογικές ομιλίες ακόμα και στο προεκλογικό μου φυλλάδιο έκανα κεντρικά θέματα, όπως και τώρα μετεκλογικά. την ‘επανίδρυση’ του ΠΑΣΟΚ, την υπέρβαση του status quo και του κατεστημένου στο κόμμα, τη συντεταγμένη ανανέωσή του και άλλα. «Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει μόνο όταν εκφράζει τη φρεσκάδα στις ιδέες, στις λύσεις και στα πρόσωπα», τόνιζα «στο DNA του ΠΑΣΟΚ υπάρχει ο ιδρυτικός κωδικός ‘αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή!’» Στο όνομα αυτών των θέσεων ζήτησα την ψήφο του κόσμου του ΠΑΣΟΚ και μου την έδωσε με γενναιοδωρία.

Μίμη εσύ πήρες την ψήφο του λαού αλλά την πήρε και η Μιλένα Αποστολάκη... Εγώ ενίσταμαι όταν την βλέπω λόγω του άκομψου παρελθόντος της... Εσύ πιστεύεις οτι όταν οι ψηφοφόροι έχουν τόσο κοντή μνήμη υπάρχει ελπίδα... η μήπως ναι διότι έτσι ξεχνούν τα βάσανά τους και ξεκινούν με λευκή κόλλα χαρτί.

Έχουμε καταλάβει τι έγινε;
Στην πολιτική υπάρχει ένα σημείο καμπής, ένα σπάσιμο στη συνέχεια, είναι εκείνες οι ‘οριακές συνθήκες’ όταν από το σημείο συν αγγίζεις το μηδέν και αρχίζεις να περνάς στο πλην κι ότι κι αν κάνεις με τον παλιό τρόπο ακόμα κι αν το κάνεις καλύτερα, ακόμα κι αν το μόνο που αλλάζεις είναι ο αρχηγός η κατάσταση έρχεται και βάζει μπροστά σου το αλγεβρικό σημείο πλην. Αν δεν είσαι δημιουργός μιας νέας κατάστασης αλλά απλώς ένας καλύτερος ίσως διαχειριστής της παλιάς, αν δεν αντιπροσωπεύεις μια επανιδρυτική καινοτομία, γλιστράς σε εκείνη τη μοιραία φάση που και χρυσάφι να πιάσεις κάρβουνο γίνεται και οι πιο έξυπνες ιδέες σου καίγονται και οι ‘μπαταρίες’ σου πολύ γρήγορα αδειάζουν. Αυτή είναι η πρόκληση προς τους υποψήφιους Προέδρους του ΠΑΣΟΚ. Αν εκπροσωπούν την ‘παλαιά τάξη πραγμάτων’ δεν θα πάνε πολύ μακριά.

Πράγματι, το βλέπω αυτό στη δουλειά μου. Ως σύμβουλος βλέπω τους νέους να χρησιμοποιούν ιδιαίτερα τα τυποποιημένα εργαλεία με επάρκεια που δεν μπορεί να την έχει ο παλιός... Ότι και να κάνω υστερώ... μου μένει όμως η κρίση για να παρηγοριέμαι.

Οι αυτοκρατορίες ότι και αν έκαναν διαλύθηκαν. Οι πολιτισμοί επίσης. Οι αρχηγοί κρατών, για την περίοδο που τους αναλογεί, δεν θα μπορούσε να έχουν διαφορετική προοπτική... Η αλλαγή φέρνει μια νέα αρχή στη φύση και στη ζωή. Ο θάνατος είναι παραδόξως η αρχή της Ανανέωσης και της Ελπίδας...

Αλλά ο θάνατος δεν είναι ποτέ ίδιος για όλους, ποτέ «δίκαιος» σε όλους, ποτέ αξιοπρεπής για όλους... Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι το τραγικό πρόσωπο που βρέθηκε στην καμπή... αντιμετωπίζοντας ένα ζοφερό μέλλον...

Αντίθετα, ο Σημίτης αν και ανέλαβε ένα αποσυντεθειμένο ΠΑΣΟΚ είχε μια καθαρή προοπτική λόγω ανάγκης..., λόγω των Ολυμπιακών αγώνων, της εισόδου στην ΟΝΕ, και της υποβοήθησης της εισόδου της Κύπρου στην ΕΕ. Σήκωσε τα μανίκια και τα κατάφερε... μόνο που στη διαδρομή δεν έβλεπε αρκετά τι συμβαίνει γύρω του και έτσι οι φίλοι του (δεν άφησε γνωστό για γνωστό παραπονεμένο... ) συνέργησαν στο προβάδισμα του μέτριου Καραμανλή ενω ο ίδιος υπέγραφε μία υποσχετική στον έντιμο Γιώργο.

Ο Γιώργος φορτώθηκε ένα αβάσταχτο για τους ώμους του φορτίο. Τη σαπίλα του παλαιού ΠΑΣΟΚ, ενισχυμένη με τα Σημιτικά απόβλητα και πολλούς μνηστήρες της μέλλουσας πρωθυπουργικής θέσης.

Ο αγώνας ήταν πλέον σε δυο μέτωπα και οι πόλεμοι σε δυο μέτωπα σπάνια κερδίζονται και μόνο απο Μεγάλους Αλεξάνδρους... αναντίρρητα Μεγάλους...

Ποια ήταν η πρότασή μου από την πρώτη στιγμή, από το βράδυ της 16ης;
Η ριζοσπαστικοποίηση της συμμετοχής των μελών και φίλων του κόμματος στο διάλογο για την εκλογή της ηγεσίας γύρω από τα έξι κρίσιμα ερωτήματα προς τους υποψηφίους, τα οποία αλληλεξαρτώνται:
1) ιδεολογική, προγραμματική, ηθική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια μιας ευρύτερης ανασύνθεσης της προοδευτικής Αριστεράς, 2) ‘εκλεξιμότητα’ και ικανότητα διακυβέρνησης με νέο τρόπο, 3) ανανέωση της κοινωνικής εκπροσώπησης και ανασχηματισμός της πολυσυλλεκτικότητας του ΠΑΣΟΚ στις νέες συνθήκες, 4) ενότητα σε μια νικηφόρα προοπτική,5) υπέρβαση παθολογιών του πολιτικού συστήματος, 6) συντεταγμένη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Για παράδειγμα, είναι αυταπάτη ότι κάποιος ηγέτης μπορεί να πραγματώσει το ενδεχόμενο πλεονέκτημα της ‘εκλεξιμότητας’ αν δεν επιτυγχάνει την ενότητα ή την πολιτική, ιδεολογική και ηθική υπεροχή που εξασφαλίζει η ‘επανίδρυση’ και η ανανέωση των προσώπων. Δηλαδή η πρότασή μου ξεπερνά τη λογική ενός παθητικού τεστ των υποψηφίων και απλής ‘βαθμολόγησής’ τους, η οποία βέβαια είναι αναπόφευκτη στις 11 του Νοέμβρη.

Αναμφίβολα Μίμη..., αναμφίβολα...

Ο Μπένι σπάει γυαλιά (σε υαλοπωλεία...) αλλά η εξουσία θέλει σύγχρονο και προοδευτικό Κυβερνήτη... οχι εκφραστή του διαρροϊκού βερμπαλιστικού συνδρόμου...
Ο λαός.. εμείς... εγώ... θέλουμε έντιμο ηγέτη που να τα σπάει με το παρελθόν και να μην συμπορεύεται με το σάπιο για να του βγουν τα κουκιά...

Θέλουμε αλλαγή, θέλουμε ανανέωση, την συνέχεια της ζωής που μας αναλογεί ακόμα και μέσα απο τον θάνατο διότι δεν μας ενδιαφέρει το όνομα ΠΑΣΟΚ
Θέλουμε μια νέα διαμόρφωση της εξουσίας και αυτών που την υπηρετούν, θέλουμε εντιμότητα αντι της θολής καθημερινότητας π.χ. με τους «αδιάφθορους» του ΣΔΟΕ να τα παίρνουν συστηματικά και εκβιαστικά συχνά αγοράζοντας τις χρυσότοκες θέσεις τους...

Θέλουμε πορεία που δεν θα επιτρέπει ελιγμούς στην φανατική, εθνικιστική και αφελή ακροδεξιά. Θέλουμε μηχανισμούς δίκαιους και ανοιχτούς και οχι αυτούς που π.χ. στο ΙΚΑ σου υπόσχονται το τότε... για την εξυπηρέτησή σας... ακόμα και αν το ερώτημα είναι θεμελιώδες για τον ερωτώντα...

Θέλουμε πορεία που δεν θα επιτρέπει στην φαύλη αριστερά να κερδίζει ψήφους με υποκριτικές καμπάνιες για το περιβάλλον όταν αυτή είναι πίσω απο πολλές και ανεπίτρεπτες καταστροφές στο όνομα των αναγκών της εργατικής τάξης, αυτής που τίμησε ο Λένιν και ο Στάλιν με μέταλλο στην καρδιά και πάγο στην ψυχή.

Θέλουμε πορεία που θα στηρίζεται στην προοπτική της γνώσης και της τεχνολογίας χωρίς να αποποιούμεθα το εμπόριο ή τις άλλες υπηρεσίες που θα πρέπει να είναι σύγχρονες...
Τα Αραβικά εμιράτα ακολουθούν αναπτυξιακούς ρυθμούς που ξεπερνούν κατά πολυ τα δεκάρια των Κινέζων... και αυτό χάριν σε μία προοπτική, σε ένα όνειρο για αυτό που θα υπάρχει αύριο διότι σήμερα είναι ελάχιστο... σχεδόν τίποτα...

Ας σκεφθούμε αυτή την δύναμη της προοπτικής, της προοπτικής μέσω ενός νέου σχεδίου ανάπτυξης, εκτός των κλισαρισμένων θέσεων της αριστεράς ή της δεξιάς, εκτός της λογικής του διορισμού στο δημόσιο, εκτός της στείρας αντιπαράθεσης στον καπιταλισμό, ένα καπιταλισμό που ήδη αναγεννάται τόσο που να επιβάλει διαδικασίες επανακατάταξής του στην πολιτική οικονομία.

Ας ακούσουμε προτάσεις απο την αριστερά, όχι ενάντια στην δεξιά αλλά ενάντια στο δικό της δύσμορφο σαρκίο που την τραβά στον βούρκο μιάς αέναης εχθρότητας αντι στο φως μιάς αειφόρου ανάπτυξης...

Ας ακούσουμε προτάσεις που δεν περιορίζονται σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες πολιτικές υψηλών παροχών στους ανέργους (Οι άγγλοι τις δοκίμασαν και τις κατάργησαν... οι Γάλλοι τις δοκίμασαν και πασχίζουν να τις καταργήσουν... ) αλλά σε πολιτικές υψηλών επενδύσεων και ουσιαστικής χρήσης της τεχνολογίας.

Ας αλλάξουμε την διεφθαρμένη νοοτροπία των Ελλήνων τραπεζιτών, των διακεκριμένων αυτών τοκογλύφων που βλέπουν με βδελυγμία τις επιχειρήσεις των νέων που στηρίζονται στην φρεσκάδα της δημιουργικής σκέψης και στον ενθουσιασμό.

Ας δώσουμε σε αυτά τα γερασμένα μυαλά των τραπεζιτών ένα σκληρό μάθημα δείχνοντας τους την έξοδο απο την επιχειρηματική σκακιέρα με την δημιουργία καπιταλιστικών προκλήσεων... με την πριμοδότηση κεφαλαίων που επενδύουν στην προοπτική και στον ενθουσιασμό της προσμονής απο κάτι διαφορετικό, κάτι δικό μας, κάτι Ελληνικό.

Ας αλλάξουμε την δομή, την λειτουργία και την αισθητική των πόλεών μας που σαπίζουν από μία ξεπερασμένη και άναρχη δόμηση που επιτρέπει την αέναη επέκταση του ανέκφραστου γκρίζου έως τις κορυφές των βουνών που τις περιβάλουν.
Μόνοι εμείς σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα, κτίζουμε παντού παρουσιάζοντας πλαστούς τίτλους ιδιοκτησίας με «εγγυημένες» υπογραφές απο πάμπλουτους υποθηκοφύλακες...

Μόνοι εμείς κάνουμε στραβά μάτια στους πλουσίους και στους φτωχούς, τους δεξιούς και τους αριστερούς... Οι κεντρώοι βολεύονται τελευταίοι αλλά βολεύονται και αυτοί.
Με το βόλεμα όμως τι αλλαγή θα φέρουμε και πού;
Μέσα στην σάπια Αθήνα θα στήσουμε το πανηγύρι της αλλαγής; κάτω απο τις βρωμερές μεσοτοιχίες, δίπλα στα ανήλιαγα διαμερίσματα του πρώτου και δεύτερου ορόφου, μέσα στην σιχαμερή ατμόσφαιρα απο τα δηλητηριώδη καυσαέρια...;

Μήπως θα φέρουμε την αλλαγή με το να κτυπάμε τις βίλες των πλουσίων; Τις παράνομες βίλες...; Τουλάχιστον αυτές θα προσφέρουν θέαμα... θα προσφέρουν το όνειρο... Οι παράγκες στο καταπατημένο βουνό τι θα προσφέρουν;

Η κρίση ηγεσίας έφερε πιο καθαρά στην επιφάνεια μια κρίση του κομματικού ‘εμείς’, δηλαδή της συλλογικής μας ταυτότητας και μια κρίση ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας που καταγράφεται έντονα και στο εκλογικό αποτέλεσμα. Το παλιό ‘εμείς’ δεν ενώνει και δεν κινητοποιεί όπως πριν και το νέο είναι ζητούμενο. Το ΠΑΣΟΚ σύντροφε Βαγγέλη χρειάζεται Νέα Αφήγηση, «new story». Το ΠΑΣΟΚ σύντροφε Γιώργο χρειάζεται επειγόντως το «μέρισμα νεότητας».

To ΠΑΣΟΚ σύντροφε Μίμη, χρειάζεται μία ειλικρινή ενδοσκόπηση. Το νέος σημαίνει φρέσκος στο μυαλό... φρέσκος στα οράματα και όχι απαραίτητα στην ηλικία.
Ας μη παραβλέπουμε ότι ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας μας, γαλουχημένο μέσα σε έναν παρανοϊκό υπερπροστατευτισμό των γονιών της, είναι ήδη αρρωστημένα παλιό ...
Το νεο σημαίνει νέα και ποιοτική ηγεσία που δεν αντιγράφει ούτε αναμασά αλλά σκέπτεται και αμείβει βάσει της αξίας και της ποιότητας.

Ο Λένιν ήταν αναμφίβολα ένας αδίστακτος εγκληματίας αλλά ήταν ταυτόχρονα και ένας μεγάλος ηγέτης (μήπως αυτά είναι συνυφασμένα... μήπως η ζωή θέλει τον θάνατο για να την προστατέψει...;) και ακριβώς διότι ήταν μεγάλος ηγέτης έκανε την μεγάλη στροφή απο τις εξισωτικές ανοησίες του Μπολσεβικισμού, στήνοντας ξαφνικά ένα σύστημα αμοιβών στη ΝΕΠ με 32 επίπεδα!!!

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ η όποια άλλη εκσυγχρονιστική παράταξη (ΠΕΚ= Πανελλήνιο Εκσυγχρονιστικό Κίνημα, ΠΕΡ = Πανελλήνιο Εκσυγχρονιστικό Ρεύμα, ΔΕΡ = Δημοκρατικό Εκσυγχρονιστικό Ρεύμα, η απλά ΕΔ = Εκσυγχρονιστική Δημοκρατία) πρέπει να φέρει πειστική αλλαγή στις υπάρχουσες δομές. Να αντιμετωπίσει την προβοκατόρικη αριστερά με το ξεμπρόστιασμα της ανυπαρξίας ενός υλοποιήσιμου προγράμματος ανάπτυξης.
Να αντιμετωπίσει την εθνικιστική δεξιά με το ξεμπρόστιασμα των κινδύνων απο την αφελή πολιτική της φιλοσοφία.

Να αντιμετωπίσει την κεντροδεξιά κάνοντάς την να αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε λάθος στρατόπεδο υπηρετώντας στο ρόλο του νεροκουβαλητή ή του σκαπανέα... την χωρίς συναίσθημα δεξιά.

Γιατί αυτόνομη παρέμβαση
Πιστεύω ότι έχω κατακτήσει το δικαίωμα της αυτόνομης παρέμβασης και όχι της υποχρεωτικής ομαδοποίησης και στοίχισης. Πολύ περισσότερο που πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η στάση θα υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά την ριζοσπαστικοποίηση της ενότητας του κόμματος από τα «κάτω» σε μία πορεία ανασυγκρότησης και νικηφόρας προοπτικής. Προσπάθησα ιδιαίτερα τα πολλά χρόνια της υποχρεωτικής απουσίας μου από την πολιτική να παίρνω κριτικές αποστάσεις από πρόσωπα και πράγματα, να αποφεύγω τη στείρα έξαρση και να δαμάζω την παρορμητική κρητική μου φύση ώστε να συγκεντρώνομαι στους βασικούς κρίκους μίας υπόθεσης. Δεν ξεχνώ τη συμβουλή του Μαξ Βέμπερ που τόνισα στο ΜΕΤΑ: «η έλλειψη απόστασης είναι ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα οποιουδήποτε πολιτικού». Αυτή η στάση μου χαίρομαι ότι είναι κατανοητή από τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Κώστα Σκανδαλίδη και είμαι βέβαιος και από τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Επειδή σκέφτομαι με μαντινάδες θα πω στους συντρόφους και φίλους του ΠΑΣΟΚ και της ευρύτερης αριστεράς μία για την περίσταση:

Δεν μαγειρεύω μπλιό κουκιά
δεν στένω μπλιο τσικάλι
εκάηκα τη μια φορά
Δεν καίγομαι την άλλη

Η ριζοσπαστικοποίηση σύντροφε Μίμη θα φέρει μάλλον σπαστικοποίηση...
Η λέξη είναι ατυχής και καλά έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ που την απορρόφησε βοηθώντας όσους σέβονται τους όρους και τις έννοιες του Ελληνικού λεξιλογίου... να μη την χρησιμοποιούν.

Το ριζοσπαστικό είναι επαναστατικό και το επαναστατικό δεν είναι δημοκρατικό παρά μόνο εάν το βαφτίσουμε έτσι κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας.

Ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο Έλληνας δεν ριζοσπαστικοποιείται. Επομένως ας αφήσουμε τα αστεία... Η απόσταση όμως απο το ζητούμενο βοηθά στο να το δει κανείς χωρίς παραμορφώσεις... Έτσι εξηγείται το οτι οι επαγγελματίες φωτογράφοι παίρνουν τα πορτραίτα τους με τηλεφακούς...

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν το νεο πολιτικό δημιούργημα να στήνεται απο εκείνους που είχαν την ευχέρεια να δουν χωρίς παραμόρφωση τους στόχους της ανανεωτικής τους παράταξης, μίας παράταξης που θα λεει την αλήθεια και θα τρομοκρατεί μόνο με αυτήν τους φληναφείς γειτόνους της, αριστερά και δεξιά... Το αίσθημα θα είναι υπέροχο.. Η εικόνα σαν και αυτές που βλέπουμε στις ταινίες, όταν ένας καταπληκτικός πολεμιστής αναγνωρισμένος και απο τους αντιπάλους του, τους υποχρεώνει ασυναίσθητα σχεδόν να παραμερίζουν στο διάβα του.

Αλλαγή ή «παλινόρθωση» με τον ένα ή τον άλλο ηγέτη;
Αυτό είναι το βαθύτερο δίλημμα του ΠΑΣΟΚ το οποίο ξεπερνά κατά πολύ το, έτσι κι αλλιώς, σημαντικό δίλημμα για τον ηγέτη.

Γιατί τόση ένταση σε μια εκλογή όπου δεν υπάρχουν ανάλογες με τη φόρτισή της ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές στις στοιχίσεις και συσπειρώσεις των προσώπων;

Ακριβώς, γιατί τόση ένταση όταν τα πολιτικά μανιφέστα των ηγετών (ας αφήσουμε τις προγραμματικές δηλώσεις, αυτές είναι σαν τα σφουγγάρια, απορροφούν το νερό όταν κάθονται και το χάνουν μόλις υψωθούν απο το έδαφος...) είναι γενικόλογες αναφορές στον πολιτικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό που όταν έλθει η στιγμή της υλοποίησης αυτό του ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα διαφέρει απο εκείνο της ΝΔ.

Η Ελλάδα δεν υποφέρει απο μανιφέστα και προγραμματικές δηλώσεις... υποφέρει απο την αλήθεια και την ικανότητα των εκφραστών της να τα σεβαστούν.

Η ειρωνεία της ιστορίας μάλιστα το φέρνει οι δυο κύριοι πρωταγωνιστές στη μάχη της διαδοχής να συσπειρώνουν πρόσωπα με μεγάλη απόκλιση από τον δικό τους προσωπικό πολιτικό και ιδεολογικό πολιτισμό. Ονόματα δεν λέμε αλλά ο νοών νοείτω. Είναι σαν να έχει συσσωρευτεί επί πολλά χρόνια μεγάλη ένταση και αντιπάθεια και στήνεται ένας καυγάς δύο ομάδων συμμαθητών με σχεδόν τυχαία σύνθεση για να ‘πλακωθούν’ και να εκτονωθεί αυτή η ένταση. Είναι ο ‘ναρκισσισμός των μικρών διαφορών’, κατά τον Φρόυντ, η ‘αντιπάθεια των συγγενών’ και το ‘σύνδρομο της αδελφοκτονίας’ που χτυπά τις ‘αδελφικές κοινότητες’ όταν πια το είδωλο του πατέρα είναι μακρινό. Σήμερα θα φέρω στην επιφάνεια έναν άλλο παράγοντα που δεν έχει αναδειχθεί στη συζήτηση. Στο παρελθόν όταν συγκεντρώνονταν πολλοί ισόβαθμοι αξιωματικοί στις μεσαίες και πάνω βαθμίδες του στρατεύματος, επινοούσαν συγκρούσεις και πραξικοπήματα για να «φαγωθούν» κάποιοι και να απελευθερωθεί η επετηρίδα. Στη δική μας περίπτωση η μακρόχρονη παραμονή στην εξουσία έχει δημιουργήσει υπεράριθμους υπουργούς δίχως υπουργεία, αξιωματούχους δίχως αξιώματα και ασύνειδα στρέφονται σε μια σύγκρουση που θα ‘αφανίσει’ πολλούς ώστε να επέλθει μια νέα ισορροπία. Η πολιτική νοείται σαν δαρβινικός χώρος κι όσοι επιζήσουν, επέζησαν. Η μάχη για ρόλους, αργά ή γρήγορα ακόμα κι αν δεν έχει πίσω της ανάλογες πολιτικές διαφορές, θα τις επινοήσει στην πορεία και θα τις βαθύνει για να δικαιωθεί στα μάτια των οπαδών και να μη φαίνεται μία γυμνή μάχη εξουσίας. Το μόνο που δεν υπολογίζουν είναι ότι εδώ δεν πρόκειται για στράτευμα και μπορεί οι ‘αντίπαλοι – συμπαίκτες’ αργά ή γρήγορα να κρέμονται στον αέρα, δηλαδή ο κόσμος να φεύγει από κάτω και η κρίση εκπροσώπησης να βαθαίνει.

Η διαδικασία της εξέλιξης είναι ισως η ποιο υγιής αν και «απάνθρωπη» κατά μία έννοια διαδικασία της ζωής... Τα κόμματα δεν αποτελούν εξαιρέσεις... Ο ποιο ικανός πρέπει να επιβιώνει μόνο που στην πολιτική το ποιο ικανός δημιουργεί το πρόβλημα αφού η δολοπλόκο σκέψη συχνά παίρνει κεφάλι από την ικανότητα.

Οι αξιωματικοί το είχαν διαισθανθεί αυτό και έστηναν πραξικοπήματα στηριγμένα σε δόλιες ενέργειες και αναφορές...

Στη πολιτική όμως πως θα κριθεί ο ικανότερος; Mε την δολιότητα ή με την ικανότητα; και σε τι συνίσταται η ικανότητα; Μήπως στον όγκο της φωνής ή μήπως στον ακατάσχετο βερμπαλισμό εκτός αντικειμένου... εκτός δηλαδή της αλήθειας και πιθανόν εκτός τροχιάς προς την αποτελεσματικότητα...

Η βερμπαλιστική δεινότητα ταιριάζει γάντι σε μία εκκλησία που ενδιαφέρεται για την διαιώνιση της όπως η Παπική, εκφράζοντας ακριβώς αυτή την ανάγκη της στους περίφημους διαλόγους της δεκαετίας του 80 με τους αντιρρησίες καρδινάλιους της Λατινικής Αμερικής.

Ένα κόμμα όμως ή μια παράταξη δεν είναι δυνατόν να ενδιαφέρεται για την διαιώνιση του ονόματός του αλλά για το τι εκφράζει και πόσο αυτό αξιολογείται απο τους υποστηρικτές του.

Τι συμβαίνει με την ‘τυχερή γενιά’ του ΠΑΣΟΚ;
Το ΠΑΣΟΚ αδιαμφισβήτητα υπερέχει σε επίπεδο στελεχών ΑΛΛΑ:
Πρώτον, μεγάλωσαν στον ίσκιο ενός μεγάλου ηγέτη και αυτό το πλεονέκτημα συνοδεύεται από ορισμένες στρεβλώσεις στην ανάπτυξή τους.
Αναμφίβολα όπως και οι στρεβλώσεις των παιδιών της δικής μας γενιάς που μεγάλωσαν απο μαλθακούς και υπερπροστατευτικούς γονείς...
Δεύτερον, ‘γεννήθηκαν’ πολιτικά κατευθείαν σε θέσεις εξουσίας όλων των επιπέδων, σε συνθήκες προχωρημένης ‘κρατικοποίησης’ του κόμματος και δυσκολεύονται να κινηθούν στο νέο περιβάλλον της αντιπολίτευσης, να ‘σκεφθούν διαφορετικά’ και να εκπροσωπήσουν την κοινωνία με νέο τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιβιώνουν αλαζονικές και καθεστωτικές συμπεριφορές ασύμβατες με ένα λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα. Ένα στυλ κορεσμένο και κουραστικό που δεν αγγίζει πια ούτε τους πιο φανατικούς οπαδούς της παράταξης.

Αναμφίβολα ήταν έτσι μέσα σε μια νομενκλατούρα που ήξερε να αντιδρά και οχι να κτίζει ή να κτίζει βάσει εντολής του ανωτέρου. Δεν μεγάλωσαν μέσα απο πρωτοβουλίες, από έκθεση στον κίνδυνο, την φτώχια και την απαξίωση. Γεννήθηκαν χωρίς να σκέφτονται το πρέπον αλλα εκείνο που ευχαριστεί τον ηγέτη... Με άλλα λόγια γεννήθηκαν στην χειρότερη περίπτωση όπως εκείνα τα μωρά της θαλιδομίδης... και στην καλλίτερη όπως εκείνα τα «στρατιωτάκια» στο Brave New World, χωρίς βούληση, πειθήνια όργανα του δημιουργού τους.

Τρίτον, αναπτύχθηκαν σε συνθήκες υπερπροστασίας από τον ισχυρό φιλικό τύπο της παράταξης, κυριολεκτικά στη ‘γυάλα’ και σ’ ένα βαθμό φοβούνται δημιουργικά εγχειρήματα και καινοτομίες που εμπεριέχουν ρίσκο.
Η φοβία στην καινοτομία και το στοιχείο του ωχαδερφισμού και της αλλόκοτης συναδελφικής αλληλεγγύης στην απραξία, του ενός εκατομμυρίου Ελλήνων στην δημόσια διοίκηση και τις προεκτάσεις της, είναι μία μάστιγα που θα τρομοκρατεί και τους ποιό αγέρωχους Ελληνες πολιτικούς...

Η ‘τυχερή γενιά’ του ΠΑΣΟΚ είχε καταληφθεί από το ‘σύνδρομο της επιτυχίας’, από την ‘παγίδα’ της επιτυχίας. Υπάρχει πάντα ‘κάτι’ που πρέπει να αλλάξεις κι όμως σε τυφλώνει η μέθοδος της συνεχούς και εύκολης επιτυχίας.
Εάν επιτυχία νοείται η αηδιαστική και σε απίθανα υψηλό ποσοστό λαμογέϊκη ευμάρεια και o καταναλωτισμός, ναι.

Αν όμως νοείται βάσει του επιπέδου της νόησης και ωρίμανσης της σκέψης, τότε ομολογώ ότι την ψάχνω Μίμη, την ψάχνω και δεν την βλέπω... Η επιτυχία λοιπόν δεν δηλώνει μόνο αυτό που φαίνεται, την ευμάρεια αλλά και αυτό που δεν φαίνεται... αυτό που οι δικαστές ψάχνουν και δεν βρίσκουν, όχι διότι δεν υπάρχει αλλά διοτι όλοι το κάνουν... τι να δικάσεις πλέον; τι να γκρεμίσεις; το σπίτι που μένεις;

Ο Πάγκαλος και τα γεύματα
Ο φίλος μου ο Θόδωρος παραλλήλισε με γερή δόση υπερβολής την κίνηση Βενιζέλου με την ‘18η Μπρυμαίρ’ που έγινε ομώνυμο βιβλίο από τον Μαρξ. Δηλαδή με το αιφνιδιαστικό πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στις 2 Δεκεμβρίου του 1851. Στο ίδιο κείμενο όμως θα έπρεπε ο Θόδωρος να θυμάται για τα γεύματά του τη φράση του Μαρξ ότι τα ‘μεγάλα γεγονότα επαναλαμβάνονται μεν αλλά ως φάρσα’. Γεύματα στα οποία οι συνδαιτυμόνες δεν συμφωνούν στο ποιoν να φάνε και δεν είναι σαφές τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν στη σύγκρουση κινδυνεύουν αδίκως να ταξινομηθούν στην λογοτεχνική κατηγορία ‘Γεύμα Φαντασμάτων’. Πιο κάτω ο Μαρξ επαναλαμβάνει με έμφαση τη φράση ‘Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα’. Και αυτό το τελευταίο απουσιάζει, αγαπητέ Θόδωρε, στην περίπτωσή μας. Την ‘χρυσή ευκαιρία’ κάποτε δεν την άδραξες. Ποιος ξέρει; Μπορεί να έχεις και δεύτερη.

Δεν ξέρω αν τα γεύματα υποδηλώνουν όλα τα παραπάνω, εκείνο όμως που είναι βέβαιο είναι ότι υποδηλώνουν την αφάνταστη βουλιμία του Πάγκαλου να ικανοποιεί τις ανάγκες του υπέρβαρου εαυτού του όπως δυστυχώς και ο Μπένι που ομολογουμένως θα δηλώσει την ημερομηνία αναχώρησής του απο τον μάταιο τούτο κόσμο με την ανάληψη των όποιων υψηλών και απαιτητικών καθηκόντων του.

Δυστυχώς δεν πρόκειται περί άποψης αλλά περί αλήθειας που όλοι αγνοούν.
Στο εξωτερικό οι πολιτικοί γυμνάζονται για να αντέχουν... Εδώ;
Οι βαρόνοι και οι διαδικασίες αξιολόγησης, αυτοκριτικής, λογοδοσίας και κυρίως μάθησης στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν σύντροφοι που να κολακεύονται με τον τίτλο βαρόνοι. Μυρίζει κομματικό φεουδαλισμό, συντηρητική επετηρίδα, κλειδωμένη ιεραρχία, συμπαιγνίες κορυφής, πνιγηρό status quo ειδικά σε βάρος των νεότερων γενεών. Ο Ανδρέας έλεγε ‘δεν κληρονομείται’ το ΠΑΣΟΚ για να αποκλείσει τη μοναρχία αλλά συμπλήρωνε ότι δεν ‘τεμαχίζεται’ σε βαρονίες και κομητείες. Όταν αυτό συνέβη οδηγήθηκε στην παρακμή το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πολύ περισσότερο όταν οι βαρονίες είναι φαντασιακά υπολείμματα με αδύναμη αντιστοίχηση με την πραγματικότητα. Οι ‘βαρόνοι’ στην πολιτική ιστορία θέλουν κατά κανόνα τον ηγέτη αποδυναμωμένο, αν είναι δυνατόν κερασάκι στην τούρτα τους και το κόμμα μια ομπρέλα για τα περιχαρακωμένα φέουδά τους. Ένα από τα θεμελιώδη σφάλματα του Γιώργου Παπανδρέου είναι ότι υπερτίμησε το ρόλο και το βάρος της βαρονίας και έτσι γλίστρησε σ’ ένα status quo που ακύρωσε τον αυτομετασχηματισμό του ΠΑΣΟΚ και τη στρατηγική της ανανέωσής του. Αυτό πρέπει να γίνει δίδαγμα και στους άλλους υποψηφίους Προέδρους ώστε η φράση το ‘όλον’ ΠΑΣΟΚ να μην έχει άρωμα status quo και απλής αναδιάταξης στην ‘παλιά τάξη πραγμάτων’.

Η καθαρά θεωρητική αυτή τοποθέτηση έχει την αξία του αναπόδεικτου θεωρήματος... Οι αλλαγές που έκανε ο Παπανδρέου ήταν περισσότερες απο εκείνες που έκανε ο Καραμανλής όταν περίμενε την εξουσία...

Άλλωστε, όλες οι αλλαγές του βγήκαν ξινές αν δούμε τα τρέχοντα με τις κολεγιές στον Μπένι.

Όσον αφορά εκείνες της ανείπωτης ελαφρότητας θεωρήσεις περί τετραπλής και τριπλής ή και διπλής αποτυχίας του Γιώργου απέναντι στη Νέα δημοκρατία, δεν χρειάζεται καθόλου σχολιασμός.

Είναι τόσο ανόητο να δηλώνει κανείς ότι θα μπορούσε να κερδίσει την τρίτη τετραετία ο Σημίτης, χάριν στα έργα του χωρίς να αξιολογηθεί και το ανύπαρκτο συναίσθημα στην επικοινωνία του με τον κόσμο ή η προκλητική αλαζονεία πολλών εκ των συνεργατών του.
Ο κόσμος ψηφίζει εκείνους που τον ενθουσιάζουν (πρόκειται για παραλλαγή του μαρκετίστικου Το μέλλον αξίζει σε εκείνους που το προετοιμάζουν...)
Η αθλιότητα του ΠΑΣΟΚ, αθλιότητα που έζησα σε σημείο εμετικό ως εργαζόμενος σε υψηλή διευθυντική θέση, με αναγκάζει να θεωρώ λογική και υγιή την μεταφορά της εξουσίας στη Νέα Δημοκρατία το 2004.

Όσο για την δεύτερη αποτυχία (διότι οι δημοτικές δεν λογίζονται αφού δηλώνουν την συνέχεια της κεκτημένης ταχύτητας των βουλευτικών του 2004 με την σχετική αδράνεια του συστήματος) και αυτή ήταν αναμενόμενη παρά τις πυρκαγιές και εννοώ αυτούς που στόχευαν οι πυρκαγιές...

Η κουλτούρα της βαρονίας έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση αμοιβαίας αποσιώπησης των αδυναμιών και μείωσης της προσωπικής ευθύνης των ηγετικών στελεχών τα οποία διαχειρίζονται συχνά μονοπωλιακά και αποκλειστικά την πολιτική και την εικόνα του κόμματος σε κρίσιμους τομείς. Κανείς είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση δεν αξιολογείται στη δράση του με θεσμικό τρόπο πράγμα που είναι αναγκαίο για τη μάθηση του κόμματος, τη συγκέντρωση και τη μεταβίβαση της γνώσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ‘όλα’ μεταφέρονται στην πλάτη του Γιώργου Παπανδρέου ακόμα και για τομείς όπου ατυχήσαμε εντυπωσιακά με την ελάχιστη δική του συμμετοχή. Το ίδιο συμβαίνει αντίστροφα για τον Βαγγέλη Βενιζέλο ή για τον Κώστα Σημίτη. Ο ‘πρώτος’ φταιει για όλα και οι βαρόνοι βιάζονται να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες πίσω από τα παζάρια κορυφής και διαδοχής. Η διαδικασία μάθησης έχει διακοπεί στο κόμμα. Ποτέ δεν θα μάθουμε τι «δούλεψε» και τι «δεν δούλεψε».

Δεν πρόκειται περί νεωτερισμού η πρωτοτυπίας...

Η ασύδοτη κριτική βρίσκεται στα όρια της παράνοιας...

Ξαφνικά ξεχώρισαν (ευτυχώς... καιρός ήταν...) οι φίλοι και εχθροί με προπορευόμενο το αηδιαστικό συγκρότημα των ρεμπεσκέδων του τάχατες παραδοσιακού κέντρου αλλά στην πραγματικότητα των ΟΦΑ της δημοσιογραφίας, με μόνο κριτήριο συντονισμού τον αγύριστο δανεισμό... αφού διέγνωσαν οτι ο Γιώργος δεν είχε την θέληση να ταΐσει τα χαμένα κορμιά τους...

Όσο για την μεθοδευμένη ανάλυση, για την συγκέντρωση και μεταβίβαση της γνώσης... ποιας γνώσης...; εδώ πρόκειται για μπουλούκι αχόρδων...

Φταίει ο Σημίτης;
Έχω γράψει πολλές φορές ότι ένας Πρωθυπουργός στη διάρκεια μιάς ή δύο θητειών μπορεί να επιλύσει ένα περιορισμένο κύκλο μεγάλων προβλημάτων. Η κυβέρνηση Σημίτη το κατάφερε με τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, τα μεγάλα έργα, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. κ.λ.π. Αυτά και μόνο τον αναδεικνύουν σαν ένα από τους πιο πετυχημένους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας ανεξάρτητα από τις παλιές αναμνήσεις, συμπάθειες και αντιπάθειες που στοιχειώνουν το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν όμως μια σειρά αποτυχίες που στις περισσότερες περιπτώσεις αγγίζουν βαθύτερα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αποτυχίες καθώς και ‘πρόσωπα’ και πράγματα στη διακυβέρνηση που ‘δεν δούλεψαν’ τα οποία ψιθυρίζονται με νοσηρό τρόπο και κατέληξαν σε ταμπού αντί να αποτελέσουν πηγή προγραμματικής καινοτομίας στο κόμμα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα προβλημάτων από το 2007 που ανακινούν και ευθύνες των κυβερνήσεών μας:

Ο Σημίτης πετύχαινε όταν αποφάσιζε μόνος και όταν χειριζόταν τις αποφάσεις επίσης μόνος...

Το έργο του ήταν έργο Σημίτη και όχι έργο ΠΑΣΟΚ...

Το κακό είναι οτι εισήγανε για την επιτάχυνση των έργων ένα τεράστιο αριθμό ατόμων της δικής του επιλογής, σε σημείο που αντίστοιχη πράξη θα γελοιοποιούσε κάθε πολιτικό ξένης χώρας. Ακόμα και ο Μπους δεν τολμά να φερθεί έτσι στον κάπως αφελή Αμερικανικό λαό...

Η σαπίλα των συνεργατών του Σημίτη, η φιλοσοφία δηλαδή της λαμογειάς ως στοιχείο υπέρτατης φαυλότητας, είχε ως αποτέλεσμα την κατακρήμνισή του.
Επιπλέον, ο κάθε λαός θέλει τον ηγέτη να τον συνεπαίρνει, να τον ενθουσιάζει.. Ο Σημίτης προκαλούσε την αλλαγή του καναλιού μόλις εμφανιζόταν στον δέκτη της τηλεόρασης...

Εάν κρινόταν μόνο απο τα έργα του θα έμενε στην πρωθυπουργία για πέντε τετραετίες... αλλά τι λέμε; O Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε όταν έγινε συντελεστής της Μεγάλης Ελλάδας... Ας είμαστε ρεαλιστές...

Η κρίση στο χώρο της νεολαίας. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση μαζικοποιήθηκε με υποχρηματοδότηση και απουσία μεταρρύθμισης με αποτέλεσμα μια συγκριτική πτώση της ποιότητάς της. Οι επιδόσεις των μαθητών της μέσης εκπαίδευσης είναι απαράδεκτα χαμηλές. Δημιουργείται ένα μαζικό ‘υποπρολεταριάτο’ πτυχιούχων με προβληματική προοπτική στο χώρο της εργασίας και κοινωνικά απαράδεκτα επίπεδα ανεργίας. Παγιώθηκε ως ελληνικό όνειρο (Greek Dream) μια θέση πάση θυσία στο δημόσιο. Κοκάλωσε η αδικία σε βάρος της νέας γενιάς στις πλάτες της οποίας πέφτει ένα τριπλό χρέος (δημόσιο – ‘κρυφό’ ασφαλιστικό – οικολογικό).

Η εκπαίδευση δεν υποφέρει μόνο απο υποχρηματοδότηση, αν και ο Σημίτης την αύξησε σημαντικά σε ποσοστιαία βάση.

Η Ελληνική εκπαίδευση υποφέρει απο παλιά σύνδρομα που κάνουν το θέμα εξαιρετικά σύνθετο και οπωσδήποτε αντικείμενο περισσότερων του ενός επιστημονικών κλάδων. Η Ελληνική παιδία υποφέρει απο έλλειψη αυτοσεβασμού, απο αναλήθειες που έχουν διαβρώσει τα θεμέλιά της, απο ψευδαισθήσεις, απο ανοργανωσιά, απο αριστερίζουσες και εν πολλοίς ανόητες θέσεις, καθαρά προπαγανδιστικές και ανεύθυνες.

Ακραίο μνημείο ανευθυνότητας ο Αλαβάνος, που αφενός κάλυπτε νοσηρές πράξεις κοκουλοφόρων-καταστροφέων συμβόλων και της πανεπιστημιακής περιούσιας και αφ’ετέρου συνιστούσε σε παιδιά δημοτικού να προσφέρουν προς αντιγραφή τα γραπτά τους όταν η δασκάλα δεν παρατηρεί. Και όμως ο κύριος αυτός εκφραστής της φαυλότητας και του όψιμου περιβαλλοντισμού, είναι σήμερα στη βουλή για να σου φτιάχνει το κέφι Μίμη.
Το Ελληνικό σύστημα δεν λειτουργεί για τους φοιτητές αλλα για την εξυπηρέτηση των συντεχνιών των διδασκόντων. Η εκπαίδευση που προσφέρει είναι περιοριστική και συχνά άχρηστη ως απηρχαιωμένη, ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες.

Το συνολικό άθροισμα των ωρών διδασκαλίας εξαιρετικά χαμηλό και τα αμφιθέατρα τεράστια και τόσο γεμάτα που δεν εκφράζουν εκπαιδευτική προσπάθεια αλλά παρωδία της.
Σε μια τέτοια κατάσταση ακόμα και ο διπλασιασμός των διατιθέμενων κεφαλαίων δεν θα άλλαζε σχεδόν τίποτα εκτός απο το να κτίσει ακόμα μερικές ευκαιρίες για τα έρποντα λαμόγεια.

Το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται ριζικό ανασχεδιασμό με πρότυπα άλλης χώρας, πιθανότατα της Αγγλίας λόγω του υπέρτερου τρόπου που λειτουργεί σε κάθε έκφρασή του και της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού προϊόντος, της εφαρμόσιμης δηλαδή γνώσης των αποφοίτων του.

Πώς λοιπόν η σημερινή εικόνα του ΠΑΣΟΚ περιμένουμε να γοητεύσει τις νέες γενιές; Ακόμα και βιβλίο ιστορίας επί των ημερών μας πολτοποιήθηκε δίχως κιχ, δίχως καν διόρθωση και μάλιστα για σχετικά ασήμαντη αφορμή σε σχέση με την πρόσφατη περίπτωση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να γοητεύσει καμία γενιά πλέον εκτός απο ορισμένες άνυδρες ψυχές που αρέσκονται ή ικανοποιούνται απο την δροσιά της κονσέρβας.

Σε αντίθεση η ΝΔ έχει το προνόμιο να ελίσσεται και να λεει ότι θέλει σε όλο το φάσμα των φιλελεύθερων και δημοκρατικών αρχών με σοσιαλίζοντα στοιχεία ή ακόμα και φασιστίζοντα όταν κρίνεται αναγκαίο... Κανείς δεν παρατηρεί... Κανείς δεν ελέγχει και αυτό είναι το ισχυρό της σημείο.

Οι πυρκαγιές έφεραν μια εκκρεμότητα που αποτελεί απαγορευμένη συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ και έτσι αδυνατούμε να μελετήσουμε την πείρα μας. Γιατί λοιπόν αυτή η παράδοξη αποτυχία στις χρήσεις γης, στο κτηματολόγιο, στο δασολόγιο; Γιατί η αλλαγή υπουργού οδηγούσε αυτόματα σε αναστολή των σχετικών προσπαθειών;
Μίμη εσύ ξέρεις και ξέρεις αληθινά... Τα συμφέροντα ήταν με τους νεόπλουτους του ΠΑΣΟΚ, την νέα Ελληνική τάξη πραγμάτων που μπροστά της ωχριά σε ασυδοσία η αντίστοιχη του Μπους.

Ο Σημίτης είχε προτεραιότητες που υλοποίησε...

Δεν είχε παραπάνω δυνατότητες όταν ήταν στην εξουσία.
Ο Παπανδρέου που προηγήθηκε ήταν η σκιά του εαυτού του .
Τα λοιπά είναι τόσο προφανή που δεν επιτρέπουν ερωτήσεις, μόνο φροντίδα για δράση επιβάλουν και αυτές τις δράσεις τις συνεχίζει τώρα ο Σαρακατσάνης υπουργός με αποτελεσματικότητα που σέβομαι διοτι πράττει και δεν αερολογεί ... Είναι πρακτικά η «φυσική» συνέχεια του Σημίτη σε ποιο περιορισμένη έκδοση αρμοδιοτήτων. Άλλωστε και στη Νέα Δημοκρατία ο Σημίτης θα έκανε ένα ίδια αποτελεσματικό έργο και πιθανά αποτελεσματικότερο αφού εκεί οι πεινασμένοι είναι ποιο εκλεκτικοί...

Η μη έγκαιρη μεταρρύθμιση του ΕΣΥ οδήγησε σε στρεβλώσεις και σε μια πρωτοφανή για Ευρωπαϊκή χώρα αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης. Και αυτή η εξέλιξη που έχει πάρει χαρακτήρα τετελεσμένου δεν είναι τιμητική για ένα λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα.

Το ΕΣΥ δεν έγινε ποτέ ΕΓΩ αλλά το κυριότερο δεν αποκλείσθηκε το απόλυτα προφανές που θα εξοικονομούσε τεράστιους πόρους... αυτό που προσπαθεί τώρα ο Αβραμόπουλος, τον έλεγχο των νοσοκομειακών δαπανών...

Οταν γυρνάμε στην εποχή του Σημίτη, οτι και αν αγγίξουμε εκφέρει εκείνη την χαρακτηριστική οσμή του λαμόγειου τρωκτικού που ήταν πανταχού παρόντα.

Στο χώρο της οικονομίας ενισχύθηκαν οι καθιερωμένες μεγάλες επιχειρήσεις σε συνθήκες μάλλον περιορισμένου ανταγωνισμού αλλά δεν δημιουργήθηκε ο αναγκαίος ζωτικός χώρος για τις νέες καινοτομικές αυτοδημιούργητες επιχειρήσεις ειδικά τις ανερχόμενες μικρές και μεσαίες.

Η προσπάθεια για την καινοτομία φθάνει τα όρια της σαχλότητας επί κυβέρνησης Σημίτη.
Το ΤΑΝΕΟ υπήρξε απόλυτη αποτυχία.
Το ΕΛΚΕ επίσης...
Τα κοινοτικά προγράμματα κατευθύνθηκαν άστοχα σε δραστηριότητες περιορισμένης αναπτυξιακής εμβέλειας εξαντλούμενα στο Pump Priming effect.

Οι προσπάθειες στην πληροφορική καταποντίσθηκαν με το χρηματιστήριο.

Το ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ (Greek Silicon Valley) κόλλησε απο τους περιβαλλοντολόγους που πριν, όταν ο χώρος ήταν στα χέρια μιας απο τις πλέον ενοχλητικές περιβαλλοντολογικά βιομηχανίες τσιμέντων, δεν έλεγαν λέξη.

Το μεγαλύτερο διαρθρωτικό πρόβλημα της χώρας είναι η χαμηλή απόδοση της δημόσιας δαπάνης, η χαμηλή παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα. Κι όμως μια θεμελιώδης καινοτομία του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ όπως είναι η Νέα Δημόσια Διαχείριση που συνδέει τη χρηματοδότηση με τα τελικά αποτελέσματα θάφτηκε κυριολεκτικά από το ηγετικό προσωπικό όπως κάθε τι που ξεπερνά την εμπειρία της υπουργικής τους θητείας.

Η δημόσια διοίκηση του ενός εκατομμυρίου Ελλήνων, εκτός του ότι είναι χαμηλής απόδοσης, επιβαρύνει δυσανάλογα τους υπόλοιπους ενεργούς πολίτες, για χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες. Η αναδιάρθρωση θα απαιτούσε θυσίες απο το ΠΑΣΟΚ και απώλεια ψήφων. Δεν ταίριαζε ούτε στην λαϊκίστικη πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου ούτε στις προτεραιότητες του Σημίτη.

Κάποτε θα πρέπει να επαναστατήσουμε, εμείς οι απλοί πολίτες, κάποτε θα πρέπει να φωτισθούμε ρίχνοντας λευκό αλλά έχοντας την εμπειρία, ώστε να μην επιτρέψουμε σε κανένα κρατίστη-παντοκράτορα να μας περιορίσει στα όρια των πόλεών μας. Ο Σαραμάνγο θα έχει έτσι φανεί πολύτιμος και για τους Ελληνες.

Μίμης Ανδρουλάκης


Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος