Τα οικονομικά μέτρα και το τέχνασμα της βιονικότητας...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 22α Ιανουαρίου 2010)

Ζούμε ίσως την πιο σκληρή χρονιά μετά την μεταπολίτευση... Ποτέ πριν η ΕΚΤ και οι εταίροι μας δεν μας πίεσαν περισσότερο για να γίνουμε ειλικρινέστεροι με τους αριθμούς και πραγματιστές στα μέσα και στις τεχνικές με τις οποίες θα μειώσουμε το έλλειμμα σε ελεγχόμενο επίπεδο.

Πολλοί αγνοούν τους λόγους που πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα στο περιβόητο 3% του ΑΕΠ και συνεχίζουν να το θεωρούν αυθαίρετο εφεύρημα κάποιων άσπλαχνων Ευρωπαίων ιθυνόντων που θέλουν μόνο να μας ταλαιπωρούν...

Βλέπουν ίσως και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης, ακόμα και της ομάδας της ΟΝΕ, να έχουν αντίστοιχα ελλείμματα και θεωρούν ότι πρόκειται για έκδηλη κακία των ισχυρών πάνω στη μικρή μας χώρα.

Αν όμως σκεφτούν λίγο περισσότερο θα καταλάβουν ότι εάν μια χώρα αυξάνει το έλλειμμα της π.χ. με 9% και μια άλλη με 3% αυτό σημαίνει ότι η χώρα με το 9% θα έχει ολοένα και περισσότερα να εξοφλήσει και άρα είτε θα πρέπει να αυξάνει κατά την διαφορά την παραγωγικότητά της είτε να βρει άλλους μαγικούς τρόπους κάλυψης.

Η μαγεία όμως, εξ όσων γνωρίζω, κτυπήθηκε άγρια από το όργανο της Καθολικής εκκλησίας, την Ιερά εξέταση και αφανίστηκε σε σημείο που δεν άφησε ικανές και υποσχόμενες τεχνικές σε μας τους σύγχρονους.

Από την άλλη, το ερώτημα γίνεται δυσκολότερο να απαντηθεί αν συλλογιστούμε ότι όχι μόνο πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα αλλά και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε αυτό να βαίνει μειούμενο ή έστω να σταθεροποιηθεί από μια οικονομία που δεν διαθέτει δομές που αποσκοπούν σε αύξηση της παραγωγικότητας.

Αν τις διέθετε δεν θα υπήρχε έλλειμμα για να χρειάζονται έκτακτα μέτρα...

Γίνεται επομένως σαφές, με αυτόν τον απλούστατο συλλογισμό, ότι η μείωση του ελλείμματος δεν ξεκινά από αυθαίρετες επιταγές οργάνων του κακού καπιταλισμού όπως ισχυρίζεται με αρκετή αφέλεια και περισσή σκοπιμότητα η αριστερά...

Μπορεί το να τα πάρουμε ή να τα “φαμε” από τους πλουτοκράτες να ξυπνά κάποια επαναστατικά ένστικτα που έχουν επί μακρόν μείνει σε καταστολή αλλά εάν ξυπνήσουν η προσπάθεια θα είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία... Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ένα σημαντικό μέρος της αριστεράς επιμένει στην απομάκρυνσή μας από την ομπρέλα της ΕΕ και κατ επέκταση της δύσης.

Μπορεί έτσι να γυρίσουμε σε επίπεδα αναπτυσσόμενης χώρας με πολλά δεινά για τον μέσο εργαζόμενο αλλά οι οπαδοί της αριστεράς θα αισθάνονται συγκριτικά καλλίτερα έχοντας αυξήσει την επιρροή τους σε μια καταβαραθρωμένη οικονομία που θα αποζητά στην μόνη απομένουσα ψευδαίσθηση την σανίδα σωτηρίας.
Τέτοια σενάρια είναι προφανές ότι βρίσκουν την πλειοψηφία απέναντί τους.

Τα τραγικά αποτελέσματα μια τέτοιας απομονωτικής εκτός Ευρώ προοπτικής τονίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, θέτοντας μας “Επί των τύπων των ήλων” ισοδυναμούν με μίνι χρεωκοπία. Πρόκειται για έναν εφιάλτη που δεν θέλω ούτε να τον σκέπτομαι, κατέληξε.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η έξοδος από το Ευρώ ώστε να έχουμε το πλεονέκτημα δήθεν της υποτίμησης σημαίνει ότι θα φορτωθούμε όλο το βάρος του υπάρχοντος χρέους και μάλιστα με υποχρέωση αποπληρωμής του από ένα ασθενέστερο νόμισμα όπως η νέα δραχμή.

Για να είμαστε συνεπείς στην αποπληρωμή του χρέους θα πρέπει ασφαλώς να ξαναδανειστούμε όπως σήμερα και να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για την αποπληρωμή του χωρίς να μπορεί κάποιος να προβλέψει την στάση των μελλοντικών δανειστών μας απέναντι σε μια χώρα που θα έχει ήδη χρεοκοπήσει και θα ζητά νέα δάνεια για να καλύψει τα παλαιά.

Αναμφίβολα το σημερινό υψηλό κόστος δανεισμού θα γίνει ακόμα απεχθέστερο έστω και αν λείπει το στοιχείο της άμεσης συγκρισιμότητας με την προφανή διαφορά του ανοίγματος (spread) του Ελληνικού επιτοκίου δανεισμού από το Γερμανικό στα εκδιδόμενα ομόλογα.

Οι οπαδοί της υποτίμησης ελπίζουν ότι με την υποτίμηση θα κάνουμε τα αγαθά που παράγουμε και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε ελκυστικότερες στους ξένους που έτσι θα συρρεύσουν στη χώρα μας είτε για να επενδύσουν είτε για να απολαύσουν τις μέρες της σχόλης τους στα νησιά μας.

Δείτε όμως ότι και σήμερα το κόστος των διακοπών που φέρνει τους τουρίστες στη χώρα μας είναι υψηλότερο από εκείνο χωρών που έχουν το ίδιο νόμισμα με μας και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο διαφοράς που ακόμα και μια υποτίμηση της τάξης του 30% μόλις και μετά βίας θα μας έφερνε στα ίσια...

Προφανώς δεν μιλάμε για υποτίμηση υψηλότερη από αυτό το ποσοστό διότι τότε το παγόβουνο του υπάρχοντος χρέους θα μας πλακώσει όπως τα βράχια το οδόστρωμα της Εθνικής στα Τέμπη και δεν θα βρεθεί κανείς εργολάβος να τα αποσύρει χωρίς θλιβερές υποθήκες σε βάρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Αν πάρουμε την άλλη μεγάλη πηγή εισοδήματός μας, το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι εκτός της κρίσιμης κατάστασης που βρέθηκε από το 2008 η ναυτιλία, την υποτίμηση θα ακολουθήσει έστω μερική προσαρμογή προς τα κάτω των μισθών των ναυτικών μας.

Το χειρότερο όμως που θα μας συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση είναι άλλο, και είναι ατυχώς αυτό που συνέβη αρκετές φορές μετά την μεταπολίτευση, όταν είχαμε εμφανείς και αφανείς (διολισθήσεις) υποτιμήσεις

Αυτό που μας συνέβη είχε την αποτελεσματικότητα του ναρκωτικού υπό την επήρεια του οποίου μετατραπήκαμε σε ένα είδος ζόμπι που χασκογελούσε με την ανάσα που πήραν οι ελαστικές εξαγωγές μας χωρίς να σκέπτεται το πληθωριστικό αποτέλεσμα των ανελαστικών εισαγωγών, τις ακριβότερες πρώτες ύλες και την αδράνεια των βιομηχανικών μας μονάδων σε καινοτόμες υποδείξεις και τακτικές.

Τα εργοστάσια συνέχισαν έτσι να ικανοποιούν με κακή ποιότητα την εγχώρια ζήτηση ενώ ο ανταγωνισμός από ακόμα φτηνότερες και ποιοτικότερες εισαγωγές τα εξοβέλιζε αργά αλλά σταθερά. Ο εφησυχασμός επομένως της υποτίμησης γύρισε ως μπούμερανγκ και κατέστρεψε και τις τελευταίες ανάσες της βιομηχανικής μας προοπτικής.

Στη γεωργία ο εφησυχασμός συνδυάσθηκε με την ευκολία των παράλογων επιδοτήσεων τα αποτελέσματα των οποίων έφεραν τον άπληστο στις πόρτες εκείνων που πριν ελάχιστα χρόνια ζούσαν έντιμα και λιτά.

Τα χωριά της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας γέμισαν ως δια μαγείας από αγρότες εισοδηματίες που μαζί με τη λιτότητα άφησαν και τα τελευταία ψήγματα εντιμότητας, διπλασιάζοντας χωράφια και επιδοτήσεις χωρίς κανείς να βλέπει ή να έχει διάθεση να ελέγξει.

Το κλίμα του εύκολου πλουτισμού που διαμόρφωσαν από τη μια πλευρά οι υποτιμήσεις και από την άλλη οι ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις αποκοίμισε τις συνειδήσεις διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα του νεοέλληνα ωχαδελφιστή αγρότη που έπαυσε να αγωνιά για την αποδοτικότητα των καλλιεργειών του.

Άλλωστε, όποτε οι κυβερνήσεις φαίνονταν αργές στην εκπλήρωση τάχα των προεκλογικών τους υποσχέσεων τα τρακτέρ έκοβαν τη χώρα σε φέτες παραλύοντας την οικονομική δραστηριότητα. Έτσι οι αγρότες έβαζαν το μαχαίρι στο λαιμό των συνελλήνων τους και αποσπούσαν άκοπα ένα δυσανάλογο ποσοστό τρόμου.

Αλλά και στα νησιά η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη... Εκεί η φαντασία των εργολάβων γέννησε πολλές χρυσές χήνες και άρχισε να τις ταΐζει με το θαυματουργό χόρτο της κερδοσκοπίας... Αγόραζε βράχια και έκτιζε “πανάκριβες” βίλες που υπό κανονικές συνθήκες δεν άξιζαν ούτε τα υλικά της κατασκευής τους αλλά τιμολογούνταν βασιλικά.

Και όταν ακόμα απέσχε η κερδοσκοπία των εργολάβων κτυπούσε η πονηρία των ντόπιων που βλέποντας τους ξένους να κατακλύζουν τα νησιά τους σκέφτηκαν να κτίσουν κουτιά πάνω σε κουτιά (δωμάτια) για να στεγάσουν τους κουτόφραγκους.

Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν εργολάβοι να μείνουν με αρκετές βραχόπληκτες βίλες αμανάτι ή ακόμα χειρότερα οι νεόκοποι κάτοχοί τους, μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, να συνειδητοποιήσουν τι σουβάδες είχαν αποκτήσει ως βασιλικές αξίες, οι δε μικροξενοδόχοι να παραπαίουν από την άρνηση των κουτόφραγκων να ενσταυλιστούν στα κουτιά που τους είχαν ετοιμάσει, αναλογιζόμενοι τις υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις τους.

Ας μη θεωρήσουμε όμως ότι μόνο οι γεωργοί και οι νησιώτες έπαθαν των παθών τους τον τάραχο από την κρίση που απομάκρυνε βίαια την ιδεατή πραγματικότητα.

Στις αστικές περιοχές ο υψηλός πληθωρισμός έτρωγε επί χρόνια τις μεγάλες ονομαστικές αυξήσεις των εισοδημάτων των νοσταλγών της προ ΟΝΕ εποχής χωρίς κανείς να αντιδρά στα επαναλαμβανόμενα σφιξίματα των ζουναριών.

Το κράτος τα έπαιρνε με τρόπο απροκάλυπτο και ζητούσε ολοένα και περισσότερα για να συντηρεί την αδηφάγο μηχανή του. Οι συγκρίσεις με τους Ευρωπαίους ήταν ελάχιστες και πάντα με την νοσταλγία που άφηναν κάποια ταξίδια στις δυτικές πρωτεύουσες.

Οι υποτιμήσεις και οι διολισθήσεις μας έκαναν σταθερά φτωχότερους ενώ απομάκρυναν κάθε πρωτοβουλία στη διαμόρφωση ενός καινοτόμου ιδιωτικού ή ενός αποδοτικότερου δημόσιου τομέα.

Μείναμε άπραγοι στα αστικά κέντρα και χωρίς αναδιαρθρώσεις στη γεωργική παραγωγή ενώ τα τελευταίου τύπου τρακτέρ πάρκαραν στις πλατείες των χωριών ως δείγμα ξιπασμένης ευμάρειας.

Οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανίες παρέμειναν στην υπανάπτυξή τους μέχρι να κλείσουν ή να μεταφέρουν την δραστηριότητά τους στις άλλες βαλκανικές χώρες.

Το δημόσιο μετατράπηκε αναγκαστικά σε απορροφητήρα της απραξίας και της ανεργίας χωρίς καμία αναλογιστική μελέτη να δείχνει τις γκρίζες προοπτικές του κυκλώνα που πλησίαζε. Όλοι ήλπιζαν και η προσευχή είχε αντικαταστήσει κάθε ίχνος λογικής και πρωτοβουλίας. Η δημιουργική λογιστική κλήθηκε αρωγός για την εσπευσμένη είσοδο μας στην ΟΝΕ με καρότο τα έργα χάριν του Ολυμπιακού ονείρου. Αλλά όνειρο ήταν και πέρασε... και στη λογιστική όταν εμείς παγαίναμε στην δημιουργικότητα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ερχόντουσαν... Τα τεχνάσματα έμελλε σύντομα να αποκαλυφτούν.

Έτσι χρόνο με τον χρόνο η ψαλίδα της παραγωγικής αδυναμίας του κράτους μεγάλωνε συντηρούμενη παραδόξως από το αίμα της έμμεσης φορολόγησης της παραοικονομίας και του μεταπρατικού εμπορίου που πάντα άνθιζε στη χώρα μας.

Σε αυτή τη δυσμενή και ολοένα να χειροτερεύει κατάσταση, ακούσαμε τις περίεργες φωνές κάποιων παράδοξων εργατοπατέρων που υποστήριξαν τα κεκτημένα μιας προκλητικής θρασύτητας...

Έτσι μόνο εξηγείται η επίκληση κεκτημένων όταν αυτά είναι προϊόν αποδεδειγμένης παρανομίας όπως έδειξε σχετική εισαγγελική έρευνα για τα εισοδήματά τους από τα λιμανιάτικα. Οι λιμενεργάτες είχαν το προνόμιο να είναι οι πρώτοι μεταξύ των Ελλήνων που εφάρμοσαν την βιονικότητα μένοντας ακούραστοι, 24 ώρες επί επτά μέρες κάθε εβδομάδα στις εργασιακές επάλξεις.

Πολλοί πιστέψαμε ότι οι Λιμενεργάτες ήταν οι μόνοι πρωτοπόροι της βιονικότητας σε αυτή τη χώρα αλλά έμελλε να απογοητευθούμε.

Μόλις μάθαμε από νέα εισαγγελική έρευνα ότι οι εργοδηγοί στον ΟΣΕ είχαν αντίστοιχες αποδοχές από αντίστοιχα “φιλότιμη” εργασία.

O ιός της βιονικότητας είχε μεταδοθεί και σε αυτούς.

Αύριο θα ανακαλύψουμε ότι στην Ελλάδα ο ιός Η1 Ν1 δεν είχε τα αποτελέσματα που μας είχαν προαναγγείλει αλλά ένας άλλος κτύπησε τη χώρα με την δριμύτητα του πρόσφατου σεισμού των άμοιρων Αϊτινών με τη διαφορά ότι αυτός ο ιός διέφερε στο ότι οι ασθενείς περνούσαν καλά.

Η μάσκα του ιού έκρυβε για καιρό το θαύμα της βιονικότητας που κάποιοι είχαν ανακαλύψει αλλά επιτέλους οι εισαγγελείς στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έκαναν τη δουλειά τους.

Το μυστικό επιτέλους αποκαλύφτηκε μόνο που ακούστηκε σαν κακόγουστο αστείο από εκείνους που προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την προέλευση του παράδοξου πλουτισμού των εργατοδίαιτων συνανθρώπων τους.

Η τεχνική της βιονικότητας μπορεί να λειτούργησε αρχικά σαν θαυματουργός λύση για μερικούς αλλά κατέληξε σε όζουσα πληγή που απαιτεί χειρουργείο.

Η έκθεση – κόλαφος (= χαστούκι, ταπεινωτική πράξη) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 15η Ιανουαρίου 2010)

«Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία εξετάζει τους λόγους της αναντιστοιχίας των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, αποκαλύπτει «αμφίσημες εξουσίες αξιωματούχων», ακατάλληλο θεσμικό πλαίσιο και, σε κάποιες περιπτώσεις, συλλογή στατιστικών στοιχείων μέσω... τηλεφώνου...»

Την περίοδο αυτή, κάθε Έλληνας, ανεξάρτητα από τις γνώσεις και την κατανόηση που έχει στα γενικότερα προβλήματα της οικονομίας, μετατρέπεται εύκολα σε κατήγορο όσων θεώρησε ότι ευρίσκονται στην εξουσία μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν ειδικά αυτόν, ικανοποιώντας τα δικά του προσωπικά αιτήματα και θέλω...

Όσο και αν αυτό καταλήγει να είναι πρακτικά το νόημα της αντιπροσωπευτικής εκλογικής διαδικασίας, οι σχέσεις των πολιτών με τους αντιπροσώπους τους, εκτραχύνονται σε στιγμές οικονομικής κρίσης και η υπομονή στην υλοποίηση του οποιουδήποτε υπεσχημένου χάνεται.

Βλέπουμε επομένως πολίτες που ήταν παραδοσιακά δεξιοί να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους σε κάθε σκέψη να επιτρέψουν με την ψήφο τους την επιστροφή της δεξιάς στην εξουσία ενώ όσοι ανήκουν στην αντίθετη πλευρά και επέλεξαν την σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να θεωρούν ότι μια αλλαγή εν μέσω κρίσης και χωρίς περίσσευμα κεφαλαίων είναι ζήτημα 100 ημερών. Σε μία κοινωνία έλλογων ανθρώπων ακόμα και ο ένας χρόνος θεωρείται ελάχιστος στο να μπορέσει κάποιος να αντιληφτεί ένα περίπλοκο πρόβλημα, να ετοιμάσει αξιόπιστη λύση και να την προωθήσει με τις κατάλληλες θεσμικές και νομικές αλλαγές σε εφαρμογή, χώρια το πότε θα φανούν τα αποτελέσματα.

Όλη αυτή η επιπολαιότητα για λύσεις αύριο το πρωί που όταν δεν έρχονται οδηγούν σε συμπεράσματα ότι τάχατες δεν υπάρχουν λύσεις, παραδόξως αποφεύγεται στην καθημερινότητα του καθενός όπου δεν θα ήθελε να δεσμευτεί για τις δικές του ευθύνες και την δική του συνεισφορά σε αντίστοιχο προβληματισμό.

Και όμως για τους άλλους και ιδιαίτερα για την κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση, η επιδεικνυόμενη ανοχή φαίνεται ότι είναι μηδενική.

Θέλουν όλοι άμεσα διορθωτικά μέτρα χωρίς να εμβαθύνουν στα αίτια που μας οδήγησαν στη σημερινή εσωτερική κρίση, διότι η γενικότερη οικονομική συγκυρία μας άγγιξε περιορισμένα, συνεισφέροντας απλά στο να φανεί η γύμνια μας σε καταστάσεις αντιμετώπισης της δικής μας κρίσης.

Το γιατί τα μέτρα είναι ανέφικτο να είναι έτοιμα και αποτελεσματικά αύριο το πρωί δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Το ότι δεν πρόκειται για μέτρα τιμωρίας κάποιων σαθρών ηθικά ατόμων αλλά για μέτρα που θα αλλάξουν θεμελιακά τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας, επίσης δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Το ότι πρακτικά η ρίζα της σημερινής κατάστασης που οδήγησε σε επικρίσεις και προσβολές της χώρας μας από τους Ευρωπαίους Εταίρους είναι η ίδια με εκείνες που έχουν οδηγήσει σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις από της ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους, δηλαδή η ανευθυνότητα του αυτός το έκανε κύριε ή αυτός μου είπε τι να σας πω και τι να σας στείλω..., δεν φαίνεται να μας απασχολεί.

Το ότι δεν είναι θέμα κυβερνήσεων ή παρατάξεων αλλά μιας ανευθυνότητας που έχει ενσωματωθεί στην κουλτούρα μας υποχρεώνοντας, υπό διαφορετικές αλλά κρίσιμες συνθήκες, στις παραμονές του εμφυλίου, τον Άγγλο επιτετραμμένο της ΣΟΕ (υπηρεσίας ειδικών επιχειρήσεων της Μεγάλης Βρετανίας) David Wallace να πει: “Oι Έλληνες, παρά την καλοσύνη και την φιλοξενία τους, είναι ένας βασικά αδιόρθωτος λαός, χωρίς μέλλον και προοπτική να καταλαγιάσει και να ζήσει ομαλά, με οποιοδήποτε τρόπο σε προβλέψιμο χρόνο...” (Βλέπε When Greek meets Greek, Reginald Leeper) συνεχίζει να μας αφήνει αδιάφορους.

O Ταγματάρχης Wallace μιλούσε τότε για την αδυναμία των Ελλήνων να συνεννοηθούν μπροστά σε έναν εξωτερικό εχθρό, προτιμώντας την εσωτερική διένεξη και τελική αδυναμία από την ισχύ της ενότητας.

Αυτό το χαρακτηριστικό της φυλής μας, να βλέπουμε τα πράγματα χρωματισμένα από το φίλτρο των προσωπικών μας επιλογών και συμφερόντων, είτε πρόκειται για την εθνική μας ενότητα είτε την αποτελεσματικότητά μας στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, δεν φαίνεται να μας εγκαταλείπει διότι δεν άφορα του άλλους και δεν αφορά την κυβέρνηση αλλά εμάς, τον καθένα μας ξεχωριστά και βασικά το Εγώ μας...

Πρακτικά, η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις αδυναμίες της Ελλάδος κτυπά την ανευθυνότητα του καθενός μας και την παιδική αφέλεια που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μας σε ένα γήπεδο που επιδιώκουμε να παίζουμε χωρίς να κατανοούμε ότι είναι για μεγάλα παιδιά.

Διαβάζοντας τα όσα ακολουθούν ίσως να οδηγήσει αρκετούς να σκεφτούν ότι τα όποια μέτρα πάρει το ΠΑΣΟΚ για την οικονομία δεν θα μας σώσουν αν δεν παύσουμε να δείχνουμε τον απέναντι ως υπεύθυνο για τα δικά μας σφάλματα και την δική μας ανευθυνότητα.

Η Κομισιόν, στην έκθεση η οποία θα παραδοθεί στους Υπουργούς Οικονομικών στο επόμενο ECOFIN, κατακεραυνώνει τις αρμόδιες υπηρεσίες και τις κατηγορεί για έλλειψη υπευθυνότητας.

Μερικά από τα συμπεράσματα που καταγράφει η Κομισιόν, είναι τα ακόλουθα:

Στις 2 και 21 Οκτωβρίου 2009, οι ελληνικές αρχές διαβίβασαν δύο διαφορετικές ομάδες πινάκων Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος (ΔΥΕ) στην Eurostat, οι οποίοι καλύπτουν το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος για την περίοδο 2005-2008, καθώς και μια πρόβλεψη για το 2009.

Στην κοινοποίηση της 21ης Οκτωβρίου, το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα για το 2008 αναθεωρήθηκε από 5,0% του ΑΕΠ (το ποσοστό που αναφέρθηκε από την Ελλάδα, και έχει δημοσιευθεί και επικυρωθεί από τη Eurostat τον Απρίλιο του 2009) σε 7,7% του ΑΕΠ.

Ταυτόχρονα, οι ελληνικές αρχές, αναθεώρησαν επίσης το προβλεπόμενο έλλειμμα για το 2009 από 3,7% του ΑΕΠ (το νούμερο που αναφέρθηκε την άνοιξη) στο 12,5% του ΑΕΠ, αντανακλώντας μια σειρά από παράγοντες όπως ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης και οι δημοσιονομικές διολισθήσεις.

Ουσιαστικά, αυτή η έκθεση ασχολείται μόνο με τις εκτιμήσεις των στοιχείων του παρελθόντος.

Αναθεωρήσεις αυτού του μεγέθους στους εκτιμώμενους κυβερνητικούς δείκτες δημοσίου ελλείμματος είναι εξαιρετικά σπάνιες σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ ενώ συχνές για την Ελλάδα, αποτελώντας παραδείγματα έλλειψης ποιότητας των ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών και αποδεικνύοντας ότι ο εξονυχιστικός έλεγχος των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων από την Eurostat από το 2004 δεν αρκούσε για να φέρει την ποιότητά τους στο επίπεδο των άλλων κρατών μελών.

Όσον αφορά την κοινοποίηση της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος (ΔΥΕ) της 21ης Οκτωβρίου 2009, τα στοιχεία δεν έχουν επικυρωθεί από τη Eurostat ενώ ένας σημαντικός αριθμός θεμάτων, που αφορά τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης, τις καθυστερούμενες πληρωμές στα νοσοκομεία και τις συναλλαγές μεταξύ κυβέρνησης και δημόσιων επιχειρήσεων, εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτός.

Τα ζητήματα αυτά θα πρέπει να επιλυθούν, και δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι αυτό θα οδηγήσει σε περαιτέρω αναθεωρήσεις του ελληνικού δημοσίου ελλείμματος και χρέους ιδιαίτερα για το 2008, αλλά πιθανώς και για τα προηγούμενα έτη.

Σύμφωνα με την έκθεση, η αναθεώρηση των στατιστικών στοιχείων του ελληνικού ελλείμματος οφείλεται σε δύο διαφορετικά, αλλά συνδεόμενα προβλήματα:

Αυτά που σχετίζονται με τις στατιστικές αδυναμίες και εκείνα που σχετίζονται με τις αποτυχίες των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών και οργανισμών:

Οι στατιστικές αδυναμίες οφείλονται σε μεθοδολογικές αδυναμίες ή μη ικανοποιητικές τεχνικές της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (ΕΣΥΕ) και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (ΓΛΚ).

Οι αποτυχίες των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών και οργανισμών προκύπτουν από την ακατάλληλη διακυβέρνηση, με κακή συνεργασία και έλλειψη σαφών αρμοδιοτήτων μεταξύ πολλών ελληνικών φορέων και υπηρεσιών που είναι αρμόδιες για τις κοινοποιήσεις ΔΥΕ, διάχυση προσωπικών ευθυνών, διφορούμενη ενδυνάμωση αξιωματούχων και απουσία γραπτών οδηγιών και τεκμηρίωσης, που αφήνουν την ποιότητα των δημοσιονομικών στατιστικών στοιχείων έκθετη σε πολιτικές πιέσεις και εκλογικές αναμετρήσεις.

Ειδικότερα, η έκθεση αναφέρει αποδείξεις για:

• Σοβαρές παρατυπίες και ανακρίβειες στις κοινοποιήσεις μέσω ΔΥΕ για τον Απρίλιο και Οκτώβριο του 2009 και μη τήρηση των λογιστικών κανόνων.

• Κακή συνεργασία μεταξύ των εθνικών υπηρεσιών που εμπλέκονται στην κατάρτιση των στοιχείων ΔΥΕ, όπως και έλλειψη ανεξαρτησίας της ΕΣΥΕ και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους από το Υπουργείο Οικονομικών.

• Ένα θεσμικό πλαίσιο και ένα δημόσιο λογιστικό σύστημα χωρίς διαφάνεια και τεκμηρίωση ώστε να οδηγεί σε πολλές και σημαντικές αναθεωρήσεις των στοιχείων από τις ελληνικές αρχές.

• Έλλειψη λογοδοσίας δηλαδή υπεύθυνης και γραπτής τεκμηρίωσης ή πιστοποίησης με επιτρεπὀμενη την ανταλλαγή δεδομένων ακόμα και μέσω τηλεφώνου.

• Ασάφεια ευθυνών και έλλειψη υπευθυνότητας των εθνικών υπηρεσιών που συλλέγουν ή παρέχουν στατιστικά στοιχεία και δεδομένα, σε συνδυασμό με διφορούμενες αρμοδιότητες υπαλλήλων αρμόδιων για τα δεδομένα.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι το παρόν πλαίσιο δεν εγγυάται την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και την υπευθυνότητα των εθνικών στατιστικών αρχών.

Ειδικότερα, η επαγγελματική ανεξαρτησία της ΕΣΥΕ από το Υπουργείο Οικονομικών δεν είναι εξασφαλισμένη, επιτρέποντας στα στοιχεία ΔΥΕ να επηρεάζονται από παράγοντες που δεν εξασφαλίζουν την υψηλή ποιότητα των ευρωπαϊκών στατιστικών δεδομένων.

Τα όργανα ελέγχου που διαθέτει η Eurostat έδειξαν ότι τα προβλήματα στην Ελλάδα ξεπερνούν κατά πολύ αυτά που αντιμετωπίζονται μόνο με την χρήση των στατιστικών εργαλείων παρακολούθησης που διαθέτει η Επιτροπή, η οποία σύμφωνα με τον κανονισμό 479/2009 δεν έχει εξουσία ελέγχου.

Επομένως, παρά τις συντονισμένες και συνεπείς προσπάθειες που πραγματοποιούνται από την Eurostat από το 2004 για να εξασφαλιστεί η τήρηση των ισχυόντων κανόνων και μεθόδων, η κατάσταση μπορεί να διορθωθεί μόνο με την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι ελληνικές αρχές πρέπει όχι μόνο να αντιμετωπίσουν με αποφασιστικότητα τα υπάρχοντα μεθοδολογικά ζητήματα, αλλά να θέσουν σε εφαρμογή διαφανείς και αξιόπιστες πρακτικές εργασίας μεταξύ των εθνικών υπηρεσιών που εμπλέκονται.

Θα πρέπει να αναθεωρήσουν το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ώστε να εξασφαλίζεται η επαγγελματική ανεξαρτησία και την πλήρη και απρόσκοπτη λογοδοσία της ΕΣΥΕ και των άλλων υπηρεσιών που εμπλέκονται στον τομέα των στατιστικών δεδομένων της ΔΥΕ.

Αν οι θεσμικές αδυναμίες που εντοπίζονται στην παρούσα έκθεση δεν αντιμετωπιστούν και δεν υπάρξουν τα κατάλληλα σημεία ελέγχου, η αξιοπιστία των δεδομένων για το ελληνικό έλλειμμα και χρέος θα παραμείνουν σε αμφισβήτηση.

Η Επιτροπή έχει δεσμευθεί πλήρως να συνεχίσει να συνεργάζεται με τις ελληνικές αρχές με σκοπό να στηρίξει τις προσπάθειές τους για να βελτιωθεί η συλλογή και επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων της κυβέρνησης, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις υφιστάμενες ελλείψεις και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στα ελληνικά στατιστικά στοιχεία.

Η επιστολή της Μαθήτριας

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 8η Ιανουαρίου 2010)

Ξεκινάμε το 2010 δυσοίωνα. Όχι πως τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν πολύ καλλίτερα...

Θυμάμαι την περίοδο μεταξύ 1991 και 1994. Είχαμε μόλις βγει από μια μεγάλη χρηματιστηριακή καταστροφή που είχε συμπαρασύρει στην φτώχια 1.000.000 επενδυτές, αριθμό πρωτόγνωρο τότε για την Ελληνική Κεφαλαιαγορά. Παράλληλα ο πληθωρισμός κατέτρωγε το ονομαστικό εισόδημα του εργαζόμενου ενώ κάθε σκέψη για τραπεζικό δανεισμό ισοδυναμούσε με αυτοκτονία...

Όμως, πάρα την γκρίνια και την καταστροφή υπήρχε διάχυτη αισιοδοξία... Ξέραμε ότι είχαμε χάσει ένα μεγάλο μέρος από τις επενδύσεις μας αλλά νιώθαμε ότι θα τα ξανακαταφέρουμε και έτσι ξορκίζαμε την κατήφεια μακριά μας.

Σήμερα, από υλικής πλευράς είμαστε καλύτερα, ζούμε σε καλλίτερα σπίτια, αγοράσαμε πάρα πολλά καινούργια αυτοκίνητα, ολοκληρώσαμε πολλές υποδομές στη χώρα μας και γίναμε ΟΝΕδίτες, άρα εξασφαλιστήκαμε κατά παντός κινδύνου από τους συνεταίρους μας στη μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια... Τουλάχιστον αυτό μας είχαν πει...

Επομένως, όσο και αν προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά του τότε με το σήμερα δυσκολεύομαι να κατανοήσω τη σημερινή κατήφεια.

Τις μέρες που πέρασαν, οι έμποροι κάναν τους τζίρους τους αν και επιμένουν ότι αυτοί ήταν 40% κάτω των περυσινών. Αν προσθέσω την περυσινή τους δήλωση για αντίστοιχη μείωση κύκλου εργασιών τώρα θα έπρεπε ήδη να λιμοκτονούν...

Είναι λοιπόν και η υπερβολή ή η χαμένη ελπίδα στην αέναη αύξηση του εμπορικού κέρδους ένας από τους παράγοντες της κατήφειας, τουλάχιστον για τους εμπόρους... Για τους υπόλοιπους, που ψώνισαν νιώθοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα των νεοαποκτηθέντων αγαθών (shopping therapy) τι να είναι;

Ποιο σαράκι τους τρωει; Τι τους κάνει κατηφείς;

Μήπως είναι οι εκρήξεις των συνεταίρων μας στην ΕΕ για τις συνεχιζόμενες σπατάλες ή μήπως το ότι συνειδητοποιήσαμε επιτέλους το αδιέξοδο του ψευδεπίγραφου και αδιέξοδου νεοπλουτισμού;

Όσο βασανίζω την σκέψη μου, τόσο περισσότερο καταλήγω στο ότι η σημερινή κατήφεια δεν είναι προϊόν φτώχειας αλλά ελλείμματος αισιοδοξίας. Παύσαμε να βλέπουμε φως στο τούνελ... Σπίτι αγοράσαμε, αυτοκίνητο αγοράσαμε, εξοχικό πολλοί από μας αποκτήσανε... Ε και μετά; Τι θα κάνουμε μετά; Τι θα στηρίξει την ματαιοδοξία μας μετά και πως θα ξοφλήσουμε τον λογαριασμό για όλα αυτά που αποκτήσαμε με δανεικά;

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος του shopping therapy και μείναμε με την κατάθλιψη που φέρνει η εξόφληση του λογαριασμού σε μια Ευρώπη που δεν θέλει να μας χαρίσει απολύτως τίποτα, ούτε καν την κορδέλα και τα έξοδα συσκευασίας εκείνων που μας εξασφάλιζαν μια ψευδεπίγραφη και πρόσκαιρη χαρά...

Ξαφνικά ενηλικιωθήκαμε και καταλάβαμε ότι ο σημερινός κόσμος δεν αρέσκεται στα παιδικά μας νάζια.

Καταλάβαμε ακόμα ότι για να αισθανθούμε πάλι αισιόδοξοι θα πρέπει να αποκτήσουμε ότι κοντεύαμε να λησμονήσουμε, την ανθρωπιά μας.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι ένα από τα πρώτα θέματα που θα πρέπει να μας απασχολήσει το 2010 δεν είναι το οικονομικό που θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα βρει τη λύση του άλλα η χαρά της προσφοράς και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο.

Σήμερα, έχουν εγκατασταθεί και ζουν στη χώρα μας περισσότεροι από 2.000.000 μετανάστες από πολλές χώρες με πρώτους και πολυπληθέστερους τους εξ Αλβανίας βορειο-Ηπειρώτες και Αλβανούς.

Πολλοί από αυτούς συμπληρώνουν οσονούπω εικοσαετία ως οικονομικοί μετανάστες και αρκετοί έχουν ήδη προοδεύσει και γίνει επιχειρηματίες ή ελεύθεροι επαγγελματίες.

Πολλά από τα παιδιά τους έχουν ήδη ολοκληρώσει την λυκειακή εκπαίδευση και εισάγονται στα Ελληνικά Πανεπιστήμια για να εξειδικευτούν και να γίνουν χρήσιμοι πολίτες αυτής της χώρας.

Και όμως, παρά τα τόσα χρόνια συνεχούς παραμονής και νόμιμης εργασίας η μεγάλη πλειοψηφία παραμένει εκτός Ελληνικής υπηκοότητας... Παραμένουν αλλοδαποί!

Ακόμα και τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ δεν αποκτούν αυτόματα όπως θα έπρεπε την Ελληνική υπηκοότητα αν δεν είναι τουλάχιστον ο ένας γονιός Έλληνας.

Πρόκειται για κατάλοιπο άλλων εποχών που θυμίζει κάλλιστα τις φρικώδεις Ναζιστικές εμπνεύσεις για τον αποκλεισμό των Εβραίων από τα “πλεονεκτήματα” της Άριας φυλής...

Δυστυχώς, ο φόβος του Έλληνα προς τους ξένους κατάφερε να διαμορφώσει εντυπώσεις ότι και εμείς υιοθετούμε τα ρατσιστικά πρότυπα άλλων λαών, ακόμα και όταν εκείνοι έχουν προ πολλού εκσυγχρονίσει, εκλογικεύσει και εξανθρωπίσει τις νομοθεσίες τους.

Η Ελληνική γραφειοκρατία στο συγκεκριμένο θέμα παραμένει προκλητικά και δόλια νωθρή, δημιουργώντας προσκόμματα σε κάθε βήμα όσων έχουν λόγους να αποκτήσουν ίσα προνόμια με κάθε Έλληνα, δηλαδή, εκείνον που μιλά την Ελληνική γλώσσα, γνωρίζει τα βασικά της Ελληνικής ιστορίας και ασπάζεται την Ελληνική κουλτούρα ως τρόπο ζωής.

Η Ελληνική γραφειοκρατία σε πείσμα κάθε εξέλιξης έχει αυτονομηθεί και διαμορφώνει σε κάθε έκφρασή της προς τους αλλοδαπούς κλίμα ανασφάλειας και εχθρότητας που ελάχιστα ξεχωρίζει από ένα κρυπτορατσισμό.

Αποδέχομαι ότι πρόκειται για ρατσισμό φόβου και όχι εκείνον τον βάναυσο και γεμάτο μίσος χάριν δήθεν των πλεονεκτημάτων μια φυλής έναντι των άλλων. Άλλωστε όλοι από την Αφρική καταγόμαστε και αν κάποιοι από μας λεύκιναν ήταν αποτέλεσμα γονιδιακής εξέλιξης σε διαφορετικές κλιματικές συνθήκες.

Όμως θα πρέπει επιτέλους να αναγνωρίσουμε ότι, πέρα από την απλή παραπάνω διατύπωση του ποιος μπορεί να θεωρηθεί ως Έλλην, έχουμε καθήκον ως μικρή χώρα να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον ενσωμάτωσης των ξένων στην μεγάλη Ελληνική αγκαλιά.

Έχουμε καθήκον να το πράξουμε όχι μόνο για λόγους ανθρωπισμού αλλά και για λόγους καθαρά πρακτικούς άλλως επιβίωσης σε μία όχι ιδιαίτερα φιλόξενη γωνιά της νοτιοανατολικής Ευρώπης και να υιοθετήσουμε οτιδήποτε θα μας ενισχύσει πριν η χώρα μας κατακλυστεί από εκείνους που δεν θα ενδιαφέρονται καν για ότι καλό διαθέτει ο Ελληνισμός.

Έχουμε καθήκον να το πράξουμε διότι αν η χώρα μας αναπτύχθηκε το οφείλει στην εργασία ξένων χεριών αφού εμείς μάθαμε νάμαστε μόνο αφεντάδες και ελιτιστές.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω έτυχε να διαβάσω την επιστολή μίας μαθήτριας με ειδικά προβλήματα υγείας που βάσει του ελληνικού νόμου 3027/2002 έχει το δικαίωμα να εισαχθεί στα ΑΕΙ άνευ εξετάσεων.

Η μαθήτρια είναι βέβαια Αλβανικής υπηκοότητας και η τύχη της ήταν διαφορετική παρά τις εξέχουσες μαθησιακές επιδόσεις της.

Θεώρησα ότι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω είναι να παραθέσω αυτούσια την επιστολή της συγκεκριμένης μαθήτριας προ την ΟΛΜΕ, για τροφή στη σκέψη όλων των αναγνωστών.

Καλή χρονιά.

Η επιστολή της Μαθήτριας.

Ονομάζομαι M.Σ. Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1991 στο χωριό Πόρο του νομού Αυλώνας στην Αλβανία και πάσχω από (..…….). Από το 1994 ζω μόνιμα στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά μου. Επειδή η πλειονότητα των γλωσσικών ερεθισμάτων που δέχθηκα στη νηπιακή ηλικία των 3 ετών ήταν στην ελληνική γλώσσα, πολύ γρήγορα έμαθα να μιλώ με άνεση, να εκφράζομαι, να σκέφτομαι στην ελληνική γλώσσα. Σε όλα τα σχολικά έτη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού μέχρι και την τρίτη Λυκείου φοίτησα ανελλιπώς σε δημόσια ελληνικά σχολεία και ανταποκρίθηκα επαρκέστατα στις μαθητικές απαιτήσεις. Μάλιστα, ως επιβράβευση των άριστων επιδόσεών μου κάθε χρονιά τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Λύκειο μου απονέμονταν αριστεία και πρωτεία. Στις 20 Φεβρουαρίου, η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του Κεντρικού Τομέα Αθηνών γνωμάτευσε ότι εμπίπτω στο νόμο 3027/2002 περί εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, άνευ πανελλαδικών εξετάσεων. Η συγκεκριμένη γνωμάτευση με αριθμό πρωτοκόλλου 1184 δόθηκε στον πατέρα μου έπειτα από επίδειξη του διαβατηρίου του. Συμμετείχα σε ενδοσχολικές εξετάσεις στο 2ο Πειραματικό Λύκειο Αθηνών και αποφοίτησα με Γενικό Βαθμό Απολυτηρίου Γενικού Λυκείου "ΑΡΙΣΤΑ" Δεκαεννέα και Εννέα Δέκατα. Στις 16/09 υπέβαλα όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά (τίτλο απόλυσης από το Λύκειο, πιστοποιητικό της αρμόδιας πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής που πιστοποιεί την πάθηση, βεβαίωση γιατρού μέλους ΔΕΠ) στη γραμματέα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Στη θέα του Αλβανικού διαβατηρίου αντί για αστυνομική ταυτότητα άρχισε μια ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθεια από την πλευρά της τελευταίας ώστε να βρεθεί κάποια Ελληνική "άκρη" στην καταγωγή μου προς διευκόλυνση της κατάστασης. Οι προσπάθειες δεν απέδωσαν καρπούς μιας και έχω Αλβανική υπηκοότητα, Αλβανική ιθαγένεια και οι δύο γονείς μου κατάγονται απ' την Αλβανία. Με λίγα λόγια απέναντι στο νόμο θεωρούμαι αλλοδαπή. Η γραμματέας με πληροφόρησε ότι ενώ είχε στείλει από καιρό ερώτημα στο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να διασαφηνιστεί τι ακριβώς ισχύει για τους αλλοδαπούς, οι οποίοι εμπίπτουν στον νόμο περί «εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ατόμων που πάσχουν από σοβαρές παθήσεις», απάντηση δεν έλαβε ποτέ. Την ίδια στιγμή τηλεφωνεί στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου. Η προφορική ανεπίσημη απάντηση ήταν αρνητική: ''Oι αλλοδαποί δεν μπορούν να εγγραφούν στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση το νόμο του 5% (παλιότερα 3%)''. Έτσι, η γραμματέας μου επέστρεψε τα δικαιολογητικά παραπέμποντας με στο Υπουργείο Παιδείας απ' όπου θα μπορούσα, σύμφωνα με την ίδια, να πάρω διασαφηνιστικές απαντήσεις στον καταιγισμό των εύλογων ερωτήσεων μου που ακολούθησαν την εξοργιστική και κυρίως αβάσιμη τηλεφωνική απάντηση από το Υπουργείο… Μάταια όμως! Αρμόδιος υπάλληλος από τη Διεύθυνση Διεξαγωγής Εξετάσεων αρκέστηκε στην εξής καθόλου διαφωτιστική επισήμανση: "Οι αλλοδαποί που προσβλέπουν στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δύο διεξόδους: είτε να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που αφορούν την ειδική κατηγορία των αλλοδαπών είτε να εξεταστούν πανελλαδικώς με τα υπόλοιπα 'κανονικά' παιδιά".(Βλέπετε, όταν είσαι όχι μόνο αλλοδαπός αλλά και ΑμΕΑ, ο βαθμός 'αντι-κανονικοτητας' αυξάνεται!) Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι σύμφωνα με το μοναδικό επιχείρημα που προέβαλλαν υπάλληλοι του Υπουργείου, προκειμένου να δικαιολογήσουν (τα αδικαιολόγητα;) την προφορική αρνητική τους απάντηση, «Η εγγραφή αλλοδαπών στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση τον παραπάνω νόμο-χωρίς να εξεταστούν πανελλαδικώς - θα οδηγούσε στην εισαγωγή μαθητών με χαμηλές σχολικές επιδόσεις». Άρα, αφενός προεξοφλούν τις μαθητικές ικανότητες παιδιών που φοιτούν χρόνια σε ελληνικά σχολεία και παρ' όλα αυτά δεν έχουν αποκτήσει ελληνική υπηκοότητα και αφετέρου παραβλέπουν το γεγονός ότι ο νόμος διασφαλίζει την αξιοκρατική επιλογή των υποψηφίων, καθώς αναφέρει εναργώς ότι κριτήριο εισαγωγής των υποψηφίων είναι ο μέσος γενικός βαθμός απόλυσης από το Λύκειο. Στις 18/09 κατέθεσα στη γραμματεία της Ιατρικής Σχολής Αθηνών αίτηση για καθ' υπέρβαση εγγραφή μαζί με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά με αριθμό πρωτοκόλλου 360. Την ίδια μέρα ανέφερα γραπτώς την κατάσταση ως είχε στο Συνήγορο του Πολίτη. Πλέον, τη διαμεσολάβηση στους αρμόδιους κρατικούς φορείς έχει αναλάβει δικηγόρος της ανεξάρτητης αυτής αρχής, ο οποίος, μάλιστα, προ ολίγων ημερών, με ενημέρωσε ότι έχει κατατεθεί ερώτημα στο νομικό σύμβουλο του Υπουργείου αναφορικά με τη δυνατότητα εγγραφής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι πάσχουν απ' τις προβλεπόμενες παθήσεις. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, βρίσκομαι μετέωρη εν αναμονή της έγγραφης απάντησης στην αίτηση που κατέθεσα η οποία, όπως μου είπε η γραμματέας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, έρχεται ούτως ή άλλως κατά τα τέλη Δεκέμβρη. Συνακόλουθα, οι αρμόδιοι φορείς υποχρεούνται κατά τη γνώμη μου να διευκρινίσουν έγκαιρα τυχόν ασάφειες του νόμου ώστε από εδώ και πέρα αλλοδαποί μαθητές με σοβαρά προβλήματα υγείας να μην αντιμετωπίζονται ως 'μη προνομιούχοι', ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και αφού, λοιπόν, μέχρι σήμερα οι αρμόδιοι φορείς αποφεύγουν επιμελώς να δώσουν μια επίσημη υπεύθυνη απάντηση παίρνω το θάρρος να θέσω ευθέως το εξής ερώτημα στους επικεφαλής του Υπουργείου: «Ποιά νομική διάταξη στερεί το δικαίωμα αξιοποίησης του νόμου 3794, ΦΕΚ Α 156/4.9.2009 από κατόχους τίτλου απόλυσης απ' το Λύκειο που πάσχουν απ' τις προβλεπόμενες σοβαρές παθήσεις μόνο και μόνο επειδή είναι υπήκοοι πολίτες τρίτων χωρών;»

Μια ανάσα ζωής... άλλως τα Εθνικά Ομόλογα Σωτηρίας.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 18η Δεκεμβρίου 2009)

Ακούσαμε τον λόγο του Πρωθυπουργού κυρίου Παπανδρέου και τις σκέψεις του για το ότι θα αναγκαστούμε να πάρουμε αποφάσεις σκληρές αλλά δίκαιες μέσα στους επόμενους μήνες που δεν πήραμε στις προηγούμενες δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση.

Ο λόγος του κυρίου Παπανδρέου είχε σκοπό να δώσει τις βασικές γραμμές σκέψης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και όχι να πει τι ακριβώς θα κάνει με τις μόνες λεπτομερειακές αναφορές να αποτελούν απλά δείγματα της νέας αντίληψης για το που θα επικεντρωθεί η προσπάθεια.

Μεταξύ αυτών των δειγμάτων ακούσαμε π.χ. ότι η φοροκλοπή από τις πετρελαϊκές εταιρείες ανέρχεται σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ και αμέσως σκέφτηκα: Να η λύση... σε τρία χρονάκια θα πιάσαμε τα 15 δις που χρειαζόμαστε για την μείωση του ελλείμματος σε υποφερτό επίπεδο από μια και μόνη πηγή...

Όμως δεν είμαι αφελής... Αναρωτιέμαι λοιπόν πως το Υπουργείο Οικονομικών ή το πρώην Εμπορίου ή το πρώην Ναυτιλίας γνωρίζουν ή γνώριζαν αυτά τα μεγέθη και αφού τα γνώριζαν γιατί κάθονταν και το συζητούσαν. Ασφαλώς δεν μπορώ να πιστέψω ότι ξαφνικά οι κακοί γινήκανε καλοί και ικανοί να αλλάξουν άρδην όλη την φιλοσοφία αντιμετώπισης του οικονομικού εγκλήματος ενώ το στελεχιακό δυναμικό, εκτός της γενικής διεύθυνσης, παραμένει το ίδιο... εξαιρουμένων των νέων Ράμπο του κυρίου Χριστοδουλάκη που πιστεύεται ότι θα έχουν καθοριστικό ρόλο... Περίεργα πράγματα δεν νομίζετε;

Άκουσα επίσης ότι οι η αγορά εργασίας δεν είναι σκλαβοπάζαρο και ότι με την ενσωμάτωση των αλλοδαπών εργατών στους ασφαλιστικούς φορείς θα αυξηθούν τα έσοδά τους... Τώρα μάλιστα σκέφτηκα, σε μια φθίνουσα οικοδομική δραστηριότητα που μόνο απολύει και δεν προσλαμβάνει αλλοδαπούς, αυτούς δηλαδή που απετέλεσαν την ατμομηχανή της οικονομίας μας τα τελευταία χρόνια, θα εισπράξουμε και εισφορές από απολυόμενους...

Όσοι έχουν επαφή με την πραγματικότητα, γνωρίζουν ότι σήμερα οι άνεργοι αλλοδαποί που έχουν ήδη ασφαλιστική κάλυψη έχουν βγει στη γύρα για να αγοράσουν ασφαλιστικές εισφορές, “μισακά” με εικονικούς εργοδότες που υποδήλωσαν εγγεγραμμένα μεροκάματα αλλά πρέπει να κλείσουν την χρονιά με όσα επιβάλλει η τρέχουσα ασφαλιστική νομοθεσία...

Σε αντίθεση, οι σκέψεις του κυρίου Παπανδρέου, αν και στη σωστή κατεύθυνση, εκφράζουν μια εικονική πραγματικότητα για το εργασιακό περιβάλλον.

Συνέχισε ο Πρωθυπουργός με την αναφορά του σε μειώσεις κατά 10% των δαπανών του δημοσίου τομέα αλλά χωρίς μειώσεις ή ακόμα και πάγωμα μισθών...

Καμία αναφορά ασφαλώς δεν έγινε στο τι σημαίνει μισθός δημοσίου στην σύγχρονη Ελλάδα και καμία αναφορά στο ότι ο βασικός μισθός ουδεμία σχέση έχει με τις τελικές απολαβές...

Το χειρότερο όμως είναι ότι κανείς δεν βγαίνει να μας ενημερώσει για αυτή την σχέση, την σχέση δηλαδή μεταξύ βασικών μισθών και επιδομάτων ή άλλων εισοδημάτων που απορρέουν από περίεργες ή και φανταστικές υπερωρίες ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τι μπορεί να κοπεί και τι όχι.

Υποθέτω, ότι με τις υπέρογκες δαπάνες (=σπατάλες) αναφέρεται σε κόστη τάχατες εκπαιδευτικών ταξιδίων και άλλων αγορών που όμως αφορούν την ιδιωτική οικονομία διότι ο Δημόσιος τομέας αγοράζει όχι μόνο την εργασία των υπαλλήλων του αλλά και τα αγαθά που τους περιβάλουν ή κάνουν εφικτή την εργασία τους όπως π.χ. τα αναλώσιμα των νοσοκομείων που αφορούν την ιδιωτική οικονομία.

Άρα οι παραγωγικότεροι ιδιώτες και οι επιχειρήσεις τους θα πληρώσουν το μαλλί των μειώσεων της “σπατάλης” κατά 10% του δημόσιου τομέα και όχι η σταθερή μηχανή των δημοσίων υπαλλήλων που αν συνολικά το εργατικό δυναμικό της χώρας έχει την μισή παραγωγικότητα (ΑΕΠ / Εργαζόμενοι = 48.158) από εκείνη π.χ. της Δανίας (92.690), αντιλαμβάνεστε πόσο χειρότερη πρέπει να είναι συγκριτικά η δική τους παραγωγικότητα.

Μίλησε επίσης ο Πρωθυπουργός για πράσινη ανάπτυξη.

Δεν θα είμαι κυνικός για να την αντιπαραβάλω με τα πράσινα άλογα των προηγούμενων κυβερνήσεων, αφενός διότι θεωρώ τον νέο Πρωθυπουργό καμωμένο από μια πραγματικά εκσυγχρονιστική πάστα και αφετέρου επειδή περιμένω πολλά από την νέα υπουργό κυρία Μπιρμίλη.

Όμως θα παρακαλούσα και τους πλέον αισιόδοξους να επισκεφτούν την σελίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματκής Αλλαγής: http://www.opengov.gr/minenv/ όπου φιλοξενείται η δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση του νέου σχεδίου νόμου για την “Επιτάχυνση της ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής”.

Αναμφίβολα, η δυνατότητα κατάθεσης προτάσεων από κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη είναι ένα γενναίο βήμα προς την κατεύθυνση της πολυσυμμετοχικής δημοκρατίας. Όμως πρόκειται για τεχνική διαβούλευση επί αλλαγών σε άρθρα προηγούμενων νόμων (βλέπε π.χ. άρθρο 2 του ν.3010/2002 (ΦΕΚ 91Α’), & άρθρο 1 του ν.3468/2006 (ΦΕΚ 129Α’)) που αποτελούν την ραχοκοκαλιά του νέου νόμου χωρίς αυτός να αναμορφώνεται ριζικά ώστε να είναι αυτούσιος, ολοκληρωμένος και επομενως καταληπτός από επενδυτές και όχι νομομαθείς.

Ευχαριστούμε την κυρία Μπιρμπίλη για την πρωτοβουλία της αλλά δεν βλέπω πως αυτές οι αλλαγές θα έχουν επιπτώσεις στις αρρυθμίες υλοποίησης των ήδη αδειοδοτημένων επενδυτικών έργων σε ΑΠΕ.

Βέβαια, ο κύριος Πρωθυπουργός επανέλαβε τις λέξεις “Πράσινη Ανάπτυξη” τόσες φορές που η σκέψη μου αρνήθηκε να αποφύγει τη σύγκριση με τα περιβόητα “ΘΑ” του αείμνηστου παππού του και Γέρου της Δημοκρατίας κατά την άχαρη προχουντική περίοδο.

Να σημειώσω όμως ότι κάθε ανάπτυξη θέλει χρηματοδοτήσεις και για να γίνει αυτό θα πρέπει οι πόροι που θα περικοπούν από τον δημόσιο τομέα ή εκείνοι που θα βρεθούν από τον περιορισμό του οικονομικού εγκλήματος να πανε εκεί ακριβώς χωρίς να περιμένουμε θεαματικά πράγματα από πλευράς νέων θέσεων εργασίας αφού η πράσινη ανάπτυξη είναι εντάσεως κεφαλαίου. Μοναδική εξαίρεση η ανάπτυξη που συνδέεται με την ριζική αναδιάρθρωση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής όπου τα τελευταία χρόνια, όταν δεν “παρήγαγε” ομόλογα της Lehman Brothers, επέμενε να παράγει βαμβάκι και καπνά ή να στέλνει τα κατσίκια της στον εξανδραποδισμό του φυσικού πλούτου σε κάθε καμένο δάσος.

Η πράσινη ανάπτυξη έχει έναν ακόμα σοβαρό περιορισμό που προδιαγράφει το 20% της δυνητικά παραγόμενης πράσινης ενέργειας.

Ιδιαίτερα η ηλεκτρική ενέργεια από ΑΠΕ (Φωτοβολταϊκά και Ανεμογεννήτριες) είναι ασταθής και απαιτεί υψηλά ποσοστά άλλων πηγών να είναι είτε σε λειτουργία είτε σε κατάσταση κοστοβόρου ετοιμότητας. Τι θα γίνει επομένως με το 80%, θα συνεχίσει να προέρχεται από βρώμικους λιγνιτικούς σταθμούς ή έστω καύσης αερίου; Και αν έτσι είναι τα πράγματα που θα είναι η πράσινη ανάπτυξη ή με τι χρήματα θα υλοποιηθεί όταν σήμερα η παραγόμενη ενέργεια προέρχεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από τον φτηνό εγχώριο λιγνίτη;

Τα ερωτήματα επομένως για την πολυδιαφημιζόμενη πράσινη ανάπτυξη είναι πολλά και οπωσδήποτε όχι της στιγμής διότι σήμερα καιγόμαστε και πάνω στην καψάλα μας δεν μπορούμε να φιλοσοφούμε...

Αυτή ακριβώς την υπερένταση της στιγμής εξέφρασε ο αγωνιώδης λόγος του Μίμη Ανδρουλάκη, σε πρόσφατη συνάντηση στον Κεραμεικό, με παρουσίες από σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εκεί τόνισε ο Μίμης ότι σήμερα το θέμα δεν είναι οι διαβουλεύσεις και οι αναλύσεις αλλά οι άμεσες πράξεις. Σήμερα κρεμάται επί χρεών ο ελληνικός λαός και όχι αύριο και αν δεν προλάβουμε τις αγχόνες αύριο θα μας βρουν κρεμασμένους.

Η πρόταση του Μίμη που έχει ίσως την μεγαλύτερη πρακτική αξία ήταν αυτή περί του Εθνικού Ομολόγου.

Η έκδοση Εθνικού Ομολόγου είπε, μπορεί ανάλογα με τη συγκυρία να προσελκύσει το ευρύ εγχώριο αποταμιευτικό κοινό και να ανακουφίσει σ' ένα σημαντικό βαθμό το δανεισμό της χώρας από τις πιέσεις των διεθνών αγορών.

Η έκδοση Λαϊκών ή Εθνικών Ομολόγων θα μπορούσε να παραλληλισθεί και με το «Σχέδιο για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής πιστοληπτικής ικανότητας και της χρηματοδότησης της αρωγής και της ανασυγκρότησης» που είχε συντάξει ο Keynes για την Ευρώπη του 1919.

Η βασική ιδέα ήταν τότε η έκδοση ομολόγων που θα επιτελούσαν διπλή λειτουργία, καθώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διευθέτηση του διασυμμαχικού χρέους, αλλά και να θεωρηθούν ως πρώτης τάξης εχέγγυα για τη σύναψη δανείων από τις κεντρικές τράπεζες.

Μεταξύ άλλων, επισημάνθηκε τότε η αδυναμία των ιδιωτικών επιχειρήσεων να αναλάβουν το συνολικό βάρος της ευρωπαϊκής ανασυγκρότησης, ενώ θεωρήθηκε ότι η άμεση αποκατάσταση της ευρωπαϊκής πιστοληπτικής ικανότητας ήταν η μόνη εφικτή λύση απεμπλοκής από τη συνεχή οικονομική εξάρτηση των Η.Π.Α. Η σχετικότητα με τις Ελληνικές επιχειρήσεις, την Ελλάδα, την Ε.Ε. και τις διεθνείς σημερινές «συγκυρίες» είναι προφανής.

Η έκδοση όμως Λαϊκών ή Εθνικών Ομολόγων υπαγορεύεται από αυστηρές προϋποθέσεις, όπως:

 Να είναι πραγματικά μια φθηνότερη μορφή δανεισμού με επιτόκιο κατώτερο των αγορών από τις οποίες δανείζεται το Ελληνικό δημόσιο.
 Να προβλέπει την μείωση των αντιπαραγωγικών δημόσιων δαπανών ή την αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού σε ύψος που να αντιστοιχεί στο ετήσιο κόστος αποπληρωμής αυτού του δανείου, ώστε να μην οδηγηθούμε σε νέα κλιμάκωση του δημόσιου χρέους.
 Να απαλλάσσει τον ατομικό / ιδιώτη αγοραστή του ομολόγου από την υποχρέωση του "πόθεν έσχες" μέχρι την ονομαστική αξία του ομολόγου (π.χ. τις10 ή 15 χιλιάδες ευρώ), ώστε να αποκλειστούν οι "ηθικοί κίνδυνοι"
 Να φορολογούνται οι τόκοι όπως και οι τραπεζικές καταθέσεις με συντελεστή 10%
 Να τοποθετούνται τα δανειακά κεφάλαια σε δυναμικά ανερχόμενους τομείς που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ενισχύουν την παραγωγική βάση και μειώνουν το δραματικό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.

Το Εθνικό Ομόλογο θα γίνει έτσι Ομόλογο Σωτηρίας που θα συμβάλει στη διαμόρφωση ενός πατριωτικού συναγερμού όλων των κοινωνικών, δημιουργικών και παραγωγικών δυνάμεων της Ελλάδας για τη σωτηρία της χώρας επιτυγχάνοντας ριζικές δομικές αλλαγές και παράλληλα σταδιακή κάλυψη του απειλητικού δημοσιονομικού κενού.

Τα ομόλογα αυτά στα πλαίσια ακριβώς μιας πατριωτικής συσπείρωσης του Ελληνισμού, θα μπορούσαν να απορροφήσουν μέρος των εδώ καταθέσεων των Ελλήνων (υπολογίζονται σε 230 δις ευρώ) αλλά και των Ελλήνων του εξωτερικού που είναι πολύ πιθανό να θελήσουν να συμβάλλουν, με το αζημίωτο βέβαια, στην πρόοδο της χώρας.

Το δραματικό πλεονέκτημα ενός Εθνικού Ομολόγου είναι ότι οι τόκοι των 12 δις ευρώ που επιβαρύνουν τον σημερινό προϋπολογισμό θα κατευθύνονται στα Ελληνικά νοικοκυριά και στην κατανάλωση που είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες κάθε προσπάθειας για ανάκαμψη της οικονομίας εφόσον τροφοδοτεί την έμμεση φορολογία.

Επιπλέον, τα ομόλογα θα χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις για παροχή στεγαστικών δανείων χωρίς άλλες περίπλοκες εγγυοδοσίες.

Όμως θα έχουν και κάποιες αρνητικές επιπτώσεις για τις τράπεζες εφόσον θα απορροφάται η ρευστότητά τους και θα μειώνονται οι δυνατότητές τους να διαμορφώνουν πολλαπλασιαστικά τις κάθε μορφής χορηγήσεις τους.

Όμως εδώ θα πρέπει να αντιπαραβάλουμε έναν άλλο καθόλου ασήμαντο κίνδυνο για τις τράπεζες και αυτός είναι η δραματική απαξίωση του Ελληνικού δημοσίου που αν συνεχίσει να βαθμολογείται με χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης θα αναγκάσει τις τράπεζες να μειώσουν δραματικά το ύψος των χορηγούμενων δανείων που αντιστοιχούν στα ίδια κεφαλαία που διαθέτουν.

Η σχέση μάλιστα μείωσης των χορηγούμενων δανείων βάσει των ιδίων κεφαλαίων, που επιβάλει η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ σε συνθήκες απαξίωσης των ιδίων κεφαλαίων (αποτελούμενων από απαξιωμένα κρατικά ομόλογα) είναι τόσο δραματική που αν συγκριθεί με την κατά πολύ μικρότερη μείωση των επιπτώσεων από τον ανταγωνισμό των ομολόγων, το πλεονέκτημα των Εθνικών Ομολόγων είναι πασιφανές.

Οι κουβάδες και το χρέος...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 11η Δεκεμβρίου 2009)

Συγχωρέστε με αλλά ποτέ στο παρελθόν δεν είχα σκεφτεί ότι το δημοσιονομικό μας πρόβλημα θα μπορούσε να σχετίζεται με τα χρωματιστά κουβαδάκια που πρόσφατα τοποθέτησε ο γνωστός πλέον σε όλους εργολάβος στις οδούς Λεβίδου και Κολοκοτρώνη, για να ξεχωρίσει τον τσιμεντένιο ποδηλατόδρομο από το οδόστρωμα.

Αλλά ας αρχίσουμε από την σοβαρότερη πλευρά του θέματος, εκείνην που εξέφρασε ο πρωθυπουργός κύριος Παπανδρέου τονίζοντας ότι για πρώτη φορά από το 1974 απειλείται η εθνική μας κυριαρχία λόγω της αδυναμίας μας που είναι προϊόν του ελλείμματος και κατ επέκταση των δυσβάστακτων υποχρεώσεων της χώρας για την αποπληρωμή του χρέους εν μέσω συνεχιζόμενης διεύρυνσής του.

Οι διεύρυνση είναι το αγχωτικό μαρτύριο είτε διότι οι δημοσιονομικές περικοπές δεν επαρκούν είτε διότι αυτό μεγαλώνει έτσι και αλλιώς από το άνοιγμα των spreads, δηλαδή των εκατοστιαίων μονάδων επιτοκίου που πληρώνει η χώρα μας παραπάνω από την Γερμανία στους αγοραστές των ομολόγων με τα οποία χρηματοδοτείται η κάλυψη του ελλείμματος.

Από αυτή την στήλη έχω αναφερθεί στο παρελθόν στην τραγικότητα του προβλήματος αλλά και στην αλαζονεία της εξουσίας των Ευρωπαίων εταίρων μας που με άφατη υποκρισία μας πιέζουν να μειώσουμε το τεράστιο έλλειμμα, που τάχα δεν γνώριζαν μέχρι προχτές, μεταξύ άλλων μειώνοντας και τις αμυντικές μας δαπάνες.

Και Ελλάδα χωρίς αμυντικές δαπάνες είναι Ελλάδα ανίκανη να προστατέψει τον εαυτό της, κατάσταση που την κάνει έρμαιο στα θέλω των ξένων όπως έδειξε πάμπολλες φορές η Ελληνική ιστορία...

Αναμφίβολα το παιχνίδι των ξένων δεν μπορούμε να το δεχτούμε ασυζητητί και στα τεχνάσματα επιβολής της δικής τους εξουσίας πρέπει να αντιτάξουμε με ευφυΐα τις δικές μας θέσεις ώστε να γίνει από την αρχή ξεκάθαρο ότι διάθεση για συνεργασία έχουμε αλλά για δουλεία όχι.

Σίγουρα επανάσταση δεν έχουμε τα περιθώρια να κάνουμε... Οι επαναστάσεις στις ώριμες κοινωνίες έχουν προ πολλού περάσει από το στάδιο των εχθρικών κονταροκτυπημάτων σε εκείνο των ειρηνικών ασκήσεων ανταγωνιστικής ευφυΐας.

Σε αυτό το πεδίο θα πρέπει επομένως να κινηθούμε πατώντας πόδι όπου και όταν μας παίρνει όπως ακριβώς έπραξε ο Βενιζέλος μετά τον όλεθρο της Μικρασιατικής καταστροφής.

Ο ανταγωνισμός της περασμένης εβδομάδας μεταξύ των ανακοινώσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στα Ελληνικά δρώμενα είναι ενδεικτικό του πως θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε τις αδυναμίες στο μπλοκ της αντιπαράθεσης στα συμφέροντά μας.

Είναι απόλυτα σίγουρο ότι το 2% δεν προβληματίζει το 98% των Ευρωπαίων εταίρων μας ως αξία αλλά ως γεγονός... Το τι θα συμβεί πλέον στην Ελλάδα είναι για αυτούς θέμα γοήτρου.

Αν δεν υπήρχε το γόητρο θα βάζαν από την “τσέπη” τους και θα μας χάριζαν το έλλειμμα μονοκοπανιάς... Μην εντυπωσιάζεστε... δεν θα έκαναν ψυχικό... Business as usual θα έκαναν διότι αυτό το ζεστό χρήμα θα γυρνούσε πίσω σε αμυντικές δαπάνες και πολυτελή καταναλωτικά είδη ή μέσα διαβίωσης.

Αν διάλεγαν αυτό τον δρόμο οι ευρωπαίοι εταίροι μας θα είχαν κάνει το τέλειο έγκλημα δένοντας μας με την συγκατάθεσή μας χειροπόδαρα και παίζοντας από θέση ισχύος τον ρόλο του Daddy που βάζει το χέρι στην τσέπη όποτε ο κανακάρης του το ζητά αλλά απαιτεί από αυτόν να τον γηροκομήσει...

Σήμερα, η μάχη γίνεται διαφορετικά και πάνω από το δυνητικό πτώμα της χώρας μας ερίζουν όπως τα αγρίμια της ζούγκλας η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Όχι εγώ θα βάλω τους κανόνες λεει το ΔΝΤ, όχι εσύ δεν έχεις αρμοδιότητα να τους βάλεις και να κάτσεις στα τριτοκοσμικά αυγά σου απαντά η ΕΕ και η διαμάχη ολοένα και περισσότερο θυμίζει αγρίμια που αφήνοντας το πτώμα εξουθενώνουν το ένα το άλλο...

Πάνω από το σώμα μας λοιπόν που σπαρταρά τσακώνονται για λόγους γοήτρου οι Ευρωπαίοι εταίροι με τους διεθνείς παράγοντες της οικονομίας σε ένα καινούργιο σταυροδρόμι ψυχών και σωμάτων.

Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό των οικονομικών ανταγωνισμών η πολιτική παραφωνία και η προκλητική ασυνέπεια της σημερινής αριστεράς με τόνους στα όρια της ιλαρότητας, μας θυμίζει ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα επειδή εξυπηρετούμε τον μονόδρομο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας που μας επέβαλε ο συνήθης κακούργος, ο Καπιταλισμός...

Άκουσον, άκουσον Λένιν από εκεί που βρίσκεσαι τις φωνές των απογόνων σου.

Άκουσον, άκουσον εσύ που ηγήθηκες με επιτυχία της μεγαλύτερης ανατροπής στην ιστορία του κόσμου, επειδή είχες σχέδιο και μαχητικότητα, τι λένε τα αποπαίδια σου.

Άκουσον, άκουσον σε τι κατάσταση έφτασαν ώστε να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα είναι η πλουτοκρατία και από αυτούς θα τα πάρουμε για να ζήσουμε εμείς καλλίτερα και αυτοί πολύ χειρότερα.

Βέβαια αείμνηστε αρχηγέ των Μπολσεβίκων, όλα αυτά τα δισέγγονά σου ξεχνούν κάποιες βασικές λεπτομέρειες των αγώνων σου, ξεχνούν π.χ. τις παροτρύνσεις σου στο να ξαναλειτουργήσουν τα εργοστάσια των πλουτοκρατών της εποχής σου που αφού οι καλοί σου σύντροφοι τα λεηλάτησαν, ερίζανε για το πως ορίζεται η καθαρότητα του επαναστάτη...

Τα δισέγγονά σου ξεχνούν ότι όταν είδες και απόειδες με εκείνους που εξομοίωσαν την κοινωνική σου επανάσταση με την αρπαχτή, επέβαλες σκληρά σχεδόν απάνθρωπα μέτρα και όταν και αυτά δεν είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα εισήγαγες ξανά το κίνητρο του Καπιταλισμού με τις 32 μισθοδοτικές κλίμακες της Νέας Οικονομικἠς Πολιτικής ώστε ο εργάτης να έχει πάντα μπροστά του το καρότο του μισθού του διευθυντή του εργοστασίου και έτσι το κίνητρο της ανταγωνιστικότητας να ζει και να βασιλεύει...

Έρχονται λοιπόν σήμερα τα δισέγγονά του Λενινισμού με τις παραποιημένες θέσεις του προπάππου τους να ισχυριστούν ότι η ανταγωνιστικότητα είναι ο κακός δαίμονας της σημερινής κοινωνίας.

Σε μια χώρα με ήδη χαμηλή ανταγωνιστικότητα που ο κρατισμός και ο κηφηνισμός έχουν δείξει απίθανες αντιστάσεις, εκείνοι επιμένουν να βλέπουν το φάντασμα της ανταγωνιστικότητας ως εχθρό τους.

Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν σε αυτή την εκδήλωση μαζικής παράνοιας πρότεινα στους συντρόφους να κάνουν ένα ενημερωτικό ταξείδι κατά Κίνα μεριά και αν δεν καταφέρουν να πείσουν την Κινεζική ηγεσία για την ορθότητα του λόγου τους ας τους μπατσίσουν μένοντας συνεπείς στο επαναστατικό τους πνεύμα...

Άλλωστε η επαναστατική λογική του αριστερισμού στην μαχητικότερη της έκφραση, τον Τροσκισμό, ελάχιστα συναισθήματα τρέφει για τις δημοκρατικές διαδικασίες και επομένως για την κοινοβουλευτική λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο τα ποικιλόχρωμα γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν αφήνουν αυταπάτες σε κανέναν ότι πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι με όπλα το δίκιο τους θάβρουν.

Οι σημερινές, σε καθημερινή σχεδόν βάση, πράξεις τραμπουκισμού δεν είναι παρά ένα δείγμα του πως η μη δημοκρατική αριστερά με τις αναρχοεξουσιαστικές τις παραφυάδες βλέπει να επιλύονται τα προβλήματα του εργαζόμενου λαού.

Αυτή την κοινωνική ιδεοληψία βλέπει με άγχος ο σημερινός Πρωθυπουργός και έχει αρχίσει να χάνει τον ύπνο του.

Διότι δεν είναι μόνο οι ξένοι που έχει να αντιμετωπίσει αλλά και οι Έλληνες, ακόμα και τα συντρόφια του, που κάνουν εσωτερικό πόλεμο διότι το μόνο που τους νοιάζει είναι το κόστος της θέσης τους στο κοινοβούλιο...

Αντί να ιδρώνουν στραγγίζοντας κάθε δυναμικό που διαθέτουν πάνω σε αναλογιστικές μελέτες αντιμετώπισης του ασφαλιστικού μας εφιάλτη, έχουν το θράσος να αγνοούν ότι η σύνταξη π.χ. ενός δασκάλου είναι πλἐον μεγαλύτερη από τον μισθό του στο τελευταίο κλιμάκιο μισθοδοσίας που σημαίνει ότι οδηγούμαστε με απόλυτη βεβαιότητα στην καταστροφή αφού οι αποταμιεύσεις (αποθεματικά) δεν πρόκειται να επαρκέσουν για πολύ ακόμα.

Άρα στο όχι μακρινό μέλλον αντί για συντάξεις θα έχουμε μόνο επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας για όλους, ναι για όλους και όχι μόνο για τους νέους συνταξιούχους.

Όσο και αν φωνάζουν οι συνταξιούχοι του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος, όσο και αν ωρύονται από αγανάκτηση, τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα είναι άδεια και νέο χρήμα δεν θα γεννούν παρά μόνο για την πρόνοια, το φαΐ τους δηλαδή και μόνο.

Αυτός είναι ο εφιάλτης του Γιώργου Παπανδρέου από τον οποίο μόλις αυτομόλησε ο Κώστας Καραμανλής και είδε την υγειά του...

Θα πρέπει επομένως να δούμε όχι το πως θα γίνουμε μη ανταγωνιστικοί, όπως μας ορμηνεύει η ανεύθυνη ηγεσία της σημερινής αριστεράς, αλλά το πως θα γίνουμε ακόμα ποιο ανταγωνιστικοί για να καλύψουμε τον δρόμο που θα μας εξασφαλίσει την ομαλή παράδοση της σκυτάλης στους νεότερους.

Μπορεί το σφρίγος των νέων σε συνδυασμό με την απογοήτευσή τους για το που οδηγείται η κοινωνία μας και σε ποιές δουλειές θα βρεθούν αύριο να γίνονται η αφορμή παρεκτροπών αλλά τα γεγονότα πάνε πολύ ποιο πέρα σε πράξεις φαυλότητας και μηδενισμού που κανείς με στοιχειώδη σεβασμό στο εαυτό του δεν μπορεί να αποδεχτεί.

Το να αντικαθιστάς την Ελληνική σημαία με την καρικατούρα σου δεν μπορεί να είναι μέρος της αντίδρασης για το άγχος της αναδουλειάς.

Το να δέρνεις ἠ να προπηλακίζεις έναν κορυφαίο Πανεπιστημιακό δάσκαλο δεν μπορεί να είναι πράξη που θα σώσει την νέα γενιά από το έλλειμμα που αφήσαμε εμείς οι παλαιότεροι.

Όμως πως να παραδειγματίσουμε τη νέα γενιά όταν ο δικός μας ο τοπικός εν προκειμένω χαβάς περιορίζεται στα πολύχρωμα κουβαδάκια του Δημάρχου;

Δεν ισχυρίζομαι με αυτό ότι φέρει την ευθύνη για την επιλογή τους ο κύριος Χιωτάκης αλλά ούτε αναγνωρίζω την εύκολη και λαϊκίστικη αντιπολίτευση του πρώην δημάρχου κυρίου Βάρδου που στενοχωρήθηκε με τους κουβάδες που περίμεναν έτοιμοι για το δέσιμο κάποιων άγνωστων πλοίων της ξηράς...

Οι πρώην κάβοι είναι βέβαια παρελθόν αλλά η έλλειψη σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζουμε εν μέσω κρίσης τα προβλήματα του τόπου όχι...

Η τακτική του κοστοβόρου ράβε ξήλωνε δεν μπορεί να είναι η σημερινή επιλογή μας ακόμα και αν μας χαρακτηρίζει κάποιος υπέρμετρος Κευνσιανισμὀς.

Άλλωστε έχει ήδη αποδειχτεί ότι ο Κευνσιανισμός αντί να οδηγεί τα ευρώ της κρατικής σπατάλης στο να αυγατίζουν στη χώρα μας τα στέλνει να αυγατίσουν στα Κινεζικά εργοστάσια.

Αναμφίβολα, τα πειράματα με τα κουβαδάκια δεν είναι παρά μικρές άστοχες σπατάλες χωρίς ελπίδα να φέρουν πλούτο σε κανέναν. Δίνουν όμως ερείσματα σε εύκολη κριτική από μια λαϊκίζουσα αντιπολίτευση που αγωνιά να βρει λάθη εκεί που δεν υπάρχουν.

Τα παράδοξα και τα υποκριτικά...

(Το ακόλουθο άθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 4η Δεκεμβρίου 2009)

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πρόσεξαν τους πτυχαίους τίτλους των εφημερίδων με το ακόλουθο μήνυμα: “Έδωσαν άγονες στον δημαγωγό Βγενόπουλο”

Ναι έδωσαν άγονες αλλά στον δημαγωγό, θα αναρωτηθείτε; Με ποια κριτήρια τον αποκαλούν δημαγωγό;

Δείτε λοιπόν την συνέχεια διότι έτσι μόνο θα αντιληφτείτε τις λεπτομέρειες αυτής της παράξενης ιστορίας που είναι ενδεικτική της νοσηρότητας που επικρατεί στην κοινωνία μας και στους εκλεκτούς της που η ίδια ανέδειξε στα ύπατα αξιώματα της πολιτικής.

Η εταιρεία Marfin Investment Group (MIG) που διοικεί ο κύριος Βγενόπουλος, ζήτησε από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να τον συμπεριλάβει στην διεκδίκηση των άγονων γραμμών (πρόκειται για εκείνες τις αεροπορικές γραμμές εσωτερικού που δεν εξασφαλίζουν ικανοποιητική πληρότητα λόγω του μικρού αριθμού των μετακινουμένων και επομένως είναι μη βιώσιμες εμπορικά. Για τις γραμμές αυτές το κράτος μοιράζει ετησίως σημαντικά ποσά ώστε οι πτήσεις να γίνονται ακόμα και με εμπορική ζημιά και ο επιχειρηματίας να κλείνει τις ζημιές του με την προσφερόμενη επιδότηση. Ισχύει το ίδιο και για την ακτοπλοΐα)

Η κυβέρνηση τον αγνόησε και έδωσε τις άγονες γραμμές σε ανταγωνιστές του. Αυτό από μόνο του δεν θα έμοιαζε με σπουδαίο σκάνδαλο και δεν θα αποτελούσε ιδιαίτερα προκλητική τακτική αν ο κύριος Βγενόπουλος δεν είχε φροντίσει στην διεκδίκησή του να τονίσει ότι δεν θέλει την κρατική επιχορήγηση. Με άλλα λόγια ο Mr. MIG πετούσε το γάντι στην πολιτική εξουσία λέγοντας ότι εγώ είμαι ικανός να κάνω τις άγονες γραμμές, γόνιμες χωρίς επιδότηση ενώ εσείς, οι διαχειριστές του κράτους, δηλαδή ο Έλληνας φορολογούμενος δεν θα με πληρώσετε.

Και όμως η άρνηση ήλθε πριν δεύτερη και ωριμότερη σκέψη και μάλιστα με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο αφού ζητούσε -- άκουσον, άκουσον -- βελτίωση της μη επιχορηγούμενης προσφοράς... Δηλαδή ζητούσε αρνητική επιχορήγηση από τον λειτουργό των άγονων και ζημιογόνων γραμμών...

Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα τέτοια γκάφα ολκής από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δεν περίμενα τέτοια ανωριμότητα από τον κύριο Ρέππα που είχε την ευθύνη της υπόθεσης στο νέο συγκεντρωτικό υπουργείο ανάπτυξης και μεταφορών.

Τώρα αν θα μάθετε και το ποια θα ήταν συνολικά η επιχορήγηση θα αισθανθείτε ναυτία όπως αισθάνθηκα και εγώ...

Πρόκειται για 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ. Ναι για δισεκατομμύρια χρήματα του Ελληνικού δημοσίου πρόκειται και δεν είναι τυπογραφικό λάθος...

Ο Βγενόπουλος βλέποντας την προκλητική αχαριστία κατέφυγε στην δικαιοσύνη για να ακούσει από τους κυρίους Ρέππα και Σηφουνάκη ότι είναι εκβιαστής και θα έπρεπε να ζητήσει συγνώμη!!!

Ε λοιπόν υπάρχουν ευτυχώς και μερικοί επιχειρηματίες σε αυτόν τον τόπο που δεν χαμπαρίζουν στις ανοησίες του κρατισμού.

Ο δικηγόρος Βγενόπουλος επέμεινε στην κατάθεσή του στον αντιεισαγγελέα για το άδικο της αντιμετώπισης από το νέο υπουργείο και τότε, ω! του θαύματος..., η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) αποφάσισε να δώσει χωρίς χρονοτριβή ή άλλες ερωτήσεις 9 άγονες γραμμές στην Olympic Air.

Μια κάποια απάντηση στο ανεξήγητο έδωσε ο πασίγνωστος πλέον για τους αγώνες του ενάντια στη διαφθορά, επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης κός Ρακιτζής, που χαρακτήρισε το πόρισμα που επικαλέσθηκαν οι κύριοι υπουργός και υφυπουργός ως μη πόρισμα αλλά απλή δήλωση επιπέδου προσωπικής επιστολής...

Έτσι λοιπόν, με μια επιστολή “του αέρος”, ο νέος υπουργός προσπάθησε να υποβιβάσει την αξία της προσφοράς του Mr. MIG και να κατασπαταλήσει τεράστια ποσά που προσποιούμαστε ότι μαζεύουμε αγωνιωδώς από άλλους τομείς δραστηριότητας.

Μήπως τελικά όλη αυτή η σπουδή των ξένων να εγκατασταθούν στο Σύνταγμα και να ελέγξουν την πορεία των δημοσιοοικονομικών μας είναι απόρροια ακριβώς αυτής της έλλειψης σοβαρότητας ή ακόμα και της διαβλεπόμενης διάθεσής μας να συνεχίσουμε την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος;

Λεω μήπως διότι καμία άλλη απάντηση δεν μπορώ να δώσω σκεπτόμενος με τη λογική του μέσου ανθρώπου αλλά αν βρεθεί κάποιος με λαμπρό μυαλό, ας υποδείξει το λάθος μου που με ταπεινότητα θα αποδεχτώ ζητώντας δημόσια συγνώμη για την παραπλάνηση στην οποία οδήγησα εσάς τους αναγνώστες.

Η ειρωνεία είναι ότι η ΥΠΑ, μετά από την δική της προφανώς έρευνα που κατέδειξε ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σκάνδαλο με το καλημέρα και μάλιστα τεραστίων διαστάσεων, έδωσε την συγκατάθεσή της με ακραία βιασύνη πριν φτάσει ως όφειλε το ολοκληρωμένο πόρισμα από την δικαιοσύνη που θα έδειχνε την προφανή κατάσταση αν και δεν πρέπει να προδικάζουμε εμείς το δίκιο του Mr. MIG παρά τα τεράστια ποσά που θα έσωζε με την πρότασή του το ελληνικό δημόσιο...

Αν βέβαια νομίζετε ότι αυτά είναι το μόνο τραγελαφικό λάθος των πρώτων πενήντα ημερών της νέας κυβέρνησης κάνετε λάθος.

Ιδού ένα ακόμα, επίσης τεραστίων διατάσεων.

Η νέα υπουργός κυρία Λούκα Κατσέλη αποφάσισε να καταργήσει τον ισχύοντα αναπτυξιακό νόμο πιθανόν διότι τα χρήματα με τα οποία επιχορηγούνταν οι επιχειρήσεις βάσει αυτού δεν είναι κοινοτικά η τουλάχιστον δεν είναι εμφανώς κοινοτικά όπως συμβαίνει με τα άλλα προγράμματα π.χ. του ΕΣΠΑ αλλά προέρχονται από τον κρατικό κορβανά.

Σου λέει λοιπόν η κυρία Κατσέλη, εδώ χρήματα δεν έχουμε, χρήματα θα μοιράζουμε;

Λογικό ίσως αλλά ταυτόχρονα και εξωφρενικά επιπόλαιο διότι σε καμία χώρα και προφανώς και στην Ελλάδα δεν βελτιώνεις μια κατάσταση με την εξοικονόμηση πόρων και μόνο... Αν π.χ. μια επιχείρηση που δεν παει καλά αρχίσει να κόβει δαπάνες χωρίς άλλες ενέργειες θα αυτοκτονήσει σε ελάχιστο χρόνο λόγω αδυναμίας συνέχισης της όποιας παραγωγικής δραστηριότητας ελλείψει και του ελάχιστου εισοδήματος που αν μη τι άλλο θα καθυστερούσε τον επερχόμενο θάνατο.

Η απόφαση της νέας κυβέρνησης να καταργήσει τον αναπτυξιακό νόμο κάνει αυτό ακριβώς διότι κτυπά όλα εκείνα τα έργα που συνδέονται με τις περιβαλλοντικές τεχνολογίες όπως οι Ανεμογεννήτριες και οι Φωτοβολταϊκοί σταθμοί.

Αν λοιπόν πάρουν και άλλη καθυστέρηση αυτά τα έργα, σαν δεν τους έφτανε η απαράδεκτη κωλυσιεργία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ), τότε εκτός του ότι πολλοί μικροεπιχειρηματίες θα φαλιρίσουν, οι βιομηχανίες που είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται για ακριβώς αυτές τις ανάγκες, όπως το εργοστάσιο φωτοβολταϊκών κυψελών στην Τρίπολη, θα πάνε φούντο πριν ακόμα νιώσουν τον καθαρό αέρα της παραγωγικής διαδικασίας.

Με ένα σμπάρο λοιπόν πολλά τρυγόνια σκότωσε η κυρία υπουργός και ας φαίνεται ότι τρέχει για το ΕΣΠΑ χωρίς πιθανότατα την Βέσπα...

Να σημειώσω ότι η όποια οικονομία από την κρατική σπατάλη θα πρέπει να παει σε ισότιμη χρηματοδότηση αναπτυξιακών δραστηριοτήτων του ιδιωτικού τομέα διότι του χρόνου δεν θα έχουμε να σφίξουμε κανένα ζωνάρι αφού θα έχουμε αγγίξει κόκαλο και τότε η κατάρρευση θα είναι βεβαία.

Η μόνη ελπίδα στη χώρα μας είναι η διαμόρφωση συνθηκών ανάπτυξης, μετά βέβαια από περιστολή στις σπατάλες και ας ακούγονται αρκετές φωνές ανευθυνότητας περί ανελαστικών δαπανών...

Θα πρέπει όμως να αντιμετωπιστεί και η Cayenneάτη πρόκληση του ιδιωτικού τομέα που διαμορφώνει άρρωστο κλίμα στις σχέσεις του κράτους, που αδυνατεί να συλλάβει το προϊόν του παράνομου πλουτισμού, με τον κάθε εργαζόμενο.

Αν είναι να μη δούμε και μάλιστα σύντομα περίπλοκες συμπλοκές στους δρόμους από αγανακτισμένους ανθρώπους που θα κατεβάζουν στα καλά του καθουμένου και θα ξυλοκοπούν Cayenneάτους οδηγούς, μόνο και μόνο για να βγάλουν το άχτι τους, θα πρέπει να περιμαζέψουμε όσους με άφατη υποκρισία αγνοούν τα τερατώδη ποσά που κάποιοι κατασπαταλούν παριστάνοντας τις κακόμοιρες ψυχές...

Όσοι παρατήρησαν τις αμοιβές των διοικητών τραπεζών πρόσφατα θα ξέρουν ποιος π.χ. είναι εκείνος που παριστάνει τον ελεήμονα των φτωχών, προερχόμενος από τις τάξεις τους που όμως η ηθικοφθόρα πολιτική ανέδειξε σε μέγιστο κρατικό λειτουργό επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου και τώρα συνεχίζει να κομπάζει ως ο βασιλικότερος των βασιλέων από το αντίθετο μετερίζι απολαμβάνοντας τα προκλητικά πλούτη του...

Εκείνο που θα χρειαστεί ο τόπος μας δεν είναι ασφαλώς οι διορθωτικές δηλώσεις των Ευρωπαίων εταίρων που έτρεξαν να μας υποστηρίξουν μόλις προχτές με δηλώσεις ότι δεν καταρρέουμε τελικά και δεν πτωχεύουμε, αφού εύλογα η κατάρρευση θα έπαιρνε μαζί της πολλούς αλλοφύλους που δεν θα το άντεχαν.

Έτρεξαν να μας πουν ότι δεν χρεοκοπούμε, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, αλλά και τι με αυτό; Δηλαδή μετά τις δηλώσεις θα πρέπει να στήσουμε φωτιές χοροπηδώντας και αλαλάζοντας στην πλατεία Συντάγματος;

Σωθήκαμε μήπως απo την ανυπαρξία ικανοποιητικής παραγωγικότητας και από τον έντονο ωχαδελφισμό μας ή από την εξωφρενική σχέση κόστους του δημοσίου τομέα προς το ΑΕΠ; Από τι θα απορροφηθεί παραγωγικά το σφρίγος της νεολαίας αντί να παραδέρνει στις φωλιές των κακών μικρόλυκων της παραοικονομίας;

Όχι δεν σωθήκαμε και οι φωτιές είναι ένας πολύ ξεπερασμένος τρόπος για να γλεντήσουμε ακόμα και αν είχαμε λόγους να το κάνουμε... Ούτε και τα τσιφτετέλια στα νυχτερινά κέντρα προτείνονται ως λύση στην προκειμένη περίπτωση παρά μόνο η αναγνώριση και η εμπέδωση του ότι θα πρέπει να διακρίνουμε τις ζώνες και τις δυνατότητες ανάπτυξης που μας απομένουν ή μας αρμόζουν και να βάλουμε όλοι μαζί πλάτη. Ναι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ διότι όλοι χρειάζονται χωρίς πολιτικές αντιπαλότητες και Δεκεμβριανές αναμνήσεις με σημαιοφόρους τους κατσαρολάκηδες.

Τιμούμε την μνήμη των νεκρών αλλά δεν σκοπεύαμε να γίνουμε και εμείς νεκροί από την ανέχεια, την βλακεία και τις έμμονες ιδεολοψίες...

Όταν ο λαός σου σώζει 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ δεν τον αγνοείς αλλά σχεδιάζεις αμἐσως πως θα χρησιμοποιήσεις τα χρήματα που έσωσες και σε ποια ερευνητικά κέντρα, σε ποιές παραγωγικές κοινότητες και διαδικασίες και σε ποια χρηματοδοτικά funds, όπως τα γνωστά του επιχειρηματικού κινδύνου, θα τα τοποθετήσεις ώστε οι νεοσσοί πού θα αναπτύσσονται εκεί να γίνουν παραγωγικές όρνιθες για να απολαύσουμε όλοι τα αυγά τους, τα αυγά όχι μόνο της επόμενης μέρας αλλά όλων των ημερών που θα είναι το προσδοκώμενο της ζωής τους.

Οι παροχές και η ευνοιοκρατία πρέπει να τελειώσουν και αν δεν το δει με ταχύτητα αντίδρασης σκορπιού ο κύριος Παπανδρέου πολύ φοβάμαι ότι θα δηλητηριαστεί τελικά ο ίδιος από την αδράνειά του.

Φαινόμενα εσωκομματικών αντιστάσεων από παλαιοκομματικούς που από παραπαίδια ενός ανεγνωρισμένου ηγέτη, χωρίς άλλο εμφανές προσόν, κατήντησαν μικρογάγγραινες στο σημερινό ΠΑΣΟΚ αναστέλλοντας εξ αρχής τις μοναδικές πολιτικές επιβίωσης που απαιτούν εξοικονόμηση πόρων από όλους, δεν θα φέρουν την απαιτούμενη αναγέννηση αλλά θα επαναφέρουν τους κόλακες με τα μαχαίρια που δεν έφτασαν ποτέ σε κανένα κόκκαλο...

Πολεοδομικά για την στάχτη στα μάτια...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 27η Νοεμβρίου 2009)

Από τις αρχές του 2009, η παρελθούσα κυβέρνηση ετοίμασε και κυκλοφόρησε ένα σχέδιο Νόμου με τίτλο “Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής (ΡΣΑ)” με στόχο την βιώσιμη και ισόρροπη ανάπτυξη της Αθήνας ως διεθνούς ευρωπαϊκής μητρόπολης και ως “Πόλης -- Πύλης για την Νοτιοανατολική Ευρώπη”.

Αν μου το έλεγε κάποιος φίλος αυτό και ιδιαιτέρα τον αναφερόμενο στόχο, θα λιποθυμούσα από τα γέλια... και τούτο όχι επειδή με χαρακτηρίζει κάποια φαιδρότητα αλλά επειδή δεν μπορώ να αντιληφτώ πόσο φαιδροί καταντήσαμε συνολικά εμείς οι Έλληνες αφού διαμορφώνουμε πολιτικές με βαρύγδουπους τίτλους μόνο κατ’ εντολή των ευρωπαίων εταίρων μας (από εκεί θα πάρουμε βέβαια το αναγκαίο για τις όποιες ρυθμιστικές παρεμβάσεις χρήμα...) ενώ δεν αποχωριζόμαστε το μεγαλειώδες ύφος περί Πύλης εισόδου στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Το πως πραγματικά εκτιμάμε τις Πύλες εισόδου το είδαμε στις πρόσφατες αντιδράσεις μιας φράξιας ανθρώπων του Λιμανιού που διέλυαν επί εβδομάδες και με καθαρά προσωπικά κριτήρια βασισμένα στις χαριστικά τεράστιες απολαβές τους, την μόνη ζωτική κυψέλη της Ελληνικής οικονομίας, το μικρεμπόριο.

Η πρόταση για την ισόρροπη Οικονομική ανάπτυξη ήλθε αναντίρρητα εξαιρετικά αργά και όταν η Αθήνα, όχι μόνο αναπτύχθηκε αλλά ξεπέρασε προ πολλού και μάλλον ασυνείδητα το στάδιο αυτό για να καταλήξει στο στάδιο της κομποστοποίησης (Για τους μη έχοντες γεωργική καλλιέργεια αυτό το στάδιο έπεται της σήψης...)

Έτσι, και ενώ η πρόταση προήλθε από το παλαιό ΥΠΕΧΩΔΕ σήμερα οι αρμοδιότητες για να συνεχιστεί ή και να αναβαθμιστεί η προσπάθεια της κομποστοποίησης πέρασαν στην Υπουργό του νεοσύστατου Υπουργείου Περιβάλλοντος κυρία Μπιρμπιλή.

Ίσως αυτό να εξηγεί και το άγχος της για αυτά που βρήκε και αυτά που ακούει καθημερινά στο Θέατρο που λέγεται Ελλάς.

Αν βέβαια διαβάσει κάποιος τα όσα αναφέρονται ως στρατηγικοί στόχοι στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής (ΡΣΑ) θα δει ότι ακόμα και από το στάδιο της κομποστοποίησης υπάρχει ελπίδα.

Ποιος άλλωστε δεν έχει ακούσει ότι τα σκουπίδια είναι χρυσός; Αλλά ακόμα και τα σκουπίδια χρειάζονται μέσα για να φέρουν χρυσάφι, πόσο μάλλον μια πόλη που πρακτικά καταρρέει σε υποδομές και ποιότητα ζωής διότι δεν σχεδιάστηκε καθόλου ως πόλη αλλά απλά αφέθηκαν οι κάτοικοί της, όπως τα γίδια του βοσκού, να εξαπλωθούν σε πεδιάδες και ραχούλες και μόνο τα βουνά φαίνεται πως τους έβαλαν κάποιους φραγμούς...

Όσοι έχουν εντρυφήσει στους αποκαλούμενους τίτλους ιδιοκτησίας από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, εκκλησιαστικούς και γαιοκτημονικούς, θα ξέρουν ότι πρόκειται για έντεχνη εξαπάτηση των αθώων πολιτών αυτής της χώρας που όταν μπήκαν με την σειρά τους στο νόημα, άρχισαν και αυτοί να σαλαγούν κατά τις ραχούλες και να στήνουν κονάκια με το έτσι θέλω, είμαι μάγκας και ωραίος και κανείς μουσαφιραίος...

Και έτσι γεννήθηκαν τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα, μιας και τα δικαιολογημένα, “βατοπαιδίστικης” έμπνευσης, είχαν προ πολλού πάρει τον δρόμο της νομιμοποίησης.

Είναι προφανές ότι ο ΡΣΑ φτιάχτηκε με αδύναμη λογική.

Δεν φτιάχτηκε για να διορθώσει τα αδιόρθωτα (Άλλωστε που βρίσκονται τα αναγκαία κεφάλαια για την υλοποίηση των όποιων έργων προταθούν) αλλά διότι μετά από κάθε άνομη πράξη (η σημερινή ωρίμαζε εδώ και ενάμισι αιώνα) έρχεται η διαδικασία της νομιμοποίησης ώστε η χώνευση να είναι χωρίς στομαχικές διαταραχές.

Έτσι φαίνεται ότι νομιμοποιούμε ένα χάος, εναρμονίζουμε το νόμιμο με το ηθικό και παμε για άλλα βαρύγδουπα όπως οι Πύλες εισόδου και η ανάδειξη του Αθηναϊκού Μητροπολιτικού Κέντρου, λες και η Αθήνα δεν είναι ήδη Μητροπολιτικό Κέντρο και μάλιστα κακοφορμισμένο.

Εδώ, σε αυτό το κείμενο, δεν υπόσχομαι ότι θα εμπλακώ ιδιαίτερα στις λογικές ή τις λογικοφανείς αναζητήσεις των πολυπληθών άρθρων του ΡΣΑ.

Θα θεωρήσω όμως ότι μας μένουν ακόμα επιλογές.

Και ενώ μας είχαν φέρει ακόμα και τον παπά και το μόνο που απέμενε ήταν ο σταυρός στον τάφο της Αθήνας, καλούμεθα ξαφνικά να βγούμε από τον τάφο γυρίζοντάς τον ξανά σε ανθρώπινη πόλη...

Θεέ τι έργο; Και με το που το σκέπτομαι ανατριχιάζω... Ίσως να φταιει και η παρουσία του παπά που ήταν έτοιμος για την εξόδιο ακολουθία... Mα παπά μου, ετοιμαζόμουνα να ρωτήσω, κάπου σε ένα λαμπύρισμα της σκέψης που έσβηνε, τι κάνεις εδώ;

Πέθανε, πέθανε φαινόταν να διαγράφεται στο χείλη του παπά... Άλλωστε τι σημασία έχουν μερικές ακόμα ώρες στην αιωνιότητα;

Εγώ εκπροσωπώ τον αιώνιο Θεό και δεν εμπλέκομαι σε τέτοιες λεπτομέρειες... έλα τώρα να τελειώνουμε γιατί περιμένουν και άλλες πόλεις για την εξόδιο ακολουθία τους… Τελευταία έχουν ανοίξει οι δουλειές στον συγκεκριμένο τομέα...

Αχ Μπιρμπιλή μου τι σού έμελλε να πάθεις μονολόγησα, αρνούμενος την υπόδειξη του ιερωμένου και αναθαρίζοντας που τουλάχιστον τώρα έχω για υποστήριξη μια δυναμική γυναίκα με αρκετή τρέλα για τον ρόλο που της ανατέθηκε...

To Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής (ΡΣΑ) αποτελείται από σειρά ενοτήτων που αφορούν τις χωρικές ζώνες του λεκανοπεδίου όπως π.χ. η Χωρική Ενότητα του Πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, με Χωρικές Υποενότητες για το Βόρειο Λεκανοπέδιο, το Κεντρικό Λεκανοπέδιο κ.λπ. η Χωρική Ενότητα Δυτικής Αττικής με Χωρικές Υποενότητες για το Θριάσιο Πεδίο και την Υπόλοιπη Δυτική Αττική και ούτω καθεξής.

Η Υποενότητα που μας αφορά είναι του Βορείου Λεκανοπεδίου η οποία καλείται να παίξει τον ρόλο του φυσικού αποθέματος της ευρύτερης περιοχής του Αττικού Λεκανοπεδίου αφού αναγνωρίζεται ότι διατηρεί ακόμα το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού βαθμού αστικοποίησης.

Προτείνεται επομένως ότι λόγω ακριβώς αυτής της χαμηλού επιπέδου αστικοποίησης οι ενέργειες που θα πρέπει να γίνουν από πλευράς προστασίας του περιβάλλοντος να διασφαλιστούν με παραγωγικές διαδικασίες σε πρωτογενές επίπεδο όπως η ενίσχυση πειραματικών οικολογικών καλλιεργειών σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια της χώρας. Είναι προφανές ότι αυτό δεν αφορά την Κηφισιά που έχει προ πολλού αστικοποιηθεί πλήρως χάνοντας τις εκτάσεις με τις καλλιέργειές της.

Όσον αφορά την οργάνωση της αστικής ανάπτυξης, προτείνει αυτή να γίνει κατά μήκος ενός ΒΑ άξονα που πολύ θυμίζει και οδηγεί στην εκτός Αττικού Λεκανοπεδίου ζώνη της Ανατολικής Αττικής... Δεν παραλείπει να αναφέρει λελογισμένη ανάπτυξη των παραπάνω περιοχών, που όμως είναι ήδη σε φάση μη λελογισμένης.

Συνεχίζει να προτείνει ανάπτυξη κατά μήκος εθνικών και σιδηροδρομικών δικτύων χωρίς να τα επανακαθορίζει αλλά στέκεται ξανά σε Πύλες, βόρειας εισόδου αυτή τη φορά, όπως η Αυλώνα, ο Άγιος Στέφανος και το Κρυονέρι...

Επιμένει να αναφέρει γεωργικές αναπτύξεις ενώ είναι γνωστό ότι η γεωργική παραγωγή έχει σχεδόν εγκαταλειφτεί σε όλες τις αναφερόμενες περιοχές χάριν της επικερδέστερης κερδοσκοπίας γης.

Τελικά, δεν παραλείπει να βάλει και τα αναγκαία κερασάκια στην τούρτα αναφέροντας την διαμόρφωση υπερτοπικών κέντρων αναψυχής αγνώστου διαμόρφωσης ή χαρακτήρα αλλά ως γνωστόν τα κερασάκια πάντα πανε με τις τούρτες και τούρτες χωρίς κερασάκι δεν είναι τούρτες...

Βέβαια μέσα σε αυτό το γενικολόγο, στα όρια του ανούσιου, συνοθύλευμα σκέψεων συγκεντρωμένων από ποικίλες μελέτες και αλλότριες προτάσεις, ο ΡΣΑ οδηγεί σε σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Ενοτήτων όπου υποτίθεται ότι δίνεται το σκιαγράφημα των μελετών και του περιεχομένου τους για την ανάπτυξη των επιμέρους περιοχών σε ένα προβλεπόμενο βάθος χρόνου.

Η Κηφισιά μας χαρακτηρίζεται στα πλαίσια αυτά ως Κέντρο Ευρείας Ακτινοβολίας μαζί με το Μαρούσι και το Χαλάνδρι...

Πάλι καλά για το Χαλάνδρι!

Ο ΡΣΑ συνεχίζει με άρθρα στα οποία περιγράφονται σκέψεις για το πως θα πρέπει να γίνει / οριοθετηθεί η οργάνωση του δασικού περιβάλλοντος και των συστημάτων μεταφορών.

Τα αναφερόμενα αποτελούν υλικό κατάλληλο για το μάθημα του Περιβάλλοντος και πιθανόν Πολιτικής Γεωγραφίας της έκτης Δημοτικού.

Δεν ισχυρίζομαι ότι όσα γράφονται είναι άχρηστα αλλά απλά το ότι δεν είναι δυνατόν να διαμορφωθεί ένα σχέδιο νόμου τόσο γενικόλογο και μετά να διαμορφωθούν επιμέρους διατάξεις και νόμοι που θα εξηγούν σε συνάρτηση με το γενικολόγο πλαίσιο το τι ισχύει διότι τότε θα δημιουργηθεί μία νέα τάξη νομομαθών κατά το πρότυπο των συνταγματολόγων που θα ερμηνεύει τα του γενικού και του εκάστοτε ειδικού και την αρμονία ή την όποια διχογνωμία μεταξύ τους...

Είναι φαίνεται ίδιον του λαού μας να κτίζει πλαίσια και μετά να σκέπεται πια μορφή θα πάρει το ακίνητο... Για τον ένα θα γίνει απλά το κεραμίδι για την νιόπαντρη κόρη ενώ για τον άλλο το παλατάκι των ονείρων του Cayenneάτου διαδόχου της φαμίλιας.

Ίσως προβλέποντας τις ατέλειες και τις γενικότητες του ΡΣΑ, ίσως επειδή έπεσε σύρμα μεταξύ των δημάρχων των γειτονικών μας πόλεων, ξεκίνησε παράλληλα μια διαδικασία συζητήσεων και προτάσεων, την οποία οι φορείς της πόλης επιμένουν προκλητικά να αγνοούν, για το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Κηφισιάς.

Βαρύγδουπος και εδώ ο τίτλος για να κρύψει την προφανή ανεπάρκεια και τις ελλείψεις των προτάσεων.

Το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο δεν είναι παρά ένα ισχνό αναμάσημα παλαιών προτάσεων με κυριότερο στοιχείο αυτό της σμίκρυνσης η της αλλαγής των Πολεοδομικών Κέντρων, μια παλαιότερη ατυχέστατη διευθέτηση που έβλεπε την Κηφισιά με ίδιους όρους ανάπτυξης με αυτούς για το Περιστέρι ή το Αιγάλεω, αγνοώντας επιδεικτικά τον χαρακτήρα της ως κηπούπολης.

Στην πραγματικότητα η διαδικασία αποτελεί στάχτη στα μάτια εκείνων που διαμαρτύρονται για την συνεχή υποβάθμιση του προαστίου μας. Μα τι λες; Δεν βλέπεις πόσες φορές συνεδριάζουν οι αρμόδιες επιτροπές πολεοδομικού σχεδιασμού και τεχνικών θεμάτων για το μέλλον της πόλης μας, σε αποστομώνουν.

Στην πραγματικότητα το κείμενο του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της Κηφισιάς που συντάχτηκε από τον Αντιδήμαρχο κύριο Νικόλαο Παναγιώτου, είναι μια πρόφαση στις πολλές αμαρτίες της απραξίας μιας μόνιμα αφελούς ή όχι και τόσο αφελούς δημοτικής αρχής.

Θα περίμενε κανείς να είχαμε ήδη κατακλυστεί από μελέτες ειδικών, πολεοδόμων και συγκοινωνιολόγων τιμής ένεκεν για την πόλη μας, που θα έβαζαν τα θεμέλια μιας γενικότερης και πολύ συγκεκριμένης συλλογιστικής για το πως και το που θα ολοκληρωθεί επιτέλους η δόμηση της πόλης, ποιές θα πρέπει να είναι συνολικά οι αναγκαίες υποδομές της και πως και με ποια σειρά μέτρων και διευθετήσεων θα υλοποιηθούν οι συγκοινωνιακές υποδομές που θα εναρμονίζονται με τις προτάσεις της ολοκληρωμένης ανάπτυξης.

Μα θα ρωτήσετε, από ποιον πλανήτη κατέφθασα και πόσο πρόσφατα διότι οι άρχοντες του τόπου μας δράμι δεν σπαταλούν αν κάποιος άλλος δεν φροντίσει να πληρώσει για την ιδέα... Οι άρχοντες του τόπου μας, εννοώ το άρχοντες με την ευρύτερη οικονομική έννοια, δείχνουν πάντα τον διπλανό ή τον από πίσω όταν καλούνται να αναλάβουν ευθύνες για αυτόν τον τόπο.

Μία έντιμη απάντηση στην Κωνσταντίνα Καρακατσάνη

Η παρακάτω επιστολή είναι μια πρόχειρη απάντηση στην επιστολή της Κωνσταντίνας ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ στον Υπουργό Χρυσοχοϊδη την 12-11-09. Η επιστολή αυτή δημοσιεύτηκε στο TVXS όπως φαίνετα και απο τον σχολιασμό του Στέλιου Κούλογλου που ακολουθεί.

Ο σχολιαστής του Tvxs Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος απαντά στην καταζητούμενη για συμμετοχή στους "Πυρήνες της Φωτιάς" και στην χθεσινή επιστολή της που δημοσιεύεται σε άλλες στήλες. Κωνσταντίνα Καρακατσάνη,

Αναρχική μπορεί να είσαι, αν είσαι... αλλά τσαμπουκά δεν μπορείς να πουλάς. Και δεν μπορείς να πουλάς τσαμπουκά διότι αποτελείς μια πολύ μικρή μειοψηφία σε ένα πολύ μεγαλύτερο και διαφορετικό κόσμο γύρω σου. Έχεις όμως το δικαίωμα να λες και να γράφεις για αυτά που πιστεύεις. Άρα, καλά έκανες και έστειλες την επιστολή με την οποία ξεκαθαρίζεις τις θέσεις σου. Όμως να προσθέσω τούτα... Η ιστορία, ότι τάχα η όποια κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει έργο βουτώντας μερικούς αναρχικούς, έτσι για αλατοπίπερο και μπουντρουμιάζοντάς τους δεν είναι καθόλου πρωτότυπη για να προέρχεται από το ευφυές μυαλό σου. Για την ακρίβεια, αποτελεί χοντράδα και προσβολή για το μυαλό κάθε σοφού αναρχικού. Και λέω σοφού διότι ο αναρχικός είναι σοφός, διαβασμένος και κατασταλαγμένος με πείρα από τη ζωή... Εσύ βέβαια δεν ξέρω που την βρήκες την πείρα ή πότε πρόλαβες να την αποκτήσεις. Για να είμαι ειλικρινής θεωρώ ότι έχεις μπερδέψει τον νεανικό παρορμητισμό μιας συνεχιζόμενης εφηβείας με την αντίσταση στην εξουσία που εσύ αποκαλείς αναρχία... Δυστυχώς, κάνεις λάθος Κωνσταντίνα. Το γεγονός ότι το δικό σου μυαλό άργησε να πήξη και διανύεις ακόμα την επαναστατικότητα της εφηβείας δεν σημαίνει ότι έχεις και το δικαίωμα να προσβάλεις το αναρχικό κίνημα με την παρουσία σου. Αν ήθελες πραγματικά να αλλάξεις τον κόσμο θα έκανες ότι έκανε η συνονόματή σου, η Κούνεβα... Θα βάραγες εκεί που πονάει το σύστημα της αλητήριας εξουσίας που καταχράται την εργατική τάξη... Εσύ όμως βαράς με την αναποτελεσματική μέθοδο «αλαλούμ και πάνω τούβλα...» Για την ακρίβεια δεν ξέρεις ούτε που βαράς αλλά έχεις το θράσος να πουλάς και τσαμπουκά αντί να απολογείσαι... Επιπλέον, πιστεύω ότι και τα συντρόφια σου, και μη μου πεις ότι δεν έχεις συντρόφια, δεν αντιλαμβάνονται την ουσία της αναρχίας όπως και εσύ. Θεωρώ ότι με το να φτιάχνουν βόμβες, να βάζουν φωτιές και να ληστεύουν καταστήματα αποδεικνύουν ότι δεν είναι αναρχικοί (αντιεξουσιαστές) διότι δεν κτυπούν την εξουσία και τους μηχανισμούς της αλλά τον απλό λαό που έχει ίσα δικαιώματα με σένα και δεν σου έκανε κανένα κακό. Θεωρώ ότι με τις παραπάνω άνομες και αδικαιολόγητες πράξεις τα συντρόφια σου εκνευρίζουν τους μηχανισμούς της εξουσίας και τους αναβαθμίζουν για να είναι αποτελεσματικοί γεγονός που γυρνά μπούμερανγκ στις δικές σου // σας φιλοσοφικές γραμμές. Χωρίς να το θέλεις εξισώνεις τη δική σου πρακτική με αυτή των ληστών και των δολοφόνων... Ναι δολοφόνων διότι οι πράξεις τους φέρουν τον κίνδυνο του θανάτου... Άρα εκ των πραγμάτων δεν είσαι αναρχική και μην αγωνίζεσαι να μας πείσεις για το αντίθετο... Να σου θυμίσω επίσης ότι η κοινωνία μας είναι όπως το σώμα μας. Αποτελείται από άπειρα μικρά μέρη (συστήματα) που το καθένα κάνει τη δουλειά του σε αρμονία με τα υπόλοιπα. Όταν ένα μέρος το παίξει επαναστάτης το σώμα μας αρρωσταίνει από καρκίνο και αν δεν πεθάνουμε περνάμε δύσκολες στιγμές... Έτσι και η κοινωνία μας, με την πολιτεία να διαθέτει τους μηχανισμούς, δεν επιτρέπει να διαμορφωθούν οι συνθήκες για να περάσει δύσκολες στιγμές ούτε να πεθάνει επειδή πέντε έφηβοι, που νομίζουν ότι είναι αναρχικοί, αποφάσισαν να τα κάνουν «γης μαδιάμ...» Καλά έκανες Κωνσταντίνα και μας τα είπες αλλά αν δεν αποδεχτείς ότι γίνεσαι η αιτία ανησυχίας της κοινωνίας μας λόγω συμμετοχής σε επικίνδυνες ενέργειες και πράξεις και δεν αναλάβεις την ευθύνη αυτών των πράξεων που είναι ενάντιες στο νόμο, θα πληρώσεις για αυτές βάσει των κανόνων που θέσπισαν οι πολλοί... Οι γιατροί της κοινωνίας μας και οι εντολοδόχοι τους αστυνομικοί θα σε / σας απομονώσουν διότι εμείς οι υπόλοιποι περάσαμε την εποχή της εφηβείας μας και έχουμε να ασχοληθούμε πλέον με τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Εμφανίσου λοιπόν Κωνσταντίνα στον ίδιο τον Υπουργό, τον κύριο Χρυσοχοϊδη αν θέλεις να πεις κάτι ουσιαστικό και να είσαι βέβαιη ότι και θα σε ακούσει και θα τύχεις της εξαιρετικής του επιείκειας... Άλλωστε, δεν θέλει να σε τιμωρήσει για παραδειγματισμό ούτε να δρέψει δάφνες από τη σύλληψη μιας ευφυούς νεαρής γυναίκας που ίσως τον γοητεύσει... Θέλει απλά να εξασφαλίσει ότι δεν κινδυνεύουν οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες. Εσύ ας πιστεύεις ότι θέλεις. Μη ξεχνάς ότι σε χρειαζόμαστε όλοι πάρα πολύ διότι η κοινωνία μας έχει ανάγκη από πρωτότυπα μυαλά. Άλλωστε, οι έφηβοι που αργούν να ωριμάσουν γίνονται Αϊνστάιν καμιά φορά... Που ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η χρήση του δραστήριου μυαλού σου;


Ακολουθεί η επιστολή στην οποία η παραπάνω ήταν η απάντηση...

«Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω διαπραγματεύσεις και παζάρια»

Η Κωνσταντίνα Καρακατσάνη, μία εκ των έξι καταζητούμενων για την υπόθεση του Χαλανδρίου, με επιστολή της στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» απαντά στις δηλώσεις του κ. Χρυσοχοϊδη αλλά και σε όσα γράφτηκαν για τη «γιάφκα» και τους συγκατηγορούμενούς της. «Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες», επισημαίνει.
Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου σχετικά με την υπόθεση που κατηγορούμαι, υποστηρίζοντας πρώτα και πάντα την πολιτική μου ταυτότητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα που η αστυνομία έκανε την έφοδό της στην υποτιθέμενη γιάφκα στο Χαλάνδρι, συνέλαβε τέσσερα άτομα. Τα τρία αυτή τη στιγμή βρίσκονται έγκλειστα σε διάφορες φυλακές, ενώ το τέταρτο αφέθηκε. Στα δελτία επικρατεί κλίμα τρομοϋστερίας, ενώ οι δημοσιογράφοι στα πρόθυρα του εμφράγματος, ορύωνται και αναπαράγουν φαντασιόπληκτες ιστορίες τρόμου. Οργιάζουν και φαντασιώνονται πράγματα για τα οποία, όχι μόνο στοιχεία δεν έχουν, αλλά ούτε καν ενδείξεις. Αμέσως μετά εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για έξι ανθρώπους που τα αποτυπώματά τους βρέθηκαν στο σπίτι και σε αντικείμενα μέσα σε αυτό, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν σχετίζονται με την εν λόγω υπόθεση (πόρτες, παράθυρα, εφημερίδες, σακούλες, κιθάρες) ή στηρίχτηκαν στην παρουσία των οχημάτων τους έξω από το σπίτι. Είναι προφανές ότι η αστυνομία έπραξε έτσι για να ικανοποιήσει την ανάγκη της τότε κυβέρνησης να δείξει ότι παράγει έργο, έστω και την τελευταία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας. Θα ήταν καταστροφικό η οποιαδήποτε κυβέρνηση να κατέβει από το σανίδι αφήνοντας πίσω της μια θητεία γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά και χωρίς καμία επιτυχία, έστω και φαινομενική. Γι’ αυτό αποφάσισαν ότι πρέπει να βαφτίσουν το σπίτι «γιάφκα», την παρέα «οργάνωση» και τα άτομα που πήγαιναν στο σπίτι αδίστακτους βομβιστές και να τους στείλει φυλακή, μπας και πείσουν κανέναν ότι παράγουν έργο. Μετά από κάποιες μέρες ανέλαβε ο επόμενος. Ο Μ. Χρυσοχοίδης, υπουργός που κατέχει το πιο «σεβαστό προφίλ» στα μάτια της κοινής γνώμης και τη «μεγάλη επιτυχία επί 17Ν», δεν είναι δυνατόν τη δύσκολη στιγμή της καριέρας του να κάνει λάθη. Και αρχίζει πάλι το παραλήρημα.... Μπορεί η Ν.Δ. να υποτίθεται πως εξάρθρωσε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αλλά το ΠΑΣΟΚ μόλις ανέβηκε, μέσω αυτής της οργάνωσης βρήκε και την άκρη του νήματος για όλο το σύμπλεγμα της τρομοκρατίας. Και ο πυρετός άρχισε να ανεβαίνει... Με μια φωνή (όπως πάντα άλλωστε) μπάτσοι και ΜΜΕ αναγγέλλουν με πάσα βεβαιότητα ότι εμείς οι έξι πραγματώσαμε τα τελευταία χτυπήματα, ότι έχουμε σχέσεις με όλες τις οργανώσεις, ότι γνωρίζουμε άτομα... Ενώ λένε ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να κρυβόμαστε μαζί με τους τρεις επικηρυγμένους συντρόφους, να κάνουμε ληστείες και να σχεδιάζουμε τα επόμενα χτυπήματα όλοι μαζί. Τώρα που τα συμπέραιναν όλα αυτά... Μάλλον οι μπάτσοι βλέπουν το «CSI MIAMI» και μετά δίνουν πληροφορίες στα αστυνομικά δελτία. Κανονίστε να σοβαρευτείτε λίγο, γιατί έτσι δε γίνεται δουλειά... Επίσης καθοριστικό ρόλο στην έκδοση του εντάλματός μου είχε το γεγονός ότι η αστυνομία γνωρίζει τη σχέση μου με τον αναρχικό χώρο, λόγω της σύλληψής μου τον Ιανουάριο σε επιχείρησή τους σε σπίτια των Εξαρχείων, μετά την επίθεση του ΕΑ στο υπουργείο πολιτισμού. Και τότε για να μπουκάρουν, ισχυρίστηκαν ότι ήμασταν ύποπτοι (λόγω της τοποθεσίας του σπιτιού μάλλον) και αφού δεν βρήκαν τίποτα, για να μην γυρίσουν με άδεια χέρια, με συνέλαβαν (με άλλα δυο άτομα) για άσχετο λόγο. Μπορεί το δικαστήριο τότε να με αθώωσε, αλλά αυτό στάθηκε μεγάλο συν στα χέρια της αστυνομίας για να μπορέσει να με κατηγορήσει και σήμερα, μιας και με θεωρούσαν πλέον σεσημασμένο άτομο. Και έτσι, λοιπόν, όλοι μαζί οι άρρωστοι κάνουν συνειρμούς και βγάζουν λάθος συμπεράσματα. Εγώ πάντως αυτό που έχω να τους πω, είναι να κλείσουν το στόμα τους, γιατί βάζω τα γέλια κάθε φορά που τους ακούω να λένε πως κανείς δεν εμφανίζεται, γιατί είμαστε ένοχοι. Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες. Δεν επέλεξα να είμαι σε αυτή τη θέση, άλλοι το αποφασίσανε για μένα. Άλλοι προσπαθούν να δείξουν ότι είμαι στην παρανομία, να με θέσουν εκτός της καθημερινότητας, των δραστηριοτήτων μου και εκτός της ζωής μου γενικότερα. Και δεν θα πάω φυλακή για αυτούς τους άλλους που αποφάσισαν ότι τα κελιά της δημοκρατίας τους έχουν χώρο και πρέπει να τα γεμίσουν, για να σκούζουν ότι παράγουν το κατάπτυστο έργο τους. Γι’ αυτό δεν παρουσιάζομαι «αυτοβούλως» αν το πιάσατε... Και όλα αυτά γιατί; Για ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα μέσα σε σπίτι φίλου; Με ένα αποτύπωμα σε μία σακκούλα γίναμε συντονιστές ολόκληρης της νεοτρομοκρατίας στην Ελλάδα; Μόνο την Αλ Κάιντα δεν μας έχουν φορτώσει ακόμη...Και ας ψάξουν καλύτερα, θα δουν τα αποτυπώματά μου παντού στο σπίτι. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Ούτε εκρηκτική ύλη υπήρχε διασκορπισμένη, ούτε καμία βόμβα σε εμφανές σημείο, όπως είπαν για να μπορέσουν να κατηγορήσουν οποιονδήποτε έμπαινε. Η αντιτρομοκρατική μπήκε μέσα και έκανε το σπίτι Κόσοβο. Έβαλαν στο τραπέζι κουτιά με μπογιά και σπρέυ και έλεγαν ότι «αυτά είναι τα σύνεργα των τρομοκρατών» λες και οι μπογιές είναι εκρηκτικές ύλες. Πως και δεν μας είπαν ότι το τηλεκοντρόλ είναι χειροβομβίδα... Και όσο για τον υπουργό Δημ. Τάξ. που ζήτησε στα έξι άτομα να παρουσιαστούν, προσωπικά του δηλώνω ότι δε συνηθίζω να απολογούμαι, ειδικά στην αστυνομία σας, και ειδικότερα εφόσον δεν υπάρχουν στοιχεία σε βάρος μου. Να πάω στην δικαιοσύνη να αποδείξω τι; Ότι η παρέα έγινε οργάνωση και το σπίτι γιάφκα για να έχουν το ελεύθερο να κατηγορήσουν όποιον θέλουν; Ότι μας φορτώνουν ολόκληρο τον ποινικό κώδικα και μάζεψαν όποιον βρήκαν μόνο και μόνο για να μιλήσουν για συλλήψεις; Ή μήπως τελικά να πάω ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας; Να πάω να διαπραγματευτώ τι ακριβώς; Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω διαπραγματεύσεις και παζάρια. Και γι’ αυτό θα είμαι απόλυτη σ’ αυτά που έχω να πω. Παρ’όλα αυτά, εγώ μπορεί να μην αναγνωρίζω το δικαστήριο ως θεσμό, αυτό όμως με αναγνωρίζει ως ένοχη. Αυτή η ιστοριούλα κάποτε πρέπει να σταματήσει και γι’ αυτό θα αναγκαστώ να αναμετρηθώ με την δικαιοσύνη σας, όταν έρθει η ώρα. Και, επιτέλους, κύριε Χρυσοχοΐδη, αποκτήστε σταθερή άποψη: Τη μία κάνετε λόγο για «παιδάκια που ζουν μακριά από τις οικογένειες τους και η δημοκρατία πρέπει να ‘ναι επιεικής» και απ’ την άλλη η υπόθεση αναβαθμίζεται και περνάει σε εφέτη ανακριτή. Δεν κάνω παράπονα. Απλά αναδεικνύω τα παιχνιδάκια πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ξέρω ότι μπορεί να κατηγορηθώ για τις αλήθειες που λέω, αλλά αυτό είναι που ξέρω να κάνουν οι ηδονοβλεψίες εκπρόσωποι του νόμου κάθε είδους. Να κατασκευάζουν σαθρά κατηγορητήρια, να εξαντλούν στις ανακρίσεις, να ποινικοποιούν φιλικές σχέσεις, να δικάζουν συνειδήσεις και να προσπαθούν να γεμίσουν τα κολαστήριά τους με επαναστατημένες ψυχές. Και φυσικά να προωθούν τη ρουφιανιά επικηρύσσοντας τους συντρόφους. Μιας και ήξεραν δηλαδή ότι σε κάποιους θα τρέξουν τα σάλια μόλις ακούσουν το μεγάλο ποσό της επικήρυξης και θα σπρώχνονταν μεταξύ τους για το ποιος καταδότης θα μιλήσει πρώτος. Ο κύριος Χρυσοχοΐδης είχε το θράσος να επικηρύξει τα τρία παιδιά, ενώ ποτέ κανείς δεν έβγαλε στη δημοσιότητα καμία φωτογραφία κανενός μπάτσου από αυτούς που βιάζουν, δολοφονούν σε φυλακές και κρατητήρια, συμμετέχουν σε κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας και ναρκωτικών, βασανίζουν, δέρνουν, σπάνε κεφάλια, βγάζουν όπλα και εκπυρσοκροτούν. Γιατί πολύ απλά αυτοί, οι νυν προστάτες του πολίτη, έχουν το ακαταλόγιστο. Η κοινωνία τους το παρέχει με την ένοχη σιωπή της. Απευθύνομαι δημόσια όχι για να αποδείξω την αθωότητά μου, καθώς το δίπολο αθωότητας και ενοχής δεν χωράει στη λογική μου (άλλωστε σε αυτούς που θεωρώ ενόχους, έχω ήδη αναφερθεί), αλλά επειδή εκτός από τους σιχαμένους ξερολισμούς των κονδυλοφόρων της εξουσίας υπάρχει και μια άλλη αλήθεια. ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΚΩΝ/ΝΑ 12-11-09

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν... ή μήπως όχι;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 20η Νοεμβρίου 2009)

Στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας ο τίτλος “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν…” δεν πρωτοτύπησε αλλά τουλάχιστον στην ανάλυση που ακολούθησε αναφέρθηκαν κάποιες αλήθειες που διστάζουμε να πούμε και συνήθως ξορκίζουμε να μην ακούγονται.

Το ερώτημα που προέκυψε βέβαια, ως συνέχεια της διαπίστωσης, είναι το τι κάνουμε τώρα και αν αυτὀ που προτείνει η κυβέρνηση είναι η λύση ή αποτελεί συγκάλυψη του προβλήματος μέχρις ότου αυτό επανεμφανιστεί λίγα χρόνια αργότερα.

Προέκυψαν όμως και άλλα ερωτήματα που αφορούν το εάν το πρόβλημα του υψηλού ελλείμματος είναι πραγματικά όσο σοβαρό το παρουσιάζει η τρέχουσα κυβέρνηση (Ήδη μερικοί ομιλούν για δοκιμασμένο και στο παρελθόν εκφοβιστικό τέχνασμα ενάντια στους πολίτες, που θα πετύχει να τους οδηγήσει ευκολότερα στο μαντρί του ζητουμένου) και αν το γνώριζαν ή δεν το γνώριζαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και ας υποκρίνονται άγνοια ή κατάπληξη!

Για το τελευταίο δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια αν δεν βγει κάποιος ωτακουστής των υψηλού επιπέδου συνεννοήσεων της προηγούμενης κυβέρνησης να μας πει τα καθέκαστα. Εικάζεται όμως ότι δεν αναφερόμαστε σε κουτόφραγκους και ότι οι πληροφορίες προς την ΕΕ δεν προέρχονται μόνο από τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Η Τράπεζα της Ελλάδος π.χ. έχει δικά της στοιχεία και δικές της παράλληλες πηγές ενημέρωσης.
Θεωρείται πολύ πιθανό ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ήξεραν το τι συμβαίνει και σιωπούσαν διότι το “αλτιμάτουμ” που τους είχε δοθεί ήταν σκληρό... Άλλωστε δεν μας χαρακτηρίζει μπέσα και θα προτιμούσαμε να συντριφτούμε μετά των αλλοφύλων νοτίων λαών της Ευρωπαϊκής ηπείρου και μελών της ΟΝΕ δημοσιοποιώντας και τα δικά τους άπλυτα με την κραυγή “όπως σε μας έτσι και σε αυτούς” αντί να δεχτούμε την μονομέρεια των εναντίων μας επικρίσεων.

Επιπλέον, το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης μπορεί να ενοχλεί ως απείθαρχο δείγμα αλλά δεν θα φέρει και τον όλεθρο στο 98 % που απομένει...

Θεωρείται εξ’ισου πιθανό ότι το πρόσωπο του νέου Υπουργού Οικονομικών δεν έπεισε ούτε με την σκληράδα αλλά ούτε με τη γαλιφιά του.

Ποιος αντίθετα δεν θυμάται τα γαλίφικα αγκαλιάσματα του πρώην υπουργού κυρίου Παπαθανασίου με όλους τους κορυφαίους οικονομικούς παράγοντες της ΕΕ. Σε αντίθεση το υπηρεσιακό ύφος και οι χαμηλοί τόνοι του κυρίου Παπακωνσταντίνου έδωσαν την ευκαιρία στους εταίρους μας να του φερθούν σχεδόν σαν σε μαθητούδι μη αντιλαμβανόμενοι την σταθερότητα της νέας Κυβέρνησης ή θέλοντας να κλονίσουν εξ αρχής την αυτοπεποίθησή της ενθυμούμενοι τις θαρραλέες στάσεις του Ανδρέα Παπανδρέου απέναντι στις λογιών - λογιών απαιτήσεις τους. Πότε θα εύρισκαν οι συντηρητικοί οικονομικοί κύκλοι της Ευρώπης καλύτερη ευκαιρία από τις πρώτες μουδιασμένες μέρες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που για να είμαστε ειλικρινείς παρέλαβε γουρούνι στο σακί από την ΝΔ χωρίς να έχει και εκείνη παραδώσει κάτι πολύ διαφορετικό πριν από πεντέμισι χρόνια.

Ας έλθουμε τώρα στην σοβαρότητα του ποσοστού του ελλείμματος για μια χώρα όπως η δική μας που, έτος μπαίνει - έτος βγαίνει, χρεώνεται για να ζήσει.

Αν ρωτούσαμε τους εαυτούς μας, μπορείς άραγε φίλε μου εαυτέ να επιβιώσεις για μια δεκαετία με ένα σοβαρό ποσοστό του εισοδήματός σου να καλύπτεται από αυξανόμενο δανεισμό, η εύλογη απάντηση θα ήταν όχι. Κανείς δεν θα μπορέσει να εξοφλήσει αύριο ότι δεν μπορεί να εξοφλήσει σήμερα εάν δεν είναι εκφραστής και μέρος μιας παραγωγικής διαδικασίας που θα οδηγεί σε αυξανόμενο πλούτο που θα καλύψει τελικά και οριστικά το χρέος.

Όσοι θήτευσαν σε αίθουσες διαλέξεων για την μακροοικονομία, έμαθαν ότι αυτό δεν ισχύει τάχα για τα κράτη. Τα κράτη, μας λέγανε τότε οι καθηγητές μας, δεν κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν όπως ένας ιδιώτης ή μια εταιρεία διότι όταν βρεθούν σε κίνδυνο υποβιβάζουν χωρίς συναισθηματισμούς το επίπεδο της ευμάρειάς τους με μια καθοριστική νομισματική υποτίμηση που αφαιμάζει τα εισοδήματα όλων χωρίς να τρέξει ούτε μύτη. Πρόκειται για “πολεμική” τακτική που καταλήγει να μαζεύει χάριν του εθνικού συμφέροντος τα “χρυσαφικά” όταν το χρήμα τελειώνει και η διάχυτη δυσπιστία απαγορεύει βοήθεια από δανειστές.

Μήπως δεν την γνωρίσαμε αυτή την τεχνική και μήπως δεν γνωρίσαμε πόσο κοντή μνήμη έχουν οι περισσότεροι από εμάς μας σαν εκείνον τον περίφημο ταξιτζή που ισχυριζόταν πρόσφατα ότι στις αρχές της δεκαετίας του 80, η τσέπη ήταν γεμάτη λεφτά... Φευ λεφτά που έχαναν το 25% της αξίας τους σε μια και μόνη χρονιά!!!

Σήμερα όμως η χώρα μας συγκατοικεί με τους συγγενείς της και το πορτοφόλι της πρέπει να έχει ομοιόμορφο χειρισμό. Σε ποια συγκατοίκηση θα γινόταν αποδεκτή η παρουσία ενός σπάταλου μέλους που καταστρέφει ασυναίσθητα ότι οι άλλοι με αγώνα συσσωρεύουν για ένα καλύτερο μέλλον;

Άρα τα οικονομικά που μάθαμε θα πρέπει να τα αναθεωρήσουμε ή και να τα ξεχάσουμε... Η οικονομία είναι ένας ζωντανός οργανισμός και όπως απέρριψε ως αρχαϊκό και ξεπερασμένο πλέον πρότυπο τον Μαρξισμό, παρά τους σε αφθονία αρχαϊκομανείς, έτσι απέρριψε και πλείστες όσες μεταγενέστερες θεωρήσεις για το πως λειτουργεί σε micro και macro επίπεδο.

Σήμερα στην Ελλάδα καίμε λεφτά, ναι καίμε πλούτο που δεν αντικαθίσταται.

Στον επιχειρηματικό και τραπεζικό τομέα η ακραία συνήθεια του να καίμε ασυνείδητα σχεδόν πλούτο έχει ήδη εντοπιστεί και μια νέα αντίληψη αξιολόγησης των επιχειρήσεων έχει επικρατήσει που δεν ακολουθεί τα παιδικής αντίληψης φορολογικά πρότυπα που μέχρι πρότινος τύφλωναν ακόμα και τους επαγγελματίες του επιχειρηματικού χώρου που αποφάσιζαν και έκριναν την επιτυχία τους από αυτά.

Σήμερα, το κριτήριο σε επίπεδο micro και macro οικονομίας είναι η αυξανόμενη παραγωγή πλούτου (Value creation) και όχι αυτά που εκφράζουν οι λογιστικές αλχημείες του διπλογραφικού που από τακτοποιητικό σύστημα κατάντησε σύστημα αξιολόγησης επιχειρηματικών πρωτοβουλιών με συντελεστές “ψωμοτύρι” όπως το P/E (η τιμή των μετοχών έναντι του αναλογούντος εσόδου στις εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες) που ταλάνισε ψυχές και έκαψε περιουσίες στις χρηματιστηριακές εξάρσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Η Χώρα μας δυστυχώς δεν παράγει πλούτο σε αρκετή ποσότητα και αυτό είναι το πρόβλημα και η αιτία του ελλείμματος.

Κανονικά, δεν πρέπει και ούτε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει τι λενε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας.

Εάν κατανοήσαμε το μάθημά μας και δεν παπαγαλίζουμε, όπως μάθαμε στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, τότε γνωρίζουμε ότι είμαστε σε άθλια κατάσταση ακόμα και με 10% ή 8% ή 6% έλλειμμα.

Ακόμα και η εναρμόνιση με το συντηρητικό 3% δεν θα μας σώσει διότι πρακτικά σε ένα ΑΕΠ της τάξης των 300 δισεκατομμυρίων αντιπροσωπεύει 9 δισεκατομμύρια που θα πρέπει να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε.

Τώρα πάρτε χαρτί και μολύβι και δείτε τι σημαίνει ένα προστιθέμενο ετήσια 3% σε μια δεκαετία.

Σημαίνει 100Χ3% + 103Χ3% + 106Χ3%... που είναι πολύ περισσότερο από το 30% στην ίδια περίοδο. Αν αυτή η αύξηση δεν ακολουθείται από αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ που να εκφράζεται από αυξημένη παραγωγικότητα, αντί π.χ. των εισροών από κοινοτικά προγράμματα, ώστε να μειώνει το έλλειμμα γρηγορότερα από ότι αυξάνεται το ΑΕΠ, το χάσμα της απόκλισης (ελλείμματος) θα μεγαλώνει ενώ δεν θα διαμορφώνεται κανένας υποστηρικτικός μηχανισμός στις δομές της οικονομίας για διόρθωση στο μέλλον.

Στο τέλος της ημέρας θα πάθουμε το Σημιτικό σύνδρομο... Τότε όλο και αυξανόταν η ανάπτυξη της χώρας με το έλλειμμα να μειώνεται από το 12% της Μητσοτακικής περιόδου στο 2.7%, μόνο που η μείωση αποτελούσε τεχνοτροπία στον καλλιτεχνικό καμβά του κ. Σημίτη.

Δεν θα πω ότι μας δούλευε ο πρώην πρωθυπουργός αλλά τι σημασία έχει το πως θα εκφραστώ αφού αυτό ακριβώς εννοώ;

Άρα δεν είναι οι Ευρωπαίοι που πρέπει να φοβόμαστε αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτόν πρέπει να κατανοήσουμε και να αλλάξουμε.

Αν π.χ. κάνουμε ακόμα μια προσπάθεια που δεν θα αποτελεί απλή τεχνοτροπία της τωρινής κυβέρνησης αλλά απόλυτη και ψυχρά υπολογισμένη στρατηγική για τη μείωση του ελλείμματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να επανακαθορίσουμε την συνολική αναπτυξιακή συλλογιστική μας σε νέα βάση.

Η θα παράγουμε πλούτο όλοι και για όλους ή καλό θα ήταν να αφήσουμε τα φληναφήματα και τις τεχνοτροπίες στη διαμόρφωση λύσεων διότι έτσι θα παραδώσουμε πρόωρα την σκυτάλη στην επόμενη γενιά για θα φασκελωθούμε αναλόγως και άνευ οίκτου.

Όμως, να θυμίσω και ένα πάτημα που είναι αντιπροσωπευτικό της διαφορετικής τακτικής που θα πρέπει να ακολουθήσουμε απέναντι στους εταίρους μας.

Μας ζήτησαν, δια φωνής Αλμούνια, να μειώσουμε κατά το ήμισυ τις αμυντικές μας δαπάνες, πέρα από τη μείωση του υπερτροφικού δημόσιου τομέα μας.

Να τονίσω ότι πολεμοκάπηλος δεν είμαι ούτε σκοπεύω να γίνω αλλά η απάντηση που μου έρχεται στα χείλη πολύ μου θυμίζει εκείνο το παιδικό και αξέχαστο “πρίτς” με την ταυτόχρονη πρόταση του αγκώνα.

Πρίτς λοιπόν κύριε Αλμούνια που θα μειώσουμε τις αμυντικές μας δαπάνες. Για να είμαστε ακριβείς και ξεκάθαροι θα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο, θα τις αυξήσουμε και θα αναλάβετε εσείς, οι σύμμαχοί μας, να πληρώσετε το 50% διότι εμείς είμαστε και λειτουργούμε ως συνοριοφύλακές σας σε μια εποχή που εσείς αμέριμνοι αναπτύσσετε τις οικονομίες σας ενώ εμείς αγχωνόμαστε διότι κάποιοι εννοούν να μας προκαλούν και ας το παίζουν ευρωπαίοι επιζητώντας την πλήρη ενσωμάτωσή τους στα ημέτερα ήθη που ούτε διέθεταν ούτε είναι δυνατόν να διαθέτουν στο μέλλον.

Καλή η επίγνωση του σε τι χάλια βρισκόμαστε σήμερα και του ποιος φταιει για αυτά αλλά δεν θα βρείτε κύριοι εταίροι μας πουθενά παπά να θάψετε πέντε έξη δεκάδες, χιλιάδες ή και εκατομμύρια Ελληνικού λαού, αν σας ανοίξει η όρεξη.