H «διακριτική» Ελληνική Μαφία...

Πριν απο δυόμισι χρόνια, σε ανύποπτο θα έλεγε ο σημερινός παρατηρητής χρόνο για τα σημερινά γεγονότα των Ζωνιανών, η επίκουρη καθηγήτρια Εγκληματολογίας, στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, κυρία Σοφία Βιδάλη είχε φανεί προφητική στην ανάλυσή της για τα αίτια και την μορφή των οργανώσεων εγκλήματος σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία.

Με εξαιρετικά απλό και σαφή λόγο, η κυρία Βιδάλη εκφράζει τα αίτια που οδήγησαν στην μη εμφανή έκφραση του εγκλήματος, σε αντίθεση με χώρες όπως οι Ηνωμένες πολιτείες όπου το οργανωμένο έγκλημα έγινε διακριτό εξ αρχής διευκολύνοντας την διάκριση των ρόλων και τις μεθόδους καταστολής του.

Είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ανάλυση της κυρίας Βιδάλη που δεν χρειάζεται ερμηνείας... Απολαύστε την συλλογιστική της.

Γιατί στη χώρα μας δεν έχουμε εμφανή παραδείγματα «εθνικών» οργανώσεων εγκλήματος. Οι σχέσεις με το κράτος και η οικονομική εξουσία των παράλληλων κέντρων.

Ένα από τα σχόλια που με είχαν εντυπωσιάσει, χρόνια πριν, όταν διάβαζα το βιβλίο του G. Falcone: «Cose di Cosa Nostra», ήταν ότι η λέξη mafia απουσίαζε από το καθημερινό και επίσημο λεξιλόγιο των κατοίκων της Σικελίας. Αυτή η στάση του πληθυσμού είναι τυπικό χαρακτηριστικό της ανοχής και συναίνεσης σε εγκληματικές οργανώσεις, οι οποίες λειτουργούν όχι απλά ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στον πληθυσμό και το κράτος, αλλά ως συνομιλητές. Πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις - και εδώ οι μαφιόζικες οργανώσεις είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα - που έχουν σχέσεις «πελατείας» με την κοινωνία σε τέτοιο βαθμό αναπτυγμένες, ώστε να αποτελούν αυτονόητο μέρος της καθημερινότητας για ένα μέρος του πληθυσμού.

Κοινοπραξίες του εγκλήματος

H ανάπτυξη τέτοιων οργανώσεων είναι συνήθως συνάρτηση των ιστορικο-πολιτικών και οικονομικών συνθηκών ανάπτυξης μιας περιοχής, που δεν είναι εδώ ο χώρος για να αναλυθούν. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπογραμμισθεί ότι η ύπαρξη τέτοιων ή παρόμοιων εγκληματικών οργανώσεων με βαθιές πολιτισμικές και κοινωνικές ρίζες σε διάφορες περιοχές κυρίως της Μεσογείου και των Βαλκανίων, που η ιστορία του καπιταλιστικού κράτους-έθνους δεν ήταν τόσο «γραμμική» - συμβάλλει στη δημιουργία συγχύσεων στις παραστάσεις του πληθυσμού και στη δυσκολία διάκρισης ανάμεσα στην οργανωμένη εγκληματική δράση και το πολιτικό πελατειακό ρουσφέτι που δεν είναι προϊόν τέτοιων φαινομένων.

Πρόκειται για πολύ λεπτές διακρίσεις που κρίνονται κατά περίπτωση και που μόνο γενικά κριτήρια μπορούν να τεθούν για τη διάκρισή τους. H σύγχυση αυτή μπορεί να επιτείνεται από το δομικό ατομισμό των ανταγωνιστικών κοινωνικών σχέσεων και το ιστορικό έλλειμμα κράτους σε μία περιοχή, καθώς η απόσυρση της ανοχής ή συναίνεσης από τέτοιες οργανώσεις δεν αντισταθμίζεται από τη διασφάλιση αναγκών και δικαιωμάτων από το κράτος, ενώ συνοδεύεται από ένα «κράτος φόβου» για τους αποχωρούντες. H omerta έτσι διευρύνεται και περιλαμβάνει όχι την «αλληλεγγύη» και «σιωπή» μεταξύ των μελών των εγκληματικών οργανώσεων, αλλά και όλων εκείνων που γνωρίζουν αλλά δεν μπορούν να αποδείξουν ή που έτσι διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους και, το χειρότερο, εκείνων που θεωρούν ότι το κράτος το ίδιο εμπλέκεται στο κύκλωμα των εγκληματικών οργανώσεων.

Ειδικά στη χώρα μας έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μια διάχυτη και ασαφής εντύπωση ότι το οργανωμένο έγκλημα ασχολείται με τη διάπραξη βίαιων εγκλημάτων και τον έλεγχο των παράνομων επιχειρήσεων (π.χ. εμπορία γυναικών, όπλων κ.λπ.). Έτσι παραγνωρίζεται ότι το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι τίποτα άλλο από μία παράνομη και παράλληλη με το κράτος εξουσία και οικονομία, που λειτουργεί κατά το πρότυπο των εμπορικών επιχειρήσεων. Από την άποψη αυτή λειτουργεί αποδιοργανωτικά για την επίσημη οικονομία, αλλά και το πολιτικό σύστημα.

Ερευνες σχετικά με το φαινόμενο των οργανωμένων εγκληματικών επιχειρήσεων δείχνουν ότι αυτό που ορίζουμε ως διεθνές οργανωμένο έγκλημα λειτουργεί ως μία πολυεθνική εταιρεία, που σε εθνικό επίπεδο αναθέτει «έργα», δημιουργεί κοινοπραξίες με μικρότερες ή μεγαλύτερες εθνικές οργανώσεις και εγκληματικά κέντρα ή συμφέροντα, και είναι αυτές πια που μεσολαβούν με τον κρατικό μηχανισμό για να διασφαλίσουν την «κοινοπραξία».

Οι εθνικές οργανώσεις δεν έχουν αναγκαστικά οργανική σχέση μεταξύ τους, αλλά συχνά ενώνονται με στόχο μια «επιχείρηση» ελέγχου, π.χ. της οικονομίας, προς το συμφέρον τους και βέβαια για τη διασφάλιση της ασυλίας τους άμεσα, μέσα από τη διείσδυση στο σύστημα αστυνομίας και απονομής Δικαιοσύνης. Εδώ λοιπόν τα συμφέροντα των εθνικών εγκληματικών επιχειρήσεων τέμνονται με εκείνα που σε κάθε περιοχή ορίζονται ως συμφέροντα των elite εξουσίας και τα οποία δεν αφορούν μόνον τα αστικά στρώματα, αλλά διαπερνούν και τα μεσαία και μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας: σε τέτοιες περιπτώσεις το έγκλημα λύνει προβλήματα πια, που είναι προϊόντα του ελλείμματος του εθνικού κράτους δικαίου και της ανισοκατανομής του πλούτου.

Τα προβλήματα αυτά προσλαμβάνονται από τους εμπλεκόμενους ως «σχετική αποστέρηση» από τη δυνατότητα πρόσβασης στην εξουσία και την οικονομία όχι πια των φτωχών, αλλά εκείνων των στρωμάτων στα οποία η αστική δημοκρατία δημιουργεί προσδοκίες. Για το λόγο αυτό, οι εγκληματικές δραστηριότητες που περιγράφω δεν αντιστοιχούν στον παραδοσιακό εγκληματικό και βίαιο υπόκοσμο, αλλά διαπλέκονται με αυτό που ονομάζουμε εγκλήματα του λευκού και μπλε περιλαίμιου (white and blue collar crimes).

Το κινεζικό ντόμινο

H δομή και λειτουργία του κρατικού φαινομένου και του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και στην Ιταλία αλλά και αλλού, και παρά τις ιδιαιτερότητες κάθε «εθνικής» περίπτωσης, έχει επιτρέψει, όπως φαίνεται, την ανάπτυξη τέτοιων κέντρων εγκληματικών επιχειρήσεων με τη μορφή πολυ-λειτουργικών επιμέρους οργανώσεων που αναπτύσσονται μυστικά - στη σκιά δηλαδή της επίσημης οικονομίας και του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Οι οργανώσεις αυτές λειτουργούν πρώτα για δικό τους λογαριασμό, ενώ εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και την απρόσκοπτη λειτουργία τους εξυπηρετώντας - πάντοτε όπως φαίνεται με το αζημίωτο - συμφέροντα άλλων, που είναι παράνομα ή στα όρια της παρανομίας και έτσι αυτοαναπαράγονται.

Από τη στιγμή που υπάρχουν δυνατότητες ανάπτυξης τέτοιων - ακόμα και κατακερματισμένων - πολυεξουσιαστικών κέντρων, δημιουργούνται δίκτυα προστασίας παράνομων επιχειρήσεων σε ένα πλαίσιο, όχι πια πελατειακής παραδοσιακής σχέσης (που στηριζόταν σε συγγενικούς δεσμούς), αλλά σε ένα πλαίσιο «μηχανικής αλληλεγγύης», όπως την ονομάζει ο Durkheim, η οποία αναπτύσσεται ως διαπλοκή συμφερόντων που λειτουργεί ως κινέζικο ντόμινο. Αν πέσει το ένα «στήριγμα» συμπαρασύρει μία σειρά από στηρίγματα. Σημαντικό είναι να υπογραμμιστεί εδώ ότι αυτές οι «εθνικές» οργανώσεις δεν συνιστούν αποκλειστικά οικονομικές «εταιρείες», αλλά πολυσυλλεκτικές ως προς τους σκοπούς τους (αυτό ισχύει για όλα τα δυτικά κράτη σύμφωνα με την L. Paoli). Για το λόγο αυτό είναι και δύσκολο να εντοπισθούν.

Οι σκιώδεις οργανώσεις και η εμπλοκή τους με το κράτος.

Στην Ελλάδα - περιέργως - δεν έχουμε εμφανή παραδείγματα «εθνικών» οργανώσεων για πολύ συγκεκριμένους λόγους επειδή:

· η ιστορία τέτοιων οργανώσεων ή συμφερόντων χάνεται μέσα στις ιδιαιτερότητες, τις αποκλίσεις και νοθεύσεις της ιστορίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
· ορισμένοι θεσμοί-θεματοφύλακες, της δημοκρατίας, του κράτους και της πολιτισμικής κυρίως συνοχής της ελληνικής κοινωνίας, εξαιρέθηκαν από τον περιορισμένο έστω εκδημοκρατισμό των θεσμών (που δεν σημαίνει απλά αφοσίωση στο πολίτευμα), που ακολούθησε τη Μεταπολίτευση. Ετσι οι θεσμοί αυτοί τέθηκαν εκτός κοινωνίας (δηλαδή εκτός των άλλων στο απυρόβλητο), αποκτώντας «υπερβατικές» ιδιότητες στις παραστάσεις του κοινού.
· η απαξία, που εκφράζεται κατά καιρούς για τα κόμματα και την πολιτική, λειτούργησε αντισταθμιστικά υπέρ της αύξησης της εμπιστοσύνης για τους θεσμούς αυτούς και κατέστησε το πελατειακό φαινόμενο ως «αθώα» εξυπηρέτηση.
· εξαιτίας της κρατούσας αντίληψης ότι πρόκειται για φαινόμενα σήψης, για τα οποία ευθύνονται ορισμένα πρόσωπα μέσα στους θεσμούς, το ενδιαφέρον δεν εστιάστηκε στις δομικές δυσλειτουργίες αυτών των θεσμών.

Αν όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό είναι αλήθεια, έστω κατά ένα μέρος, τότε πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα τέτοιων επιχειρήσεων που περιέγραψα παραπάνω. H προσωποποίηση των αποκλίσεων από την έννομη τάξη υποβαθμίζει σε ατομικές παθολογίες φαινόμενα που ενδεχομένως διακλαδώνονται με οργανωμένες εγκληματικές επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, δημιουργεί εντυπώσεις, ότι αν τα άτομα λείψουν θα επαναφερθεί η τάξη. Μόνο που αν τα άτομα λείψουν, θα βρεθούν άλλα: οι εγκληματικές οργανώσεις ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από το κράτος σε ευρηματικότητα και «παροχές».

Το ερώτημα είναι αν οι υποθέσεις που βλέπουν σήμερα το φως της δημοσιότητας σε κάποιο σημείο τέμνονται μεταξύ τους αλλά και με αφανείς τέτοιες επιχειρήσεις, ως προς τα συμφέροντα που εξυπηρετούν και ως προς τους ηθικούς αυτουργούς. Γιατί κάποιος κερδίζει από όλη αυτή την υπόθεση. Αν δεχθούμε ότι βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο αλλαγής των κέντρων της εγκληματικής οικονομίας και εξουσίας, που σπάει το κινέζικο ντόμινο, θα πρέπει να δούμε την κατάσταση αυτή ως ευκαιρία για τη διασφάλιση των οικονομικών και τελικά κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων - διότι αυτά πλήττονται στην ουσία. H διασφάλιση αυτή μόνον με έναν τρόπο μπορεί να γίνει: με τη διάλυση και διάρρηξη της εξουσιαστικής ικανότητας των παράλληλων με τις επίσημες σκιωδών δομών - την αποστέρηση δηλαδή της οικονομικής και διαμεσολαβητικής τους ικανότητας.

Εδώ λοιπόν έρχεται στο προσκήνιο όχι μόνον ο χωρισμός Εκκλησίας - Κράτους και η ενίσχυση του ρυθμιστικού και κανονιστικού πλαισίου του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, αλλά ο εκδημοκρατισμός τους, μέσα από τη συμμετοχή και του λαϊκού στοιχείου σε κρίσιμα όργανα των θεσμών αυτών. Από ό,τι θυμάμαι όμως, τα μεικτά ορκωτά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία για ορισμένες περιπτώσεις κυρίως οργανωμένου εγκλήματος - σύμφωνα με τον περίφημο τρομονόμο. H επόμενη δίκαιη δίκη, χωρίς να κυνηγήσει μάγισσες, θα πρέπει μήπως να «επανιδρύσει» κυρίως τη Δικαιοσύνη;

Ζωνιανά και επιτόκια... υπάρχει άραγε σχέση...

Σε πρόσφατο άρθρο του ο πρώην Ευρωβουλευτής Αντώνης Σαμαράς συνοψίζει την αθλιότητα του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος που κινείται ανεξάρτητα απο την οποιαδήποτε βούληση και απόφαση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Χαρακτηριστική η απάντηση του Ζαν Κλοντ Τρισέ «...η ΕΚΤ είναι ανεξάρτητη στις αποφάσεις της...» όταν αντελήφθη οτι οι λογικές απαντήσεις εξαντλήθηκαν και ο ερωτών, Αντώνης Σαμαράς, δεν ήταν διατεθειμένος να ικανοποιηθεί απο τα πρόχειρα ευφυήματα που αποτελούν την συνήθη πλέον τακτική των μεγατραπεζιτών.

Δυστυχώς απο αυτή την τακτική υπεκφυγών δεν απουσιάζει ούτε η χώρας μας.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, κύριος Γκαρκάνας, ακολουθεί κατά πόδας το σκεπτικό του Κεντρικού Ευρωπαίου Τραπεζίτη επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στο μοναδικό πρόβλημα που αναγνωρίζει, τον πληθωρισμό...

Το γεγονός ότι ο πληθωρισμός σε λογικά πλαίσια είναι δευτερεύουσα υπόθεση σε οικονομίες που στερούνται πραγματικής ανάπτυξης, διαφεύγει της προσοχής του Έλληνα αλλά και του Ευρωπαίου ομολόγου του.

Οι κίνδυνοι απο τις χαλαρές διαδικασίες ελέγχων των τραπεζών που υποτίθεται οτι οι κεντρικοί τραπεζίτες εποπτεύουν, διαφεύγουν επίσης της προσοχής τους.

Οι κεντρικοί τραπεζίτες αδυνατούν έτσι να διακρίνουν την ασύδοτη κερδοσκοπία των εμπορικών τραπεζών που επενδύουν σε παράγωγα υψηλού ρίσκου καμουφλαρισμένα ως ομόλογα.

Η Αμερικανική παράδοση της δεκαετίας του 80, οπότε οι Αμερικανικές τράπεζες ανταγωνίζονταν στο ποια θα είναι εκείνη που θα λανσάρει το ελκυστικότερο ψευδοομόλογο για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των συντηρητικών διαχειριστών των συνταξιοδοτικών ταμείων έγινε πάλι της μόδας με διαφορετικό περιτύλιγμα για να μη δημιουργεί εξ αρχής υποψίες για την υποκρυπτόμενη απάτη.

Σήμερα, τα νέα Αμερικανικά ψευδοομόλογα κτίσθηκαν πάνω στις «τρελές» αποδόσεις των κτηματικών δανείων υψηλού επιτοκίου και κατ’ επέκταση υψηλού ρίσκου των Αμερικανικών στεγαστικών τραπεζών.

Ο Αμερικανοί τραπεζίτες βρήκαν ακόμα ένα τρόπο να μεταφέρουν τον δικό τους κίνδυνο σε ανύποπτους συναδέλφους τους που ακολουθώντας την πάγια τακτική μοιράσματος του κινδύνου διέσπειραν ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο στα αποθεματικά των συνταξιοδοτικών ταμείων.

Βέβαια στην αλυσίδα της ανυποψίας το κριτικό ερώτημα αφορά το ποσοστό της εγνωσμένης απάτης που εμπεριέχεται στην ευθύνη των κεντρικών τραπεζών να προλαμβάνουν τέτοιες καταστάσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές διαμορφώνονται επι μακρόν με κινδύνους προφανείς ακόμα και σε πρωτόπειρους οικονομικούς αναλυτές.

Οι σχολές που δημιούργησαν οι Αμερικανικές Τράπεζες απο τα μέσα της δεκαετίας του 80, έχουν αφήσει το στίγμα της μεθοδολογίας τους στο πως κερδοσκοπούσαν έναντι ανίδεων η έντεχνα παραπλανημένων διαχειριστών συνταξιοδοτικών κεφαλαίων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Με ψευδομόλογα κατέστρεψαν οχι μόνο τις οικονομίες δεκαετιών διαφόρων ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών ταμείων αλλα και εκείνες απλών καταθετών όπως έγινε μαζικά μέσω των Μεξικανικών τραπεζών στις αρχές της δεκαετίας του 90.

Τακτικές όπως αυτές, εντελώς ασύδοτες και παραπλανητικές δεν υπέπεσαν περιέργως ποτέ στην προσοχή των κεντρικών Τραπεζιτών.

Το γεγονός της μαζικής ενσωμάτωσης προϊόντων υψηλού κινδύνου στα χαρτοφυλάκια των ευρωπαϊκών τραπεζών δεν ήταν φαίνεται αντικείμενο ευθύνης της ΕΚΤ για τον κύριο Τρισέ.

Δεν ήξερε ο κεντρικός Τραπεζίτης οτι με το καμουφλάρισμα των παραγώγων ως ομόλογα οι τραπεζίτες ξεπερνούσαν την επιτρεπόμενη σχέση κινδύνου στις επενδυτικές τους επιλογές με αποτέλεσμα σε περίπτωση απρόσμενου γυρίσματος της αγοράς να βρεθούν με τεράστιες ζημιές και δραματική μείωση του ενεργητικού τους.

Το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα δείχνει να εφησυχάζει με το απλοϊκό επιχείρημα οτι δεν έδωσε δάνεια αντίστοιχου τύπου με εκείνα των αμερικανικών κτηματικών τραπεζών..

Αδιαφορεί για το γεγονός οτι ούτε οι ευρωπαϊκές τράπεζες έδωσαν τέτοια δάνεια αλλά παρά ταύτα δοκιμάζονται όπως η Northern Rock στην Αγγλία που σώθηκε χάριν στην ένεση ρευστότητας της Τράπεζας της Αγγλίας.

Ο ίδιος ο Τρισέ διέθεσε εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ στην στήριξη της ρευστότητας των Ευρωπαϊκών Εμπορικών Τραπεζών.

Με αλλα λόγια, απο τη μια δεν διαπίστωσε έγκαιρα το πραγματικό πρόβλημα στις οικονομίες των χωρών μελών της ΕΕ, που δημιούργησε εν μέρει η δίκη του ανικανότητα να προλάβει τις τοποθετήσεις σε ψευδοομόλογα και απο την άλλη διείδε με χαρακτηριστική οξυδέρκεια τον επερχόμενο πληθωριστικό κίνδυνο χάριν του οποίου οχι μόνο αρνείται να κατεβάσει τα ευρω-επιτόκια ακολουθώντας την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) αλλά αντίθετα προετοιμάζει την άνοδό τους.

Με τον τρόπο αυτό, ενώ η FED αντιμετωπίζει με ευφυή τρόπο τις επιπτώσεις απο την κακοφορμισμένη subprime αγορά και ταυτόχρονα ανοίγει τις δυνατότητες αναδιάρθρωσης της δικής της βιομηχανίας, η EKT επιμένει σε αρτηριοσκληρωτικές μονεταριστικές μεθόδους περιορισμού των πληθωριστικών πιέσεων αφήνοντας τις ευρωπαϊκές εξαγωγές να καταρρεύσουν με το υπερφίαλα ισχυρό Ευρώ.

Πρόκειται ομολογουμένως για ένα κοκτέιλ καταστροφικών αποφάσεων και συνεπειών για την Ευρωπαϊκή οικονομία και κατ’επέκταση την Ελλάδα το οποίο φαίνεται να μη διακρίνει κανείς.

Η Ελληνικές Τράπεζες δεν είναι αποκομμένες απο τις συνέπειες των καταστροφικών επενδύσεων σε ψευτοομόλογα αφού και στα καλάθια των δικών τους τοποθετήσεων έχει αυξηθεί η επικινδυνότητα.

Επιπλέον, οι Ελληνικές Τράπεζες έχουν δανείσει πολλούς κατασκευαστές δημιουργώντας τη δική τους Subprime αγορά λόγω του τεράστιου στοκ ακινήτων που έκτισαν προσμένοντας αγοραστές... που δεν έρχονται.

Η Ελληνική οικονομία διατήρησε την αναπτυξιακή της δυναμική μετά την καταστροφή του χρηματιστηρίου χάριν στα δημόσια έργα και την οικοδομική ανάπτυξη.

Σήμερα η πορεία αυτής της ανάπτυξης παρουσιάζει σημάδια αστάθειας που θα μπορούσαν εν ριπή οφθαλμού να μετατραπούν σε καταστροφική ύφεση.

Σε ένα τέτοιο κλίμα και με τέτοιους κινδύνους ο Έλληνας διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος μιλά για επικείμενο Πληθωρισμό και για αυξήσεις επιτοκίων.

Είναι να αναρωτιέται κανείς εάν πρόκειται για ανεξάρτητο Τραπεζίτη ή για θλιβερό εντολοδόχο πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Για το Video της Kesley Briggs

Kelsey Briggs lost her life before the age of three due to Child Abuse.Please watch/read her story and share it with others.It is a Tragic story but one that must be shared.Hopefully Kelsey's story will touch your heart and you will be willing to step up to the plate and help children who can't help themselves.For more information on how you can help make a difference,Please Visit:http://www.kelseyspurpose.orgPlease Read her story below...Kelsey Briggs was born in Oklahoma on December 28,2002 after her parents Lance Briggs and Raye Dawn Smith were divorced.Raye Dawn Smith started dating a man named Michael Lee Porter.The first reported incident of child abuse regarding Kelsey was made on Jan.17,2005,and many more were to follow.Raye Dawn Smith married Michael Lee Porter on April 18,2005.On May 3,2005 Kelsey was taken out of her home by OKDHS.May 4,2005 Kelsey was moved to her maternal Grandmother Gayla Smith.In mid June 2005,after months of documented abuse which included a broken collarbone,multiple abrasions,new bruises and faded bruises from head to toe,and two broken legs,the doctor said Kelsey's legs were spiral fractures,which means someone twisted her little legs forcefully.Three doctors with a combined 90 years experience saw Child Abuse in Kelsey's broken legs.There were numerous court hearings but after it all on June 15,2005 Judge Craig Key sent Kelsey back to her mom and stepfather.The judge said "Kelsey's abuser was unknown."She remained in state custody and was to be supervised by state agencies.Her biological father Lance Briggs was in Iraq fighting for our country while his little girl Kelsey was here fighting for her life.On October 11, 2005 she was murdered apparantly by her Stepfather Micheal Lee Porter but that is up for debate.Raye Dawn and Michael Porter were the only ones with Kelsey the afternoon she died.The cause of death was blunt force trauma to the abdomen,it was ruled a Homicide.Kelsey Briggs died just days before her father was to return from Iraq.Two weeks later Porter was arrested on first degee murder.Her mother was later charged with two felonies of Child Neglect and Enabling Child Abuse.In April of 2006 Kelsey's body was exhumed for a second autopsy where sexual abuse was documented.Not only was this child brutally beaten over a 9 month period she was also sexually assaulted.The Stepfather's charges were amended to add the sexual abuse. Porter and Smith divorced after Kelsey's death.On February 2, 2007 a plea negotiation was entered and approved by the paternal family.The stepfather plead guilty to a reduced charge of Enabling Child Abuse and received 30 years in prison.He has no possibility of parole for 25.5 years. Kelsey's mother Raye Dawn Smith went on trial July 9, 2007.She has since been found guilty of enabling child abuse,she will serve 27 years in prison.Without the possibility of parole for 23 years.The court says she knew or should have known about Kelsey's abuse. Alot of people failed Kelsey.Remember her story the next time you think a child is being abused.Please report it,if you don't, that child may suffer the same fate as Kelsey.Please don't let that happen.A new law has been named for Kelsey in Oklahoma to prevent this type of failure in the Oklahoma State System.Kelsey's Grandmother Kathie Briggs runs a site in Kelsey's Honor,You can find it at http://www.kelseyspurpose.orgThey are doing alot of good things to help abused children.It is free to join,you can find more info there.Thank you for your time and God Bless You.Song:"Somewhere over the Rainbow"- Eva Cassidy (less)

Περί Πίστεως...

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.


Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: Ο... Θεός....
Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ..: Μάλιστα.
Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ..: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;
Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.
Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος.. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι ο άνθρωπος εξελίχτηκε από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτοκόλλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN...

Επικοινωνώ, άρα υπάρχω...

Στη χώρα μας, έχουμε συνηθίσει να λεμε ότι «...αυτό είναι για τους νέους και εγώ οτι είχα μάθω, να κάνω ή να προσφέρω το έκανα...»

Ταυτόχρονα σπεύδουμε να διαμαρτυρηθούμε, κάθε φορά που η κυβέρνηση σκέπτεται να αλλάξει το υφιστάμενο ασφαλιστικό πλαίσιο, διότι θεωρούμε κεκτημένα αυτά που διαμορφώθηκαν 50 και πλέον χρόνια πριν, με άλλα κοινωνικά και πληθυσμιακά δεδομένα, όταν η Ελλάδα είχε κατά μέσον όρο πενταμελείς οικογένειες, άρα πολλούς περισσότερους έτοιμους να δουλέψουν έναντι των συνταξιούχων, ενω το προσδοκώμενο όριο ζωής ήταν κατά 10 χρόνια μικρότερο του σημερινού...

Η ζωή όμως αλλάζει με ταχύτητα χάρη στην τεχνολογία είτε με τρόπο απόλυτα διακριτό όπως συμβαίνει στην πληροφορική, είτε με λιγότερο διακριτό όπως στην Ιατρική και στην Βιολογία.

Ο αλλαγές αυτές μας αναγκάζουν να είμαστε προσαρμόσιμοι ενώ η ηλικία παύει πλέον να είναι φραγμός για ορισμένες τουλάχιστον δραστηριότητες όπως αυτή που σήμερα έγινε εφικτή χάριν της τεχνολογίας του διαδικτύου.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα ατόμου που είδε διαφορετικά τη ζωή και έγινε πραγματικός φάρος αισιοδοξίας για όλο τον κόσμο, είναι η 95χρονη Ισπανίδα Μαρία Αμελία Λοπέζ που γνώρισε το διαδίκτυο μόλις πριν απο ένα χρόνο και έκτοτε κόλλησε με την τεχνολογία.

Έστησε σε ελάχιστο χρόνο το δικό της Blog και απέκτησε ένα τεράστιο κοινό που την θαυμάζει και την αγαπά.

Η Μαρία Αμελία Λοπέζ ξεκίνησε ως blogger στις 23 Δεκεμβρίου του 2006 και σήμερα έχει περισσότερους απο 65.000 επισκέπτες απο όλο τον κόσμο.

Το Blog για την 95χρονη Λοπέζ είναι ένα καταπληκτικό ημερολόγιο αναμνήσεων μέσα απο το οποίο έχει πολλά να πει απο τότε που γνώρισε τον κόσμο λίγο πριν απο τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, απο τον Ισπανικό εμφύλιο ή αργότερα απο την διδακτατορία του Φράνκο,

Ανάμεσα στα μηνύματα που έχει λάβει βρίσκεται και αυτό του Ισπανού Πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεζ Θαπατέρο που της δίνει συγχαρητήρια για το μήνυμα αισιοδοξίας που περνά μεσω του blog της.

Η Μαρία Αμελία Λοπέζ, βρίσκει στο διαδίκτυο μια πλατφόρμα επικοινωνίας μέσω της οποίας ανταλλάσσει απόψεις και εμπειρίες με άτομα απο όλο τον κόσμο για θέματα που αφορούν την υγεία, την μοναξιά και την ψυχική διάθεση ενός ηλικιωμένου και έτσι έπαυσε να αισθάνεται μόνη...

Στο blog της υπάρχουν κείμενα ακόμα και στα ελληνικά που δίνουν κουράγιο σε πάρα πολλούς και βάζουν σε σκέψεις τους υπόλοιπους για το οτι όσο ζούμε θα πρέπει να μαθαίνουμε, να σκεπτόμαστε και να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας...

Ο Αλ και ο Αλ...

Θα μπορούσε κανείς διαβάζοντας τις πρόσφατες ανακοινώσεις και συνεντεύξεις του κυρίου Αλογοσκούφη και του κυρίου Αλαβάνου (Ο Αλ και ο Αλ) να ισχυρισθεί ότι «ο καθένας τον χαβά του και η Ελλάδα τάβλα...»

Ο κύριος Αλογοσκούφης, εκφραζόμενος με οράματα που επιμένει να παραθέτει ως έργα και ημέρες της κυβέρνησής του, προσπαθεί μάταια να μας γεμίσει με αισιοδοξία για εκείνα που αυτός βλέπει αλλά εμείς δυστυχώς στερούμενοι του χαρίσματος της φωτίσεως δεν μπορούμε να διακρίνουμε...

Δεν αντιλέγει κανείς οτι οι αλχημείες της δημιουργικής λογιστικής της κυβέρνησης Σημίτη έχουν περιορισθεί ενω έχει παρατηρηθεί μια τεχνική βελτίωση των χρηματοοικονομικών δεδομένων της χώρας που όμως αδυνατεί να αισθανθεί ο λαός.

Εκείνο όμως που κάνει την κατάσταση σχεδόν δραματική είναι το χάσμα μεταξύ του κυβερνητικού λόγου και της προσδοκίας του καθημερινού άνθρώπου για το μέλλον, το δικό του μέλλον και των παιδιών του.

Σε αυτό ο κύριος Αλογοσκούφης δεν έχει τίποτα να απαντήσει, κανένα πειστικό επιχείρημα να αντιτείνει, καμία μαζική επιχειρηματική πρωτοβουλία να προσφέρει που θα βγάλει το καράβι της ανάπτυξης απο το λιμάνι της απραξίας και θα το φέρει στην Ελλάδα της Τεχνολογικής υπεροχής και της ουσιαστικής παιδείας, στην Ελλάδα των νέων με προοπτική και των ηλικιωμένων με αισθήματα ανακούφισης γιαυτό που αφήνουν.

Λεει ο κύριος Αλογοσκούφης ότι η ανάπτυξη προέρχεται απο την εξωστρέφεια... Ναι αυτό είναι πανκοίνως γνωστό αλλά ως κανόνας ενω εδώ ζητάμε την εφαρμογή.

Αναφέρεται στη ανάπτυξη του 4% αλλά όλοι γνωρίζουν ότι αυτή προέρχεται απο τα μεγάλα δημόσια έργα ενώ οι επιχειρήσεις δεν ανακάμπτουν πλην ελαχίστων αφού προηγουμένως έχουν δει τον χάρο με τα μάτια τους... Η ανεργία των νέων είναι υψηλή και των μεσήλικων εξωπραγματική... Οι χιλιάδες σύμβουλοι κυνηγώντας ανύπαρκτους πελάτες αλληκτυπιώνται μεταξύ τους μήπως γίνει ο ένας πελάτης του άλλου και ξεχάσουν στην έξαψη της προσμονής την ένδειά τους.

Λέει ο κύριος Αλογοσκούφης οτι οι επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας είναι συνυφασμένες με την ανάπτυξη των Ελληνικών Τραπεζών ενω οι τράπεζες είναι γνωστό οτι λειτουργούν ως προσωρινός μοχλός που αργότερα χαλιναγωγεί ή και απαγορεύει την περαιτέρω ανάπτυξη. Τα ασύδοτα κέρδη των Ελληνικών Τραπεζών το αποδεικνύουν προσβάλλοντας την αισθητική και του πλέον φιλελεύθερου οικονομολόγου.

Ισχυρίζεται ο κύριος Αλογοσκούφης οτι η Ελλάδα μετατρέπεται σε οικονομικό κέντρο αλλά αυτό γίνεται παρά την θέληση της Ελληνικής Κυβέρνησης... Τα κεφάλαια των Κινέζων για την εξαγορά Ελληνικών λιμανιών έρχονται εν μέσω κυβερνητικών παλινωδιών και αντιδράσεων ενω εκείνα των Αράβων μόνο την έχθρα του κυβερνητικού μηχανισμού έχουν επιφέρει χάριν μιάς κακώς εννοούμενης φιλολαϊκής πολιτικής.

Λεει ο κύριος Αλογοσκούφης οτι χιλιάδες Ελληνικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται ως εξαγωγείς Ελληνικών προϊόντων ενώ το Ευρώ βρίσκεται σε δυσθεόρατα ύψη και οι εμπορικοί ανταγωνιστές μας εκτός Ευρώ... Μα είναι δυνατόν;

Θεωρεί ο κύριος Αλογοσκούφης οτι θα πάρουμε 13 δις δολάρια απο την Τέταρτη Προγραμματιστική Περίοδο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας αλλά δεν λέει ταυτόχρονα οτι αυτά είναι λιγότερα απο εκείνα του 3ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και προορίζονται μόνο για έρευνα και ουσιαστική εκπαίδευση, τομείς στους οποίους χωλαίνουμε δραματικά για να μπορέσουμε να τα απορροφήσουμε και μάλιστα στην Ελληνική επαρχία που κακόμαθε στις εύκολες, άνευ αποδείξεων, παροχές των προηγούμενων προγραμμάτων.

Αγνοεί ο κύριος Αλογοσκούφης οτι η μέχρι τώρα προωθούμενη επιχορηγία των Ελληνικών ΜΜΕ στηρίζεται σε υποσχετικές για δάνεια απο Τράπεζες που έτσι λυμαίνονται ακόμα περισσότερο τον μόχθο του απλού Έλληνα πλουτίζοντας εις βάρος του και αδιαφορώντας για τους κινδύνους που κτίζουν στην ίδια τους την μελλοντική υπόσταση. Μπορεί στην Ελλάδα η Sub Prime αγορά να μην ξεκίνησε απο απερίσκεπτες χρηματοδοτήσεις ακινήτων αλλα κανείς δεν αποκλείει το ξεκίνημά της απο απερίσκεπτες χρηματοδοτήσεις ΜΜΕ χάριν μιας ανάπτυξης που τελικά ούτε οι χρηματοδοτούμενοι δεν είναι βέβαιοι οτι θέλουν.

Απο αυτή την εξωπραγματική στάση του κυρίου Αλογοσκούφη πέφτουμε στον λάκκο μίας ακόμα εξωπραγματικότερης στάσης του κυρίου Αλαβάνου.

Ο κύριος Αλαβάνος με το θάρρος ή και το θράσος της τελευταίας εκλογικής επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ, θεώρησε οτι είναι σε θέση να μιλήσει για μια ρεαλιστική πολιτική που θα ωφελήσει όλους τους Ελληνες...

Ξεκινά λοιπόν την καμπάνια του κτυπώντας τον δικομματισμό... λες και αν αποκτήσουμε πολυκομματισμό, που ήδη έχουμε, θα έλθει η φώτιση και θα δούμε μέσα απο τον αγώνα της συναλλαγής των κομματαρχών το τι πραγματικά συμφέρει τον Λαό.

Λεει ο κύριος Αλαβάνος οτι δικαιώνεται η προεκλογική του εκστρατεία αλλά δεν μας λέει πως διοτι προεκλογικά αντι να δείξει την ευαισθησία του μετακομίζοντας στις πυρόπληκτες περιοχές, προτίμησε τα ανακαινισμένα γραφεία της Κουμουνδούρου για να κάνει κριτική στο «αλαλούμ» της δεξιάς που έστω απρογραμμάτιστα αμυνόταν στον ανεύθυνο πολιτικαντισμό της αριστεράς ενω ταυτόχρονα πολεμούσε τον κακό της εαυτό στις πυρόπληκτες περιοχές.

Μας μιλά ο κύριος Αλαβάνος για την ακρίβεια λες και η άνοδος των τιμών του πετρελαίου που την προκαλεί είναι κυβερνητικής ευθύνης ή οτι μπορούσε αυτός να την προβλέψει ενω η κυβέρνηση οχι... Ασφαλώς ατονεί η μνήμη του στις παλαιοκομματικές θέσεις της αριστεράς περί «ΕΟΚ και Νάτο...» Αν η Ελλάδα δεν είχε σήμερα το ισχυρό Ευρώ πως θα αντέτασσε την οποιαδήποτε προοπτική ευημερίας σε μία παρασιτικά αναπτυσσόμενη «ελέω εισαγωγών» οικονομία με τις σημερινές τιμές του πετρελαίου;

Μας αναφέρει ο κύριος Αλαβάνος το πρόβλημα της υποχρηματοδοτούμενης παιδείας αλλά δε μας λέει πως θα βρεθούν τα χρήματα για να αυξηθεί η χρηματοδότησή της. Εάν μάλιστα κάποιος του αναφέρει οτι τα πανεπιστήμια πρέπει να βγουν στη γύρα για να μαζέψουν χορηγίες ή να προσφέρουν υπηρεσίες σε ιδιωτικές εταιρείες, όπως σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο, θα διαρρήξει τα ιμάτια του με φρίκη για τον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα αυτών των προτάσεων. Θα αγνοήσει μέσα απο την τυφλότητα του δογματισμού του ότι αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα στην Κίνα, στην Ινδία και σε κάθε αναπτυσσόμενη χώρα που σέβεται τον εαυτό της.

Μας λεει ο κύριος Αλαβάνος για συνέδρια και ενισχυτικές αποφάσεις που θα προκύψουν απο αυτά αλλα δεν μας λεει οτι τα συνέδρια δεν φέρνου ανάπτυξη.... Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη απο συνέδρια αλλά απο παραγωγικές ιδέες και ευέλικτα συστήματα που θα οδηγήσουν στην πραγμάτωσή τους. Ανάπτυξη με ξαναμοίρασα μια φτωχικής πίτας δεν φέρνει ανάπτυξη παρά μια διαφορετική μερίδα πτωχών να περνά σε κατάσταση πραγματικής ένδειας.

Ο κύριος Αλαβάνος δεν κάνει προτάσεις που θα λύσουν προβλήματα και θα φέρουν ανάπτυξη... Αντίθετα εκφράζει λόγο φιλολαϊκίζοντα και κατά βάση ανεύθυνο που θα του εξασφαλίσει ρόλο δήθεν αντιπολιτευτή σε ένα κοινοβούλιο που σφύζει απο υποκρισία.

Ο κύριος Αλαβάνος επιδιώκει την δημιουργία εντυπώσεων ενάντια στην κακιά δεξιά και στο κάκιστο, δει δεξιό, ΠΑΣΟΚ...

Συμπερασματικά «τι Αλ τι Αλ;» ίδια γεύση…

Μήπως το συγκοινωνιακό είναι πολεοδομικό;

Διαβάζοντας το τελευταίο και πολυ ενδιαφέρον τεύχος του Βήματος Ιδεών αποφάσισα να στείλω μερικές σκέψεις μου συμμετέχοντας έτσι στον γενικό προβληματισμό.

Το μέγεθος του συγκοινωνιακού προβλήματος και οι δυνατότητες απεγκλωβισμού.

Με πολυ ενδιαφέρον διάβασα το αφιέρωμα του Βήματος Ιδεών για το συγκοινωνιακό πρόβλημα των μεγάλων Ελληνικών πόλεων.

Η ανάγνωση όμως των απόψεων των ειδικών, δημιούργησε σειρά εύλογων ερωτημάτων ενω ταυτόχρονα απεκάλυψε την ρίζα του προβλήματος.

Στο αφιέρωμα σας οι κύριοι καθηγηταί και οι λοιποί συγκοινωνιολόγοι και πολεοδόμοι, αναλώθηκαν σε διαπιστώσεις για την οδηγική κουλτούρα και την γενικότερη συμπεριφορά των Ελλήνων σε σχέση με το αυτοκίνητο και την πόλη που επί δεκαετίες παρέμειναν σε τριτοκοσμικό επίπεδο...

Με άλλα λόγια εστίασαν στο αυτοκίνητο και σε ότι συνεπάγεται η χρήση του ως εάν η ισχύουσα νοοτροπία στην διαμόρφωση των πόλεων μας να είναι ανεξάρτητη της χρήσης του αυτοκινήτου που στο κάτω-κάτω αποτελεί ένα άμοιρο ευθύνης (ουδέτερο) μέσο μεταφοράς.

Κατηγορούν επομένως το ΙΧ και τους χρήστες του αλλα εθελοτυφλούν για το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται το αυτοκίνητο αλλά και για το οτι το ουδέτερο αυτοκίνητο το οδηγούν κάθε άλλο παρά ουδέτεροι κάτοικοι πόλεων που ταυτόχρονα παραπονούνται για την κόλαση που δημιουργεί η χρήση του.

Για να αντιμετωπίσουμε αυτό το παράδοξο των κατοίκων ενάντια στους οδηγούς που είναι οι ίδιοι οι κάτοικοι, θα πρέπει να ξεφύγουμε απο την περιοριστική αντίληψη του τι θα κάνουμε με τους οδηγούς και να επεκταθούμε στο τι θα κάνουμε για τις πόλεις μας.

Μια πολιτική με αυτό τον προσανατολισμό είναι ιδιαίτερα φιλόδοξη αλλά και μονόδρομος εάν επιζητούνται πραγματικά αποτελέσματα.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα πλάνο προτεραιοτήτων που να προσδιορίζει τις άμεσες αλλά και τις λιγότερο άμεσες ενέργειες σε ικανοποιητικό για την αναδιαμόρφωση των πόλεων βάθος χρόνου.

Ξεκινώντας απο τα βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα έργα και καταλήγοντας στα μακροπρόθεσμα δεν θα πρέπει να στοχεύσουμε σε μια σειριακή αλλά παράλληλη εκτέλεσή τους αγνοώντας οτι ορισμένα απο αυτά θα απαιτήσουν πολλές δεκαετίες για να ολοκληρωθούν.

Τα βραχυπρόθεσμου ορίζοντα έργα θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως ημίμετρα διότι δεν θα λύνουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα αλλά θα το ανακουφίζουν, κάτι π.χ. σαν τον δακτύλιο του χθες...

Μερικά απο τα ημίμετρα που θα έφερναν άμεσα αποτελέσματα είναι:

Απαγόρευση, μέσω διοδίων, εισόδου των ΙΧ στα κέντρα των πόλεων (ημίμετρο με μέτρια επίδοση στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, αλλα αφού φέραμε την αθλιότητα στην πόρτα μας θα πρέπει να την σταματήσουμε εκεί πριν μπει στα σπίτια μας)

Βελτίωση της ρύθμισης των σηματοδοτών που θα παρακολουθούνται κεντρικά ώστε να αλλάζουν οι προτεραιότητες λειτουργίας τους βάσει της διαμορφούμενης κατάστασης (Ημίμετρο διότι παρά την χρήση υπολογιστικών συστημάτων η βελτίωση που μπορεί να επιτευχθεί είναι ασήμαντη στα όρια κορεσμού της κυκλοφορίας) .

Διαμόρφωση πολλών νέων θέσεων στάθμευσης με χρηματοδότηση απο διάφορα κοινοτικά και αυτοχρηματοδοτούμενα προγράμματα (Ημίμετρο διότι η αύξηση των θέσεων στάθμευσης δεν μειώνει απαραίτητα το κυκλοφοριακό κομφούζιο ενω μπορεί και να το χειροτερέψει σε ώρες αιχμής).

Απαγόρευση της στάθμευσης, χωρίς καμία επιτρεπόμενη δικαιολογία, σε κεντρικές και εμπορικές αρτηρίες. (Ημίμετρο διότι κάπου θα πρέπει να σταθμεύσουν τα συγκεκριμένα ΙΧ. Αποτελεσματικότερο εάν οι θέσεις στάθμευσης γίνουν πολλές περισσότερες και οι χρεώσεις λογικές)

Απομάκρυνση όλων των υπηρεσιών απο το κέντρο της πόλης και μεταφορά τους σε κομβικά σημεία που εξυπηρετούνται απο το μετρό, τον προαστιακό και βασικές οδικές αρτηρίες (Ημίμετρο διότι μεταφέρει το κυκλοφοριακό κομφούζιο, έστω μειωμένης έντασης, σε αλλα σημεία των πόλεων).

Μερικά απο τα μέτρα του αύριο που ξεκινούν σήμερα

Ουσιαστική επέκταση του Μετρό προ όλους του άξονες που εξυπηρετούν επεκτάσεις και συσπειρώσεις οικιστικής ανάπτυξης στις πόλεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Δημιουργία νέου τύπου υπέργειων μεταφορών (Υπέργειο Τραμ)

Δημιουργία νέων επεκτάσεων οδικών αξόνων όπως η Αττική Οδός αλλά βυθισμένων ώστε οι διαμορφούμενες επιφάνειες να καλύπτουν ζωτικές κοινωνικές ανάγκες των τοπικών Δήμων.

Μερικά απο τα μέτρα του μεθαύριο που ξεκινούν σήμερα

Επέκταση των πόλεων (του πολεοδομικού σχεδίου) σε ζώνες που θα εξυπηρετούνται με ταχύτητα λόγω προσχεδιασμένης προσβασιμότητας στα ΜΜΜ

Δημιουργία νέου συστήματος αντιπαροχής που θα αντικαθιστά ολόκληρα τετράγωνα με νέα κτίρια διαμορφωμένα σε ύψος με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται σημαντικοί χώροι, μεγαλύτεροι του 1/2 της σημερινής κάλυψης. Το σύστημα αυτής της αντιπαροχής θα επιστρέφει στους σημερινούς ιδιοκτήτες κατοικήσιμους χώρους αντίστοιχους με το σημερινό εμβαδόν αλλα με μορφή και ποιότητα κατασκευής σύμφωνη με τις σημερινές περιβαλλοντολογικές επιταγές και πολλές υπόγειες χρήσεις, ακόμα και καταστήματα, που θα αυξάνουν δραματικά τα κίνητρα υιοθέτησης του συστήματος.

Διαφύλαξη παλαιών τμημάτων των πόλεων και χαρακτηριστικών αρχιτεκτονημάτων, ενδεικτικών της πολιτισμικής και της ιστορικής συνέχειας των πόλεων, ως ζωντανών μουσείων. Τα τμήματα αυτά είτε θα συγκεντρώνουν την πολιτιστική έκφραση των κατοίκων είτε θα ικανοποιούν την ανάγκη τους να ζουν σε αρμονία με τις οικιστικές εκφράσεις του παρελθόντος.

Μερικά συμπληρωματικά αλλά αναγκαία μέτρα

Τα μέτρα αυτά θα ολοκληρώνουν την συνολική προσπάθεια διαμόρφωσης μιάς νέας κοινωνίας πολιτών με διαφορετική οδηγική και περιβαλλοντική συνείδηση.

Μαθήματα οδηγικής συμπεριφοράς απο το νηπιαγωγείο σε συνδυασμό με το μάθημα του περιβάλλοντος. Τα μαθήματα θα είναι ουσιαστικά και θα περιλαμβάνουν πρακτική και εξετάσεις που θα διαμορφώνουν τον βαθμό ακόμα και της αποφοίτησης απο πανεπιστημιακές σχολές και οπωσδήποτε αυτόν του λυκείου.

Συνεχή επιβράβευση όσων χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ με ένα συνδυασμό ισχυρών κινήτρων και πράξεων ανταποδοτικότητας. π.χ όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται τα ΜΜΕ τόσο οικονομικότερη να γίνεται η χρήση τους.

Συγκρίσεις και αντιθέσεις

Στην Ελλάδα αλληθωρίζουμε δεξιά και αριστερά διότι δεν μας αρέσει να βλέπουμε ίσια το πρόβλημα και να το αντιμετωπίζουμε με αποτελεσματικότητα.

Στη Καλιφόρνια η φωτιά έκαψε περίπου όση έκταση και στην Ελλάδα και ακόμα περισσότερα σπίτια πολυ μεγαλύτερης αξίας.

Σε απόλυτα νούμερα οι καταστροφές εκεί ήταν πολυ μεγαλύτερες απο τις δικές μας αλλά τηρουμένων των αναλογιών ίδιας περίπου κλίμακας.

Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, ο πασίγνωστός πρώην Κινηματογραφικός Αστέρας και Ράμπο, Αρνολδ Σβαρτζενέγκερ, ήταν παρόν σε κάθε μέτωπο της φωτιάς, δίπλα στους πυροσβέστες, στους πολιτοφύλακες και στους εθνοφρουρούς που μάζεψε απο τα σύνορα του Μεξικού χωρίς δεύτερη σκέψη, στα πλαίσια μιάς μαζικής κινητοποίησης,.

Παρά τους ισχυρούς ανέμους, ασυνήθιστους για τα Ελληνικά δεδομένα, οι μονάδες καταστολής και μέριμνας δεν λύγισαν αλλα πάλεψαν και αντιστάθηκαν με σύστημα και μέθοδο που αποδεικνύει την σημασία της διοικητικής αποτελεσματικότητας σε κάθε μάχη σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες.

Οι φωτιές παρά ταύτα έκαναν τεραστία καταστροφή.

Ο συντονιστής και αρχηγός της προσπάθειας, ο Κυβερνήτης Αρνολδ Σβαρτζενέγκερ παρά την αμφιλεγόμενη προσωπικότητά του, οχι μόνο δεν επικρίθηκε αλλά πήρε τα εύσημα όλων απο κάθε πολική θέση και σκοπιά.

Ο συντονιστής της υπερπροσπάθειας που καταβλήθηκε στη Νότια Καλιφόρνια, δεν αντιμετώπισε επικρίσεις διότι προτίμησε τον συγχρονισμό του τεράστιου πολιτειακού και εθελοντικού μηχανισμού που κινητοποίησε απο την παραθυρολαγνεία των καναλιών.

Αυτό αποτελεί μάθημα κοινωνικής συμπεριφοράς και κρατικής αποτελεσματικότητας για τους ιθύνοντες στην Ελλάδα.

Ακόμα ηχούν στα αυτά μας οι Αλαβανέζικες επικρίσεις περί του τύπου ενδυμασίας του Πρωθυπουργού, οταν προήδρεψε συντονιστικής σύσκεψης αλλά και οι λοιπές βερμπαλιστικές κορώνες της αριστεράς ενω απουσίαζε παντελώς η δική της συνεισφορά στην μάχη, δίπλα στους πυροσβέστες και στους πυρόπληκτους. Ισως οι «δυναμικές» συντονιστικές των κομμάτων της αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, που έλαμπαν άλλοτε στα φεστιβάλ των νεολαιών τους, να θεώρησαν οτι τα συνέδρια και οι πολύχρωμες σημαίες είναι αποτελεσματικότεροι τρόποι για την αντιμετώπιση των καταστροφών.

Η ΝΔ έχασε πολλούς ψήφους διότι σε αντίθεση με τον Σβαρτζενέγκερ, έναν άνθρωπο για τον οποίο η Ελληνική ελίτ των γραμμάτων και της συντήρησης εκφράζει μόνο επικρίσεις ενω η αριστερά αποστρέφεται μετά βδελυγμίας, δεν λειτούργησε αποτελεσματικά και δεν συγκίνησε, με την παρουσία της στα μέτωπα της φωτιάς, τον Ελληνικό λαό.

Ο υπερδεξιός όμως Αυστριακός, που απο την ηλικία των 20 ετών είχε όνειρο να κατακτήσει τον κόσμο, πράγμα που υλοποίησε σε μεγάλο βαθμό ως Ρεμπουπλικάνος κυβερνήτης της μεγαλύτερης πολιτείας των ΗΠΑ, (θα γινόταν εύκολα και πρόεδρος των ΗΠΑ εάν δεν το απαγόρευε το Αμερικανικό σύνταγμα) δίνει μαθήματα κρατικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής ευαισθησίας σε όλους ανεξαρτήτως πολιτικής θέσης και ιδεολογίας.

Ηγείται ταυτόχρονα της ουσιαστικότερης προσπάθειας στις ΗΠΑ για την προστασία του περιβάλλοντος και είναι ο μόνος που πιέζει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να αλλάξει πολιτική υπέρ του περιβάλλοντος.

Θέλουμε και στην Ελλάδα πολιτικούς που το χαρακτηριστικό τους να είναι η αποτελεσματικότητα αντι του άκαρπου πολιτικού λόγου.

Θέλουμε και εδώ ανθρώπους της πράξης, ανθρώπους που θα είναι με τον λαό στις στιγμές κρίσεις, ανθρώπους που δεν θα διυλίζουν τον κώνωπα με την συνταγματική αθρολαγνεία αλλά θα ασχολούνται με το πως θα αυξήσουν τις θέσεις εργασίας και την ποιότητα των σπουδών στην Ελλάδα.

Πολυ σύντομα το 2010, θα αποκλεισθούμε απο τις ευρωπαϊκές χώρες λόγω μη ισοτιμίας των διπλωμάτων των Ελληνικών πανεπιστημίων ενω οι ξένοι απόφοιτοι θα έρχονται ανενόχλητοι να δουλέψουν στην Ελλάδα.

Τότε άραγε τι θα έχει να πει η Αριστερά αλλά και οι παλαιοκομματικές σέκτες των δυο κομμάτων εξουσίας;

Φαίνεται οτι οι καταστροφές αποτελούν αφορμή για κρίση και αξιολόγηση όσων θέλουν να μας εκπροσωπούν .

Ας δουλέψουμε λοιπόν για να βρεθούν οι αξιότεροι μεταξύ μας και αν δεν βρεθούν ας κοιτάξουμε αλλού όπως έκαναν οι Καλιφορνέζοι με τον Σβαρτζενέγκερ και πέτυχαν.

Λαθροθηρία και περιβάλλον

Κύριοι του παρατηρητηρίου του ΣΚΑΙ,

με εκπλήσσει η αναλγησία και η αδιαφορία των πολιτικών υπέρ των άθλιων κυνηγετικών εγκλημάτων (λαθροθηρίας).

Είναι κωμικό να μιλάμε για περιβάλλον και να σκοτώνουμε τα ελάφια με δικαιολογίες του τύπου: το κυνήγι είναι νόμιμο, η εποχή είναι η επιτρεπομένη και η περιοχή είναι εκτός ορίων απαγόρευσης.

Αυτές οι ανοησίες που βέβαια κάποιος «πονηρός» νομοθέτης δημιούργησε χωρίς να έχει την παραμικρή περιβαλλοντική συνείδηση πρέπει να αλλάξουν ενώ το θέμα δεν μπορεί να επαφίεται σε οποιαδήποτε νομοθεσία του παρελθόντος.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι νόμοι στην Ελλάδα, σε πολλά θέματα, χρήζουν εκσυγχρονισμού... διοτι είναι ασύμβατοι με τα δεδομένα της εποχής και την περιβαλλοντολογική συνείδηση που παλαιότερα δεν είχαμε αφού εγκαταλείπαμε τα χωριά μας για να έλθουμε να ζήσουμε στις απο τότε άθλιες πόλεις μας.

Το ότι δεν αλλάζουν οι νόμοι δεν σημαίνει οτι πρέπει να πιπιλίζουμε την καραμέλα της νομιμότητας πίσω απο την οποία κρύβεται η ασυνειδησία πολλών συμπολιτών μας.

Τα καταστήματα που σερβίρουν κυνήγι ελέγχονται σχετικά εύκολα και το κυνήγι όπως και κάθε κρέας πρέπει να έχει προέλευση που όταν δεν αποδεικνύεται συνεπάγεται σύλληψη του καταστηματάρχη και πληρωμή προστίμου πολλαπλάσιου ύψους της αξίας του θηράματος...

Ας αφήσουμε λοιπόν τα τερτίπια των αστυνομικών αρχών που ως φαίνεται τα «κάνουν πλακάκια» με τους ντόπιους ταβερνιάρηδες «για το κρασάκι...» που λέει ο λαός.

Κύριοι, τα οσα λέγονται απο ορισμένους ανταποκριτές σας είναι συχνά παιδαριώδη από πλευράς διερεύνησης και πειστικότητας.

Το παρατηρητήριο δυστυχώς δεν λειτουργεί και το εκπληκτικό είναι οτι η δημοφιλής WWF έχει τα γραφεία της στην οδό Φιλελλήνων 26, στο Σύνταγμα..., αντι στα βουνά και στα λαγκάδια της πατρίδας μας...

Κανείς δεν χρειάζεται περιβαλλοντολογικές οργανώσεις σήμερα με γραφεία στα κέντρα των πόλεων και οι όποιες δικαιολογίες προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν φερετζέδες παραπλάνησης των αφελών χρηματοδοτών αυτών των οργανώσεων.

Δεν σας κάνει εντύπωση οτι οι οργανώσεις αυτές απουσιάζουν απο τοποθεσίες που θα συνεισέφεραν στην ενίσχυση του έργου τους.

Δεν σας προκαλεί το γεγονός οτι δεν βλέπετε τραπεζάκια με δυο τρεις ευχάριστους ανθρώπους, μέλη των οργανώσεων αυτών, να διαλαλούν την περιβαλλοντολογική τους συνείδηση... μέσω διάθεσης προϊόντων για την ενίσχυση του έργου τους και την εγγραφή μελών;

Στα εμπορικά κέντρα των πόλεών μας, τα Σάββατα της αγοραστικής κραιπάλης ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας μας, η προσπάθεια αυτή θα είχε εκπληκτικά αποτελέσματα...

Το ίδιο ισχύει και για το παρατηρητήριο... που θα μπορούσε κάλλιστα να εξελιχθεί σε έναν επιστημονικό περιβαλλοντολογικό φορέα με μόνιμη και εθελοντική επάνδρωση σε δασικά σπίτια όλο τον χρόνο... Εκεί θα εργάζονταν και τα μόνιμα (έμμισθα) μέλη της οργάνωσης συνεπικουρούμενα απο εθελοντές που θα μπορούσαν να κάνουν ακόμα και επιστημονικό έργο όπως αυτό που γίνεται μέσα στα πλοία της Greenpeace.

Δεν σας γεμίζει αγανάκτηση το ότι δεν υπάρχουν τέτοια σημεία (κέντρα), οχι στα βουνά της Πίνδου αλλά εδώ στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη κ.λπ.

Οι ξύλινες κατασκευές που θα τα συγκροτούσαν στα δάση (θα επιτρέπονταν σε ειδικά σημεία κατ εξαίρεση για ενημέρωση και ουσιαστική παρουσίαση του έργου των οργανώσεων στους τόπους του περιβαλλοντολογικού εγκλήματος...)

Που είναι λοιπόν αυτά τα γραφεία, που είναι αυτό το έργο εκεί στην φύση και οχι στα βρωμερά κέντρα των πόλεών μας με την σχιζοφρενική παρουσία των κατοίκων τους.

Να προσθέσω ότι οι δασοφύλακες έχουν την ευχέρεια, εάν έχουν τα μέσα..., (κιάλια, ασυρμάτους για επικοινωνία με συναδέλφους σε άλλα περάσματα του δάσους) να συλλαμβάνουν του λαθροθήρες... αλλα δυστυχώς δεν το θέλουν...

Όσο για τις οικογένειες που ζουν απο το κυνήγι, η θέση μου όπως και κάθε πολιτισμένου ανθρώπου είναι οχι απλά αδιάφορη αλλά επιπλέον και καταγγελτική.

Όπως δεν θα εξυπηρετούσα κανέναν εγκληματία και θα τον κατήγγειλα για το έγκλημά του έτσι δεν θα είχα κανένα οίκτο ή έλεος για τους λαθροθήρες... και τις οικογένειες που ζουν απο λαθροθηρία.

Εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί ας κάνουμε τουλάχιστον το παρατηρητήριο όργανο ουσιαστικής προστασίας της φύσης και οχι εργαλείο προβολής αλλότριων στόχων.

Περιβάλλον και τοπική κοινωνία.

Στη χώρα μας έχουμε καλλιεργήσει πολλές λανθασμένες θέσεις σε θέματα ζωτικής σημασίας και το περιβάλλον δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στις περυσινές δημοτικές εκλογές διάχυτη ήταν η άποψη οτι οι τοπικές εκλογές δεν έχουν κομματικό χαρακτήρα, εννοώντας εθνική υπόσταση, αλλά τοπικό και επομένως η επιλογή των υποψηφίων Δ.Σ. πρέπει να γίνεται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια απο εκείνα των βουλευτικών εκλογών.

Την αντίληψη αυτή όμως την συναντάμε και σε κοινωνίες με πολυ ισχυρότερο λόγο στην τοπική τους εκπροσώπηση.

Πριν 10 χρόνια συνέβη το ακόλουθο περιστατικό:

Ένας νεοεκλεγείς εκπρόσωπος της πολιτείας της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ, ο Ο’Νηλ, μιλούσε στο δημαρχείο της Βοστόνης, ενημερώνοντας τους κατοίκους για την ευχέρεια που τους προσέφερε η εκλογή του στο Αμερικανικό Κογκρέσο.

Ανέφερε μια σειρά απο θέματα κυβερνητικής δραστηριότητας σε τομείς κοινωνικής μέριμνας, εξοπλιστικών προγραμμάτων, πορείας της οικονομίας κ.λπ.

Μετά την συνάντηση μια ηλικιωμένη κυρία τον πλησίασε και του παραπονέθηκε για το οτι η συλλογή των απορριμμάτων στην γειτονιά της δεν γινόταν όσο συχνά θα έπρεπε... Ο Κύριος Ο’Νηλ της απάντησε τότε οτι το πρόβλημα της είναι τοπικού ενδιαφέροντος και θα πρέπει να καλέσει την επιτροπή καθαριότητας του Δήμου.

Η ηλικιωμένη κυρία τον κοίταξε με απορία και του είπε: A! δεν είχα αντιληφθεί ότι για το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να απευθυνθώ τόσο ψηλά στην ιεραρχία...!

Η εμπειρία αυτή έστρεψε αργότερα τον Ο’Νηλ σε υπέρμαχο της λογικής «Όλη η πολιτική είναι τοπική Πολιτική».

Πράγματι, εάν κοιτάξουμε με προσοχή, θα δούμε οτι οτιδήποτε σχετίζεται με το ανέφικτο της ζωής που κάνουμε ή με το ότι οι Πόλεις που ζούμε γίνονται σταδιακά μη βιώσιμες, ξεκινά απο την στάση μας στην τοπική κοινωνία..

Οταν μία πλατεία μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο, αυτό αφορά εμάς, τους κατοίκους της πόλης με την πλατεία, όταν ένα εργοστάσιο ρίχνει τα χημικά του απόβλητα στο τοπικό δάσος ή στον γνωστό σε όλους Ασωπό ποταμό, τότε το πρόβλημα αφορά την τοπική κοινότητα ή τον δήμο που έχει δικαιοδοσία στην συγκεκριμένη περιοχή.

Οταν ένα εργοστάσιο κλείνει αυτοί που επηρεάζονται περισσότερο απο την ανεργία ανήκουν στην τοπική κοινωνία.

Εάν οι τοπικές κοινωνίες είναι ανεπιτυχείς στο να διευθύνουν και να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα στις δραστηριότητες των μελών τους, καμία Κυβέρνηση δεν θα πετύχει το ίδιο σε εθνικό επίπεδο.

Έτσι εξηγείται οτι ο νυν υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς, κάλεσε τους τοπικούς άρχοντες να συζητήσουν μαζί του την τραγωδία της μόλυνσης του υπεδάφους απο την απόρριψη των βιομηχανικών λυμάτων στον Ασωπό ποταμό.

Έτσι εξηγείται οτι ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, δεν γνώριζε οτι υπήρχε πρόβλημα μόλυνσης του υπεδάφους απο την εποχή της Υφυπουργίας του στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Δεν το γνώριζε διοτι κανείς απο τους τοπικούς άρχοντες δεν ενδιαφέρθηκε να τον ενημερώσει...

Με αλλα λόγια, τα προβλήματα που μας αφορούν είναι αυτά ακριβώς που τελικά συγκεντρώνονται και συντονίζονται σε εθνικό επίπεδο διαμορφώνοντας την εθνική πολιτική.

Εάν η τοπική κοινωνία δεν φροντίσει τα του οίκου της, δεν θα δει προκοπή από κανένα ΥΠΕΧΩΔΕ, με ξεχωριστή ή οχι οντότητα για τις αρμοδιότητες του περιβάλλοντος.

Όμως τα θέματα για το περιβάλλον δεν περιορίζονται στην προστασία των δασών, στα ποσοστά εκπομπής CO2, στην επεξεργασία των λημμάτων ή στην διαχείριση των αστικών απορριμμάτων.

Η φροντίδα για το περιβάλλον περιλαμβάνει την φροντίδα για το κάθε δένδρο στην αυλή μας. Είναι αδιανόητο να φωνασκούμε εξασφαλίζοντας εντυπώσεις κομματικής πειθαρχίας σε θέματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας, ενώ αδιαφορούμε για το δένδρο που τσαλαπατήσαμε με το δικό μας 4Χ4 στη δική μας γειτονιά...

Είναι δική μας ευθύνη, να βομβαρδίζουμε την δημοτική αρχή με αιτήματα υπέρ της βελτίωσης της ζωής μας με περισσότερο, συστηματικότερο και βιώσιμο πράσινο αντι αιτημάτων κοπής δένδρων ή αύξησης του συντελεστή δόμησης.

Είναι δική μας ευθύνη να μη πέφτουμε θύματα των ίδιων των ψευδαισθήσεων μας για το οτι το πράσινο του γείτονα θα είναι πάντα εκεί να καλύπτει την δική μας απρονοησία.

Είναι δική μας ευθύνη να ελέγχουμε την δημοτική αρχή και τους εκπροσώπους που στείλαμε σε αυτήν ώστε να μη παρουσιάζει την εικόνα μίας άνυδρης, χωρίς φαντασία και δημιουργικότητα ομάδας επαγγελματιών της εξουσίας.

Είναι δική μας ευθύνη το έργο που σήμερα «φροντίζουν» για εμάς χωρίς εμάς οι δημοτικοί μας εκπρόσωποι, να το φέρουμε στα μέτρα μας και στις ανάγκες μας...

Είμαστε εμείς, όλοι μας, που θα τους πούμε οτι δεν τους εκλέξαμε για τον δικό τους βιοπορισμό, άμεσο ή έμμεσο, αλλά για να μας εξυπηρετούν στις κοινές μας επιδιώξεις για ένα καλλίτερο αύριο.

Όσο η ελληνική τοπική εξουσία ευρίσκεται μακριά απο την λογική της άμεσης εκπροσώπησης, και όσο οι τοπικοί δημοτικοί άρχοντες συγχέουν τους μηχανισμούς της άμεσης εκπροσώπησης με εκείνους της αριστερότροπης συνέργιας, τόσο η χώρα μας θα παραμένει οπισθοδρομική παρά τους κυβερνητικούς εκσυγχρονισμούς.

Οι δημότες της Κηφισιάς παραπονούνται εύλογα για τα δάση που δεν περιβάλουν ποια την πόλη τους, για την αθλιότητα της κεντρικής και ιστορικής πλατείας πλατάνου, για τις ημικατεστραμένες δενδροστοιχίες, για το αδιάβατο των φθαρμένων και άθλιων πεζοδρομίων, για το οτι ο Δήμαρχος είναι ανεπαρκής και άφαντος απο πράξεις και ενέργειες που θα έκαναν τον τόπο ομορφότερο, ανθρωπινότερο, πολιτισμένο.

Οι ίδιοι κάτοικοι όμως καθημερινά παρκάρουν τα δικά τους ΙΧ όπου τους βολεύει, αδιαφορώντας για τις ανάγκες πρόσβασης των ΑΜΕΑ, αφήνουν τα περιττώματα των σκύλων τους στα πεζοδρόμια και στις εξόδους των γειτόνων τους, αδιαφορούν και κακοποιούν συνειδητά το πράσινο της πόλης, συχνά διότι κρύβει την βιτρίνα του καταστήματός τους, ενοχλούνται απο τις αυξήσεις των δημοτικών τελών, ως εάν ο Δήμαρχος να είχε την διάθεση κάποιου μαγικού ταμείου και επιμένουν να διορίζουν τα «σπλάχνα» τους στην Δημαρχία με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο.

Ναι είναι αλήθεια οτι στην Κηφισιά δεν είχαμε επί σειρά ετών λαμπρούς δημάρχους, δημάρχους που να προκαλούν τον σεβασμό, δημάρχους που να εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Μήπως όμως αυτοί που τελικά εκλέγουμε είναι η προέκταση της δικής μας ανεπάρκειας και καθρέπτης της δικής μας αδιαφορίας;

Μήπως τα οσα συστηματικά φωνάζουμε για το περιβάλλον δεν είναι παρά φερεντζές της δικής μας αμετροέπειας, της δικής μας διαδρομής στην εξυπηρέτηση του μικροσυμφεροντολογισμού μας;

Το εκκρεμές της πολιτικής αμετροέπειας...

Αντλώντας συνεχώς ερεθίσματα απο τις εύστοχες αναλύσεις και κρίσεις, της τρέχουσας πολιτικής σκηνής, του Μίμη Ανδρουλάκη, θεωρώ οτι η ακόλουθη επιστολή δίνει το στίγμα και της δικής μου θεώρησης για το επιδιωκόμενο μέλλον...

Βασικό συμπλήρωμα η κριτική σκέψη του Vagnes που, όπως εγώ, δεν άντεξε στη πρόκληση να εστιάσει με οξυδέρκεια στο ζητούμενο... προσφέροντας τις δυο πυκνές σε νόημα φράσεις που ακολουθούν.

Αγαπητέ Μιμη ,

Νομίζω οτι o Vagnes συνόψισε με δυο φράσεις την ουσία του θέματος που προέκυψε απο «το εκκρεμές του Ανδρουλάκη»

Η πρώτη είναι:

“Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι πιο απο τα παιδιά (ΓΑΠ, ΒΒ) θα είναι στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ, αλλα το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ-ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ είναι η παραγωγή της ΝΕΑΣ πολιτικής στην αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων…”

Η δεύτερη είναι :

"Για να είμαστε ΣΤΑΘΕΡΟΙ στις ιδέες μας ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ συνεχώς, όπως και η παγκόσμια πραγματικότητα το επιβάλλει".

Δεν νομίζω οτι μπορεί να ειπωθεί κάτι περιεκτικότερο για το θέμα απο αυτά που περιέχονται στις δυο αυτές εκφράσεις.

Θα διαφωνήσω έντονα μαζί σου Μίμη για την πολιτιστική συνεισφορά των Νέων

Θα πρέπει, οταν μιλάμε για πολιτισμό, να ορίζουμε περιόδους και τα Νέα του σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τα Νέα του χθες...

Δυσκολεύομαι κάθε φορά, όταν τα διαβάζω, να δικαιολογήσω στον εαυτό μου τους λόγους που πήρα την εφημερίδα στα χέρια μου, εκτός εάν στο φύλο συμπεριλαμβάνεται κάποιο ειδικό αφιέρωμα που τότε ναι δικαιολογείται το σχόλιό σου περί πολιτιστικής συνεισφοράς. Όμως αυτό είνα αποτέλεσμα του Καπιταλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ των εφημερίδων, με την χρηση ένθετων δηλαδή και αφιερωμάτων.

Τι ειρωνεία να προσφέρουμε πολιτισμό απο ανάγκη και ενάντια σε αυτά που υποτίθεται ότι πρεσβεύουμε...

Θα επανέλθω στην ανάγκη να δημιουργηθεί πολιτική για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων απο το νεο ΠΑΣΟΚ.

Ήδη σήμερα ο Σκανδαλίδης είπε καθαρά οτι εάν δεν διαμορφώσουμε στο ΠΑΣΟΚ ένα καινούργιο ανανεωτικό ρεύμα που θα πιστέψει και θα ενισχύσει ο κόσμος μας, είμαστε χαμένοι με όποιο Πρόεδρο.

Θα έλεγα Μιμη, ότι αντι να αναλώνεσαι στο να απαντάς στις θολές, τις γεμάτες σκοπιμότητα αναλύσεις των Νέων, να μπεις μπροστάρης στον αγώνα για το νεο ΠΑΣΟΚ.

Το οτι θα το κάνεις χωρίς να κυνηγάς την Προεδρία θα εκτιμηθεί...

Χρησιμοποίησε την ακαταμάχητη διαλεκτική σου ικανότητα στο να στήσεις τους πραγματικούς στόχους της ανανέωσης.

Κτύπησε ανελέητα τους επαγγελματίες της πολιτικής, εκείνους που είδαν οτι μέσω της πολιτικής θα κτίσουν καριέρα και περιουσίες, αυτούς που μόλυναν την παράταξη και έγιναν οι κύριοι ένοχοι των χαμένων εκλογών του 2004.

Ξεβράκωσε τους βολεμένους της πολιτικής, τους υπερφίαλους λογοπαίχτες, τους πολιτικαντολογούντες και ψευτοσοσιαλίζοντες, τους σφετεριστές της προσδοκίας των λαϊκών στρωμάτων με τα οποία δεν κρύβουν ότι ζουν και σκέπτονται διαφορετικά...

Που θα τους βρεις;

Δεν νομίζω οτι θα ψάξεις πολύ... κάθονται στις καρέκλες των διοικήσεων των 175 Ταμείων, στα προεδρεία των απειράριθμων σωματείων, στα παραμάγαζα των εκάστοτε κυβερνήσεων με ρόλους συμβούλων, ειδικών και αεριτζήδων...

Δείξε την αθλιότητα εκείνων που υπόσχονται ομαλή έξοδο απο προβλήματα όπως το ασφαλιστικό ενω προβλέπεται κοινωνική αναστάτωση σε επίπεδο εμφυλίου πολέμου...

Προκάλεσε τους τυχοδιωκτιστές που μιλούν για σοσιαλισμό ενώ αντιλαμβάνονται ιδιοτέλεια, παράνομο πλουτισμό, κυνική αδιαφορία για κάθε συνάνθρωπο, απόλυτο εξανδραποδισμό συνειδήσεων και εγκληματική αδιαφορία για την διαμόρφωση των συνθηκών που απαιτούν οι ανάγκες μίας σύγχρονης κοινωνίας.

Ξεκαθάρισε ορολογίες και έννοιες της λεγόμενης παραδοσιακής αριστεράς που ξεκίνησε σαν όνειρο στις καρδιές ολίγων και μετατράπηκε σε εφιάλτη στην ζωή όσων πίστεψαν στο όνειρο και έμειναν μόνοι να μάχονται απελπισμένα για μία ψευδαίσθηση.

Περιμένω Μίμη το επόμενο θέμα σου αντί να βγαίνει απο την παραπολιτική των σχολιαστών των ΝΕΩΝ, να βγαίνει απο την καρδιά σου για το συμφέρον αυτού του τόπου.

Και για να τελειώνουμε με τα ΝΕΑ, είναι ισως η ποιο ανούσια εφημερίδα της λεγόμενης κεντρώας παράταξης, χωρίς καμία φρεσκάδα, κανένα ανανεωτισμό, κινούμενη στη θολή ζώνη του ασαφούς κέντρου, στην κυριολεξία αιωρούμενη μεταξύ ιδεών και θέσεων δεν συγκινούν και επομένως δικαιολογημένα ξορκίζει μεταφέροντάς την κακή εικόνα της σε άλλους... αλλα εσύ Μιμη δεν είσαι χοίρος να πάρεις τα δαιμόνια στην πλάτη... Μπορείς κάλλιστα να τους τα επιστρέψεις... ξεπερνώντας τους.

Ήλθε άραγε η στιγμή της συνειδησιακής μας αφύπνισης για το τι μας επιφυλάσσει το ενεργειακό μας αύριο;

Μόλις μαθεύτηκε ότι:

Μία εβδομάδα μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της Greenpeace με θέμα «Κίνητρα για την εφαρμογή μέτρων εξοικονόμησης ενέργειας στα κτίρια», η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κινεί διαδικασία για παράβαση κατά της Ελλάδας, επειδή δεν κοινοποίησε το εθνικό πρόγραμμα ενεργειακής απόδοσης μέχρι τις 30 Ιουνίου 2007, όπως όφειλε σύμφωνα με τη σχετική Κοινοτική Οδηγία. Το «ολίσθημα» της χώρας μας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα δεδομένου ότι η εξοικονόμηση ενέργειας, σε συνδυασμό με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών.

Η Κοινοτική Οδηγία, την εφαρμογή της οποίας αγνοεί η Ελλάδα, αφορά την εξοικονόμηση ενέργειας και ζητά από τα κράτη-μέλη να υποβάλουν εθνικές στρατηγικές για την επίτευξη του στόχου της μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας κατά 9% μέχρι το τέλος του 2016 αλλά και λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο θα συμμορφωθούν με μία σειρά άλλων διατάξεων της Οδηγίας.

Μακροπρόθεσμα, η Οδηγία αυτή θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο διάθεσης της ενέργειας στην αγορά, οδηγώντας σε μεγάλη εξοικονόμηση ενέργειας.

Επιπλέον μαθεύτηκε ότι:

Σε έκθεση που δημοσίευσε η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) τον Ιούλιο, εκτιμά ότι τα αποθέματα πετρελαίου είναι άφθονα, αλλά η ικανότητά μας να τα αντλήσουμε αγγίζει τα όριά της.

Λίγο καιρό μετά την παραπάνω δημοσίευση της ΙΕΑ, το ολλανδικό Ίδρυμα Peak Oil εξέδωσε τη δική του εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι η πετρελαϊκή βιομηχανία θα έχει αντλήσει πάνω από το ήμισυ των υπαρχόντων και αντλούμενων αποθεμάτων μεταξύ 2012 και 2017, ίσως και νωρίτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια κινείται, το επιστημονικό ντοκιμαντέρ βρετανικής παραγωγής «Μία Αργή Αφύπνιση», που θα προβληθεί στις 9 Νοεμβρίου στη Βρετανία και περιγράφει με ζοφερά χρώματα την παγκόσμια ενεργειακή κρίση συμπεραίνοντας ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής του Δυτικού ανθρώπου δεν είναι βιώσιμος ενώ ο πλανήτης χρειάζεται κατεπειγόντως τολμηρούς πολιτικούς, έτοιμους να αποκαλύψουν την πικρή αλήθεια στους ψηφοφόρους και να διασφαλίσουν την κατά προτεραιότητα χρηματοδότηση των μελετών για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας.

Και το εύλογο ερώτημα για την ήδη παραβατική Ελλάδα είναι μήπως απουσιάζει; Μήπως σύσσωμος ο Ελληνικός λαός με την κυβέρνησή του δεν κατοικεί πλέον στην Γη αλλά εκεί που αρκετοί θεωρούν οτι έχει έτσι και αλλιώς τις ρίζες του, στο μυστηριώδες άστρο του Σείριου;

Διοτι εάν συνεχίζουμε να ζούμε στη Γη

Πως είναι δυνατόν να αγνοούμε κεφαλαιώδεις κανόνες επιβίωσης σε πόλεις που συνεχίζουν να αναπτύσσονται με οικοδομικές και πολεοδομικές απαιτήσεις του περασμένου αιώνα, εντελώς ακατάλληλες δηλαδή για τις ανάγκες ανάπτυξης και λειτουργίας των σύγχρονων δομών της κοινωνίας μας.

Πως είναι δυνατόν να αγνοούμε την υπέρτατη ανάγκη ανάπτυξης, κατά προτεραιότητα, μέσων μεταφοράς σταθερής τροχιάς, υπέργεια ή υπόγεια και όχι επίγεια που καταστρέφουν και την τελευταία ικμάδα ζωής των πόλεών μας.

Πως είναι δυνατόν να δίνουμε προτεραιότητα στο ΙΧ και μετά να κατηγορούμε τους ιδιοκτήτες του για την «αλόγιστη» χρήση του αφού τα λοιπά μέσα μεταφοράς αδυνατούν στην πλειοψηφία τους να προσφέρουν έναν ολοκληρωμένο και ευχάριστο τρόπο μετακίνησης.

Πως είναι δυνατόν να οικοδομούμε κτίρια χαμηλά, διότι τα ψηλά «δημιουργούν» δυσανάλογη σχέση με τα μνημεία του Παρθενώνα..., λες και ζήτησε κανείς να ανεγερθούν ουρανοξύστες στην Πλάκα ή στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου... Αδιαφορούν φαίνεται οι επικριτές της απελευθέρωσης καθ’ύψος οτι δεν είναι δυνατόν να σφάλουν τόσες πόλεις στον κόσμο... Αγνοούν επίσης οτι τα ψηλά κτίρια προσφέρουν οικονομίες κλίμακας, είναι ποιο οικολογικά διοτι αναλογικά είναι λιγότερο ενεργοβόρα ενω απελευθερώνουν ζωτικούς χώρους για την ανθρώπινη παρουσία στο έδαφος.

Πως είναι δυνατόν να οικοδομούμε κτίρια με υλικά που ελάχιστα διαφέρουν απο εκείνα πριν απο εξήντα και πλέον χρόνια ενω είναι βέβαιο οτι κοστίζουν περισσότερο και δεν εξασφαλίζουν υψηλότερη ποιότητα διαβίωσης:

Πως είναι δυνατόν η βιοκλιματική αντίληψη να είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό ενω όσοι μηχανικοί έχουν εντρυφήσει στο θέμα το προσπερνούν με ανεξήγητη βιασύνη...;

Πως είναι δυνατόν να διαμορφώνεται πολιτική εναλλακτικών μορφών ενέργειας και το ΤΕΕ να βγαίνει με μανιφέστα ενάντια στις άδειες που δίνονται στους «πλουτοκράτες» ως δώρα εύκολου πλουτισμού. Δηλαδή, κατά την αντίληψη του ΤΕΕ, καλύτερα όλοι φτωχοί αν είναι ορισμένοι να γίνουν πολυ πλούσιοι...

Πως είναι δυνατόν η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) να εγκρίνει τις άδειες μονάδων εναλλακτικής παραγωγής ενέργειας με αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες αντι να ενισχύει την έγκρισή τους με κατεπείγουσες διαδικασίες όπως η διάθεση των χρημάτων υποστήριξης των πυρόπληκτων.

Πως είναι δυνατόν να κωφεύουμε στην εκμετάλλευση της ενέργειας απο τον θαλάσσιο κυματισμό όταν η συγκεκριμένη τεχνολογία είναι ώριμη εδώ και 30 χρόνια και θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα παροχής ενέργειας στα νησιά του Αιγαίου που ευτυχώς δεν στερούνται ανέμων.

Σε μια τέτοια συνεχή παραδοξότητα

Που είναι το ΤΕΕ που σε συνεργασία με το ΥΠΕΧΩΔΕ θα βοηθούσε στην εκπόνηση μοντέλων σύγχρονων κατοικιών χαμηλού κόστους κατασκευής, ενδεικνυόμενων για τις κλιματολογικές μας συνθήκες;

Που είναι η τυποποίηση των κατοικιών που ενω ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου στην Ελλάδα απουσιάζει ως μιαρό στοιχείο χωρίς παρά ταύτα να συντηρείται μία ανώτερη αισθητική που περιέργως ίσχυε στις αρχές του 20 αιώνα ακόμα και για τις λαϊκές κατασκευές. Έτσι πετύχαμε να ζούμε στις ασχημότερες πόλεις της Ευρώπης.

Που είναι η ευαισθησία της νέας Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας σε προτάσεις ολοκληρωμένων περιβαλλοντολογικών προγραμμάτων με προοπτική για τις πόλεις και τα χωριά σε κάθε έκφραση ζωής και φυσικής δραστηριότητας των κατοίκων τους.

Αντίθετα με το συνεχές αναμάσημα κενών περιεχομένου εκφράσεων και ευχολογίων για την χρησιμότητα του πρασίνου, την μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και την ελάττωση ρυπογόνων δραστηριοτήτων στο έδαφος, δίνεται η ψευδαίσθηση ότι προοδεύουμε χωρίς όμως αυτό να γίνεται πραγματικά...

Η νέα Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα πρέπει σύσσωμη να παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ «Crude Awakening» που θα προβάλλεται στη Βρετανία απο τις 9 Νοεμβρίου.
Η «Αργή Αφύπνιση» στο τεράστιο πρόβλημα που θα προκαλέσει η εξάντληση των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, θέτει «επί των τύπων των ήλων» την κάθε κυβερνητική πολιτική και προκαλεί σοκ σε όποιον αναλογίζεται το ελάχιστο του μεσολαβούντος χρόνου.

Είναι τόσο μικρό το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ώστε ακόμα και αν θέλαμε να δημιουργήσουμε αντίστοιχης ισχύος συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν θα προλαβαίναμε.

Το ντοκιμαντέρ όμως της Αργής Αφύπνισης δεν στοχεύει απλά στο να μας ενημερώσει ή να μας σοκάρει αλλά και στο να μας πείσει ότι η μόνη μας ελπίδα θα έλθει απο την διαμόρφωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, απο την αλλαγή δηλαδή της νοοτροπίας μας στο πως καταναναλώνουμε ενέργεια.

Ούτε λίγο ούτε πολύ πρόκειται για την γέννηση μιας νέας επαναστατικής διαδικασίας που θα κάνει τις πορείες προς τις προηγούμενες κοινωνικές επαναστάσεις της Γαλλίας και της Ρωσίας να ωχριούν σε ένταση επεισοδίων και αποτελεσμάτων.

Η κύρια διαφορά με τη νέα επανάσταση είναι οτι έχει γενικότερο χαρακτήρα και δεν πηγάζει απο κοινωνικές ελίτ. Είναι δηλαδή για πρώτη φορά μία γνήσια επανάσταση στο μοντέλο ζωής που διαμορφώσαμε τα τελευταία χρόνια μετά την βιομηχανική επανάσταση και τους πολέμους του 20 Αιώνα.

Η πηγή της ανάπτυξης και της ευμάρειας, ο υπερκαταναλωτισμός που πρακτικά συντηρεί την καπιταλιστική ανάπτυξη, για πρώτη φορά τίθεται στο στόχαστρο και διακυβεύεται η αξία του.

Εάν μέχρι τώρα ο υπερκαταναλωτισμός εξασφάλιζε στην κοινωνία την δυνατότητα συνεχούς ανάπτυξης και έδινε εργασία στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, τώρα τίθεται το ερώτημα πως θα διατηρήσουμε ικανοποιητική απασχόληση σε συνθήκες μειωμένης παραγωγικής διαδικασίας και αυτής σε χώρες με χαμηλό παραγωγικό κόστος.

Η Αργή Αφύπνιση πρόκειται να προκαλέσει για πρώτη φορά το συνειδησιακό μας υπόστρωμα. Ας ελπίσουμε οτι μετά το σοκ θα ακολουθήσουμε το δρόμο που επιτάσσει ο μηχανισμός αυτοσυντήρησής μας.

Στοιχειώδη 'μαθήματα πολιτικής' 2

Το κείμενο που ακολουθεί σχολιάζει και συμπληρώνει την ομολογουμένως εξαίρετη ανάλυση του Μίμη Ανδρουλάκη για τα λάθη του Ευάγγελου Βενιζέλου στον αγώνα του για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Τα στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής Μίμη, αποτελούν την ποιο διεισδυτική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς του Ευάγγελου Βενιζέλου που θα μπορούσα να περιμένω απο οποιονδήποτε Έλληνα Πολιτικό.

Όμως, ταυτόχρονα αποτελούν και μια σύνοψη που ήδη βρίσκεται στην καθημερινότητά μας διατυπωμένη με ολιγότερο λογιοτατισμό αλλά πάντως διατυπωμένη.

Πρακτικά η σύνοψή σου αποτελεί μία αναβαθμισμένη αναφορά στο σύνολο των σχολίων που γράφονται σε blog και εκφέρονται απο δημοσιογράφους και πολιτικούς τον τελευταίο καιρό.

Εκείνο που επισημαίνω στη θέση σου και ταυτίζομαι απόλυτα είναι οτι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της 11ης ο νικητής θα χρειασθεί τον ηττημένο όπως η μάννα τον γιο.

Απο την άλλη θα περίμενα και θα περιμένω ένα δεύτερο σκέλος στην ανάλυσή σου... Το περιμένω μάλιστα με μεγαλύτερη ανυπομονησία απο το πρώτο διότι έχει μεγαλύτερη αξία απο το ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός... Πρόκειται για το ποια θα είναι η νέα πολιτική θέση του ΠΑΣΟΚ διοτι προς το παρόν μόνο πολιτική σαλάτα βλέπω...

Αναφέρεσαι έμμεσα σε αυτό λέγοντας οτι ο Ευάγγελος Βενιζέλος «υποτίμησε το βάθος της κρίσης του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού συστήματος γενικότερα που είναι... ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, οργανωτική, διαπροσωπική και βέβαια κρίση κοινωνικής εκπροσώπησης».

Μόνο που την ίδια υποτίμηση έκανε και ο Γιώργος καθώς και τα περισσότερα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ Μίμη, έγινε ιδιαίτερα αλαζονική, τόσο που η αναφορά και μόνο περιστατικών που ο καθείς απο εμάς γνώρισε θα μας έκανε να αισθανθούμε άσχημα, αηδιασμένοι για το που κατέληξε ένα κίνημα ιδεών... δυστυχώς σε ένα κόμμα ανάλγητων και αλαζόνων σφετεριστών της εξουσίας... που μηρυκάζουν λέξεις απο το παρελθόν χωρίς αυτές να αντιστοιχούν στην καρδιά τους. Έτσι ο λαός άρχισε δίκαια να τους ξεχνά...

Το ΠΑΣΟΚ έχτισε την δική του νομενκλατούρα, την δική του κάστα κεφαλαιούχων και δυστυχώς τους δικούς του βαρόνους και με παραξενεύει ιδιαίτερα που δεν το αναγνωρίζεις...

Το κακό σε κάθε περίπτωση που τα παιδιά του λαού φθάνουν ψηλά... μέχρι τις βαρονίες είναι ότι γίνονται πολύ κακά παιδιά... πολύ χειρότερα απο τα χορτασμένα παιδιά των δεξιών, τα παιδιά που κατέληξαν στην εξουσία απο κουλτούρα και όχι διότι το είχαν άχτι ή το έπραξαν ως κοινωνική αντιδικία με εχθρότητα και μίσος..

Αυτό το βασικό στοιχείο το παραβλέπεις Μίμη στην τρέχουσα ανάλυσή σου ισχυριζόμενος μάλιστα ότι δεν υπήρξαν βαρόνοι στο ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε ως λαϊκίζον και σοσιαλίζον κίνημα λαού αλλά κατέληξε ως άνοστο, άχρωμο και συντηρικίζον κόμμα χωρίς σαφή ιδεολογική γραμμή, με τα στελέχη του να αναπαράγουν ασυλλόγιστα παλιές διακηρύξεις, να αναμασούν το έργο του ηγέτη τους, να σοσιαλολογούν χωρίς να αντιλαμβάνονται το τι συμβαίνει στην Ευρώπη και όταν το αντιλαμβάνονται να προτείνουν λύσεις που δεν είναι καθόλου σοσιαλιστικές...

Να το πω διαφορετικά Μίμη, «Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε... και του Γιωρτζή ο γάμος...»

Ο Γιώργος πράγματι άλλαξε απο την πρόωρη επίθεση του Βενιζέλου και αυτό είναι καλό για τον Γιώργο Παπανδρέου αλλά και για τον Βενιζέλο και ακόμα καλλίτερο για το ΠΑΣΟΚ.

Ο Γιώργος είχε ήδη δείξει τις προθέσεις του με τις αναθεωρήσεις μηχανισμών και αλλαγές / αποκλεισμούς ατόμων απο τις εκλογικές λίστες, ατόμων που είχαν το θράσος να εκπροσωπούν το ΠΑΣΟΚ ενώ ήταν εκφραστές της γελοιοδέστερης μορφής κερδοσκοπίας που υπάρχει... με τη χρήση εσωτερικής πληροφόρησης...

Το στελέχη αυτά και άλλα έτρεξαν να φιλήσουν το χέρι του νέου (νόμισαν ) αρχιεπισκόπου του ΠΑΣΟΚ... δείχνοντας έτσι την ανωριμότητα της πολιτικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ αλλά και του λαού μας που απεικονίζεται στο καθρέπτη των επιλογών του.

Μίμη θα πρέπει να ρίξεις το βάρος σου στο να προσδιορίσεις, με τον διεισδυτικό σου τρόπο, τα χαρακτηριστικά του νέου ΠΑΣΟΚ.

Η 11 Νοεμβρίου δεν είναι παρά η αρχή ενός δύσκολου αγώνα...

Το ΠΑΣΟΚ δεν θα σωθεί απο την εκλογή του Προέδρου του αλλά απο το εάν αυτός που θα εκλεγεί θα διαμορφώσει ένα πρόγραμμα νίκης και θα προκαλέσει εκείνα τα συναισθήματα στον λαό ώστε όλοι μαζί να τον κάνουν και Πρόεδρο της επόμενης κυβέρνησης.

Εάν απο την άλλη, η ρητορική παραμείνει σε επίπεδο ρητορίας που θαυμάζεται αλλά δεν συγκινούν απο τον Ευάγγελο Βενιζέλο και σε εκφράσεις αμυντικού εκσυγχρονισμού απο τον Γιώργο Παπανδρέου καληνύχτα... και Καραμανλικό ξημέρωμα...

Στοιχειώδη ‘μαθήματα πολιτικής’ 1

Τα στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής που θα διαβάσετε παρακάτω αποτελούν την ποιο διεισδυτική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς του Ευάγγελου Βενιζέλου απο τον λόγιο της πολιτικής Μίμη Ανδρουλάκη...

Καλό διάβασμα...

Στοιχειώδη ‘μαθήματα πολιτικής’ με αφορμή τα εκατοντάδες σχόλιά σας για την κίνηση Βενιζέλου

Έχει πράγματι ανακοπεί η δυναμική της κίνησης Βενιζέλου, όπως ισχυρίζεστε πολλοί στα σχόλιά σας; Μπορούμε να αντλήσουμε ‘μαθήματα πολιτικής’ ενώ τα γεγονότα βρίσκονται σε εξέλιξη και η εκλογή παραμένει ανοιχτή; Πόσο αδικούν ή κολακεύουν τον Βαγγέλη οι παρατηρήσεις σας; Σ’ αυτά τα ερωτήματά σας που επανέρχονται προσωπικά σε μένα με άπειρες μορφές θα επιχειρήσω να δώσω μερικές απαντήσεις. Η σιωπή μου θα ήταν πολιτικός οπορτουνισμός. Προσωπικά, ο Βαγγέλης μου είναι οικεία και αγαπητή φυσιογνωμία, δεν με φοβίζει καθόλου ο πληθωρισμός του – ‘όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω’ – και βέβαια έχω κατασταλάξει στο ποια είναι τα αδιαμφισβήτητα προσόντα του και πως μπορεί αυτά να πραγματωθούν και πως μερικά ελαττώματά του είναι δυνατόν, υπό προϋποθέσεις, να μετουσιωθούν σε πλεονεκτήματα για το κίνημα του ΠΑΣΟΚ και ευρύτερα της κεντροαριστεράς.

Εδώ και κάμποσα χρόνια ο Βενιζέλος έχει κατακτήσει με το σπαθί του μια ξεχωριστή θέση στο ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να περιγραφεί με τον τίτλο ‘Βαγγέλης, ο αναπόφευκτος’. Έτσι κι αλλιώς αποτελεί ένα κεφάλαιο για το κόμμα ανεξάρτητα από την έκβαση της 11ης Νοεμβρίου. Ξεκινώ λοιπόν με όρεξη τα σχόλιά μου αφού ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποτελεί γοητευτικό στόχο για κάθε αναλυτή. Η ανοιχτή και φιλική συζήτηση μπορεί να συμβάλει σ’ αυτό που είναι επείγον: η κάθαρσης με την αρχαιοελληνική έννοια, η οποία θα αποβάλει τις τοξίνες που έχουν συσσωρευτεί στο σώμα του κόμματος εδώ και χρόνια.

εν αρχή ην το timing

Πρώτο, το παν στην πολιτική είναι ο χρόνος, το timing. Την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές υπενθύμισα στην TV συμβολικά την ιστορική φράση του Λένιν «στις 24 είναι πολύ - πολύ νωρίς, στις 26 πολύ – πολύ αργά». Ίσως ειπωθεί μια μέρα για την κίνηση Βενιζέλου ότι εκείνη τη μεγάλη, πονεμένη νύχτα, ήταν πολύ – πολύ νωρίς. Ένα εικοσιτετράωρο στην πολιτική μπορεί να είναι πολύ μεγάλος χρόνος. Τα δύο μπορεί να ισοδυναμούν με τα υπόλοιπα πενήντα τρία μέχρι την 11η Νοεμβρίου.

Η εκτίμησή μου ήταν, εκείνη τη στιγμή, ότι στα δύο πρώτα εικοσιτετράωρα η κίνηση Βενιζέλου είχε χάσει, στο μεγαλύτερό του μέρος, τον κεντρικό κορμό του ιστορικού ρεύματος του ΠΑΣΟΚ. Προσέξτε όχι του κομματικού μηχανισμού όπως λέγεται αλλά του ιστορικού ρεύματος με τα ιδιαίτερα ιδεολογικά, ψυχολογικά, βιωματικά, φαντασιακά χαρακτηριστικά. Αυτό στη δική μου αξιολόγηση είναι καταλυτικό για την εξέλιξη του εγχειρήματος σε σχέση με την ακαθόριστη και μεταβαλλόμενη κοινή γνώμη που κατέγραφαν τα γκάλοπ. Θα παρέμενε επίσης καταλυτικό για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ ακόμα κι αν ο Βαγγέλης κέρδιζε τελικά την εκλογή.

Στις 17/9 έλεγα χαρακτηριστικά σε μια σειρά εκπομπές ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι με τα υλικά της αναμονής, κι αν ο Βαγγέλης είχε ασκηθεί στη ‘διαλεκτική της αναμονής’, τότε αντί για το ξακουστό ‘Περιμένοντας τον Κοντό’ του Μπέκετ θα ζούσαμε ενδεχομένως το ‘Περιμένοντας τον Χονδρό’.

Υπενθύμισα επίσης και την αντίθετη συμβουλή, του Μακιαβέλι: η τύχη είναι γυναίκα που γουστάρει τους νέους, τους τολμηρούς, αυτούς που την αψηφούν, την περιφρονούν, την καβαλούν. Ναι, αλλά o φλωρεντινός συμβουλάτορας δεν θα σύστηνε αυτή τη στάση για μια ‘χήρα’ την πρώτη νύχτα του πένθους. Θα άφηνε να εξελιχθεί το πένθος σε δυσαρέσκεια και στη συνέχεια η δυσαρέσκεια σε αναζήτηση νέων καταστάσεων. Κι αν κερδίσει ο Βενιζέλος τότε θα πουν όλοι ότι η κίνησή του ήταν τολμηρή και δικαιωμένη; Ναι, αλλά το τραύμα της πρώτης νύχτας ίσως θα την μετέτρεπε σε πύρρειο νίκη.

το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται κάτι παραπάνω από αλλαγή αρχηγού

Δεύτερο, το θεμελιώδες σφάλμα της κίνησης Βενιζέλου, με βαθιές ρίζες, είναι πως αγνόησε, ειδικά τις πρώτες καθοριστικές μέρες, ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια αλλαγή αρχηγού. Το προϊόν είναι καλό, το μόνο που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε τον πωλητή. Το κρασί είναι καλό, να αλλάξουμε το μπουκάλι. Υποτίμησε το βάθος της κρίσης του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού συστήματος γενικότερα που είναι ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, οργανωτική, διαπροσωπική και βέβαια κρίση κοινωνικής εκπροσώπησης. Έπαιξε αποκλειστικά στο ‘ικανός, ανίκανος’ ενώ η κομματική βάση διαισθανόταν ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθύτερο.

Τρίτο, αγνοήθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ, παρά τα εκφυλιστικά φαινόμενα, παρά ‘το μπλοκαρισμένο κόμμα αξιωματούχων’ όπως αναφέρει ο Λαλιώτης, δεν είναι απλώς ένα ‘κόμμα – εκλογικός μηχανισμός’. Παρά την κουλτούρα υπουργών δίχως υπουργεία, αξιωματούχων δίχως αξιώματα, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει εξελιχθεί οριστικά σε ‘κόμμα – παραγόντων’, σε ‘κόμμα βαρόνων’. Διατηρεί ισχυρές αναμνήσεις και επιθυμίες μαζικού αριστερού κόμματος δεμένου με την κοινωνία, με ιδεολογικά και ιστορικά φορτία.

Συνεπώς ένα άλλο θεμελιώδες σφάλμα της κίνησης Βενιζέλου είναι ότι έπαιξε αποκλειστικά και μονοδιάστατα στο απομονωμένο ερώτημα «ποιος κερδίζει εκλογές;». Σε μια στιγμή μάλιστα που οι εκλογές δεν βρίσκονται στον ορίζοντα, παρά τα παρηγορητικά και θρυλούμενα. Αλλά και ο τελευταίος υποψιασμένος οπαδός της παράταξης καταλαβαίνει ότι κανείς ηγέτης ακόμα κι αν είναι ο πλέον χαρισματικός, ο νέος Ανδρέας, δεν κερδίζει εκλογές αν δεν εξασφαλίσει την ιδεολογική και ηθική υπεροχή που θα φέρει η ριζική ανασυγκρότηση και ανανέωση του κόμματος, αν δεν ενώνει τη βάση του, αν…αν…

Θα θυμάστε ότι πρώτος έθεσα το κριτήριο της ‘εκλεξιμότητας’ στην επιλογή της ηγεσίας αλλά ήταν μόνο το μισό από τα ‘έξι’ αλληλοεξαρτώμενα κεντρικά προβλήματα που έφερε στην ημερήσια διάταξη η ήττα. Το ενδεχόμενο πλεονέκτημα ‘εκλεξιμότητας’ δεν πρόκειται να πραγματωθεί αν δεν εκπληρωθούν ορισμένες τουλάχιστον ώριμες βαθιές αλλαγές στο κόμμα. Τόνιζα, χαρακτηριστικά, από την πρώτη μέρα ότι ακόμα και μια φοβερή επικοινωνιακή μηχανή όπως ο Βαγγέλης θα δει τις ρόδες της να γυρίζουν στον αέρα αν δεν αντιστοιχίζεται με κοινωνικές δυνάμεις, αν δεν πατά γερά στο ιστορικό ρεύμα του ΠΑΣΟΚ, αν δεν εμπνέει ηθικά και ιδεολογικά, αν…αν… Αντίθετα δεν θα πάει πολύ μακριά αν κυρίως εκφράζει τις φαντασιώσεις για γρήγορη επιστροφή στην εξουσία μιας ‘νομενκλατούρας σε αναμονή’. Αντίθετα πιστεύω ότι μέσα απ’ αυτήν την κίνηση σημαντικές δημιουργικές δυνάμεις του κόμματος και της νεολαίας διεκδικούν μια ποιοτική μεταβολή στον πολιτικό χώρο μας.

Στο ΠΑΣΟΚ έχει διαμορφωθεί μια ‘τυχερή γενιά’ στελεχών που αναπτύχθηκε πολιτικά μέσα στην εξουσία, σε συνθήκες προχωρημένης κρατικοποίησης του κόμματος, έχει πέσει στην παγίδα της εύκολης και συνεχούς επιτυχίας και δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη διαφορετική φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στις νέες συνθήκες το κόμμα. Εννοείται βέβαια ότι αυτή η ‘τυχερή γενιά’ δεν βρίσκεται μόνο στην πλευρά Βενιζέλου αλλά ισοκατανέμεται σ’ όλες τις πλευρές.

η άλφα – βήτα της πολιτικής και η συναισθηματική νοημοσύνη

Τέταρτο, επινοήθηκε η ανυπόστατη πολιτικά διάκριση μεταξύ λογικής και συναισθήματος , όπου η πρώτη χαρακτηρίζει τη στήριξη Βενιζέλου και το δεύτερο την επιλογή Παπανδρέου. Αλλά η άλφα - βήτα της πολιτικής διδάσκει ότι οι άνθρωποι επιλέγουν με την καρδιά και το μυαλό, ότι παίρνουν αποφάσεις πολιτικές, ειδικά εκλογικές, με ένα δυναμικό σύμπλεγμα κρίσεων, αισθημάτων, προσδοκιών, ελπίδων, φόβων, φαντασιώσεων, βιωμάτων. Δεν τοποθετούνται ως υπολογιστικές μηχανές, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά ούτε στις αγορές και την οικονομία. Έχω πει και έχω γράψει εκατοντάδες φορές, ιδιαίτερα από το ’90, ότι κανένας νέος ηγέτης, κανένα νέο πολιτικό εγχείρημα, κανένας εκσυγχρονισμός, ιδεολογικός ή προγραμματικός, δεν μπορεί να πετύχει αν δεν γειωθεί, δεν μεταβολιστεί, δεν μετουσιωθεί στο ιστορικό, φαντασιακό, συναισθηματικό, βιωματικό υπόβαθρο της ψυχής του λαού ή των οπαδών ενός κόμματος. Δηλαδή, πρέπει να αγγίξεις και να ανασχηματίσεις αυτό το υπόβαθρο, διαφορετικά μένεις ξεκρέμαστος ή ημιτελής στο εγχείρημά σου.

Αυτός άλλωστε ήταν ένας από τους σοβαρούς περιορισμούς του εκσυγχρονισμού της περιόδου Σημίτη στην ανασύνθεση του κόμματος. Πριν από την πολιτική ή θεσμική μεταρρύθμιση χρειάζεται η ηθικό – διανοητική και συναισθηματική ‘μεταρρύθμιση’ του συλλογικού κοινού νου. Το μέλος και ο φίλος του ΠΑΣΟΚ θέλει όχι μόνο να ‘γνωρίζεις’ αλλά και να ‘αισθάνεσαι’, να μοιράζεσαι, να νοιάζεσαι, να συμπάσχεις, να βιώνεις την ήττα σαν να ήταν προσωπικά δική σου κι όχι μόνο του άλλου. Η αίσθηση της ‘κοινής μοίρας’ και της συμπόνιας είναι θεμελιακή σ’ ένα κομματικό σχηματισμό με τα χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ. Βασική συνιστώσα της πολιτικής ευφυΐας είναι η συναισθηματική ευφυΐα κι όχι μόνο η ικανότητα ανάλυσης, επικοινωνίας, επιλογής, ευλυγισίας κ.α. Ο κόσμος που μας βλέπει στην TV μπορεί ασύνειδα να διακρίνει αν ο τόνος της φωνής μας, το βλέμμα μας, η ψυχική μας διάθεση ταιριάζουν ή όχι με τα λόγια μας.

Το κριτήριο της ‘εκλεξιμότητας’ σε συνθήκες πραγματικής εκλογικής μάχης κι όχι εικονικής, των γκάλοπ, δεν επιβεβαιώνεται αν δεν κατακτήσει ο ηγέτης ένα υψηλότερο βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης. Ένας ηγέτης της Αριστεράς πρέπει να κάνει τη μαθητεία του στον πόνο. Ανάλογα σφάλματα ελλιπούς συναισθηματικής νοημοσύνης διέπραξαν συχνά οι συγγραφείς των ομιλιών του Προέδρου το κρίσιμο εκλογικά 2007, ειδικά μ’ ένα μονότονο καταγγελτικό λόγο ασύμβατο με το χαρακτήρα του Γιώργου Παπανδρέου.

αλλαγή ή άρωμα παλινόρθωσης;

Πέμπτο, η κίνηση Βενιζέλου είναι ο κύριος αποδέκτης της εύλογης και ετερόκλητης δυσαρέσκειας προς τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά ταυτόχρονα μπορεί αυτή να έχει ένα μη προβλέψιμο διπλό κόστος και τελικά να βγαίνει μείον. Το κόστος από την ανασφάλεια που προκαλεί πάντα η ενδεχόμενη αλλαγή ηγεσίας, και μάλιστα με την ιδιαιτερότητα Βενιζέλου, συν το κόστος από ένα ‘άρωμα παλινόρθωσης’ που είχε τις πρώτες κρίσιμες μέρες η κίνησή του. Φάνηκε έτσι σαν ομπρέλα για κάθε πικραμένο ιδιαίτερα με την παρέλαση μια σειράς «αμφιλεγόμενων» προσώπων, όπως ο ίδιος ο Βαγγέλης τα χαρακτήρισε.

Το μήνυμα Βενιζέλου - «εγώ κερδίζω εκλογές», «επιστροφή με μένα στην εξουσία» - στη συνείδηση μεγάλου μέρους της κομματικής βάσης αυθόρμητα αλλοιώθηκε και ακούστηκε κυνικά ‘με μένα μόνο θα συνεχιστεί το πάρτι’. Αυτή η κυνική παρερμηνεία είναι καταστροφική για τις προοπτικές του ΠΑΣΟΚ μέσα στη γενικευμένη αντιπολιτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Την πρώτη μέρα κιόλας μετά τις εκλογές επανέλαβα στον Βαγγέλη τη μόνιμη έκκλησή μου προς τον Γιώργο τα τελευταία τριάμισι χρόνια: «Πρόσεξε το κάδρο!». Και συμπλήρωνα με τις συμβουλές του Μακιαβέλι στο νέο ηγέτη: «Ξέχνα τις παλιές εξαρτήσεις, προχώρα ελεύθερος, ‘μόνος’ στη δημιουργία μιας νέας κατάστασης». Όχι στην αναβίωση της παλιάς. «Ριζική ανανέωση ή ανακύκλωση παλαιών φθαρμένων υλικών;» είναι το πραγματικό δίλημμα στο ΠΑΣΟΚ. Κανένας όμως ηγέτης στο ΠΑΣΟΚ ακόμα κι αν θα είχε ισοδύναμα χαρίσματα με τον Ανδρέα δεν μπορεί να πάει μακριά αν εκπροσωπεί το ίδιο ή παραλλαγμένο status quo, την ίδια ‘παλαιά τάξη πραγμάτων’ στο κόμμα. Αυτό τελικά πλήρωσε κι ο Γιώργος. Αυτή η ‘παλαιά τάξη πραγμάτων’ ηττήθηκε στρατηγικά στις 16 Σεπτεμβρίου κι όχι μόνο ο Πρόεδρός του ΠΑΣΟΚ.

η ‘μετατόπιση παραδείγματος’ στην σοσιαλιστική αριστερά

Έκτο, αγνοήθηκε ότι κανείς νέος ηγέτης δεν μπορεί να είναι πειστικός φορέας ενός ανανεωτικού σχεδίου αν δεν στηριχτεί σ’ ένα βαθύ και δημιουργικό αναθεωρητισμό της πρόσφατης κυβερνητικής και κομματικής εμπειρίας. Οι συμμαχίες όμως που επελέγησαν στην κίνηση Βενιζέλου ή επιβλήθηκαν από τα πράγματα ακυρώνουν αυτόν τον αναθεωρητισμό ή έστω περιορίζουν την εμβέλειά του. Υποτιμήθηκε η ανάγκη επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή μιας ριζικής ανασυγκρότησης – ιδεολογικής, προγραμματικής, κινηματικής, ηθικής, αισθητικής και οργανωτικής. Λίγο πολύ θα επαναλαμβάνονταν στο κόμμα το σενάριο του 2004 με άλλο αρχηγό έστω πιο επικοινωνιακό.

Υποτιμήθηκε η ανάγκη ριζικής μετατόπισης του ‘σοσιαλδημοκρατικού παραδείγματος’ στην Ευρώπη και τον κόσμο στις συνθήκες του Νέου Καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, της ανάδυσης νέων πόλων δυναμικής ανάπτυξης κυρίως στην Ασία, των νέων ανισοτήτων, της οικολογικής απειλής, της δημογραφικής γήρανσης, της νέας αδικίας στις σχέσεις των φύλων και των γενεών, της αυτόνομης εμφάνισης του προσωπικού στις κοινωνικές σχέσεις και της νέας ισορροπίας ατομικού – συλλογικού. Την σκίασε η απλοποίηση ότι το μόνο σε τελευταία ανάλυση πρόβλημα είναι ο αρχηγός.

Η ταυτόχρονη κρίση στα περισσότερα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά κόμματα δείχνει τον δομικό της χαρακτήρα που αγγίζει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της σοσιαλδημοκρατικής ταυτότητας και απαιτεί μια νέα βαθύτερη αναθεώρηση του σχεδίου της Αριστεράς, της στρατηγικής και τακτικής της. Η ‘μετατόπιση παραδείγματος’ είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ στο οποίο έκλεισε οριστικά ένας πολιτικός κύκλος και ταυτόχρονα έχει υποστεί τις παραμορφώσεις της κρατικοποίησής του και της τάσης του προς κόμμα – καρτέλ.

η ολέθρια υποτίμηση του ‘αντιπάλου’

Έβδομο, επαναλήφθηκε ακόμα μια φορά ένα λάθος που είναι ολέθριο στην πολιτική: η υποτίμηση του ‘αντιπάλου’. Τώρα αντί για το ‘κύριος Tίποτα’ είχαμε το ‘ανίκανος’, ‘ανεπαρκής’. Με τον ίδιο τρόπο στο ΠΑΣΟΚ με ασύλληπτη αυταρέσκεια και αλαζονεία υποτιμούσαν τον Καραμανλή. Επειδή μάλιστα πρόσφατα κατηγορήθηκε ο Παπανδρέου για ‘σταλινισμό’, πράγμα που προκαλεί μάλλον ειρωνικά χαμόγελα και του προσθέτει γενναιόδωρα υπερβολική δύναμη θέλησης και αποφασιστικότητα, θα ήθελα να κάνω μια επίσης ανιστόρητη αναλογία. Ο χαρισματικός και αλαζόνας Τρότσκι όχι μόνο έχασε από τον υποτιθέμενο μέτριο, οργανωτικό Στάλιν, αλλά σκηνοθέτησε ο ίδιος την αποτυχία του.

Αυτό το φαινόμενο, δηλαδή ένας ηγέτης να σκηνοθετεί την αποτυχία του, το έχω αναλύσει στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’ και το υπενθύμισα στο ανοιχτό μου γράμμα στις 17/9 και στους δύο πρωταγωνιστές, τον Γιώργο και τον Βαγγέλη. Καμιά φορά μάλιστα πίσω από μια παθολογική βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση μπορεί να βρίσκεται μια καλά κρυμμένη αμφιβολία εαυτού ή και ενοχή από την ενδεχόμενη επιτυχία. Παραγνωρίστηκε ότι ένα οικείο πρόσωπο μπορεί να γίνει πιο αγαπητό όταν αποκτά μια ουλή, ένα τραύμα, όταν το σημαδεύει μια ήττα ή όταν η ‘οικογένεια’ βιώνει την απαξίωση ενός παιδιού της σαν δική της προσβολή και ταπείνωση και τείνει αυτόματα να το υποστηρίξει έναντι τρίτων.

Υποτιμήθηκε το γεγονός ότι ένας ηγέτης που θεωρείται ήπιος μπορεί να πάρει ανάποδες στροφές όταν είναι κολλημένος στον τοίχο, να δείξει ένα απρόβλεπτο πείσμα και δεν είναι απίθανο ακόμη και να αποδειχθεί, όπως είχα προβλέψει πριν δύο χρόνια, killer με αγγελικό πρόσωπο. Ειδικά όταν πρόκειται για έναν Παπανδρέου πρέπει να υπολογίζεις το θρυλικό, βιωματικό και φαντασιακό δεσμό του με τον κορμό και την ψυχή της προοδευτικής παράταξης. Είναι ολέθρια ψευδαίσθηση και ύβρις ότι μπορεί κάποιος παράγοντας, όσο ισχυρός και να είναι, να πιστέψει ότι θα τον σύρει ως νεκρό Έκτορα πίσω από το άρμα του και να τον υποχρεώσει σε ταπεινωτική παραίτηση, έστω κι αν βαρύνεται με σοβαρά λάθη και ανεπάρκειες.

Γενικότερα, υπάρχει μια αμφισημία στη στάση της κοινής γνώμης προς τους γόνους ιστορικών οικογενειών όπως στην περίπτωση Παπανδρέου: από τη μια κάνει άδικες συγκρίσεις με τον μεγάλο πρόγονο, τον υποτιμά (βλέπε ‘Γιωργάκης’), τον αντιμετωπίζει σαν ενοχοποιημένο σωσία και συχνά έχει τη διάθεση να του ξηλώσει τα γαλόνια και από την άλλη έντρομη, μετανιωμένη, γεμάτη ενοχές η ίδια κοινή γνώμη σπεύδει να τον αγκαλιάσει, να τον υπερασπιστεί με πάθος έναντι τρίτων ή ακόμα σ’ άλλες περιπτώσεις να τον εξιδανικεύσει και να τον μυθοποιήσει όπως συνέβη κάποτε με τον Ανδρέα.

…και τα λάθη τακτικής

Υπογράμμισα μερικά θεμελιώδη σφάλματα αλλά υπάρχουν και άλλα μικρότερα λάθη τακτικής τα οποία δυσκόλεψαν σχετικά την κίνηση Βενιζέλου ανεξάρτητα από την έκβαση της 11ης του Νοέμβρη όπως:

· εσπευσμένη, ασθμαίνουσα προσφυγή στον Κώστα Σημίτη ως εγγυητή, πράγμα που έφερε στην επιφάνεια ανεπίκαιρες συμπάθειες και αντιπάθειες.

· αμυντική και ηττοπαθής διατύπωση φόβων για νόθευση των διαδικασιών ή για διαγραφές (!)

· μπρος – πίσω σε σοβαρά ζητήματα διαδικασίας όπως η ημερομηνία εκλογής, πράγμα που άφηνε να αιωρείται μια παράδοξη αμφιβολία για τη νομιμότητα του εγχειρήματος.

· συμβατικές προγραμματικές θέσεις ανεπαρκείς συγκριτικά με το μέγεθος των κοινωνικών προβλημάτων.

· παραπολιτικού επιπέδου σχόλια ή μονότονη εστίαση σε μάλλον δευτερεύοντα σφάλματα της πλευράς Παπανδρέου σε σχέση με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το κόμμα.

· μετάπτωση από την υμνολογία Σημίτη στην υμνολογία του Ανδρέα με δεκάδες αψυχολόγητες αναφορές του ονόματός του σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ώστε να φανεί ποιος πραγματικά είναι πολιτικό τέκνο του και ποιος είναι ανάξιος γιος ή νόθο του ή έκθετο στον Κιθαιρώνα!! Βέβαια, όλα αυτά είναι κατανοητά και συμπαθή στην οιδιπόδεια ατμόσφαιρα που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ και την οποία έχω αναλύσει στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’.

· ευκολία με την οποία αβασάνιστα και πολυσυλλεκτικά υιοθετούνται μια σειρά οργανωτικές προτάσεις για να δελεαστούν οι βαρόνοι που χρειάζονται αδύναμο ηγέτη, δίχως να υπολογίζονται και να επιλύονται οι νέες αντιφάσεις και τα νέα αδιέξοδα όπως συνέβη και στην προηγούμενη εκλογή και στη διαμόρφωση του Καταστατικού.

Υπάρχουν και άλλα σφάλματα που δεν είναι φρόνιμο να συζητηθούν δημόσια αλλά πρέπει όλες οι πλευρές στο ΠΑΣΟΚ να προβληματιστούν γόνιμα πάνω σ’ αυτά, να αυτοδιορθωθούν, να ξεπεράσουν εξαρτήσεις και κακές συνήθειες και να εξασφαλίσουν μακροπρόθεσμα την πολιτική αυτονομία του κινήματος δίχως αλληλοκαταγγελίες. Ο πρώτος αναμάρτητος τον λίθον βαλέτω!

δύο πλεονεκτούν έναντι όλων μας

Πήρα το θάρρος να απαντήσω σε μια σειρά προκλητικά σας σχόλια για τον Βαγγέλη με την ίδια τόλμη πιστεύω που τον υποστήριξα δημόσια απέναντι σε απαράδεκτες κατηγορίες που δέχθηκε όπως ‘δεξιός’, ‘αχυράνθρωπος των συμφερόντων’, ‘ματαιόδοξος’, ‘βουλιμικός’, ‘νάρκισσος’ κ.α. Έφτασα μάλιστα να τονίσω ότι ακόμα κι αν σ’ ένα χαρισματικό πολιτικό υπάρχει ματαιοδοξία μπορεί αυτή, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να γίνει φορέας έκφρασης ανερχόμενων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που παρέμεναν υπόγειες και μυστικές. Υπενθύμισα μάλιστα την φράση του Ναπολέοντα «η ματαιοδοξία έκανε την επανάσταση, η ελευθερία ήταν το πρόσχημα».

Στην ίδια κατηγορία για βουλιμία ισχυρίστηκα ότι ακόμα κι αν υπήρχε θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να μετουσιωθεί σ’ ένα ‘άγριο’, δημιουργικό ένστικτο που έχει ατονήσει σ’ ένα κορεσμένο και κουρασμένο πολιτικό προσωπικό. Στο θέμα ‘ναρκισσισμός και ηγεσία’ επίσης έχω απαντήσει αναλυτικά στο ‘Ζητούνται Αλχημιστές’.

Η τέχνη σ’ έναν πραγματικό ηγέτη είναι να μετατρέπει τα ελαττώματα σε πλεονεκτήματα, τις κρίσεις σε ευκαιρίες, τα προβλήματα σε νέες δυνατότητες, τις αποτυχίες σε επιτυχίες. Αυτό εύχομαι και στον Βαγγέλη Βενιζέλο που τον θεωρώ κεφάλαιο για το ΠΑΣΟΚ και έχει την αγάπη μου, την εκτίμησή μου για τα προσόντα του, τη ζήλεια μου για την ακατανίκητη ενεργητικότητά του και βέβαια την κριτική συμπαράστασή μου, είτε ‘κερδίσει’ στις 11 του Νοέμβρη, είτε πολύ περισσότερο αν ‘χάσει’.

Σ’ αυτήν την κρίση του κόμματος, που πρέπει να εργαστούμε όλοι για να γίνει παραγωγική, δύο ηγετικά πρόσωπα αποδείχθηκε ότι πλεονεκτούν έναντι όλων μας σε τόλμη και ανάληψη εύλογων κινδύνων: ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τους χρειαζόμαστε και τους δύο αφού στις 11 του Νοέμβρη ο ‘νικητής’ δεν θα τα πάρει ‘όλα’ εκτός αν θέλει η ‘νίκη’ του να είναι πύρρειος και αυτοκαταστροφική.

Εννοείται ότι με το ίδιο αυτόνομο, κριτικό και συντροφικό πνεύμα θα αναλύσω τις κινήσεις της πλευράς Παπανδρέου όπως άλλωστε έκανα αυτά τα τριάμισι χρόνια.

ΥΠΕΧΩΔΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η άποψη οτι τα υπουργεία Έργων και Περιβάλλοντος είναι ασύμβατα είναι τουλάχιστον αφελής.

Ο λόγος είναι απλός.

Στην Ελλάδα με τους πολλούς αλλά ανεφάρμοστους νόμους και τις απίθανες κωλυσιεργίες για «ψύλλου πήδημα» αλλά και με τις αντιδικίες να καταλήγουν συχνότατα στο ανώτατο δικαστήριο της Επικρατείας, γελοιοποιώντας τον θεσμό και υποβιβάζοντας δυστυχώς το κύρος των δικαστών του, δεν μπορούν να λειτουργούν εύκολα δύο υπουργεία τα συμφέροντα των οποίων κατ’ορισμένους είναι αντικρουόμενα...

Για να υπάρξει ανεξάρτητο υπουργείο περιβάλλοντος θα πρέπει πρώτα να περάσουμε απο μια περίοδο αλλαγής νοοτροπίας, δομών και θεσμών.

Θα πρέπει πρώτα να ξεκινήσουν ο κατεδαφίσεις των αυθαιρέτων ή η πληρωμή των πραγματικών προστίμων.

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα πραγματικά πρόστιμα είναι τόσο υψηλά που οι ιδιοκτήτες θα κατεδαφίσουν μόνοι τα αυθαίρετά τους για να απαλλαγούν απο το χαράτσι ή όπου είναι εφικτό θα τα νομιμοποιήσουν.

Με τα χρήματα που θα εισπράξει το Υπουργείο και η τοπική αυτοδιοίκηση, θα μπορέσουν να διαμορφώσουν υποδομές για τις νόμιμες και νομιμοποιούμενες κατασκευές...

Το οτι τα δύο υπουργεία λειτουργούν ακόμα ως σιαμαία εξασφαλίζει οικονομίες κλίμακας και άλλες μειώσεις εξόδων ενω ουδόλως οδηγεί σε εχθρικές για το περιβάλλον κατασκευές, στα πλαίσια βέβαια μίας συγκεκριμένης αναπτυξιακής πολιτικής της οποίας η ανατροπή προαπαιτεί μια διαφορετική αντίληψη για την ζωή που σήμερα δεν υπάρχει... Δείτε σχετικές αναφορές στο κείμενο «Για ένα νέο Ήλιο στο ΠΑΣΟΚ»

Στο θέμα π.χ της Ιωνίας οδού, πολλά λέχτηκαν για τους εμπρηστές που σχετίζονται με την διάνοιξη του δρόμου δηλαδή με το υπουργείο...! Με άλλα λόγια ο κύριος Σουφλιάς έστειλε τα «τσιράκια» του να κάψουν την περιοχή για να περάσει ο δρόμος...

Μα αυτά είναι τόσο ανόητα και τόσο νοσηρά αντιπολιτευτικά που βλάπτουν όσους τα διαδίδουν και οχι το υπουργείο ή τον υπουργό.

Ο δρόμος που ήδη υπάρχει έχει καλή χάραξη και απαιτεί απλή αναβάθμιση της υπάρχουσας... Προς τι λοιπόν οι φωτιές και τα λοιπά τραγελαφικά...

Όσο για το όψιμο ενδιαφέρον στο περιβάλλον, πως εξηγείται απο τις διάφορες και πολυποίκιλες οικολογικές οργανώσεις η σιγή ιχθύος για τα χιλιάδες αυθαίρετα στην Αττική και αλλού...?

Μόνο στην Αττική έχουν κτισθεί 1300 αυθαίρετα το 2007... Μήπως δεν τα βλέπουν... Μήπως η οικολογία είναι φερεντζές άλλων επιδιώξεων που παραμένουν συγκαλυμμένες έως ότου αποκτηθεί η αναγκαία μάζα των υποστηρικτών...

Ας δούμε λοιπόν πρώτα αυτά τα θέματα και ας αφήσουμε το ΥΠΕΧΩΔΕ στα χέρια του αποτελεσματικού Γιώργου Σουφλιά.

Το ενδιαφέρον για το περιβάλλον δεν είναι μόδα...

Το ενδιαφέρον για το περιβάλλον δεν είναι μόδα. Δεν αφορά μόνο τα δάση, τα ποτάμια και τις θάλασσες. Αφορά και τις πόλεις. Αφορά κάθε χώρο που υπάρχει ανθρώπινη ύπαρξη στον πλανήτη Γη.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά την νοοτροπία με την οποία βλέπουμε συνολικά τη διαβίωσή μας, το αν προτιμούμε δηλαδή την ζωή σε πόλεις ή στην φύση και τι σημαίνει για μας η φύση.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά το τι παράγουμε και γιατί και αν αυτό που παράγουμε είμαστε διατεθειμένοι να το αλλάξουμε υφιστάμενοι το κόστος της αλλαγής.

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά το εάν θα χρησιμοποιούμε συστηματικά το IX μας με την δικαιολογία οτι αποτελεί «ευκολία» ενω έχουμε ξεχάσει να αντικαταστήσουμε τον καταλύτη...

Η φροντίδα για το περιβάλλον αφορά τα δέντρα και το πράσινο μέσα στην πόλη και οχι μόνο την φύση εκτός απο τις πόλεις...

Η φροντίδα για το περιβάλλον σημαίνει οτι αλλάζουμε τους τρόπους ζωής μας και σχεδιάζουμε διαφορετικά τις πόλεις μας... κτίζουμε νέες πόλεις και γκρεμίζουμε μεγάλα τμήματα των παλαιών για να τις κάνουμε βιώσιμες χωρίς να καταστρέψουμε τις ρίζες μας και την αντιπροσωπευτική πολιτισμική μας παρουσία μέσω αυτών.

Η φροντίδα σημαίνει ότι έχουμε το σθένος της αλλαγής και δεν είμαστε προσκολλημένοι σε στρουθοκαμηλισμούς όπως η απαγόρευση ανέγερσης υψηλών κτιρίων στις πόλεις μας διότι αντίκεινται τάχα στην ανθρώπινη φύση ενω αναγκάζουμε τους πολίτες να επιβιώνουν σε χώρους πυκνής δόμησης, αφάνταστα επιβαρημένους απο κάθε μορφή ρύπανσης.

Η φροντίδα σημαίνει να μαζεύουμε τα αποτσίγαρα και του άλλου στην παραλία που είναι ανοικτή στην πρόσβασή μας αντι να πολικαντολογούμε για την ανάγκη να παραμένουν ανοιχτές (δηλαδή με δωρεάν πρόσβαση) και οι υπόλοιπες παραλίες ώστε όλες μαζί να μετατραπούν σε χαβούζες της πολιτιστικής μας ανυπαρξίας.

Η φροντίδα σημαίνει οτι δεν επιτρέπουμε σε κανένα να κτίζει αυθαίρετα και είμαστε αμείλικτοι στην κρατική ραθυμία και τον πονηρό πλουτισμό των ιθυνόντων με την δημιουργία νομικίστικων παραθύρων διαιώνισης της παρανομίας.

Φροντίδα όμως σημαίνει και συνειδητοποίηση οτι τα παρθένα δάση είναι στην σφαίρα των ονείρων της παιδικής μας ηλικίας. Η προσβασιμότητα σε αυτά, στις λίμνες και στα ποτάμια, στη φύση γενικότερα, πρέπει να είναι εφικτή και εύκολη ώστε να τα γνωρίσουμε, να δημιουργήσουμε συμβατές δραστηριότητες σε αυτά και να τα προφυλάξουμε... χωρίς ψευδαισθήσεις για το ότι γίναμε περισσότεροι και έχουμε περισσότερες ανάγκες.

Για έναν νέο ήλιο στο ΠΑΣΟΚ

Οι σημερινοί δρόμοι μου στο διαδίκτυο με έφεραν στο «Τέλος του Σοσιαλιστικού Κρατισμού» του υπέροχου Τάκη Φωτόπουλου.

Το κείμενο αναλύει αντικειμενικά τις αιτίες που οδήγησαν στον εκφυλισμό και την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού στην ανατολή και την μετεξέλιξη της Σοσιαλδημοκρατίας στην «light» έκδοση του Σοσιαλφιλελευθερισμού, στη δύση.

Αν και πρόκειται για κείμενο γραμμένο το 1993, συνεχίζει να αποτελεί μια εξαιρετικά διεισδυτική ανάλυση στα αδιέξοδα που δημιούργησε η συνύπαρξη του Σοσιαλισμού με τις κοινωνίες των αγορών.

Ο Τάκης δεν χαρίζεται σε κανένα, προσδιορίζοντας, με τον ορθολογισμό που τον διακρίνει, την αδυναμία λειτουργίας ενός Κρατικιστικού Σοσιαλιστικού μοντέλου διακυβέρνησης που όσο και αν υψώνει Σινικά Τείχη στις έξωθεν επιρροές δεν μπορεί να προφυλαχθεί απο τις εσωτερικά ογκούμενες στρεβλώσεις ενός συστήματος που παλεύει στα τυφλά να ικανοποιήσει τις ανάγκες της δικής του υποαπασχολούμενης κοινωνίας.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σοβιετικό καθεστώς είχε αναντίρρητα επιτυχίες λόγω της τεράστιας έλλειψης βασικών αγαθών. Όσο όμως αυτή η έλλειψη μεταφερόταν σε αγαθά λιγότερο αναγκαία, αγαθά που πλέον διαμόρφωναν το «ευφ ζειν», τόσο γινόταν φανερή η αναποτελεσματικότητα της παραγωγικής διαδικασίας.

Ήταν μια μάχη προκαταβολικά χαμένη σε έναν πόλεμο που είχε ήδη τελειώσει. Ποτέ δεν θα μπορούσε η Σοβιετική κρατική μηχανή να δώσει τον συνδυασμό ποιότητας και ποσότητας που θα ανταγωνιζόταν το δυτικό πρότυπο.

Οταν όμως ο Τάκης έρχεται να εξετάσει την πορεία της σοσιαλδημοκρατίας διαπιστώνει ότι και αυτή βρίσκεται μεταξύ «σφύρας και άκμονος» αντιμετωπίζοντας τις αυξανόμενες κοινωνικές απαιτήσεις, σε συνθήκες προστατευμένων εργασιακών σχέσεων κάτω απο ένα μπαράζ υπερεθνικών αξιώσεων εταιρειών και αγορών που λειτουργούν ως ταύροι σε υαλοπωλείο στα προγράμματα της...

Άλλωστε η συνθήκη του Μάαστριχ δεν προβλέπει μηχανισμούς κοινωνικής πολιτικής ή προστασίας της ανεργίας παρά μόνο αντίστασης σε πληθωριστικές πιέσεις, βασισμένους σε Μονεταριστικές τεχνικές όπως π.χ. η διαχείριση των επιτοκίων δανεισμού για τη μείωση του πληθωριστικού χρήματος.

Σε ένα σύστημα λοιπόν αυστηρά ελεγχόμενο απο κοινοτικούς κανόνες και με αδυναμία της κάθε εθνικής κυβέρνησης να διαμορφώνει τη δική της κοινωνική πολιτική, το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς σκοπεύει να λειτουργήσει το αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ υπό τον Νεο Πρόεδρό του.

Μέχρι τώρα ακούμε για σοσιαλισμό και για ανοίγματα προς την αριστερά, απο την οποία υπήρξε σημαντική απώλεια ψήφων στις πρόσφατες εκλογές, αλλα δεν ακούμε τίποτα για το πως ένα κόμμα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, θα διαφοροποιήσει ουσιαστικά την πολιτική του απο αυτήν της νέας Δημοκρατίας.

Το ερώτημα είναι εάν αυτά που λέγονται εκφράζουν μια σοσιαλδημοκρατική θεώρηση που πνέει τα λοίσθια στην Ευρώπη ή μία σοσιαλφιλελεύθερη θεώρηση που εξ ανάγκης και Μάαστριχ επιβάλλοντος αφήνει το κοινωνικό όνειρο στις καλένδες.

Η πρόσφατη θέση του κυρίου Χρυσοχοίδη, σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Κ. Π. Παπαδιόχο, ήταν ίσως η πλέον σαφής θέση για το μελλοντικό ΠΑΣΟΚ.

Ο κύριος Χρυσοχοίδης δεν άφησε περιθώρια για κλήσεις είτε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά ενώ στόχευσε κατ’ευθειαν στην μεσαία τάξη που υπέφερε ιδιαίτερα κατά την δεύτερη τετραετία της Σημιτικής διακυβέρνησης απο ένα τεχνοκρατικό αλλά και αλαζονικό ΠΑΣΟΚ.

Αν και θεωρείται δεδομένο οτι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αγνοήσει την εργατική ή για την ακρίβεια την χαμηλόμισθη τάξη όπως και τη γενιά των 700 €, είναι επίσης δεδομένο ότι και η τρέχουσα Νεοδημοκρατική φόρμουλα έχει αντίστοιχους στόχους με αποτέλεσμα την σύγχυση των ψηφοφόρων.

Το Νεο ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να μη δημιουργεί συγχύσεις, και να μεταφέρει την εικόνα που προσδοκά για τη Χώρα με λόγο σαφή, σύγχρονο και θερμό.

Όμως μέχρι σήμερα, εκτός απο την σύντομη συνέντευξη του κυρίου Χρυσοχοίδη, δεν έχω ακούσει απο άλλον εκφραστή της παράταξης εάν το νέο ΠΑΣΟΚ θα παύσει να αμφιταλαντεύεται πότε προς τα αριστερά και πότε προς τα δεξιά, σαν βάρκα στο κύμα, ή θα οριοθετήσει μια καθαρή πολιτική γραμμή ώστε να μη δίνει την εντύπωση οτι ψαρεύει σε θολά νερά.

Αν και θεωρούσα την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες και στις πρόσφατες εκλογές αναμενόμενη, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές οι συνθήκες μπορούν και πρέπει να είναι διαφορετικές.

Ο Πρόεδρος που θα φέρουν οι εκλογές της 11 Νοεμβρίου, είτε είναι ο εκσυγχρονιστής Γιώργος Παπανδρέου είτε ο αμείλικτος ρήτορας Ευάγγελος Βενιζέλος, (επιτρέψτε μου να μην τρέφω ελπίδες για τον συμπαθή Κώστα Σκανδαλίδη) θα αντιμετωπίσει άμεσα την ανάγκη να καθαρίσει η θολούρα του τι πραγματικά πρεσβεύει το ΠΑΣΟΚ και γιατί ΠΑΣΟΚ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει ότι βλέπει μπροστά και με ρεαλισμό τις προοπτικές που ξανοίγονται και όχι πίσω σε σοσιαλιστικές διακηρύξεις που ουδέποτε έτσι και αλλιώς εφαρμόστηκαν...

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει ότι διαθέτει πρόγραμμα για την βελτίωση της ζωής της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού που μπορεί να εφαρμόσει μέσα απο τις συμπληγάδες των Κοινοτικών δεσμεύσεων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού της αγοράς.

Ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών θα πρέπει να πείσει οτι μπορεί να κυβερνήσει.

Σε αυτό θεωρώ οτι θα βοηθήσει ιδιαίτερα η μελέτη του «Τέλους του Σοσιαλιστικού Κρατισμού» του Τάκη Φωτόπουλου. Με αυτήν κατά νου οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα καθορίσουν με σαφήνεια τις απαιτήσεις τους για τον νεο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

Αλλα και μετά, κατά την πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία θα ξέρουν αν θα πρέπει να εκφράζονται ως σοσιαλδημοκράτες ή σοσιαλφιλελεύθεροι ή αν θα πρέπει να ξεχάσουν αυτούς τους όρους και ότι εκφράζουν και να δουν κατάματα τον νεο κόσμο που ανατέλλει ως τρίπτυχο της δημoκρατικής μας παράδoσης που θεμελιώθηκε εδώ στην κλασική Αθηvα (Άμεση δημoκρατία), της σoσιαλιστικής παράδoσης που διαμόρφωσε τα ερείσματα για κοινωνική αλληλεγγύη (Κοινωνική δημoκρατία) και της ανάγκης μιας Πράσινης και εφικτής προοπτικής για τις γενιές που έρχονται (oικoλoγική κoιvωvία).

Ισως η ζύμωση αυτών των όρων να φέρει ένα νέο όραμα για το ΠΑΣΟΚ, έναν νέο ήλιο, λαμπρότερο, καθαρότερο και υγιεινότερο...