Ούτε το όνομά μου...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 28η Αυγούστου του 2009)

“Γραμμένη από την κόρη της, την Thea, η βασανιστική αφήγηση της Σάνο για τον αφανισμό της οικογένειας και του κόσμου της ξεδιπλώνεται με τόσο ζωντανές λεπτομέρειες που κάθε σελίδα σκίζει το μυαλό και την καρδιά. Το βιβλίο «Ούτε το Όνομά μου» είναι έργο μεγάλης έντασης, αυταπόδεικτα ισχυρό και αληθινό...”

Νίκος Γκαζογιάννης

Το 2009 είναι έτος μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού. Από την αρχἠ του έτους πολλές εκδόσεις έφεραν την ξεχασμένη υπόθεση του Ποντιακού αφανισμού από τον Τουρκικό Εθνικισμό στο προσκήνιο.

Για πολλά χρόνια το θέμα είχε ξεχαστεί λες και δεν υπήρχαν Ελληνοπόντιοι και όσοι υπήρχαν έπρεπε να αγνοηθούν μαζί με την ιστορία τους.

Όταν δεν αναφερόμαστε δεικτικά στην αφέλεια των Ποντίων, ανεκδοτολογόντας, όπως οι Εγγλέζοι με τους Ιρλανδούς, τους αποκαλούμε συλλήβδην Ρωσοπόντιους... Ελληνοπόντιους ποτέ... Υπήρξε άραγε τέτοιος λαός αναρωτιούνται οι περισσότεροι από εμάς και ας ήταν ο Πόντος η τελευταία επαρχία του Βυζαντίου που έπεσε στα χέρια των Τούρκων και ας είχε ανακηρυχτεί ανεξάρτητη επαρχία με την συνθήκη των Σεβρών.

Είναι απορίας άξιο πως ξέρουμε τόσο λίγα για τον Ποντιακό Ελληνισμό και πόσο αγνοούμε την τραγωδία του ξεριζωμού του.

Μετά την προσπάθεια εξομάλυνσης και στρογγυλέματος των γεγονότων που προκάλεσε ο εθνικισμός αμφοτέρων των λαών, Τούρκων και Ελλήνων, με παρεμβάσεις τύπου “συνωστισμός” στην περιγραφή των αγωνιούντων κατοίκων στην προκυμαία της καιγόμενης Σμύρνης, ίσως και να είχαμε ξεχάσει εντελώς την Ιστορία των Ποντίων.

Ευτυχώς που το 2009 ορίστηκε ως έτος μνήμης της Ποντιακής τραγωδίας, μιας ακόμα τραγωδίας ανθρώπων που αισθάνονταν περισσότερο Έλληνες από εμάς που φέρνουμε, συχνά με έπαρση, τον τίτλο του αυτόχθονα.

Πολλοί ίσως επιμείνουν ότι το παρελθόν είναι παρελθόν και δεν θα κερδίσουμε τίποτα με το να το ανασκαλεύουμε ξύνοντας τις πληγές του έθνους μας αλλά αντίθετα θα αποκομίσουμε πολλά περισσότερα οφέλη αν λειάνουμε την ιστορική μας μνήμη διασκεδάζοντας αυτή μας την επιπολαιότητα με κρίσεις φιλίας εν μέσω Ζειμπεκιών, από εκείνες που οι Ζεϊμπέκηδες χόρευαν όταν γλεντούσαν την σφαγή του Ελληνισμού...

Ειλικρινά δεν έχω καταλάβει πως ένας ολόκληρος λαός μπορεί να χορεύει το χορό των σφαγέων του, όσο λεβέντικος και αν είναι...
Δεν έχω καταλάβει πώς μετά από μερικές Ζειμπεκιές δώσαμε το ΟΚ στην Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ιστορίας του ΑΠΘ, να εξομαλύνει δια του συστήματος της περικοπής την ιστορική μας μνήμη.

Πολλοί ξέχασαν ή δεν αντιλήφθηκαν ότι το θέμα με το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού δεν ήταν άλλο από την ευφυή εξομάλυνση σε οτιδήποτε ισχυρίζονται κάποιοι ότι ρίχνει λάδι στη φωτιά της εχθρότητας των γειτονικών μας λαών. Κατά τα άλλα πρόκειται για ένα καλοτυπωμένο και σύμφωνο με την νέα εκπαιδευτική αντίληψη βοήθημα που απομακρύνει από τα στερεότυπα της αποστήθισης της ύλης διευκολύνοντας την αναλυτική σκέψη και έρευνα.

Δεν θεωρώ ότι είμαι παλιομοδίτης ή εθνικιστής επειδή επιμένω να αναρωτιέμαι πως ένας λαός θα αντιμετωπίσει έναν άλλο και γείτονά του που αναπτύσσεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς φέρνοντας στον κόσμο εκατοντάδες χιλιάδες νέων εμποτισμένων με ανθελληνικό πάθος.

Πως εμείς δηλαδή θα μιλάμε για συνωστισμούς και θα τραβάμε κουρασμένοι τον δρόμο που όρισε η υπογεννητικότητά μας και εκείνοι με τον δυναμισμό του νεανικού τους πληθυσμού θα συνεχίζουν να υποβλέπουν όχι κάποιες αμφισβητούμενες ζώνες και ξερονήσια αλλά όλη μας την επικράτεια! ΝΑΙ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ!!!

Με αυτές τις αδιέξοδες σκέψεις έχω μείνει συχνά να στήνω αναπάντητα ερωτήματα και να αγωνιώ μετά στο να βρω τις λύσεις... Ακόμα και αν ήμουν διπλωμάτης καριέρας ή κορυφαίος πολιτικός δεν θα είχα εύκολο δρόμο μπροστά μου...

Ως ένας απλός Έλλην όμως, συνεχίζω να αγωνιώ και αυτή την αγωνία ενισχύει η τάση για επίπλαστη καλοζωία, ακόμα και μέσα στην τρέχουσα οικονομική κρίση, που διακρίνει τους περισσότερους από μας.

Είναι η ίδια τάση που άφηνε τόσους πολλούς να αποκοιμούνται με την ελπίδα ότι οι γείτονες και φίλοι μας Τούρκοι θα είχαν ακόμα κάπου απομακρυσμένα στην μυστηριώδη ενδοχώρα τους, φυλακισμένους τους αγνοούμενους της Κύπρου που μόλις μάθαμε, από το έργο της ταυτοποίησης, ότι πετάχτηκαν άνανδρα δολοφονημένοι σε ξεροπήγαδο των κατεχομένων.

Ζούσαμε το όνειρο με την ελπίδα πέρα από κάθε λογική και βρεθήκαμε στην παγερή πραγματικότητα έτοιμοι να κάνουμε ακόμα μια τεμενάδα για να γλυκάνουμε πιότερο την υποβόσκουσα αντιπαλότητα των λαών μας.

Πιστεύσαμε και εδώ, στον ποιο πρόσφατο πόλεμο με την Τουρκία, που όμως φροντίσαμε με επιμέλεια να ξεχαστεί ότι ήταν πόλεμος με 4.000 νεκρούς στρατιώτες, Κύπριους και Έλληνες, ότι η φιλία ανασταίνει και νεκρούς. Πόλεμο, ποιο πόλεμο ρωτούσαν και ρωτούν με νόημα οι ιθύνοντες μοιράζοντας αναπηρικές συντάξεις αναφερόμενες στον πόλεμο της Κορέας...

Και με την Μικρασιατική καταστροφή και με τα ανοσιουργήματα κατά του Ποντιακού Ελληνισμού και με τις εγκληματικές ενέργειες κατά των Ελλήνων της Πόλης και αργότερα των Ελληνοκυπρίων φαντάρων το σκηνικό που προσπαθούμε να στήσουμε είναι ίδιο και απαράλλαχτο.

Σσσσστ... σιωπάτε... μην ξύνετε πληγές... Εμείς επιζητούμε πάντα την καλή γειτονία με όλους αδιακρίτως τους γείτονές μας... είναι η επίσημη θέση του Πρωθυπουργού της χώρας.

Άραγε πότε δεν την επιζητούσαμε την καλή γειτονία;

Μπορεί να πολεμήσαμε ενάντια στην Τουρκία στο πλευρό των Συμμάχων μας και να καταφέραμε με τον ευφυή και μελετημένο τυχοδιωκτισμό του Βενιζέλου να διπλασιάσουμε τη μικρή μας πατρίδα αλλά το επιπλέον δεν ήταν δική μας υπόθεση.

Άλλοι μας άναψαν το φυτίλι του εξεγερμού και άλλοι μετέφεραν τα στρατεύματά μας στη Μικρά Ασία το 1919. Δεν ήμασταν εμείς που τρελαθήκαμε να μπούμε σε αυτή τη δυσβάσταχτη περιπέτεια και δεν ήμασταν εμείς που την τραβήξαμε στα όρια μιας σχιζοφρενικής ήττας.

Όμως και μετά από την καταστροφή και την ανάγκη ανταλλαγής των πληθυσμὠν, οι μονομερείς πρωτοβουλίες (τεμενάδες) επανήλθαν με τον Μουσουλμανικό πληθυσμό της Θράκης να παραμένει σε αντιστοίχηση με εκείνον των Ελλήνων της Πόλης ενώ όταν καταδιώχθηκαν οι Πολίτες, μας έμειναν εχθρικό αμανάτι οι Μουσουλμάνοι. Σσσσστ... σιωπάτε... μη ξύνετε πληγές. Να έχετε μεγάλη καρδιά για όλους... μας συμβούλεψαν.

Όταν όμως ένας λαός ξύνει πληγές διατηρεί τουλάχιστον την ανάμνηση στην αίσθηση του πόνου... Παραμένει σε εγρήγορση.

Είναι αυτός ο πόνος του ξεριζωμού προς το τίποτα, προς την μη ελπίδα που αφηγείται με θαυμαστό τρόπο στην ιστορία της η Σάνο, μέσα από την ικανή πένα της κόρης της Thea Halo.

Ξεριζωμένη από μια ζωή σαν παραμύθι στο ορεινό χωριό του Αγίου Ιωάννη (Αϊοντόν στα Ποντιακά) η Σάνο, σε ηλικία εννέα χρόνων το 1920, με ολόκληρη την οικογένεια της που ζούσε αδελφωμένα με τους τότε τούρκικους πληθυσμούς, πριν το μικρόβιο του Εθνικισμού κυριεύσει και τα τελευταία ίχνη λογικής, σέρνεται επί εννέα μήνες μέσα από κακοτράχαλα βουνά για να φτάσει στη νότια Τουρκία κοντά στο Κουρδικό Ντιγιαρμπαρκίρ και να αφεθεί στην τύχη της χωρίς πρακτικά ελπίδες επιβίωσης....

Εκεί αφέθηκαν να πεθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων του Πόντου, όσοι δεν πέθαναν από τις κακουχίες του δρόμου και της καταναγκαστικής εργασίας στα Τάγματα εργασίας.

Θυμάται κανείς κάτι αντίστοιχο που κάναμε εμείς στους Τούρκους πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών; Θυμάται κανείς να είχαμε βάλει ποτέ Τούρκους να πεθἀνουν μεταφερόμενοι άσκοπα από τη Μακεδονία στην Πελοπόννησο και τούμπαλιν; Είναι αυτό το ερώτημα που εντείνει την φρικτή αδικία απέναντι στον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας, αδικία αβάσταχτη και αξέχαστη.

Είναι αυτή η διαφορά μεταξύ των λαών μας που κάνει τις οδηγίες περί καλής γειτονίας να εκθέτουν τους εμπνευστές τους...

Δεν ξεχνάς πρώτος και δεν ξεχνάς όταν οι άλλοι δεν θέλουν να ξεχάσουν...

Και όμως η μεγαλοθυμία της Σάνο, όταν μετά την επιβίωσή της (όλη η υπόλοιπη οικογένεια χάθηκε από τις κακουχίες και την πείνα), το γάμο της με Χριστιανό Ασσύριο και τη ζωή της στις ΗΠΑ, όπου ευτύχησε να αποκτήσει δέκα παιδιά, δεν την άφησε να διατηρήσει κάποιο μίσος για τα εγκλήματα που υπέστη η οικογένειά της.

Στην επιστροφή στον τόπο της, το 1989, για να τονώσει τις θύμισες της παιδικής της ηλικίας, δεν βρήκε ούτε το Αϊοντόν ούτε το σπίτι της παρά ένα μικρό σωρό από πέτρες...

Ο Εθνικισμός των φίλων και γειτόνων μας δεν ανέχθηκε να μείνουν τα σημεία αναφοράς και αναμνήσεων των Ελλήνων και των Αρμενίων που ξεκληρίστηκαν χωρίς οίκτο κατ εντολή και με σύστημα από τον Ατατούρκ.

Τιμούν σήμερα οι Τούρκοι τον Ατατούρκ και εμείς πονάμε για την καταστροφή και τον πόνο που μας προκάλεσε ο ικανότατος αυτός εθνικιστής ηγέτης και ανανεωτής του φρονήματος των Τούρκων.

Ο πόνος της Σάνο συγκλονίζει όσο αυτή περιγράφει τις συνθήκες επιβίωσής της στην κακοτράχαλη Νότια Τουρκία, αλλά η δίψα της για ζωή και ο αγώνας της στις ΗΠΑ κάνουν την θλίψη συστατικό της πάλης για την ελπίδα που γλύκανε η ευτυχία της μεγάλης της οικογένειας.

Με τι άραγε θα γλυκάνουμε εμείς στη σύγχρονη Ελλάδα τον πόνο εκείνης της καταστροφής, της καταστροφής του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού;

Κάποιοι επέλεξαν τις ζειμπεκιές και άλλοι το κολόβωμα των αναφορών της ιστορίας...

Εγώ δεν κατάφερα να γλυκάνω την θλίψη μου από την ιστορική μνήμη και φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσουν ούτε όσοι διαβάσουν την διήγηση της Σάνο. Το οφείλουμε όμως στη μνήμη όλων αυτών των ανθρώπων που ήταν Έλληνες και αγαπούσαν την Ελλάδα περισσότερο και από μας τους αυτόχθονες.

«Το μόνο που ξέρω
Είναι ότι σίγουρα
Δεν ξέρω τίποτα.
Μα αυτό είναι το μόνο
Που ξεχνάω ποιο συχνά...»

Σάνο

Η Κηφισιά θέλει πολλά και πριν από όλα το ΜΕΤΡΟ της...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 31η Ιουλίου 2009)

Την προηγουμένη εβδομάδα οι αναγνώστες της στήλης διάβασαν, ίσως για πρώτη φορά, ότι η Κηφισιά θέλει το ΜΕΤΡΟ της...

Μέχρι τώρα λέξη δεν είχε ειπωθεί για ΜΕΤΡΟ στην Κηφισιά και όλες οι συγκοινωνιακές αναφορές είχαν εξαντληθεί στον υπάρχοντα ΗΣΑΠ και την μελλοντική επέκτασή του μέχρι τον Άγιο Στέφανο όπου θα συναντήσει τον προαστιακό.

Βέβαια, όσοι χρησιμοποιούν αυτές τις μέρες τον ΗΣΑΠ, θα έχουν φρικιάσει από την ταλαιπωρία που υφίστανται.

Δεν αντιλέγω, είναι για το καλό όλων μας... διότι μετά τα έργα, που θα διαρκέσουν έναν ολόκληρο χρόνο, θα έχουμε γρηγορότερο ηλεκτρικό σιδηρόδρομο.

Το εύχομαι αλλά δεν κρατώ μεγάλο καλάθι. Δεν αντέχω άλλες απογοητεύσεις. Δεν αντέχω ούτε την κουλτούρα που επικρατεί στη διοίκηση του ΗΣΑΠ με μόνη εξαίρεση τα έργα που έγιναν για τους Ολυμπιακούς και τις ομολογουμένως όμορφες διακοσμήσεις από Έλληνες εικαστικούς που τοποθετήθηκαν σε όλους τους σταθμούς, δίνοντας μας ένα αίσθημα αισιοδοξίας από εκείνα που μας κάνουν να παίρνουμε μια ανάσα μονολογώντας ότι μπορούμε και εμείς...

Όμως αυτό ήταν... Με κύκνειο άσμα έμοιαζε και μετά ξαναμπήκαμε στην καθημερινότητα των καθυστερήσεων, των βανδαλισμών και των κάθε λογής συμπεριφορών που υποτιμούν εκείνους που χρησιμοποιούν τον εντελώς απαραίτητο ΗΣΑΠ.

Έγραψα στο προηγούμενο άρθρο ότι ο ΗΣΑΠ δεν θα μπορέσει ποτέ να αντικαταστήσει το ΜΕΤΡΟ και δεν το είπα «ελαφρά τη καρδία...»

Ένας οργανισμός διαμορφώνει το προφίλ του από το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρει στους πολίτες και ο ΗΣΑΠ, παρά την τεράστια αναβάθμιση λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, σε αρκετά σημεία θυμίζει ακόμα τον παλαιό τριτοκοσμικό εαυτό του.

Αποφεύγοντας το εξαιρετικά ευαίσθητο σημείο της τραγωδίας της Κωνσταντίνας Κούνεβα, για την κατάσταση της οποίας εμμέσως έχει ευθύνες και η διοίκηση του ΗΣΑΠ, θα θυμίσω τις πλείστες όσες καθυστερήσεις πριν ξεκινήσουν τα έργα αναβάθμισης της τροχιακής υποδομής.

Αν αναφερθώ στην καθαριότητα και εκεί οι υπηρεσίες ήταν και παραμένουν κατώτερες των περιστάσεων, παρά τις θολές συμβάσεις περιορισμού των δαπανών, αν και αναγνωρίζω το ελαφρυντικό του κακού σχεδιασμού των καθισμάτων που επαναφέρουν στην μνήμη όσων αποφασίζουν να τα χρησιμοποιούν το ιστορικό των παθήσεων της σπονδυλικής τους στήλης.

Τα καθίσματα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα του ΜΕΤΡΟ ενώ παρά τις τρεις διαφορετικές χρονικά παραγγελίες συρμών την περίοδο 1980 – 2000, η ανύπαρκτη εργονομία και η έλλειψη αισθητικής παρέμειναν ως βασικά χαρακτηριστικά τους.

Όσο για την απόδοση των νεοεγκατεστημένων κλιματιστικών, πολύ υπολείπεται του αποδεκτού.

Τα παραπάνω ενδεικτικά κουσούρια στα μέσα του ΗΣΑΠ δεν θα ήταν αρκετά να αποτρέψουν την χρήση του αν είχαν δημιουργηθεί υποδομές στάθμευσης για εκείνους που αναγκαστικά φθάνουν στους σταθμούς με την χρήση των ΙΧ αυτοκινήτων τους.

Η μέχρι τώρα ανυπαρξία χώρων στάθμευσης προκαλεί και δημιουργεί ερωτηματικά για τον ορθολογισμό όσων προτείνουν με προφανή επιπολαιότητα την αυξημένη χρήση των μέσων σταθερής τροχιάς.

Ακόμα και στους νέους σταθμούς όπως της Νερατζιώτισσας δεν κατασκευάσθηκε χώρος στάθμευσης ενώ ο χρησιμοποιούμενος στον σταθμό Ειρήνης αποκλείστηκε εντός του περιβόλου των εγκαταστάσεων και καταργήθηκε!!!

Στην Κηφισιά η πρόταση για υπογειοποίηση αργεί σε σημείο που κάνει τις όποιες υποσχέσεις των ιθυνόντων αναξιόπιστες ενώ το συνδυαζόμενο με αυτήν υπόγειο γκαράζ κόλλησε στις αντιδράσεις για την αναγκαστική κοπή δένδρων του πάρκου το οποίο βεβαίως είναι απόλυτα αναληθές και στα όρια μιας κομματολαγνικής αντιπολιτευτικής νοοτροπίας.

Η Κηφισιά εν ολίγοις δεν μπορεί να βασιστεί στον ΗΣΑΠ διότι αυτός δεν προσφέρει το επίπεδο εξυπηρέτησης που αρμόζει στο αναβαθμισμένο κοινωνικά επίπεδο των κατοίκων των βορείων προαστίων.

Όσον αφορά το ενισχυτικό έργο με την χρήση μικρολεωφορείων, είναι μεν αναγκαίο αλλά όχι και ικανοποιητικό.

Ο κάτοικος της πολιτείας π.χ. δεν θα περιμένει ούτε στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο ούτε στον χειμερινό βοριά το λεωφορειάκι που θα τον μεταφέρει στον σταθμό του ΗΣΑΠ για να μετεπιβιβαστεί εκεί στον Ηλεκτρικό σιδηρόδρομο...

Η λύση του ΜΕΤΡΟ είναι αναγκαία ακόμα και αν ο ΗΣΑΠ φθάσει στο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος ή αργότερα συνδεθεί με τον προαστιακό στον Άγιο Στέφανο.

Η λύση του ΜΕΤΡΟ έχει το πλεονέκτημα της ταχύτητας, της καθαριότητας και της σοβαρότητας σε κανονισμούς που δεν αλλἀζουν με το φύσημα του κάθε συνδικαλιστικού ανέμου και πολιτικού λαϊκισμού.

Όσοι χρησιμοποιούν το ΜΕΤΡΟ αναγνωρίζουν την διαφορά όπως και όσοι χρησιμοποιούν την Αττική Οδό έναντι των ποικίλων Εθνικών οδών.

Επιπλέον, το ΜΕΤΡΟ θα εξυπηρετεί κατοίκους αρκετά μακριά από εκείνους που εξυπηρετεί ή θα εξυπηρετεί ο ΗΣΑΠ.

Θα πρέπει ίσως να γίνει κατανοητό ένα παράδοξο στην σχεδίαση των αστικών συγκοινωνιών της χώρας μας.

Το παράδοξο είναι ότι δεν σχεδιάζονται με προεξάρχοντα τα επιστημονικά κριτήρια ή αν αυτά αποτελούν το ξεκίνημα ακολουθεί το πασπάλισμά τους με ολίγη ή αρκετή ταξική σάλτσα...

Οι διάφοροι μελετητές, για να γίνονται και πολιτικά αρεστοί, αντί να αφοσιωθούν στην επιστημονική τους ανάλυση συμπεριλαμβάνουν και όρους όπως π.χ. ότι στο Περιστέρι υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό αναξιοπαθούντων μικροαστών και εργατών τους οποίους θα πρέπει κατά προτεραιότητα να εξυπηρετήσει η σχεδίαση επεκτάσεων του ΜΕΤΡΟ.

Και όμως πρόκειται για λάθος.

Το ΜΕΤΡΟ σχεδιάζεται πρώτα για να περιορίσει κατά το δυνατόν την εισροή οχημάτων στην πόλη από τις ορδές των οδηγών που χαρακτηρίζονται ως έχοντες και κατέχοντες και δεν θα επέλεγαν ένα λεωφορείο με τις 722 στάσεις για τις μετακινήσεις τους και μετά για να μεταφέρει εργάτες, που άραγε; Μήπως έχουμε εργοτάξια και βιομηχανίες στο κέντρο της Αθήνας;

Οι κάτοικοι όμως των βορείων και των νοτίων προαστίων γίνανε και πολυπληθείς, έχοντας πλέον εκείνο το επίπεδο απαιτήσεων που δεν καλύπτει, εκτός από τα λεωφορεία, ούτε ο ΗΣΑΠ.

Οι κάτοικοι της Κηφισιάς, όσο και αν υπήρξαν επί δεκαετίες προνομιούχοι με τον ΗΣΑΠ, τώρα τον ξεπέρασαν και αυτό που σχεδιάζεται δεν τους αρκεί...

Το σκεπτικό μιας ορθολογικἠς πρότασης στηρίζεται στην επέκταση της νέας γραμμής 4 του ΜΕΤΡΟ για την οποία οφείλονται συγχαρητήρια στους δημάρχους Πεύκης και Λυκόβρυσης που απαίτησαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ και το πέτυχαν να φτάσει μέχρι τα κέντρα των περιοχών τους.

Κανονικά, θα έπρεπε να εισπράξει συγχαρητήρια και ο δικός μας Δήμαρχος, ο κύριος Χιωτάκης, αλλά έλειπε από την παράσταση...

Προφανώς δεν είναι θέμα ανταγωνισμού και δεν θα σκίσουμε τα βαγόνια των συρμών στα δυο ούτε θα παίξουμε σε πειρατικές εκτροπές δρομολογίων από τους φίλους δήμους που προηγήθηκαν.

Απλά μετά τον σταθμό ΟΤΕ επί της Κηφισίας η μια διέλευση θα κατευθύνεται προς Πεύκη -- Λυκόβρυση και η άλλη προς Μελίσσια, Κεφαλάρι και Πολιτεία.

Να λοιπόν η νέα και αναγκαία σχεδίαση επεκτάσεων της γραμμής 4 του ΜΕΤΡΟ. Με τρεις τουλάχιστον σταθμούς που θα κατασκευαστούν σε εκείνα τα σημεία που θα υποδείξει η σχετική μελέτη, θα καλυφθούν οι μεταφορικές ανάγκες των κατοίκων των Μελισσιών και της μισής Κηφισιάς μέσω των σταθμών του Κεφαλαρίου και της Πολιτείας και αργότερα εκείνες των κάτοικων της βορειοανατολικής Ερυθραίας και της Εκάλης.

Αναμφίβολα δεν πρόκειται για φαντασίωση του γράφοντος αλλά για μια πρόταση που θα έπρεπε να είχε ήδη υιοθετηθεί από την Δημοτική αρχή της Κηφισιάς ώστε οι τωρινοί Δημοτικοί Σύμβουλοι να έχουν κάτι περισσότερο να θυμούνται στην ηλικιακή τους δύση από τις διαδρομές του αποχετευτικού δικτύου...

Αυτό είναι που ζητείται σήμερα, ο σχεδιασμός του μέλλοντος που λείπει από το σκεπτικό όλων σχεδόν των δημοτικών μας συμβουλίων που αναλίσκονται σε μάχες για το αν θα πάρει ο Α ιδιοκτήτης άδεια λειτουργίας για το κατάστημά του ή ο Β.

Η εργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης περιλαμβάνει ασφαλώς και αυτές τις αποφάσεις... Κάποιος πρέπει να τις υποστηρίξει και κάποιος πρέπει να τις πάρει, διαφορετικά θα επικρατήσει το χάος της ασυδοσίας.

Η εργασίες της κάθε δημοτικής αρχής όμως θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν και εκείνες τις αποφάσεις που θα βλέπουν στο μέλλον...

Χρειάζεται να δουλέψουμε για ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης σε ένα χώρο που ο πολιτισμός με τις πολυποίκιλες εκφράσεις του θα παραμένει οδηγός...

Μήπως λοιπόν η Κηφισιά θέλει και τον Πολιτισμό της; Θα μιλήσουμε όμως γιαυτό μετά τις Αυγουστιάτικες διακοπές...

Η Κηφισιά θέλει το ΜΕΤΡΟ της...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 24η Ιουλίου 2009)

Για την ακρίβεια πολλά θέλει η Κηφισιά μας αλλά με τα πολλά δεν θα εστιάσουμε σε τίποτα ή θα φτιάξουμε έναν απο εκείνους τους καταλόγους που την ανάγνωσή του συνοδεύει μια ακαθόριστη τάση για χασμουρητό.

Η Κηφισιά θα μπορούσε να είναι οτι ακριβώς σχεδιάστηκε να είναι, ένα προάστιο για την ηρεμία και την ευχαρίστηση των κατοίκων της πρωτεύουσας.

Εδώ περνούσαν τα καλοκαίρια τους οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες πριν γίνει της μόδας η μαζική έξοδος στις παραλίες για τα θαλασσινά μπάνια.

Οι πληθυσμιακοί συσχετισμοί όμως άλλαξαν μαζί με την ανάγκη που σχεδόν παρορμητικά οδηγεί, με κάθε ευκαιρία, σε έξοδο απο την πνιγηρή πλέον πρωτεύουσα.

Σε καμία περίπτωση επομένως δεν θα μπορούσε να παραμείνει η Κηφισιά οτι ήταν τον παλιό καιρό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα έπρεπε να χάσει τον χαρακτήρα της.

Δυστυχώς, ο κίνδυνος που ελλοχεύει σε χώρες και λαούς με αδύναμη πολιτισμικά συνείδηση, προέρχεται απο κυβερνήσεις και διοικήσεις που αγωνιζόμενες να πείσουν για τους νεωτερισμούς τους ή να προσελκύσουν την ψήφο των λαϊκών μαζών, σχεδιάζουν και εισάγουν αλλαγές στα όρια ενός λαϊκόφρονα χωροτακτικού σχεδιασμού που καταλήγει στην υποβάθμιση χάριν της εξίσωσης αντι στην αναβάθμιση... Έτσι κάποτε κρίθηκε οτι η Κηφισιά ήταν ο καταλληλότερος τόπος για την κατασκευἠ φτηνιάρικων εργατικών πολυκατοικιών και άλλων για την μαζική στέγαση των εξ Αιγύπτου απελαθέντων συνελλήνων μας, αντι της υποδοχής τους σε σύγχρονα για την εποχή οικήματα κατασκευασμένα σε κατεδαφιστέες και παραπηγματικές εγκαταστάσεις του τότε κέντρου.

Αν προσθέσουμε σε αυτές τις λαϊκίζουσες ανατροπές και τους κατακλυσμούς απο τις δικτατορικές πολιτικές παρεκκλίσεις, διαπιστώνουμε οτι ο λαϊκισμός φέρνει την απόλυτη καταστροφή στα πλαίσια μιας επιβαλλόμενης οικιστικής ανάπτυξης χαμηλής αισθητικής όπως αυτής του πανταχόθεν μη ελεύθερου συστήματος δόμησης. Πρόκειται ασφαλώς περί αστεϊσμού διότι ούτε σε υπανάπτυκτες χώρες δεν δικαιολογείται η κατασκευή πολυώροφων κτισμάτων μονής φάτσας εν μέσω οικιών με κήπους...

Οι κατασκευαστές των χουντικών οικιστικών εκτρωμάτων έγιναν δυστυχώς η αφορμή της συνεχιζόμενης αισθητικής βεβήλωσης του προαστίου μας παρά τις όποιες εν τω μεταξύ βελτιώσεις στη χωροθέτηση και στους κανόνες δόμησης.

Πέρα απο την οικιστική μία ακόμα αιτία υποβάθμισης δημιουργήθηκε απο την μπουζουκοποίηση περιοχών όπως του Κεφαλαρίου, όπου ορισμένοι επιχειρηματίες επιμένουν να κερδοσκοπούν αχαλίνωτα εμπαίζοντας την λογική μας με τις ψευτοκαφετέριες που την ημέρα λειτουργούν οριακά στις διατάξεις του νόμου και τα βράδια μετατρέπονται σε θορυβώδεις τεκέδες της ποπ ποικιλίας.

Δεν προτείνω να γίνουμε πουριτανοί ούτε να ισχυριστούμε οτι η διασκέδαση είναι κακή επιλογή για τον εργαζόμενο νεο που ανανεώνει έτσι τις δυνάμεις του για την επόμενη μέρα. Όμως δεν μπορεί αυτο να γίνεται χάριν της επιχειρηματικής ασυδοσίας του όποιου σύγχρονου δράκουλα που υποκατέστησε στις διατροφικές του συνήθειες το αίμα με την ηρεμία και την γαλήνη των άλλων...

Η σημερινή Κηφισιά έχει επομένως ανάγκη απο βασικές αλλαγές που δεν έχουν γίνει κατανοητές ή αποδεκτές ακόμα και απο δημότες που ασχολούνται με τα κοινά.

Διαβάζουμε π.χ. οτι πριν απο 43 χρόνια η Κηφισιά προοριζόταν ως τόπος τουριστικού ενδιαφέροντος με πρόεδρο της επιτροπἠς για το εγχείρημα τον Άγγελο Γουλανδρή.

Στις τότε αγγελίες, μετά απο τα γνωστά ευχολόγια, αναφέρονται και μερικά τοπωνύμια ή περιοχές που θα αποτελούσαν τους πυρήνες των επενδυτικών προτάσεων ώστε το όραμα να γινόταν πραγματικότητα.

Ενα απο αυτά τα σημεία ήταν στην διασταύρωση της Λεβίδου με την Δηλιγιάννη.

Επρόκειτο για δημόσιο κτήμα και η πρόταση ήταν να διαμορφωθεί εκεί κέντρο νεότητας... Βέβαια σήμερα ούτε δημόσιο κτήμα υπάρχει ούτε δυστυχώς κέντρο νεότητας εκεί ή αλλού.

Το περιβόητο κτήμα ήταν κληροδότημα του Δήμου Κεφαλληνίας που με ταχυδακτυλουργικές διαδικασίες πωλήθηκε σε ιδιώτες και γέμισε με μεζονετίζουσες κατασκευές τριών ορόφων.

Τότε πρωτοαφέρθηκαν και οι λεωφορειακές συνδέσεις, όταν τα ΙΧ αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα και τα λεωφορεία για τα μπάνια του λαού μας ξεπέταγαν απο το Κεφαλάρι στην λαϊκή πλαζ της Λούτσας σε 40 λεπτά, παρά την αρχαιότητα των κινητήρων τους

Συνετή η λογική των λεωφορειοσυνδέσεων τότε αλλά σήμερα φαντάζει έως και εξωπραγματική.

Τα λεωφορεία είναι ένα μέσο μεταφοράς υπό εγκατάλειψη με τον εκσυγχρονισμό τους να αντιστοιχεί στις πολυτελείς εκδόσεις (Special Editions) των μοντέλων αυτοκινήτων που διακόπτεται η παραγωγή τους. Καλό θα ήταν επομένως να μη σχεδιάζουμε την σημερινή συγκοινωνιακή μας υποδομή βάσει λεωφορειακών συνδέσεων εκτός απο ειδικές περιορισμένης έκτασης περιπτώσεις.

Σήμερα οι συγκοινωνίες είναι είτε υπέργειες είτε υπόγειες...

Το περιορισμένο έδαφος που μας απέμεινε στον αστικό ιστὀ το χρειαζόμαστε για να περπατάμε και να αναπνέουμε σε γαλήνη.

Και όμως, ενώ έχω συμμετάσχει σε συναντήσεις και διαβἀσει τα σχόλια άλλων επιτροπών και συλλόγων για το μέλλον της Κηφισιάς, εκείνο που παρατηρώ είναι συζητήσεις επι συζητήσεων για την παροχέτευση των όμβριων υδάτων και την διατήρηση μικρού σχετικά γενικού ενδιαφέροντος περιοχών ως δασικών εν μέσω άστεως!!!

Σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα οτι τα έργα υποδομών όπως η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ασήμαντα αλλά αυτά αποτελούν το είδος των έργων και των υποδομών που κάθε δημοτική αρχή τακτοποιεί στα πλαίσια του ετήσιου οικονομικού της προγραμματισμού.

Δεν είναι έργα πνοής ούτε προάγουν τον πολιτισμό παρότι η έλλειψή τους τον υποβαθμίζει.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για έργα ρουτίνας που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι απο συλλόγους συνεργαζόμενους, ενοποιημένους ή διάσπαρτους ότι κάναν τάχα το καθήκον τους απο πλευράς επισημάνσεων του τι μέλει γενέσθαι στην μελλοντική ρυθμιστική και χωροτακτική προοπτική του προαστίου μας.

Ούτε μπορούν να ισχυριστούν οι επισημαίνοντες, ότι βάρεσαν στο ψητό την τρέχουσα δημοτική αρχή ως αντιπολιτευόμενες δυνάμεις και ο λαός θα τους το αναγνωρίσει...

Ερωτώ επομένως: Θα τους αναγνωρίσουμε ότι ἐκαναν το καθήκον τους προτείνοντας στην τρέχουσα δημότη αρχή να κάνει αυτά που έτσι και αλλιώς υλοποιεί με τους ετήσιους προϋπολογισμούς έργων;

Θα τους αναγνωρίσουμε και θα τους δώσουμε τα εύσημα για το οτι πρώτοι αυτοί επεσήμαναν ότι τα έργα αποχέτευσης είναι σε πολλά σημεία του προαστίου μας ανεπαρκή;

Ασφαλώς οχι διότι μια τέτοια σκέψη μας απομακρύνει απο τη δύναμη του ονείρου σε μελλοντικά σχέδια και υλοποιήσεις.

Φανταστείτε πως θα αισθανόταν κάποιος αν του λέγαμε οτι ονειρευτήκαμε μια Κηφισιά με καλό αποχετευτικό σύστημα! Πολυ φοβάμαι ότι εκτός απο το να μας κοιτάξει περίεργα θα μας ρωτούσε αν κοιμηθήκαμε καλά το προηγούμενο βράδυ ή αν είχαμε κάποια ενόχληση τελευταία που θα τύγχανε της συνδρομής ειδικού ψυχίατρου.

Σίγουρα δεν θα επιβράβευε το όνειρό μας στις αποχετευτικές διαδρομές.

Σε μικρότερη κλίμακα το ίδιο ισχύει και για τις λεωφορειακές συνδέσεις όπου γίνονται μεν γενικόλογες προτάσεις αλλά υπολείπονται σε σαφήνεια ακόμα και εκείνων που έγιναν πριν 43 χρόνια, όταν ο βραχνάς της μετακίνησης περιορίζονταν στο αν υπήρχε εναλλακτικό μέσο μεταφοράς των χαριτωμένων ιππἠλατων αμαξών.

Τότε, ποιό θα μπορούσε να είναι το όνειρο για την Κηφισιά μας;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την σημερινή συνεισφορά μας στο όνειρο με τον ρεαλισμό του ΜΕΤΡΟ.

Κανείς μέχρι τώρα δεν το ανέφερε...

Η παντελής έλλειψη σχετικών προτάσεων δημιουργεί ερωτηματικά απο εκείνα που οι συνομωσιολόγοι ισχυρίζονται ότι σχετίζονται με τους περιβόητους ψεκασμούς στον ουρανό, γνωστούς ως chemtrails... Λενε λοιπόν οι συνομωσιολόγοι οτι αυτοί οι ψεκασμοί γίνονται για να μας επηρεάσουν τη διάθεση ή ακόμα και την σκέψη... Λετε;

Δεν θα επιμείνω στη λογική των πιθανών επιρροών στην σκέψη μας μεσω των ψεκασμών αλλά ακόμα και αν ήταν έτσι τα πράγματα θα έπρεπε να είχε εφευρεθεί το μείγμα εκείνων των ουσιών που θα απέτρεπε τον οιονδήποτε κάτοικο του προαστίου μας απο το να σκεφτεί το ΜΕΤΡΟ ως συγκοινωνιακή λύση... Σε τέτοιο είδος ομαδικής παράκρουσης οχι τα χημικά αλλά ούτε η φαντασία του Πορτογάλου Νομπελίστα συγγραφέα Σκαραμάγκο δεν κατάφερε να οδηγήσει τους ήρωες των αλληγορικών μυθιστορημάτων του.

Προσωπικά, ως εχθρός της συνομωσιολογίας, δεν θα αποδεχτώ τέτοιους νοητικούς δρασκελισμούς και τέτοια πετάγματα της φαντασίας για να δικαιολογήσω το λογικό κενό.

Αντίθετα, θα επικεντρωθώ στην ουσία της πρότασης που απαιτεί την διαμόρφωση ενός σκεπτικού υπόγειων συγκοινωνιακών υποδομών.

Ισως υποστηριχτεί οτι αυτή η ανάγκη θα καλυφτεί απο τον κακοδιαχειριζόμενο σήμερα αλλά βασικό στις μετακινήσεις πολλών συνδημοτών μας ΗΣΑΠ.

Είναι ακριβές οτι ο ΗΣΑΠ σχεδιάζεται να φτάσει μέχρι το κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στην Εθνική οδό σε πρώτη φάση και σε δεύτερη μέχρι τον Άγιο Στέφανο.

Είναι επίσης γεγονός οτι ανακαινίζεται εδώ και μήνες η τροχιακή υποδομή του ΗΣΑΠ όπως και το οτι όλοι οι σταθμοί εκσυγχρονίστηκαν λειτουργικά και αισθητικά για να υποδεχτούν τους Ολυμπιακούς επισκέπτες του 2004.

Είναι όμως προφανές ότι και μετά τις αναβαθμίσεις της τροχιακής υποδομής του, ο ΗΣΑΠ δεν θα γίνει ποτέ ΜΕΤΡΟ.

Το γιατί η βασική λύση στο συγκοινωνιακό πρόβλημα της Κηφισιάς είναι το ΜΕΤΡΟ όπως και το ποια θα μπορούσαν να είναι τα άλλα όνειρα ρυθμιστικών και χωροτακτικών σχεδίων και εφαρμογών θα τα αναλύσουμε σε επόμενα φύλλα της εφημερίδας.

Αντι - XYTA

http://antixyta.blogspot.com/2009/07/blog-post_24.html

Η Εξαφάνιση του Γκουρού...

(Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1308278&pg=3)

Ήταν ένα υγρό και ζεστό βραδάκι στις αρχές Ιουλίου του 2007. Λίγα ήταν τα μέρη στο Μανχάταν που μπορούσε να βρει κάποιος λίγη δροσιά. Και από αυτά τα λίγα, τα περισσότερα ήταν ήδη πιασμένα από τα παιδιά που δούλευαν στο Financial District. Τα ποτήρια στις ταράτσες στο 230 Fifth, στο Gansevoort και στο Maritime Hotel ήταν γεμάτα καλοκαιρινά κοκτέϊλς: mojitos, caipirinas και cosmopolitan.Το 2005 και το 06 πήγαν πολύ καλά και το μικρό loft στο Village είχε γίνει penthouse στη Washington Sq. Η 911 είχε ήδη πουληθεί στον επόμενο CDS trader και η προκαταβολή για την F340 ήταν ήδη καταβεβλημένη…

..Η παρουσίαση στα συνταξιοδοτικά ταμεία είχε τελειώσει και όλη ήταν εντυπωσιασμένοι από τις γνώσεις και την ευφράδεια του κορυφαίου αναλυτή στα Πιστωτικά Παράγωγα. Το ίδιο –ίσως και λίγο παραπάνω για να είμαστε ακριβείς- ήταν εντυπωσιασμένοι και από τον αντίστοιχο των Στεγαστικών. Η Hellman Brothers ήταν ίσως η καλύτερη επενδυτική τράπεζα του κόσμου και οι δύο φίλοι, οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες των αγορών. Εκατοντάδες –ίσως και χιλιάδες- διαχειριστές κρεμόντουσαν από τα χείλη τους. Εκατομμύρια επενδυτικές θέσεις βασίζονταν στις απόψεις του. Δισεκατομμύρια δολάρια πηγαινοερχόντουσαν με ένα υπονοούμενο.

“We are the kings of the world!!” σκεφτόντουσαν με σιγουριά –και δικαίως- οι δύο φίλοι.

Το μόνο άσχημο σε όλο αυτό ήταν η υγρή ζέστη της Νέας Υόρκης. «Αυτό το πράγμα δεν αντέχεται άλλο Dick», διαμαρτυρήθηκαν στο αφεντικό (Dick είναι και υποκοριστικό -κυρίως στις ΗΠΑ). «Γιατί ρε παιδιά; Η χρονιά πάει καλύτερα από κάθε άλλη, το bonus μας θα φτάσει σε ύψη ΑΕΠ Σλοβακίας, ο Δείκτης είναι πάνω από τις 1550 και μια λέξη σας κινεί γη και ουρανό.. Δεν είστε ευχαριστημένοι;». Ξέσφιξαν λίγο τις γραβάτες και του είπαν χαμογελώντας: «Η ζέστη της Νέας Υόρκης δεν αντέχεται άλλο αφεντικό!!.. Έχουμε πήξει στην παρουσίαση στο Plaza για όλους αυτούς τους βλαχαδερούς που έρχονται από κάθε γωνιά της χώρας για να τους μάθουμε που θα βάλουν τα πολλά λεφτά τους για να βγάλουν κανένα δολάριο και έχουμε και τη ζέστη από πάνω!!». Γέλασαν όλοι μαζί. Ο Dick σταμάτησε να γελάει και τους κοίταξε με καμάρι: «ΟΚ παιδιά, θα σας λύσω το πρόβλημα. Θα πάρω τα κεντρικά Ευρώπης να σας κανονίσουν μια παρουσίαση εκεί κάπου και πάρτε 3-4 μέρες άδεια να πάτε σε καμιά παραλία, on the house φυσικά.. Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, που θέλετε;». Κοιτάχτηκαν λίγο αναποφάσιστα και είπε ο Στεγαστικός: « ‘Έχουμε παει εκεί αφεντικό και είδες αποτελέσματα που φέραμε –ειδικά Ισπανία..να πηγαίναμε κάπου αλλού, εσύ τι λες Tom?». Ο Tom τον κοίταξε για 2 δευτερόλεπτα με το βλέμμα που σε διαπερνάει σαν αόρατο και ερχόμενος από το mini trance είπε: «Ελλάδα..!! Πάμε; Ο παππούς μου ήταν από εκεί και ξέρω κάτι παιδιά από την Gargan που πήγαν πέρυσι και ήταν φανταστικά!!». Ο Dick σήκωσε το ακουστικό και το κανόνισε σε 10 δεύτερα.

Σε πέντε μέρες η παρουσίαση σε κεντρικότατο ξενοδοχείο λάμβανε χώρα στην κατάμεστη Μεγάλη Αίθουσα όπου οι ιθαγενείς είχανε πιάσει θέση από νωρίς. Η νεκρική σιγή που επικρατούσε ήταν αποτέλεσμα της ευλάβειας με την οποία οι ντόπιοι αντιμετώπιζαν τους Γκουρού και τις απόψεις τους, αλλά και του μαγαζιού που εκπροσωπούσαν. Η παρουσίαση τελείωσε και οι τοπικοί παίκτες φωτογραφήθηκαν μαζί τους με καμάρι και πήραν το δρόμο για το γραφείο τους, σίγουροι πλέον για την πορεία των Αγορών αλλά και των επενδύσεων που έπρεπε να ακολουθήσουν ώστε να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που άκουσαν να αναλύονται. Τα “παιδιά” πήγαν Μύκονο με και μετά Λονδίνο-ΝΥ με Lear-jet...

..Το δροσερό πρωινό αεράκι χάιδευε το πρόσωπο και σε ξυπνούσε ευχάριστα. Ήταν μέσα Σεπτεμβρίου 08 και το Μεγάλο Μήλο ήταν στα καλύτερά του. Δροσιά, αεράκι, μαυρισμένα από τον ήλιο πρόσωπα και ετοιμασίες για το φθινόπωρο. Ο Tom και ο Harry κατηφόριζαν από τη Wall street προς την Broad street κατηφείς. «Πάνε τα λεφτά..», «Πως είναι δυνατόν;», «Αφού η αγορά έσκιζε..», «Μα να χάνεις από τα ακίνητα..;», «Η 4η μεγαλύτερη;» «Μας πούλησε ο Dick...» μουρμούριζαν σχεδόν δακρύζοντας.. Τα bonus είχαν γίνει μετοχές τις χρεοκοπημένης πλέον Hellman Brothers και είχαν χρησιμοποιηθεί σαν εγγύηση για το penthouse. Ούτε εταιρεία, ούτε θέση, ούτε επενδύσεις, ούτε ακίνητα. «Βλέπω να πουλάω και τη Ferrari για να πληρώσω την κάρτα..» έκρυψε ένα λυγμό ο Tom.

«Άντε γ.....!!» φώναξε ο Harry καθώς του γλίστρησε μια μικρή κούτα που είχε στοιβάξει σε μια μεγαλύτερη με τα υπάρχοντα από το γραφείο.

Η αγορά τους είχε αφήσει ολομόναχους. Οι δύο πρώην «γκουρού» κατηφόριζαν βρίζοντας την τύχη τους με ύφος που κάθε άλλο παρά ταίριαζε στους πράους και συμπαθητικούς τύπους από την Ινδία.

Την ίδια στιγμή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, συνεργάτες, πελάτες και Αρχές ψάχνανε στα χαρτοφυλάκιά τους να αποτιμήσουν «χτυπημένα» προϊόντα Hellman.

Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να τους εντοπίσουν στο κινητό, η απάντηση του τηλεφωνητή παρέμενε –με εκνευριστική σταθερότητα- η ίδια: «Ο Γκουρού που καλέσατε δεν υπάρχει. Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα».

Guru Jos

Υπερασπίζοντας τον καπιταλισμό...

(Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr http://www.capital.gr/news.asp?id=785440)

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Έχω κουρασθεί πλέον να επιχειρηματολογώ απέναντι σε άκριτα και συχνά ανεγκέφαλα δημοσιεύματα. Που φορτώνουν τα αίτια της οικονομικής κρίσης, την (όποια) φτώχεια υφίστανται οι πληθυσμοί των καπιταλιστικών χωρών αλλά και γενικότερα κάθε δυσκολία ή δυστυχία που εμφανίζεται στον κόσμο στον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς. Με τυφλά τα μάτια, κλειστά τα αυτιά και τα βιβλία να αραχνιάζουν αχρησιμοποίητα σε λιλιπούτειες βιβλιοθήκες, οι Έλληνες λογής ειδήμονες έχουν καταλήξει δίχως επιφυλάξεις στην κοινή τους ετυμηγορία.

Η πραγματικότητα βέβαια, όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, δεν συμβαδίζει με τους αφορισμούς των συνήθως αδιάβαστων Ελλήνων «ειδικών». Έχω εξηγήσει (δίχως να έχουν προβληθεί σοβαρά επιχειρήματα που να αποδεικνύουν το αντίθετο) πως η διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε από την εμμονή της αμερικανικής κυβέρνησης (δημοκρατικής και ρεπουμπλικανικής, εξ ίσου) να υποχρεώνει τις τράπεζες (ψηφίσθηκε και σχετικός νόμος, ενώ ασκήθηκαν πολλές διώξεις εναντίον τραπεζών που δεν τον τηρούσαν) να εγκρίνουν στεγαστικά δάνεια σε δικαιούχους που δεν είχαν την οικονομική επιφάνεια να τα ξεπληρώσουν. Στη λογική «στέγη σε όλους» το αμερικανικό δημόσιο (με επικεφαλής το δημοκρατικό Κογκρέσο κάτω από την ηγεσία του αρμόδιου βουλευτή Φράνκ) τίναξε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα για να ενισχύσει τα εισοδήματα των «μη εχόντων».

Τα σχετικά δάνεια, με την έμμεση υποστήριξη του δημοσίου, μεταμορφώθηκαν στη συνέχεια σε νέα τραπεζικά προϊόντα (που καμία αρχή δεν θα μπορούσε να απορρίψει, εφόσον έτσι θα αμφισβητούσε την ίδια την κρατική νομοθεσία) και μεταπωλήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων (αναμενόμενη για όσους είχαν μυαλό κι αντιστρατεύονταν τον κ. Φράνκ, αλλά κατηγορούνταν σαν «δίχως ευαισθησίες» συντηρητικοί) κατέρρευσαν οι στεγαστικές τράπεζες και η κρίση πέρασε στις επενδυτικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο.

Τότε το κράτος παρεμβαίνοντας, διόγκωσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Για να διασώσει τα ιδρύματα των φίλων της εξουσίας (και χρηματοδοτών προεκλογικών εκστρατειών βέβαια) δαπάνησε δισ. από τα χρήματα των φορολογουμένων καλύπτοντας ελλείμματα των επενδυτικών κυρίως τραπεζών. Συντρίβοντας έτσι την όποια εμπιστοσύνη στο σύστημα κι οδηγώντας τον κόσμο στον πανικό και τη μείωση της κατανάλωσης. Και τις οικονομίες βέβαια στο βάραθρο.

Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και ο κακός καπιταλισμός για την κρίση όταν σε μεγάλο βαθμό αυτή οφείλεται και στην ευχέρεια χρηματοδότησης τραπεζών και επιχειρήσεων για κάθε είδους εμπνεύσεις και τολμηρές χρηματοοικονομικές περιπέτειες.

Αν δεν κάνω λάθος, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται ακριβώς για τον μονεταρισμό και την νομισματική πειθαρχία που επιβάλλει στις οικονομίες. Πως γίνεται λοιπόν να είναι υπεύθυνος για εξελίξεις που προκλήθηκαν και από την ασύδοτη διάθεση χρήματος; Περιμένω από καιρό απαντήσεις, που όμως δεν φαίνεται να έρχονται...

Από την άλλη μεριά η πραγματικότητα καθημερινά φωνάζει, όσο πιο δυνατά γίνεται. Η Καλιφόρνια λ.χ. με τις παροχές, τους μεγάλους φόρους, τα δημόσια ελλείμματα και τις παρεμβάσεις στην οικονομία έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία. Το Τέξας όμως, με τους μηδενικούς άμεσους φόρους, τις ελάχιστες διοικητικές παρεμβάσεις, τα ανύπαρκτα δημόσια ελλείμματα και την ελάχιστη γραφειοκρατία ευημερεί. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά βελτιώνει το επιχειρηματικό του προφίλ, δημιουργεί συνέχεια νέες θέσεις εργασίας, δεν έχει ανεργία, η δημόσια παιδεία βελτιώνεται και έχει ελάχιστα προβλήματα με τους μετανάστες –κυρίως από το Μεξικό– που συγκεντρώνει. Κάθε απάντηση – επεξήγηση για τους μη μυημένους, ευπρόσδεκτη...

Σε παγκόσμια κλίμακα τώρα, είναι φανερό πως στις στυγνές καπιταλιστικές πρακτικές της «κομμουνιστικής» (!) Κίνας στηρίζει η υφήλιος τις ελπίδες της για έξοδο από την κρίση. Το απαξιωτικά θεωρούμενο Πεκίνο από τους «προοδευτικούς»* όλης της γης, μετατρέπεται βαθμιαία σε ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης. Σε αντίθεση βέβαια με τις ΗΠΑ και την Βρετανία, όπου οι εκεί κυβερνήσεις αποφάσισαν να ξαναφέρουν το κράτος στο κέντρο της οικονομίας, αυξάνοντας θεαματικά τις δημόσιες δαπάνες (και τα ελλείμματα) και την έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη. Η ανεργία στις χώρες αυτές εξακολουθεί να μεγαλώνει, η κατανάλωση να είναι στάσιμη η και να μειώνεται, οι δε ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν ανύπαρκτοι. Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως ο Κεϋνσιανισμός, που κάποιοι επιμένουν να θέλουν να ξεθάψουν, αρνείται να βγει από τον τάφο του;

Μιλώντας προ ημερών ο Ομπάμα στην Γκάνα είπε κάποιες σκληρές αλήθειες και για τον τρίτο λεγόμενο κόσμο. Και ιδιαίτερα για την Αφρική. Πέρασε πια η εποχή, σημείωσε, που για όλα έφταιγε η αποικιοκρατία και η δαιμονοποιημένη Δύση. Δεν μπορεί να αποτελεί ευθύνη του καπιταλισμού η φτώχεια και η εξαθλίωση κρατών που επιμένουν σε μοντέλα διευθυνόμενης οικονομίας, που είναι πνιγμένα στην διαφθορά, που ξοδεύουν την διεθνή οικονομική βοήθεια για αγορές όπλων και που αρματώνουν ανήλικα παιδιά για εμφύλιες σφαγές και γενοκτονίες. Ο καθένας σήμερα είναι υπεύθυνος για τις εθνικές του επιλογές. Και άξιος βέβαια της τύχης του.

Καθ’ όσον αφορά ιδιαίτερα τη χώρα μας καλό θα ήταν να αντικρύσουμε με θάρρος την αλήθεια. Και να πάψουμε να χαϊδεύουμε αυτιά. Για τα οικονομικά μας χάλια δεν φταίει η διεθνής οικονομική κρίση. Αλλά η δική μας άρνηση να δουλέψουμε σωστά και να εκσυγχρονισθούμε.

Ζούμε για περίπου τρείς δεκαετίες με δανεικά. Χτίζοντας ένα επίπεδο ζωής που δεν δικαιολογείται ούτε από την παραγωγικότητα ούτε και από τα έσοδά μας. Το κράτος δανείζεται για να μοιράζει χρήμα. Που κανείς βέβαια δεν είναι σε θέση να ξεπληρώσει. Όσοι βελτίωσαν θεματικά τα τελευταία είκοσι χρόνια το επίπεδο της ζωής τους ας αναλογισθούν με ειλικρίνεια. Τι ακριβώς καινοτόμο, καινούργιο και ιδιαίτερα επίπονο έκαναν (εκτός ίσως έξυπνων τρόπων αρμέγματος του κράτους) για να δικαιολογήσουν αυτή την νεοαποκτηθείσα προσωπική τους ευημερία; Η απάντηση στο ερώτημα (όπως λ.χ. που βρέθηκαν «φτωχοί» αγρότες, με ομόλογα της Lehman Brothers στην Λάρισα;) εξηγεί και τα αδιέξοδα της σημερινής Ελλάδας...

*Το ελληνικό παράδοξο. Όσο περισσότερο ανένδοτα υποστηρίζει κάποιος την αδράνεια, το τέλμα, την οπισθοδρόμηση αλλά, μερικές φορές, και την απάτη (λ.χ. 6μηνιαίες απεργίες πείνας, αθώα ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας με …σακίδια) τόσο περισσότερο "προοδευτικός" χαρακτηρίζεται.

ΧΥΤAΛΟΓΙΑ, Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 17η Ιουλίου 2009)

Δεν περνά πλέον μέρα που να μη διαβάσουμε στις εφημερίδες ή να μην ακούσουμε στην Τηλεόραση για τους περιώνυμους ΧΥΤΑ (τους τόπους Υγειονομικής Ταφής των απορριμμάτων) και την ξεπερασμένη τεχνολογία τους...

Εδώ, στη χώρα μας, όταν δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε κάτι, βρίσκουμε πάντα μια δικαιολογία, οτι τα σταφύλια είναι δήθεν ξινά αλλά η πονηρή αλεπού είχε τους λόγους της να τα βλέπει ξινά..., δεν μπορούσε να τα φτάσει και προστάτευε έτσι το έτοιμο να καταρρακωθεί εγώ της..., εμείς τι άραγε προστατεύουμε;

Βγάλαμε την τεχνολογία υγειονομικής ταφής ξεπερασμένη αλλά ξεπερασμένη απο τι; Μήπως απο την διαδικασία και τις τεχνολογίες ανακύκλωσης;

Μα η ανακύκλωση είναι πολύ παλαιότερη διαδικασία απο τους ΧΥΤΑ. Απο όσο θυμάμαι, την δεκαετία του 50 σκάβαμε κάθε δυο χρόνια στο κήπο μου ένα λάκκο και ρίχναμε εκεί όλα τα οικιακά απορρίμματα, όλα όσα δεν έτρωγαν οι κότες και τα κουνέλια που διατηρούσαμε... Βέβαια δεν είχαμε αλουμίνια και πλαστικά τότε ενώ κάθε τετραετία περίπου ανασκάπταμε το βελτιωτικό χώματος που είχε προκύψει και το διανέμαμε σε όλα τα φυτά του κήπου. Ο σκουπιδιάρης ούτε που μας ήξερε εκείνα τα χρόνια.

Σίγουρα η ανακύκλωση δεν καλύπτεται με την κομποστοποίηση, ιδιαίτερα όταν έχεις να ασχοληθείς με το πλαστικό και τις τεράστιες ποσότητες χαρτιού των ημερών μας. Οχι πως το γυαλί και τα λοιπά υλικά συσκευασίας της υπερκαταναλωτικής εποχής μας πάνε πίσω σε ποσότητα...

Άλλο όμως η αυξημένη ποσότητα ανακυκλώσιμων υλικών και άλλο το ότι η ανακύκλωση είναι δήθεν η διαδικασία που προσπέρασε τους ΧΥΤΑ.

Στις μέρες μας, πρέπει να προτιμούμε χωρίς αμφιταλαντεύσεις την διαδικασία της ανακύκλωσης που αργά αλλά σταθερά κερδίζει έδαφος και στη χώρα μας, αλλά ας μην ελπίζουμε οτι θα ξεπεράσουμε οτι ήδη πέτυχαν άλλες ποιο οργανωμένες και συνειδητές περιβαλλοντικά κοινωνίες Ευρωπαίων πολιτών...

Το περίεργο όμως είναι οτι οι προβλέψεις για τον μέσο όρο της Ευρώπης των 12, όπου ανήκουμε, δείχνουν οτι το ποσοστό της ανακύκλωσης έναντι άλλων μεθόδων διαχείρισης θα μειωθεί σημαντικά μέχρι το 2020 παρά το οτι θα αυξηθεί απόλυτα...

Έδαφος φαίνεται όλως περιέργως να κερδίζουν οι ΧΥΤΑ... ναι οι ΧΥΤΑ, οι ξεπερασμένοι ΧΥΤΑ για τους οποίους εμείς εδώ παίζουμε με καταπληκτική επιπολαιότητα το παιχνίδι ΝΙΜΒΥ (Not In My Back Yard) αρνούμενοι να δεχτούμε τα απόβλητα του γείτονα στη δικιά μας πίσω αυλή.

Άρα κάτι άλλο τρέχει στη χωρα μας, κάτι άλλο τρέχει στην σκέψη των κατοίκων του Γραμματικού και του Γέρακα και όλως περιέργως και εκείνων της Μαυροράχης στην Θεσσαλονίκη...

Να σημειωθεί οτι στην Μαυροράχη έχουν ήδη υλοποιηθεί κατά το μέγιστο ποσοστό τα έργα κατασκευής ενός σύγχρονου ΧΥΤΑ για τον οποίο μόλις ένα χρόνο πριν τα μέσα ενημέρωσης ανακοίνωναν διθυραμβικά ότι πρόκειται για τον πλέον σύγχρονο χώρο Υγειονομικής Ταφής στην Ευρώπη!

Οχι πως γέμισα απο εθνική υπερηφάνεια γιαυτό το κατόρθωμα αλλά δεν περίμενα πως ένα χρόνο μετά οι «Οικολόγοι» της περιοχής θα διαπίστωναν οτι ο ΧΥΤΑ άρχισε ωιμέ να χρησιμοποιείται πριν την ολοκλήρωσή του, πριν δηλαδή την ολοκλήρωση όλων των εγκαταστάσεων διαχείρισης και επεξεργασίας των απορριμμάτων διοτι αυτό ακριβώς είναι οι σύγχρονοι ΧΥΤΑ, εργοστασιακά συμπλέγματα επεξεργασίας και εναπόθεσης των προιόντων επεξεργασίας και οχι απλή Υγειονομική Ταφή όπως θέλουν να μας παραπλανούν οι ασκούμενοι σε λόγο πολιτικάντικο και πονηρό, εκφραστή αλλότριων συμφερόντων.

Πράγματι, στη Μαυροράχη δεν έχει ολοκληρωθεί το συγκρότημα επεξεργασίας των υγρών αποβλήτων αλλά εάν τα απορρίμματα δεν μεταφέρονταν στον ΧΥΤΑ τα υγρά απόβλητα θα τύγχαναν καλλίτερης επεξεργασίας στις μέχρι τώρα χωματερές; Η αλογία του επιχειρήματος των οικολόγων είναι περισσότερο απο προφανής...

Τι κρύβεται όμως πίσω απο τα παιχνίδια ΝΙΜΒΥ των κατοίκων του Γραμματικού και του Γέρακα;

Το προφανέστερο είναι η άγνοια... Οταν κάποιος δεν γνωρίζει φοβάται και τότε είναι που εμφανίζονται οι απο μηχανής Θεοί και σωτήρες. Η ανθρωπότητα είναι γεμάτη απο δαύτους.

Πίσω όμως απο την άγνοια κρύβονται και οι εκμεταλλευτές της. Πρόκειται για εκείνους που δεν αγνοούν αλλά ούτε θέλουν... Πρόκειται για τις αλεπούδες που δεν διανοούνται να χάσουν τα προνόμια και τους τίτλους που επι χρόνια δούλευαν και ξαναδούλευαν την κάρπωσή τους...

Το είθισται της Ελληνικής κοινωνίας είναι ασφαλώς η αυθαιρεσία και η έλλειψη ντροπής για αυτήν, αρκεί να συμβάλει ουσιαστικά στον προσωπικό πλουτισμό του αυθαιρετούντος. Αυτή η προκλητική αδιαφορία για τις νόμιμες διαδικασίες και η ανεξήγητη μαχητικότητα στην διατήρηση των καρπών της παρανομίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Οι γαιοκτήμονες των δασών της Αττικής, οι αποδέκτες και κληρονόμοι δηλαδή του προιόντος συναλλαγής με τους Τούρκους δυνάστες μας, διατηρούν ακέραιο το θράσος να ισχυρίζονται ότι η γη τους ανήκει και δεν είναι δική τους και δικἠ μας αλλά καταδική τους αφού οι πρόγονοί τους ήταν ικανότατοι στην τέχνη του συναλλάσσεσθαι αλλά και στις τεχνικές της πλαστογραφίας...

Τα Ελληνοποιημένα βακούφια λοιπόν και οι λοιπές τουρκικές «παραχωρήσεις» χωρίς αξιόπιστους τίτλους, βρίσκονται στην σκοτεινή πλευρά της αντίδρασης των περιβαλλοντικά ευαίσθητων κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής...

Δεν είναι ανάγκη να το γνωρίζουν αυτό όλοι οι «αγανακτισμένοι» κάτοικοι των δύο περιοχών...

Αρκεί που πλαισιώνουν με την παρουσία τους, τους αγώνες των γαιοκτημόνων γης που θέλουν ντε και καλά είτε να μας πείσουν για το δεδομένο των ιδιοκτησιών τους είτε να εξασφαλίσουν κάποια αξιοπρεπή αποζημίωση για ότι ισχυρίζονται πως έχουν.

Οχι εδώ τα σκουπίδια σας..., λένε τάχατες αθώα... Οχι άλλη χωματερή επαναλαμβάνουν τα μπουλούκια των συνοδοιπόρων και των κλακατζίδων, αγνοώντας επιδεικτικά τη διαφορά με τους ΧΥΤΑ... Οχι μόλυνση των υδάτινων πόρων μας προσθέτουν, λες και με τις ανεξέλεγκτες σε κάθε ρεματιά χωματερές οι υδάτινοι πόροι μένουν ανεπηρέαστοι ενώ δεν υποβαθμίζονται τα κάποτε παραδεισένια τοπία της βορειοανατολικής Αττικής...

Στους ΧΥΤΑ του Γραμματικού και του Γέρακα θα κατασκευαστούν νέα εργοστάσια διαχείρισης των απορριμμάτων απο τα οποία θα προκύπτουν υλικά προς διάθεση στην βιομηχανική και γεωργική παραγωγή όπως το RDF (Refuse Derived Fuels) για την βιομηχανία τσιμέντου και το κόμποστ για την βελτίωση του καλλιεργήσιμου εδάφους.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά.

Το αλουμίνιο, το γυαλί και το χαρτί που θα ανακυκλώνονται θα φέρνουν εισόδημα στους ΧΥΤΑ και στις τοπικές κοινωνίες που πρακτικά έχουν εγκαταλείψει την γεωργική παραγωγή και έχουν αστικοποιηθεί πλήρως ζώντας στην περιφέρεια της Αττικής σχεδόν παρασιτικά απο την οικοδομή που έχει ήδη προδιαγράψει το τέλος της ως βασική παραγωγική διαδικασία στη χωρα μας.

Ούτε όμως αυτά ολοκληρώνουν τα πιθανά οφέλη απο τους νέους ΧΥΤΑ.

Η μη εκμεταλλεύσιμη ύλη που θα θάβεται ή όση δεν θα διαχωρίζεται, για πολλούς και διάφορους λόγους που εξηγούνται απο το ακόμα μικρο ενδιαφέρον μας (καπιταλιστική βλακεία αποκάλεσε ο Δήμαρχος Νίκαιας την χρήση μπλε κάδων ανακύκλωσης εκφράζοντας έτσι τα γνήσια διχαστικά πιστεύω της Αριστεράς...) θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή αερίου όπως κάνουν στην πολιτεία της Georgia των ΗΠΑ με την παροχέτευση θερμού νερού στα σπίτια απο την καύση του παραγόμενου αερίου στη διαδικασία αποσύνθεσης...

Μια, ισως λιγότερο πετυχημένη, εγκατάσταση έχουμε και εμείς στον ΧΥΤΑ της Φυλής.

Είναι σύνηθες σε κάθε θετική πρότασή να επιτίθενται ξανά και ξανά οι ευαίσθητοι θιασώτες της οικολογίας και της προστασίας του περιβάλλοντος για να μας θυμίσουν οτι αγνοήσαμε ή ξεχάσαμε κάτι όπως π.χ. τα μολυσμένα νοσοκομειακά απόβλητα που πρέπει να ξεχωρίζουμε αντι να τα ρίχνουμε φύρδην μύγδην στις γραμμές διαχείρισης και επεξεργασίας των οικιακών απορριμμάτων.

Δυστυχώς για την άκαιρη κακεντρέχειά τους και ευτυχώς για όλους τους καλόπιστους στις δυνατότητες της τεχνολογίας, η μέθοδος καύσης με την διαδικασία της πλασματοποίησης δεν αφήνει κατάλοιπα που μολύνουν.

Πρόκειται για την λιγότερο διαδεδομένη μέθοδο καύσης διότι η εφαρμογή της ξεκίνησε μόλις το 2002.

Κατά την διαδικασία της πλασματοποίησης όλα τα υλικά, μετά απο το στάδιο του στεγνώματος, καίγονται σε θερμοκρασία υψηλότερη εκείνης στην επιφάνεια του ήλιου και το υλικό που προκύπτει είναι ένα σύνθετο αέριο και μια υαλώδης μάζα κατάλληλη για την κεραμοποιεία και πλακοποιεία.

Κανένα παραγόμενο υποπροϊόν, κατά την διαδικασία της πλασματοποίησης, δεν ειναι ρυπογόνο και επικίνδυνο διότι στις υπερυψηλές θερμοκρασίες αλλάζει η μοριακή σύνθεση της ύλης και η νέα ύλη δεν είναι η αρχική. Το παραγόμενο σύνθετο αέριο καίγεται για την επανατροφοδότηση της διαδικασίας καύσης ενω το 25% που συνήθως περισσεύει μετατρέπεται σε ενέργεια και αποδίδεται στο ηλεκτρικό δίκτυο καλύπτοντας τα έξοδα διαχείρισης και τους μισθούς των εργαζομένων στη μονάδα.

Σε πολλές πρωτεύουσες του δυτικού κόσμου αλλά και στην Ιαπωνία και Κίνα λειτουργούν μικρές μονἀδες πλασματοποίησης ακριβώς για την επεξεργασία των επικίνδυνων απόβλητων πλην των πυρηνικών που δεν συνιστάται η πλασματοποίησή τους παρά την μοριακή ανασύνθεση που επιτυγχάνεται.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε οτι εκτός απο την ανακύκλωση που είναι στοιχείο της επεξεργασίας των απορριμμάτων σε κάθε ΧΥΤΑ και όχι εναλλακτική λύση όπως κακώς προβάλλεται, υπάρχουν δυνατότητες επεξεργασίας και των πλέον επικίνδυνων απορριμμάτων και τα περί φόβων για το αντίθετο πορεύονται εκ του πονηρού αν δεν εκφράζουν απροκάλυπτα την ιδιοτέλεια των παρανομούντων...

Χωρατά και Χωρατα-αξίες…

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 10η Ιουλίου 2009)

Στο προηγούμενο φύλλο της Κηφισιάς διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο “Αυθαίρετη κατασκευή στις Αδάμες... Βόμβα στα θεμέλια της CITIBANK”

Προσωπικά έχω τις αμφιβολίες μου για την βόμβα στα θεμέλια της CITIBANK (αυτή μπήκε ήδη και μάλλον να την προφυλάξει επιχειρούσε...) αλλά θα συμφωνήσω με το πρώτο μέρος του άρθρου, για την αυθαίρετη κατασκευή, ενω πολυ φοβάμαι οτι η πραγματική βόμβα θα σκάσει στα θεμέλια της τοπικής πολεοδομικής υπηρεσίας.

Ξαφνικά, η Πολεοδομία του Δήμου Κηφισιάς ανακάλυψε, κατόπιν επισταμένης έρευνας που προκάλεσε ο σύλλογος SOS, ότι 2.104,82 Μ2 απο το υπάρχον κτίριο διοίκησης και εκπαίδευσης της τράπεζας ήταν αυθαίρετα, είχαν κτιστεί δηλαδή χωρίς άδεια...!

Σαν αστραπή πέρασε απο το μυαλό μου η τρέχουσα προσπάθεια της Κυβέρνησης να αρμέξει οικονομικά την ελληνική κοινωνία, που επι δεκαετίες άφηνε σε ελεύθερη πολεοδομική βοσκή διαφόρου κλίμακας, προσδιοριζόμενης μόνο απο το ύψος των ανταλλαγμάτων, με μικροποσά για τους ημιυπαίθριους χώρους που σε εποχές οικονομικής κρίσης θα δυσκολέψουν πολλούς να τα εύρουν.

Μικροποσό στο μικροποσό όμως, να πως μαζεύονται τα δισεκατομμύρια...
Αρχικά ακούσθηκε οτι στην Ελλάδα έχουμε συνολικά 1.5 εκατομμύρια παράνομους ημιυπαίθριους χώρους αλλά ποιό πρόσφατα, υποθέτω κατόπιν ωριμότερης σκέψης διότι μέτρηση εν τω μεταξύ δεν μεσολάβησε, οι αυθαίρετοι χώροι έγιναν 2.5 εκατομμύρια και με μέσο όρο προστίμου τα 1500 ευρώ καταλήγουμε στο ευτραφές ποσό των 3,75 δις Ευρω.

Τότε ήταν που ένα χαμόγελο απομάκρυνε την συνήθως συνοφρυωμένη μου έκφραση...

Να πως κινείται η Ελληνική οικονομία είπα. Να η ατμομηχανή της χώρας, Να που καταλήγει το λαδάκι της ελαιοπαραγωγού πατρίδας μας. Στα χέρια των κατά δήλωση λιγοστών υπαλλήλων των γραφείων πολεοδομίας διότι δεν νοείται παρανομία τόσο προφανής όσο οι ημιυπαίθριοι χώροι που να μην καλύπτεται από τον επιφορτισμένο μηχανικό που δηλώνει με συστηματική επαναληπτικότητα είτε οτι πάσχει απο ποδάγρα είτε απο βαρύτατης μορφής μυωπία οπότε ούτε να πάει μπόρεσε ούτε να δει... Τώρα το πως διάβασε τα σχέδια παραμένει ένα απο τα μυστήρια της ελληνικής γραφειοκρατίας...

Και αυτό όμως το μυστήριο έμελλε να διαλευκανθεί εφόσον ο πειρασμός για ενημέρωση ολοένα και μεγάλωνε... Η εξήγηση βρέθηκε στο ότι το 69% των πολεοδομικών γραφείων δεν διαθέτουν καθόλου μηχανικούς... Επομένως ούτε σχέδια διαβάζουν, ούτε υπαίθριους απο ημιυπαίθριους αναγνωρίζουν. Την σφραγίδα και την υπογραφή τους όμως την βάζουν... Νάναι καλά οι άνθρωποι που διαιωνίζουν με απόλυτο επαγγελματισμό την βασική μας γνώση από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας... Αλλωστε, εκείνα τα ρυθμικά μπαμ--μπαμ στα δημόσια γραφεία, απο κάποιον υπάλληλο που προετοιμάζει τις σφραγίσεις των επόμενων ημερών, δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε τις ιδιαιτερότητές μας ως λαού.

Παρέμεινε όμως στην σκέψη μου ένα βασανιστικό ερώτημα. Γιατί τα πολεοδομικά γραφεία ονομάζονται πολεοδομικά και όχι «γραφεία καταχώρησης δηλώσεων και προθέσεων οικιστικής ανάπτυξης...» Να ένα καινούργιο όνομα που και τιμιότερο ακούγεται και το στοιχείο της ανάπτυξης εμπεριέχει στην ονομασία του για να δημιουργεί τις αναγκαίες εντυπώσεις!

Οι εντυπώσεις όμως δεν αποδίδουν. Ο κυνισμός της ανταπόδοσης σε κάθε ενέργεια των κρατικών λειτουργών σε θέσεις κλειδιά φαίνεται πως έγινε ο κανόνας παρά η εξαίρεση και συνομολογείται με απόλυτη οικειότητα: «...Σε παρακαλώ αγαπητέ μου, τι είναι αυτά που λες; Αποτελεί υποχρέωση της υπηρεσίας μας... Μόνο για το παλληκάρι που θα στείλω για έλεγχο... να μην πιει και αυτός ένα καφέ...;»

Όσο και αν με διακρίνει κάποια διάθεση διακωμώδησης της κατάστασης, η πραγματικότητα δεν χωρά ούτε χωρατά ούτε χωρατα-ξίες...

Μόλις τώρα, μετά τις καταχωρήσεις στο κτηματολόγιο και εν όψη της είσπραξης του αναβαθμισμένου ΕΤΑΚ, με τους ημιυπαίθριους να τακτοποιούνται αλλά να μην νομιμοποιούνται, αρχίζει να αποκαλύπτεται το τεράστιο και βορβορώδες καθεστώς της Ελληνικής γραφειοκρατίας σε μία απο τις πλέον «δημιουργικές» εκφράσεις του.

Η Ελλάδα είχε πάντα την οικοδομή ως μέσο και μηχανισμό ανάπτυξης, όσο αυτή μπορεί να θεωρηθεί ανάπτυξη και όχι υπανάπτυξη.

Η πληθώρα των υμιυπαίθριων που μετατράπηκαν σε χώρους επέκτασης των διαμερισμάτων, το ότι το 10% των κτιρίων της χώρας είναι συνολικά χωρίς άδεια, η απόλυτη ασυδοσία των αυθαιρέτων σε κάθε ραχούλα της υπαίθρου με την απλοϊκή αιτιολογία του γιατί αυτός και οχι εγώ (ναι έτσι δικαιολογείται η αυθαιρεσία της υπεροικοδόμησης στα νησιά...) οι 510 νόμοι και διατάξεις για να κτίσει κάποιος στην Αθήνα και άλλα πολλά και τραγελαφικά συμπληρώνουν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα puzzle παρανομίας και ασυδοσίας που φέρνει τη χωρα μας στο επίπεδο των υποδεέστερων πολιτισμικά αφρικανικών χωρών...

Άρα δεν είναι μόνο η αδυναμία των πολεοδομικών γραφείων να ενεργήσουν σύμφωνα με τις επιβαλλόμενες διαδικασίες ελέγχου και να επιβάλλουν είτε πρόστιμα είτε αναγκαστική κατεδάφιση.

Είναι και η περίεργη «συνεργασία» των υπόλοιπων διοικητικών μηχανισμών και εταιρειών κοινής ωφέλειας όπως η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ που αποδέχονται με εξαιρετική ευκολία τις δηλώσεις των αυθαιρετούντων εν μέσω του υπάρχοντος θεσμικού και νομικού κυκεώνα.

Είναι και ο υπερβολικός αριθμός διατάξεων που αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν για να εξυπηρετήσουν ρουσφετολογικές απαιτήσεις με την παράκαμψη προηγούμενων πολεοδομικών και οικιστικών κανόνων σε κάποια περιοχή.

Έτσι στην Αθήνα με τα 6.500 οικοδομικά τετράγωνα ισχύουν 510 διατάξεις και νόμοι για να κτίσεις (χώρια απο τους κανόνες του ΓΟΚ) ενώ στην Πάτρα με τα 550 οικοδομικά της τετράγωνα ισχύουν 20 διαφορετικά διατάγματα ενώ αντίστοιχοι είναι οι αριθμοί στις λοιπές πόλεις της χώρας.

Και σαν να μη έφταναν αυτά, οι πολεοδομίες των Δήμων είναι αναγκασμένες να στέλνουν τα θέματα με διχογνωμίες στην ερμηνεία, στις Νομαρχίες και στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή ακόμα και στο Νομικό Συμβούλιο του κράτους για να βρεθεί άκρη...

Ο κυκεώνας των διατάξεων στην πολεοδομική νομοθεσία της χώρας γίνεται έτσι πραγματικός λαβύρινθος καθιστώντας ακόμα και εύλογη την διευθέτηση των υποθέσεων στα όρια της αβεβαιότητας που τρέφει τους μηχανισμούς της παρανομίας.

Με έκπληξη ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κύριος Ρακιτζής διαπίστωνε πρόσφατα το μέγεθος των περιουσιών κάποιων υπαλλήλων των πολεοδομικών γραφείων. Το πολυ σημαντικό σε αυτή τη διαπίστωση ήταν οτι στη συστηματική ανομία εκτός απο ιδιώτες περιλαμβάνονται και εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού όπως π.χ. ο Δήμαρχος Μαγούλας που πλήρωσε 500.000 Ευρω για να καθαρίσει 10 στρέμματα απο ξερόχορτα!!!

Να σημειωθεί ότι σε όλη τη χωρα υπάρχουν 9.800 κοινωφελή Ιδρύματα και κληροδοτήματα που δεν υποβάλουν ισολογισμούς και δεν ελέγχονται στη διαχείρισή τους...

Και όμως μέσα σε αυτή την οικιστική αναρχία και πολιτισμική παρακμή υπάρχουν φωνές πολιτικών και δικαστών που ισχυρίζονται οτι λειτουργούν βάσει των επιταγών των συνταγματικών άρθρων προστατεύοντας το περιβάλλον!!!

Ναι ακριβώς αυτή είναι η δηλωθείσα θέση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας, γνωστότερου ως Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣΤΕ) που επέβαλε στην κυβέρνηση, αντι της νομιμοποίησης των υμιυπαίθριων χώρων, το εφεύρημα της τακτοποίησης που συνοδεύεται με πρόστιμα που ποιος ξέρει πότε θα θεωρηθούν άκυρα ή επαναλαμβανόμενα απο κάποια επόμενη κυβέρνηση με άλλο νομικίστικο εφεύρημα.

Έτσι και το κράτος θα εισπράξει οτι του λείπει και οι νέοι μισθοί των δικαστικών με τις όποιες αναδρομικές αυξήσεις θα καλυφτούν σε περίοδο κρίσης και η υποκριτική άσκηση της εξουσίας θα συνεχίσει χαρωπά τις συνήθειές της.

Το κράτος αναμφίβολα θα συνεχίσει να λειτουργεί διαθέτοντας άλλοτε τους μηχανισμούς καταστολής των διαφωνούντων πολιτών και άλλοτε εκείνους της θεσμοθέτησης της αλογίας των πράξεών του.

Ο λαός όμως θα τραφεί ακόμα μια φορά με ψευδαισθήσεις οτι κάποια άλλη κυβέρνηση και κάποιος άλλος πολιτικός αρχηγός θα φέρει ή τουλάχιστον θα αγωνιστεί για καλλίτερες μέρες σε ένα καθαρότερο περιβάλλον.

Και όσο θα το περιμένουμε αυτό, θα επικρατεί η υποκρισία της ερμηνείας των νόμων και της ασυδοσίας των κρατικών λειτουργών που με τα κροκοδείλια τους δάκρυα θα δηλώνουν περιστασιακά αντι μεταμέλειας όψιμο ενδιαφέρον για τα κακώς κείμενα στον τόπο μας.

Σε αυτό το πλαίσιο ανακαλύφθηκε και η παρανομία της Citibank στο διοικητήριο της Κηφισίας. Στην πολεοδομία όμως της Κηφισιάς υπάρχουν διπλωματούχοι μηχανικοί και το αντικείμενο ενός κτιρίου που μεγάλωσε κατά 2.000 Μ2 δεν αποτελεί λεπτομέρεια για να ισχυριστεί ο οιοσδήποτε ότι δεν το έμαθε ή ότι δεν το είδε...

Ούτε θα ρώτησε ασφαλώς, χάριν της αποτρεπτικής δύναμης του κίτρινου χρυσού που έκανε διάσημη την γεωργική μας παραγωγή...

Kαταρρίψατε τα blogs;

Επιστολή βάσει άθρου "Kαταρρίψατε τα blogs; " της Καθημερινής στις 2/7/2009

Πάσχο Μανδραβέλη,

Την μια συμφωνώ και την άλλη διαφωνώ μαζί σου, οχι μόνο σε διαφορετικά κείμενα αλλά και μέσα στα ίδια τα κείμενα, γεγονός που αποτελεί ίσως την αιτία των σχολίων μου...

Πράγματι, το αυστηρό ύφος του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου δεν ατιστοιχεί στις πράξεις του ατόμου...

Δυστυχώς αυτό αποτελεί πλέον καθημερινό πρόβλημα της Ελληνικής δικαιοσύνης η οποία οχι μόνο δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων αλλα κατεβαίνει πολύ χαμηλά... συχνά αναμοχλεύοντας λάσπες και λήμματα…

Όμως ας περιοριστώ στα ωραία του κυρίου Σανιδά.

Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με την γνωμοδότησή του πλην της τελευταίας παραγράφου…

«…Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών αλλά και οποιαδήποτε άλλη Ανεξάρτητη Αρχή ούτε νομιμοποιείται ούτε δικαιούται να ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο, αμέσως ή εμμέσως, το εάν η περί άρσεως ή μη του απορρήτου απόφαση των οργάνων της Δικαιοσύνης είναι σύννομη ή όχι. Αυτό κρίνεται από τα ίδια τα όργανα της Δικαιοσύνης. Ούτε όμως περαιτέρω η ρηθείσα Αρχή μπορεί να ελέγξει τους παρόχους υπηρεσιών επικοινωνίας για τη, σε κάθε περίπτωση, συμμόρφωσή τους προς τις αποφάσεις των οργάνων της Δικαιοσύνης. Εάν πράξει τούτο ενεργεί καθ’ υπέρβαση της δικαιοδοσίας της…»

…όπου προτείνεται να μην επιτρέπεται ο έλεγχος του σύννομου της άρσης του απορρήτου…

Αυτή είναι προφανώς πραξικοπηματική διάταξη που θα ζήλευε και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος…

Το να διερευνάται το ποιον ενός ανωνύμου υβριστή είναι κατά την άποψή μου ευπρόσδεκτο αλλά το τι ισχύει στις ΗΠΑ καθόλου δεν με ενδιαφέρει…

Συγκεκριμένα, αν υποφέρουμε απο την αθλιότητα των συνεχών διαδικτυακών επιθέσεων απο άθλια μηνύματα, τάχατες εμπορικού ενδιαφέροντος, είναι λόγω αυτής της ασύδοτης και χαχόλικης νομοθεσίας των ΗΠΑ.

Απο την άλλη, οι υποκριτικές αρχές των ΗΠΑ είναι οι πρώτες που παραβιάζουν τι "αρχές" τους και διαμορφώνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης ή βασανίζουν «τρομοκράτες» ώστε να ομολογήσουν φανταστικές συμμετοχές τους σε τρομοκρατικές ενέργειες…

Άλλωστε το Γκουαντάναμο γιαυτό φτιάχτηκε… Για να αποσπώνται ψευδείς ομολογίες απο φανταστικούς τρομοκράτες και να μην υπάρχει η δυνατότητα προφύλαξης των κατηγορουμένων απο τους συνηγόρους τους... ούτε να διαχέεται η αλήθεια προς τα έξω ώστε να αποκαλύπτονται οι σκευωρίες... Πρόκειται για γκανγκστερικού τύπου πρακτική που εσείς κύριε Μανδραβέλη εκθειάζεται (δυστυχώς) ως Αμερικανικό πλεονέκτημα…

Να μας λείπει επομένως το αήθες επίπεδο των γκανγκστερικών Αμερικανικών μεθόδων…

Πιστεύω οτι ο Ομπάμα, αν και παιδί του συστήματος (για τους αδαείς το σύστημα τον εκπαίδευσε και τον προώθησε… δεν εμφανίστηκε με παρθενογέννηση ο Ομπάμα…) θα αλλάξει κάποια απο τα άθλια αυτά δεδομένα της Αμερικανικής ασυδοσίας.

Αλλά για να επανέλθω στα δικά μας…

Το να παλεύει κάποιος να φέρει ένα επίπεδο στο Ελληνικό διαδίκτυο (blogging) στο οποίο κυριαρχεί η ανοησία και η ύβρης είναι ζητούμενο…

Το να ελέγχει όμως την ασυδοσία της ελευθερίας χωρίς να επιτρέπει μέσα άμυνας θα αποβεί μοιραίο για την δημοκρατία μας.

Αυτο περιμένουν οι χούλιγκαν και οι κουκουλοφόροι για να αυξήσουν το επιμίσθιο τους λόγω αυξημένης επικινδυνότητας του επαγγέλματος τους κύριε Μανδραβέλη…

Ε οχι και να αυξήσουμε τον μισθό των παρακρατικών και των αληταράδων σε περίοδο κρίσης…

Τις γνήσιες δημοκρατικές μας ελευθερίες να αυξήσουμε και να θωρακίσουμε…

Η διατύπωση της παραγράφου τρία στην γνωμοδότηση του κυρίου Σανιδά είναι κατάφορα αντιδημοκρατική και ο κύριος Σανιδάς θα έπρεπε να διωχτεί αυτεπάγγελτα γιαυτή την άθλια αντιδημοκρατική πρότασή του…

Το οτι αντικατεστάθη δεν αρκεί… Δεν αρκεί καθόλου διότι το ίζημα της αντιδημοκρατικότητας θα προστεθεί σε προηγούμενες και νεώτερες αντιδημοκρατικές διατάξεις και χωρίς τον κύριο Σανιδά...

Δεν αρκεί να αντικαθίστανται οι Ανώτεροι Δικαστικοί Λειτουργεί, έστω με την δικαιολογία της λήξης της θητείας τους…

Χρειάζεται και σκούπα για να καθαρίζει την κόπρο που συσσώρευσαν κατά την διάρκεια της θητείας τους… οι αποχωρούντες.

Με εκτίμηση

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος -- Επιχειρησιακός ερευνητής

Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι... (Μέρος 2ο)

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 3η Ιουλίου 2009)

Στο προηγούμενο άρθρο αποφάσισα να ασχοληθώ με το τεράστιο πρόβλημα της Αθήνας και για την ακρίβεια του Αττικολεκανοπεδίου, που αναπτύχθηκε άναρχα και χωρίς όρια, χάριν μιας ιδιόμορφης λογικής ανεξέλεγκτης επέκτασης στην εκάστοτε περιαστική ζώνη που αν υπήρχε σχετική μέριμνα θα προφυλασσόταν ως κόρη οφθαλμού απο την πολιτεία.

Είναι προφανές οτι τέτοια βούληση δεν υπήρξε ποτέ ενώ τα πραγματικά αίτια δεν ήταν οι επιτακτικές οικιστικές ανάγκες των εγκαθιστάμενων κατά κύματα νεοκατοίκων της Αθήνας αλλά η άγνοια και η αδιαφορία εκείνων που είχαν την ευθύνη να πουν το «μέχρις εκεί...»

Δεν το είπαν ποτέ, αν και μπορούσαν, διοτι δεν πέρασε καν απο την σκέψη τους το πως πρέπει να αναπτύσσεται μια οργανωμένη πόλη.

Αργότερα, κυκλοφόρησαν πολλές φήμες για τα “αίτια” που οδήγησαν σε αυτή την άναρχη επέκταση. Εκ των υστέρων πολλά είναι τα τραγούδια που ξέρει ο κάθε διαγωνιζόμενος...

Έτσι ειπώθηκε οτι ήταν τα συμφέροντα της μικροιδιοκτησίας ή τα συμφέροντα των εργοστασιαρχών που ήθελαν τους εργάτες έξω απο την μάνδρα των εργοστασίων τους για να μη χασομερούν στις βάρδιες ή οι πιέσεις και οι στρατηγικές των κυβερνώντων στην χειραγώγηση των ψηφοφόρων τους και άλλα πολλά...

Στην πράξη, οι κυβερνώντες απλά στερούνταν την στοιχειώδη καλλιέργεια και γνώση που συναντά κανείς σε βασικά εγχειρίδια πολεοδομικών κανόνων που συνέγραψαν φημισμένοι πολεοδόμοι με όραμα και ενδιαφέρον για τον άνθρωπο της πόλης.

Επιπλέον, όταν στερείσαι γνώσης αλλά και της καλλιέργειας που εκφράζει η νοοτροπία του προγραμματισμού, είναι εύκολο να βρίσκεις δικαιολογίες για τα αίτια της αδράνειας όπως τάχα το ιδιοκτησιακό καθεστώς των περιαστικών ζωνών, το κόστος προγραμματισμού και εφαρμογής των ρυθμιστικών πλάνων και η εκνευριστικά επαναλαμβανόμενη αναφορά στην Ελληνική πραγματικότητα...

Έτσι μείναμε στην Ελληνική πραγματικότητα, αναβάλαμε κάθε σοβαρή προσπάθεια σχεδιασμού και οριοθέτησης των χρήσεων γής και αρχίσαμε να βράζουμε στο ζουμί του ίδιου μας του εαυτού.

Ναι βράζαμε και συνεχίζουμε να βράζουμε μόνο που όσο και αν ήταν το ζουμί τελείωσε και κινδυνεύουμε πλέον να μετατραπούμε σε απανθρακωμένο υπόλειμμα στο βάθος της αστικής μας κατσαρόλας ή κατά άλλους οικιστικής χαβούζας.

Στο κείμενο της περασμένης Παρασκευής αναφέρθηκα σε μια απο τις ενδεικνυόμενες τακτικές στην αναβάθμιση του αστικού μας περιβάλλοντος μέσω μιάς σταδιακής αναμόρφωσης των οικιστικών περιοχών, αφού προηγηθεί ένα ρυθμιστικό πλάνο που θα προδιαγράφει με ρεαλισμό τις αυριανές λειτουργίες της πόλης, τους πιθανούς παροχείς υπηρεσιών ανα κλάδο και ζώνη συγκέντρωσής τους (εφόσον δεν θα υπάρχουν βιομηχανίες) και τα γενικά περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά που θα επιτρέπουν μια ανεκτή ποιότητα ζωής σε μια μεγαλούπολη των 5 - 8 εκατομμυρίων κατοίκων.

Είναι δυνατόν να αναπτύσσεται μια πόλη, έστω 5 εκατομμυρίων κατοίκων, με απόλυτη εσωστρέφεια, χωρίς βιομηχανική παραγωγή που δικαιολογεί και τον τίτλο “Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι...” και χωρίς παροχή υπηρεσιών μεγάλης εμβέλειας που θα περιλαμβάνει αναγκαστικά και τις χώρες της Βαλκανικής;

Είναι δυνατόν να αναπτύσσεται μια πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων, με ένα σύστημα αυτοεξυπηρέτησης, ανακυκλώνοντας το χρήμα εσωτερικά;

Είναι δυνατόν να έχουμε μία πόλη που ο ένας θα αγοράζει τις υπηρεσίες του άλλου και αυτή ταυτόχρονα θα αναπτύσσεται;

Ασφαλώς όχι διότι τέτοιες πόλεις έχουν προ πολλού εκλείψει όπως φανερώνει ακόμα και μια επιπόλαιη αναφορά στην ιστορία των πόλεων σε παγκόσμια κλίμακα.

Ιστορικά, όλες οι πόλεις αναπτύσσονταν επειδή κατάφερναν να συσσωρεύουν πλούτη που έφερνε η ανταλλαγή εμπορευμάτων και υπηρεσιών.

Εμείς εδώ σε ποιους πουλάμε τις υπηρεσίες μας, εκτός της Ελληνικής επαρχίας, και τι εμπορεύματα παράγουμε ή διαθέτουμε;

Ποια πλούτη θα φέρουμε απο το εξωτερικό όταν θα τελειώσουν οι κοινοτικές εισροές και το τέχνασμα της μετακύλισης του δανεισμού στις μεταγενέστερες γενεές;

Ποια πλούτη θα φέρουμε αν η δοκιμαζόμενη ναυτιλία μας δεν ανακάμψει ώστε να παραμείνει ο δεύτερος πόρος εισροών μετά τον τουρισμό...

Δεν έλαβα ίσως υπόψη τον τουρισμό αλλά ποιόν ακριβώς τουρισμό, αυτόν που αναπτύξαμε με τις κακότεχνες υποδομές μας και την ολέθρια συμπεριφορά μας σε όσους είχαν την ατυχία να τις χρησιμοποιήσουν;

Ευτυχώς που κάποιες διεθνείς αλυσίδες ξενοδοχείων επέμειναν να προσφέρουν το επίπεδο διακοπών που αξίζει να θυμάται κανείς.

Ευτυχώς που τελευταία υπήρξαν αρκετοί μικροϊδιοκτήτες που ενσωμάτωσαν την θήτευσή τους στο εξωτερικό σε χαριτωμένα καταλύματα που υποδέχονται πρόσχαρα τους ενοίκους τους έστω και με υπερβολικό τίμημα...

Την Αθήνα επομένως θα πρέπει να μετατρέψουμε σε μια πόλη πρόσχαρη και βιώσιμη ώστε να διαμορφώσουμε επιτέλους εκείνο το αίσθημα ενδιαφέροντος που προσελκύει πολυπληθείς επισκέπτες σε άλλες μεγαλουπόλεις, ιδιαίτερα όταν η δική μας υπήρξε κάποτε η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.

Χώρους όμως δεν διαθέτει για μια τέτοια βιωσιμότητα η Αθήνα μας και θα πρέπει σύντομα να ξεκινήσει ένα συστηματικό και μεγάλης έκτασης γκρέμισμα όσων περιοχών προβλέπεται κατά προτεραιότητα να αναγεννηθούν ώστε να προσφέρει την αναμενόμενη ποιότητα ζωής σε μόνιμους κατοίκους αλλά και σε επισκέπτες.

Εν τω μεταξύ οι αστοί που εγκατέλειψαν το ανυπόφορο πλέον κέντρο θα απολαμβάνουν την ησυχία του σημερινού περιάστεως.

Όμως μια τέτοια τακτική δεν αρκεί.

Όσο και αν το Αττικολεκανοπέδιο διαθέτει τεράστιους ανεκμετάλλευτους ή απαξιωμένους χώρους όπως οι αλάνες παλαιών βιομηχανικών εγκαταστάσεων που δεν πρόκειται να ανασυσταθούν, οι χώροι αυτοί δεν επαρκούν.

Για να δημιουργήσουμε ικανοποιητικούς χώρους θα πρἐπει να επιλεχτούν οι περιοχές όπου η καθ’ύψος δόμηση θα απελευθερωθεί χωρίς υψοφοβικά σύνδρομα.

Βέβαια το υψοφοβικό σύνδρομο αποτελεί την συνηθέστερη δικαιολογία ενώ κανείς δεν πρότεινε το να μετατραπεί η Αθήνα σε ένα νεο Μανχάταν...

Αν το επιχειρούσαμε θα είχαμε μια πόλη έτοιμη να ικανοποιήσει πληθυσμό μεγαλύτερο των 20 εκατομμυρίων, κάτι που ούτε θέλουμε ούτε αποτελεί ανάγκη που να πηγάζει απο κάποια στρατηγική όπως π.χ αυτή της γιγάντωσης της Κωνσταντινούπολης με πληθυσμό 18 εκατομμυρίων ώστε να εγκαταλειφτεί κάθε όνειρο και κάθε εθνικιστική βλέψη των Ελλήνων για την προσάρτησή της.

Πολυ πιο αληθινή ακούγεται η δικαιολογία της μικροιδιοκτησίας. Το παλαιό σύστημα αντιπαροχής δεν πρόβλεπε κανένα κίνητρο όπως αλλού ώστε να διευκολυνθεί η συνεργασία των πολλών ιδιοκτητών με τους κατασκευαστές για την τελική μεγιστοποίηση του συνολικού οφἐλους.

Ο καθείς έμενε με τα χιλιοστά της ιδιοκτησίας του κάτω απο το μαξιλάρι του ή κουβαλώντας τα σαν φυλαχτό στον κόρφο του. Οι προτάσεις ανταλλαγής ακούγονταν σαν κακόγουστα ανέκδοτα..

Σήμερα όμως η ευκαιρία θα εμφανιστεί σε εκείνες ακριβώς τις περιοχἐς που δεν επιδέχονται βελτίωσης, όπως τα πυκνοδομημένα τετράγωνα βιομηχανικών και αστικών περιοχών του κέντρου που καταρρέουν και θα συνεχἰσουν να καταρρέουν σε ένα κλίμα διευρυνόμενης εγκατάλειψης και γκετοποίησης.

Εκεί που θα έχαναν οι ιδιοκτήτες τους κάθε ελπίδα ανάκαμψης της περιουσίας τους, θα τους δοθεί τώρα η εναλλακτική δυνατότητα να συνεργασθούν με τα χιλιοστά των γειτόνων τους και να σπείρουν τους πρώτους σπόρους αναγέννησης της πόλης.

Τα νέα ψηλά κτίρια της Αθήνας δεν θα είναι απαραίτητα γυάλινα κτίρια όπως χαιρέκακα αποστρέφονται οι λάτρεις του οριζόντιου γιγαντισμού που έφερε την Αθήνα στο σημερινό απόλυτο αδιέξοδο.

Όσο και αν επι χρόνια επέβαλαν μια ανάπτυξη στα μέτρα των δικών τους μικροσυμφερόντων, κάτω απο ένα κυβερνητικό μηχανισμό στο σκοτάδι της άγνοιας και της αδιαφορίας, σήμερα θα ανακόψουν πρύμνα λόγω της νέας πραγματικότητας.

Τα ψηλά κτίρια θα κατασκευάζονται πλέον από εταιρίες που θα έχουν υψηλά επίπεδα τεχνικής επίδοσης και εμπειρίας ενω θα προσφέρουν και στα μνημειακά χαρακτηριστικά της αναγεννόμενης πόλης των Αθηνών.

Λόγω μεγάλου ύψους θα αφήνουν τεράστια επιφάνεια εδάφους σε χρήσεις προς τέρψη των ιδιοκτητών αλλά και των περιοίκων τους.

Τα ψηλά κτίρια της νέας Αθήνας θα σχεδιάζονται απο αρχιτέκτονες και οχι πολιτικούς μηχανικούς, όπως συνήθως συνέβαινε μέχρι σήμερα, και θα συνδυάζουν την ικανοποίηση των αναβαθμισμένων αναγκών των κατοίκων της πόλης με εκείνες του πολεοδομικού και ρυθμιστικού σχεδίου λειτουργίας και ανάπτυξής της.

Τα ψηλά κτίρια σε συνδυασμό με τις υποδομές μεταφοράς ενός σύγχρονου ρυθμιστικού θα αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την συγκέντρωση των κυβερνητικών γραφειακών αναγκών και των διοικήσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Αυτά ακριβώς θα είναι και τα πρώτα παραδείγματα μίας νέας και πολλά υποσχόμενης οικιστικής αναβάθμισης της Αθήνας με χώρους αναψυχής και διαβίωσης αντίστοιχους των σημερινών αναγκών όπως ακριβώς επιβάλει μια εντελώς διαφορετική απο το παρελθόν περιβαλλοντική συνείδηση.

Για τους λάτρεις του παραδοσιακού και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Αθήνας (ελαχίστης δυστυχώς συγκρινόμενης ακόμα και με πόλεις της βαλκανικής) θα είναι επίσης εύκολο να συνδυασθούν στους απελευθερωμένους χώρους τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα που θα αποδοθούν ανακαινισμένα σε πλήρη εμπορική και οικιστική χρήση ως ζωντανά μνημεία μια πόλης που δεν υπάρχει πια.

Αν δε αυτή η κληρονομιά συνδυαστεί με τις αρχαιότητες που θα ανασκαφούν στους ελεύθερους χώρους, θα δώσει στην πόλη της Αθήνας μια πραγματικά μνημειακή διάσταση, καθιστώντας την παγκόσμιο πόλο έλξης επισκεπτών που δεν θα έχουν ακούσει μόνο για την Ακρόπολη.

Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες αλλά φύγανε οι φαντάροι...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 26η Ιουνίου 2009)

Προ ημερών, παρακολουθούσα τη συζήτηση μεταξύ τριών εκπροσώπων παρατάξεων του Ελληνικού κοινοβουλίου. Και οι τρείς κυρίες είναι πασίγνωστες οχι μόνο ως βουλευτίνες αλλά και για την μαχητικότητά τους υπέρ διαφόρων κοινωνικών ομάδων και τις πρωτοποριακές θέσεις τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας.

Η συζήτηση, στην ραδιοφωνική εκπομπή, διαμόρφωνε ένα potpourri απο σκέψεις για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και γενικότερα την χωροτακτική βελτίωση της σημερινής Αθήνας.

Θα πρέπει να πω οτι όλα ξεκίνησαν λαμπρά...

Οι δυναμικές κυρίες, με άποψη για τα Ελληνικά θέματα, ανταγωνίζονταν η μια την άλλη στο ποιά θα κάνει την καλλίτερη πρόταση ή θα προβάλλει την ποιο πιασάρικη ιδέα για την αναβάθμιση της κατακαημένης πρωτεύουσάς μας.

Σύντομα όμως το ραδιοφωνικό σκηνικό άλλαξε...

Την σώφρονα ανταλλαγή επιχειρημάτων διαδέχτηκε η ανεξέλεγκτη υπερβολή οδηγώντας σε ενα πνεύμα κομματικού ανταγωνισμού... “Μα εμείς το έχουμε στο πρόγραμμά μας…” είπε η μια εκ των βουλευτἰνων και ας ήταν ατεκμηρίωτο και ανέφικτο το συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Σκέφτηκα τότε οτι αυτό που άκουγα ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας μας.

Αλλωστε εμείς τις εκλέξαμε και εμάς και τις ιδέες μας εκπροσωπούν. Αν πρόκειται όμως το κάθε ωραίο ξεκίνημα να το διαδέχεται η ανέφικτη υπερβολή και ο λαϊκίστικος ανταγωνισμός του στυλ “Μα εγώ το έχω στο πρόγραμμά μου…” τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα.

Αν τόσο σημαντικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού κοινοβουλίου τα μπλέκουν άσχημα και τελικά αοριστολογούν τι μένει σε εμάς τους απλούς και αδύναμους πολίτες; Ισως τίποτα εκτός αν διατηρούμε ακόμα την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο και αποφασίσουμε να το παλέψουμε με πρωτοτυπία έξω απο τους τσελεμεντέδες των ευχολογίων των εκάστοτε κυβερνήσεων...

Επηρεασμένος αναμφίβολα απο πολλές πρωτότυπες ιδέες για την αντιμετώπιση των χωροτακτικών προβληματισμών της Αθήνας, που έτυχε να μελετώ πρόσφατα, θα επικεντρωθώ επιλεκτικά σε προτάσεις ταμπού που όμως οδηγούν σε μοναδικά εφικτές και βιώσιμες λύσεις.


Η Αθήνα είναι αναμφίβολα μια πόλη με φυσιογνωμία μεγαλοχωρίου ενώ οι υπόλοιπες, με την Θεσσαλονίκη δεύτερη και καλλίτερη, ακολουθούν απο κοντά.

Η αρχική πόλη των Αθηνών σχεδιάστηκε για πληθυσμό 100.000 κατοίκων και αυτόν με πλημμελή κάλυψη αναγκών εφόσον, κατόπιν συνεχών παρεμβάσεων, ποτέ δεν υλοποιήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός.

Επιπλέον, η σχεδιαστή άποψη της εποχής δεν είχε λάβει υπ’οψιν την πληθώρα των σημερινών τροχοφόρων παρά μόνο των προβλεπόμενων λιγοστών αμαξών.

Τα χρόνια πέρασαν και γύρω απο αυτο το ανεπαρκέστατο κέντρο διαμορφώθηκε άναρχα η συμπλήρωση του οικιστικού ιστού ως επι το πλείστον με την ακόμα προσφιλή μέθοδο των καταπατήσεων του εκάστοτε περιαστικού χώρου. Σε αυτόν τον ιστό εγκλωβίσθηκαν τελικά τα μικροχώρια και οι οικισμοί που υπήρχαν απο αρχαιοτάτων χρόνων όπως της Κηφισιάς.

Η συγκέντρωση στο Αττικολεκανοπέδιο, πολυάριθμων πληθυσμών, που καθιστούσε την συνεχή επέκταση επιτακτική, κρίθηκε αναγκαίος διότι μόνον έτσι διευκολυνόταν ο έλεγχός τους απο την μεγαλοαστική τάξη της εποχής.

Οι άρχοντες της Αθήνας δεν μπορούσαν να ανεχτούν την διαφορετικότητα ούτε των Μικρασιατών, μετά το 1922, ούτε των χωρικών μετά το 1952, που κατά κύματα κατέκλυζαν το υποσχόμενο εργασία Αττικολεκανοπέδιο.

Οι υποδομές άλλωστε της επαρχίας, ειδικά της νότιας, ήταν τουλάχιστον κωμικές. Η ηλεκτροδότηση π.χ. της Ελληνικής επαρχίας ολοκληρώθηκε, και είναι ντροπή για την δημοκρατία μας, επι δικτατορίας...

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έχοντας κακή εμπειρία απο τον πρώτο του προσωπικό πόλεμο με τους Εγγλέζους της Πάουερ σε ανύποπτο για τις θύμισες των πολλών χρόνο, επικεντρώθηκε στις υποδομές των οδικών αξόνων εγκαταλείποντας ουσιαστικά κάθε άλλη αναπτυξιακή φιλοδοξία.

Σήμερα όμως προκύπτουν ερωτήματα που δεν απαντώνται με ευχολόγια, ούτε με το πρασίνισμα των ταρατσών ούτε με το γκρέμισμα μερικὠν κτιρίων τα οποία παρεπιπτόντως θα μας επιβάλλουν τη θέαση των αντιαισθητικών σωθικών των διπλανών τους, ούτε με ενοποιήσεις αρχαιολογικών χωρών που αφορούν το απόλυτο κέντρο, ούτε με άλλες ψευδαισθήσεις...

Η Αθήνα και σιγά - σιγά οι υπόλοιπες πόλεις μας καταντούν μη βιώσιμες και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε...

Παύουν να είναι βιώσιμες διότι αναπτύχθηκαν πυκνά γύρω απο βιομηχανίες που ήδη αποχώρησαν ή αποχωρούν.

Χωρίς βιομηχανίες δεν υπάρχει έργο για εργάτες και χωρίς εργάτες δεν υπάρχει λόγος να τους πλαισιώνουν οι επαγγελματίες.

Με άλλα λόγια... «Παραγίνανε πολλοί οι λοχίες και φύγανε οι φαντάροι...»

Πριν καταλήξουμε όμως σε μία μακρόπνοη λύση αναδημιουργίας των Ελληνικών πόλεων και κωμοπόλεων της υπαίθρου, πορεία μοναδική και αναγκαία για τα νέα δεδομένα της ζωής, θα πρέπει να σκεφτούμε το αύριο.

Οι πιθανότερες λύσεις φαίνονται να είναι δυο.

Η μια, αν και θα μας δυσκολέψει αρκετά η εφαρμογή της, συμβαίνει ήδη με αργούς ρυθμούς και χωρίς προγραμματισμό. Εαν αποφασίσουμε να επιταχύνουμε τη διαδικασία θα ακολουθήσουμε την τακτική των σοφών παιδιών, όταν συμπληρώνουν ένα απαιτητικό puzzle.

Απλώνουν όλα τα κομμάτια γύρω απο την εικόνα με φανερή την εικονογραφημένη πλευρά και μετά βασιζόμενοι στην χρωματική πυκνότητα επιλέγουν το πιθανότερο για ταίριασμα κομμάτι.

Έτσι και οι πολεοδόμοι ή χωροτάκτες θα υποδείξουν νέες περιοχές στην περιαστική ζώνη για την εγκατάσταση των αστών του κέντρου, όσων δεν το εγκατέλειψαν μέχρι τώρα, και κατόπιν, αφού επανακαθορίσουν χρήσεις για το ρημαγμένο και άδειο αστικό κέντρο, διαμορφώνοντας μια νέα πρόταση για την κάθε περιοχή, θα προχωρήσουν στην ανάπλασή της βάσει του νέου και ενιαία λειτουργικού μοντέλου της πόλης.

Οτι δεν ταιριάζει σε αυτή την ανάπλαση θα κατεδαφίζεται χωρίς συναισθηματισμούς για την αστική μας κληρονομά που τάχατες χάνεται ώστε να δοθεί χώρος και τόπος στο πράσινο αλλά και σε όσες χρήσεις πολιτισμού και ανθρώπινης επικοινωνίας στερήθηκαν οι κάτοικοι της πόλης επι δεκαετίες.

Θα χρειαστεί όμως ένα πλάνο για όλα αυτά και ένα γενικότερο ρυθμιστικό σχέδιο για την νέα μικρότερη πόλη που θα προκύψει, ένα σχέδιο που δεν θα περιορίζεται σε τρείς λεωφόρους και πέντε πλατείες με ασθενικό και εγκαταλελειμμένο πράσινο αλλα θα προδιαγράφει την πορεία της πόλης μέσα απο τα νέα δεδομένα της ζωής και της τεχνολογίας.

Ενα ρυθμιστικό σχέδιο που θα αποβλέπει στο να εξυπηρετεί χωρίς τσιγκουνιές όσους θα γεννιούνται αντι των ιδιοκτησιακών ΕΓΩ εκείνων που θα αναχωρούν...

Οταν με το καλό ανασχεδιαστεί το κέντρο, οι προσωρινοί κάτοικοι των περιαστικών ζωνών θα ξανασκεφτούν εἀν προτιμούν τον κοινωνικό πλούτο του κέντρου απο την ερημιά των πράσινων ονείρων τους.

Η εμπειρία λέει ότι θα υπάρξει ένας συμβιβασμός ενδιαφερόντων που όμως θα λειτουργήσει δυναμικά και θα επεκταθεί στην ανάπλαση και των γύρω περιοχών και δήμων που μαζί θα δώσουν με την διαφορετικότητά τους τον πλούτο της νέας πόλης.

Να θυμίσω ότι μια πόλη ξεκινά να αναπτύσσεται απο το κέντρο όπου προσδιορίζονται όλες οι πολιτιστικές και διοικητικές της δομές. Τα πολιτιστικά μνημεία είναι συνήθως το σήμα κατατεθέν μιας πόλης.

Στην Αθήνα, αν δεν είχαμε την κλασσική μας κληρονομιά, θα αντιμετωπίζαμε σοβαρά προβλήματα ταυτότητας και αναφοράς. Για το λόγο αυτό ένας επανασχεδιασμός θα αποβλέπει στο να αναδείξει τον υπάρχοντα πολιτισμικό πλούτο διαμορφώνοντας ένα ιστό αναφοράς πολύ ποιο φιλόδοξο απο τους σημερινούς στόχους της συνένωσης των αρχαιολογικών χώρων.

Παραμένει όμως το θέμα του ρυθμού υλοποίησης αυτής της ολικής επαναφοράς στην πόλη μνημείο και ταυτόχρονα στην πόλη χαράς. Άλλωστε σε αυτό θα απέβλεπε ο συγκερασμός των αναγκών διαβίωσης του σύγχρονου κατοίκου της Αθήνας σε ένα χώρο παντοτινής μνημειακής μεγαλοπρέπειας.

Εάν όμως δεν βρεθεί τρόπος να επιταχυνθεί ο ρυθμός υλοποίησης τα αποτελέσματα θα είναι μια φτωχική επανάληψη όσων συνέβησαν ήδη και μία νέα κακέκτυπη πόλη θα επαναδιαμορφωθεί πάνω στα ερείπια των ρημαγμένων απο εγκατάλειψη σπιτιών του κέντρου.

Για αυτή την επιτάχυνση θα πρέπει να προχωρήσουμε στη δεύτερη λύση που προϋποθέτει την κατάρριψη του ταμπού των υψηλών κτιρίων αντιμετωπίζοντας ριζικά κάθε αίσθημα υψοφοβίας με όσα προσφέρει η σύγχρονη κατασκευαστική τεχνολογία.

Όμως, με το υψοφοβικό σύνδρομο των Αθηναίων θα ασχοληθούμε αναλυτικά την επόμενη εβδομάδα.

Ο Θησαυρός του Γιαπωνέζου και η ευκαιρία που χάθηκε...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 19 Ιουνίου 2009)

Πολλοί θα θυμούνται την κορυφαία φράση της αλήστου μνήμης Μαλβίνας Κάραλη που σε τέσσερις λέξεις συνόψιζε τα αίτια των χαμένων ευκαιριών του λαού μας...

Όποτε πέφτουμε στα δύσκολα θυμόμαστε την Μαλβίνα διότι πως να ξεχάσουμε τον φταίχτη, την ατυχία μας δηλαδή. Η ατυχία μας φταίει για όλα, για το οτι οι ξένοι δεν μας καταλαβαίνουν, για το οτι η οικονομική ένδεια έρχεται σε στιγμές που δεν την περιμένουμε, ακόμα και για το οτι ο Γιαπωνέζος ξεκίνησε από λάθος χώρα με τις βαλίτσες του τίγκα στα Ομόλογα του Αμερικανικού Δημόσιου και στα περίφημα Ομόλογα Κένεντι, αξίας 96 δισεκατομμυρίων Ευρώ.

Το ποσό είναι ασύλληπτο, μεγαλύτερο απο το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους της χώρας και βάσει των διεθνών συνθηκών περί ξεπλύματος του βρώμικου χρήματος, το πρόστιμο που θα μας αναλογούσε ως κρατικό έσοδο θα ήταν περίπου 38 δις. Ευρώ (περισσότερο απο ενάμιση ΕΣΠΑ). Έτσι, με μια σύλληψη, χωρίς κόπο, χωρίς γραφειοκρατία χάριν της τύχης που θα μας χτυπούσε την πόρτα..., θα βγάζαμε γλώσσα όχι μόνο στους λοιπούς Ευρωπαίους αλλά και στις πλουσιότερες χώρες της γής αφού αυτές είναι οι περισσότερο χρεωμένες με την ανατριχιαστική πρόβλεψη ότι το 78% του ΑΕΠ του 2007 θα γιγαντωθεί στο 114% του ΑΕΠ το 2014. Οι κυβερνήσεις δηλαδή των 10 πλουσιότερων χωρών του κόσμου θα χρωστάνε το 2014, 50.000 δολάρια για καθέναν από τους πολίτες τους.

Για σκεφτείτε ποιά και πόσα δημόσια έργα θα χρηματοδοτοτούσε μέχρι το 2014 το υπουργείο ανάπτυξης αφού τα εντυπωσιακά 3.34 δις. Ευρω που διέθεσε ο Σουφλιάς (βλέπε Τσακανίκας και Βασιλειάδης -- ΙΟΒΕ) σε χρόνο ομολογουμένως ρεκόρ για να αντιστρέψει το δυσμενές οικονομικό κλίμα απο την ιδιωτική επενδυτική άπνοια, δεν θα ήταν παρά ένα φτωχικό 10% των ξανοιγόμενων δυνατοτήτων...

Όμως είμαστε άτυχοι και αν είχα να διαλέξω σε ποιόν θα έδινα το βραβείο για την προβλεψιμότητα των μακροοικονομικών μεγεθών θα το αφιέρωνα στην Μνήμα της Μαλβίνας παρά στην υπερφίαλη παραδοξότητα του κυρίου Ρουμπίνι που μας τα έλεγε, λέει απο το 2006 αλλά ο ίδιος δεν τα εφάρμοζε στις προσωπικές του επενδύσεις, προσπαθώντας τώρα να ρεφάρει απο την δική του κακοδαιμονία με το να κινείται σε κασέ 100.000 - 200.000 Ευρω για κάθε του διάλεξη.

Ασφαλώς, στο πρόσφατο συνέδριο των Οικονομικών Διευθυντών που κάθε χρόνο οργανώνει η KPMG, δεν παρέλειψε να πει και το σοφότατο οτι δεν έχουμε άλλη επιλογή απο το δημοσιονομικό σιγύρισμα...

Τα άλλα, τα δημοσιονομικά τεχνάσματα των ελεύθερων σκοπευτών εκτός της ευρωζώνης δεν σας ανήκουν πλέον είπε. Ξέχασε βέβαια να θυμίσει οτι όταν δεν έχεις την δυνατότητα να αυξήσεις με υποτίμηση τον πληθωρισμό μειώνεις τους μισθούς... αλλά δεν ήθελε φαίνεται να αποκτήσει εχθρούς στις τάξεις των Ελλήνων μισθωτών... Ποιός άλλωστε θα πληρώσει για την επόμενη διάλεξή του στη χώρα μας αν χάσει την μέχρι τώρα αδιαπραγμάτευτη δημοφιλία του;

Κτυπημένοι λοιπόν απο την ατυχία του Γιαπωνέζου και την έλλειψη φαντασίας στις προτάσεις Ρουμπίνι, αναρωτήθηκα αν την σοφή λύση θα έδινε ο συντηρητικότερος πρώην οικονομικός σύμβουλος του Ρέιγκαν και πρόσφατα του Ομπάμα, Δρ Μάρτιν Φελστάιν. Και αυτός όμως ξεκίνησε απο το δημοσιοοικονομικό σιγύρισμα...

Βρε τι πάθαμε, σκέφτηκα, σε χρυσωμένους οικονομικούς συμβούλους ανατρέξαμε και σε νοικοκυρές καταλήξαμε... Δηλαδή αν διαθέταμε όλοι από ένα πτυχιάκι οικοκυρικών, θα είχαμε λύσει το οικονομικο πρόβλημα της χώρας και μάλιστα επάξια και σύμφωνα με ότι ποιο ευφυές έχει να προτείνει σήμερα η Οικονομική επιστήμη;

Άρα σκέφτηκα, όταν δεν μας κάθεται η τύχη πιάνουμε τα οικιακά και όπως οι νοικοκυρές της μεταπολεμικής περιόδου συμπληρώνουμε με σύνεση τις αράδες στο μπλοκάκι των αγορών.

Παει το τελευταίο μοντέλο εκείνης της Αλφα Ρομέο αλλά και εκείνη η χρυσοπράσινη τσαντούλα στην βιτρίνα των Luis Vuitton που τόσο καιρό λιμπιζόμαστε...

Οι τύχες τους τώρα είναι ξεκάθαρα, έξω απο τη λίστα μας...

Λέτε να σώσουμε έτσι την κατάσταση; Λέτε να σφίξουμε το ζωνάρι και μόλις ακουστεί εκείνος ο αποκρουστικός ήχος, όταν κτυπάς κόκαλο, να πούμε εδώ είμαστε, κουραστήκαμε αλλά φτάσαμε.

Θα ήταν απλό αλλά δυστυχώς τα ζωνάρια είναι κάπως ντεμοντέ στην εποχή μας και τα σφιξίματα δεν τα συνιστά η σύγχρονη ψυχιατρική που έγινε τελικά μέρος της καθημερινότητάς και στον τόπο μας... Ας όψεται ο Υάλομ για αυτή τη δημοφιλία.

Επιπλέον, δεν είναι μόνο η κακή διάθεση που δημιουργεί η απότομη συνειδητοποίηση της επικείμενης φτώχιας αλλά και όλες εκείνες οι παράπλευρες απώλειες μιας πεσμένης ψυχολογίας.

Να τα φάρμακα, να τα ηρεμιστικά, να οι αυξημένες επισκέψεις στον ψυχίατρο, θα ξεκινήσουμε να πάμε για καλό και να μας βγει σε κακό... σε πολυ κακό μάλιστα...

Συχνά, τέτοιες στιγμές θυμάμαι τα αμίμητα διδάγματα του Καζαντζάκη μέσα απο τις εμπειρίες ζωής ενός γνήσιου υποτίθεται Κρητικού όπως ο Ζορμπάς.

«Νάσαι καλά αφεντικό και αν δεν τα πήγαμε καλά με το ορυχείο δεν πειράζει, θα χορέψουμε και θα δεις πόσο όμορφα βλέπεις τη ζωή μέσα απο τον χορό...»

Και χόρευε ο Αλαν Μπεϊτς, στην ομώνυμη ταινία, αφήνοντας πίσω του το συντηρητισμό του Εγγλέζου που, όπως σε κάθε καλή νοικοκυρά, επέβαλε το «μπλοκάκι» γεμάτο με προσθέσεις και αφαιρέσεις.

Δεν πλούτισε απο την αποτυχημένη επένδυσή του στο ορυχείο ο Εγγλέζος αλλά έφυγε για τη χώρα του πλουσιότερος εσωτερικά, έχοντας αντικρίσει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής που αντλεί απο την ανθρώπινη επικοινωνία και σαρκάζει την ψευδεπίγραφη χαρά του καταναλωτισμού.

Ναι αλλα εν τω μεταξύ, πως θα γίνει να κατεβάσουμε ταχύτητα τόσο απότομα, πως θα αλλάξουμε συνήθειες 30 χρόνων, πως θα ξεχάσουμε το όνειρο εκείνης της κατακόκκινης Αλφα Ρομέο, πως θα σιγάσουμε την παρόρμηση για το χρυσωμένο τσαντάκι των Luis Vuitton;

Δύσκολα πράγματα, και ευτυχώς που το κατάλαβε ο Δρ Φελστάϊν αφού τόνισε... «...Μην το παρακάνετε, νοικοκυρευτείτε χωρίς αυξήσεις φόρων που είναι ήδη απο τους υψηλότερους στον κόσμο...» (όσοι διάβασαν το προηγούμενο άρθρο θα είδαν ότι συναγωνιζόμαστε την Γερμανία στους φόρους ενώ ξεπερνάμε κατά πολύ και την Ιαπωνία σε ποσοστό του ΑΕΠ)

Για να είμαι ειλικρινής, πάντα έβλεπα την τεράστια σημασία που έχει μια καλή κινηματογραφική ταινία στον ψυχισμό ενός ξένου που αν δεν καταφέρει να έλθει σαν τουρίστας θα μας σιγοντάρει τουλάχιστον απο μακριά γνωρίζοντας απο που κρατάει η σκούφια των αντιλήψεών μας για την οικονομία. «...Οχι φόροι, επανέλαβε αυστηρά ο Δρ Φελστάϊν και ασφαλώς νοικοκύρεμα..., μη ξεχνώντας να προσθέσει, έχοντας πάρει τα μηνύματα του Ζορμπά, μην κάνετε τίποτα το δραματικό, μείνετε με το έλλειμμα που έχετε και σκεφτείτε νηφάλια ποια θα είναι τα καταλληλότερα μέτρα για το αύριο... Αυτά να επιλέξετε...» χωρίς λεξοτανίλ και χωρίς άγχη συμπληρώνω εγώ και σίγουρα η μέριμνα του Θεού για τους Ελληνες, που δεν είναι παρά μια μπουκιά παρά πάνω στον Μέγα Δείπνο των λαών, θα έλθει αρωγός.

Ισως αυτή η μπουκιά στον Δείπνο των Ευρωπαίων, το 2% του Ελληνικού ΑΕΠ σε αυτό της ευρωζώνης, να καθοδήγησε και τον Πρωθυπουργό Σημίτη στο να μας βάλει στην ΟΝΕ. Ποιος θα αντιδρούσε σε ένα φτωχικό 2%; Kαι στραβά να παει, θα σκεφτόταν, “χάθηκε η φοράδα στο αλώνι…”

Τελικά, αναλογιζόμενος όλα αυτά αναρωτήθηκα για ποιο λόγο κάνουμε τόση φασαρία;

Για ποιο λόγο έχει επικρατήσει τόσος φόβος για την οικονομική μας κακοτυχία, λες και όταν βγαίνουμε απο το καζίνο Λουτρακίου είμαστε δακρύβρεκτοι και με καταμουσκεμένο το Καλαματιανό μας μαντίλι.

Όσο και αν παίδευα τις σκέψεις μέσα στο μυαλό μου, το μόνο που κατάφερα ήταν να καταλήξω στο ότι εκείνο που μας λείπει πραγματικά είναι η ελπἰδα και αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μας.

Δεν είναι το οτι αύριο μπορεί να μην έχουμε συντάξεις, αφού θα έχουμε προσαρμοστεί μέχρι τότε στην ήπια λογική των προτάσεων Φελστάιν και θα ζούμε με λιγότερα, ούτε είναι ότι δεν θα θέλουμε εξοχικά των 300 μ2 για χρήση δέκα πέντε ημερών ενώ τις υπόλοιπες θα σαπίζουν έρημα, αλλά το οτι δεν έχουμε ποιά την αισιοδοξία των παλιών καλών ημερών, όταν με ένα γλειφιτζούρι τα παιδιά ήταν χαρούμενα.

Θυμάμαι τη χαρά που ένιωσα μικρό παιδί, όταν μου αγόρασαν οι γονείς μου, ένα τόπι φτιαγμένο απο κόκκινη ζελατίνα και κρεμασμένο από ένα ελαστικό σπάγκο...

Σήμερα τα παιδιά μας θἐλουνε απο φορητό PSP και πάνω ενώ πριν προλάβει να ανθίσει το μούσι στα πρόσωπα των αγοριών, εκείνα σχεδιάζουν τις βόλτες με το κόκκινο GT που θα τους αγοράσει για αποκλειστική χρήση ο μπαμπάς. Δεν έχει σημασία αν δεν τους το υποσχέθηκε... Θα τους το υποσχεθεί διότι έτσι αποφάσισαν εκείνα...

Η ευκαιρία επομένως ίσως να είναι ακόμα εδώ, σε μια διαφοροποιημένη ψυχολογία που θα υποδεχτεί τον κόσμο που έρχεται επαναφέροντας την αισιοδοξία μαζί με τις μειωμένες προσδοκίες που πλέον θα είναι επιθυμητές.

Το Δημόσιο Χρέος και η Ευρωπαϊκή Ένωση (Μέρος β)

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ στις 12 Ιουνίου 2009)

Στο προηγούμενο άρθρο εξετάσαμε, σκεπτόμενοι παράλληλα με τον αναγνώστη, τον ρεαλισμό των εξαγγελλόμενων πολιτικών επιλογών για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Στο ακόλουθο δεύτερο τμήμα του άθρου θα συνεχίσουμε να διαφοροποιούμαστε απο τις καθεστηκυίες απόψεις οι οποίες όπως αποδεικνύεται μας αυτοπαγιδεύουν σε αδιέξοδες λύσεις.

Αν και είναι πραγματικά όμορφη η σκέψη να μειώσουμε το χρέος μας και να μηδενίσουμε τα ελλείμματά μας, αφού θα μας γέμιζε με αυτοπεποίθηση και ως άτομα και ως χώρα, παραμένει το ερώτημα της εφικτότητας και του ρεαλισμού του εγχειρήματος.

Εάν ο ρεαλισμός και η αποφυγή πολιτικών σκοπιμοτήτων καθόριζαν τις θέσεις μας, τότε θα βλέπαμε χωρίς δυσκολία ότι όλα όσα λέγονται προς αυτή την κατεύθυνση (δείτε προηγούμενο πρώτο μέρος του άρθρου) είναι από εσφαλμένα έως εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.

Διότι μη έχοντας

1. συναλλαγματικές δυνατότητες (υποτίμηση του νομίσματός μας για να μειώσουμε πληθωριστικά το χρέος μας ώστε να ενισχύσουμε τις εξαγωγές και τον τουρισμό, μειώνοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές κλπ, όπως συμβαίνει ήδη στην Τουρκία που σημειώνει αύξηση του τουρισμού της κατά 27%, όταν σε εμάς διαπιστώνεται μείωση 19%),
2. νομισματικές δυνατότητες (πραγματικά αυτόνομη κεντρική τράπεζα για τη διαχείριση των επιτοκίων κ.α.)
   3) δημοσιονομικές δυνατότητες (η ΕΕ ζητάει επίμονα την άμεση τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και τη μείωση των ελλειμμάτων, με όλα όσα αυτά συνεπάγονται όπως περιορισμοί στους μισθούς, λιτότητα, μειωμένη ζήτηση σε ένα φαύλο κύκλο με τον αποπληθωρισμό κ.α.)
3. μία «φιλική» δομή του ΑΕΠ απέναντι σε κρίσεις (στην Ελλάδα υπερισχύει ο τομέας των Υπηρεσιών, στον οποίο η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πολύ πιο δύσκολη αφού, μεταξύ άλλων, οι άνθρωποι που υποχρεωτικά τον στελεχώνουν, δεν έχουν τις ιδιότητες των μηχανών) και
4. την ειδική οικονομική και λοιπή βοήθεια της ΕΕ, αφού εμείς δεν έχουμε καμία ελευθερία κινήσεων κλπ,

είναι πρακτικά αδύνατον να απαλλαγούμε από τα προβλήματα της οικονομίας, ακόμη και αν δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση, ακόμα και αν είχαμε την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου και τον πειθαρχικότερο λαό ώστε να μειώναμε την όποια φοροδιαφυγή περιορίζοντας ταυτόχρονα τις όποιες σπατάλες του Δημοσίου.

Επομένως, όχι μόνο είναι σχεδόν αδύνατο να αποπληρώσουμε τα χρέη μας ή να μειώσουμε το έλλειμμά μας, αλλά ούτε καν να σταματήσουμε τη συνεχή αύξησή τους, τουλάχιστον μέχρι του σημείου που δεν θα μπορούμε να τα πληρώσουμε αφού δεν θα εξασφαλίζουμε τον περαιτέρω δανεισμό μας.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Μήπως πρέπει να υποδουλωθούμε στους Γερμανούς ή στους Γάλλους (όπως παλαιότερα στους Εγγλέζους) ή να χρεοκοπήσουμε ανεπιστρεπτί; Πως θα πρέπει να ενεργήσουμε, για να αμβλύνουμε τις παρενέργειες του χρέους και να μην υποκύψουμε στο μοιραίο;

Ο J. M. Keynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία, είπε τα εξής:

«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη... Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις Μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα. Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας». Δυστυχώς, κανένας δεν τον άκουσε με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι βαρύτατες συνέπειες του κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Επομένως, η ερώτηση που οφείλουμε να θέσουμε για τη χώρα μας και στην οποία θα πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη, είναι κατά κάποιον τρόπο αυτή που έκανε τότε ο Keynes: “Μέσω της πώλησης ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος και τα ελλείμματα μας, καθώς επίσης σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα;”

Εμείς, θα ισχυριστούμε, θέλουμε να δουλέψουμε παραγωγικά, δεν είμαστε «οκνηροί» ούτε θέλουμε να χρωστάμε. Πώς να το κάνουμε όμως πρακτικά, όταν μας έχουν αφαιρεθεί όλα τα εργαλεία χειρισμού της οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα αποκλειόμαστε από όλες τις αγορές του εξωτερικού και σιγά-σιγά και απο αυτές της ίδιας μας της χώρας;

Εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν μας εξασφαλίζουν τις αγορές για τα προϊόντα μας, αυξάνοντας έτσι το ΑΕΠ μας (οπότε θα μπορούσε να μειωθεί αναλογικά το χρέος μας) ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουν να μας αποκλείουν από τις δικές μας (δείτε Lidl, Aldi, Makro, Media Markt, Vinci, Hochtief, Carrefour, Unilever, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες κλπ γερμανικών και γαλλικών συμφερόντων ), δεν στέλνουν τους πολίτες τους να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, δεν χρησιμοποιούν τη ναυτιλία μας για τις μεταφορές τους, δεν κάνουν ευρύτερα χρήση του τομέα των υπηρεσιών μας (75% του Ελληνικού ΑΕΠ), δεν επενδύουν εδώ σε παραγωγικές μονάδες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα μας, αλλά εκμεταλλεύονται μόνο τις καταναλωτικές μας επιδόσεις, δεν προστατεύουν ενεργά (και με δικό τους πολεμικό εξοπλισμό) τα σύνορά μας, δεν μας προσφέρουν χαμηλά επιτόκια και δεν ενδιαφέρονται για την επίλυση των προβλημάτων μας, για τι ακριβώς τους χρειαζόμαστε;

Ιδιαίτερα όταν:

1. για την κερδοφόρα λειτουργία αυτών των «ξένων» επιχειρήσεων, έχει επενδύσει τεράστια ποσά δανειζόμενο το Ελληνικό δημόσιο (όλοι εμείς), τα οποία οφείλει να εισπράξει για να εξοφλήσει ενώ
2. για χρόνια τώρα, «προστατεύουμε τα σύνορα της Ευρώπης» με δικό μας κόστος, αγοράζοντας μάλιστα αρκετό από τον πολεμικό μας εξοπλισμό από ευρωπαϊκές εταιρίες.

Ίσως λοιπόν να ήλθε η στιγμή να εξοφλήσει η ΕΕ τις υποχρεώσεις της στη χώρα μας, επιτρέποντας μας να εξοφλήσουμε σωστά και τις δικές μας.

Ακόμη και αν ήμασταν αποικία ή δορυφόροι τους, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να εξασφαλίζουν την επιβίωση και τη μη χρεοκοπία μας, αφού στην κυριολεξία μας απαγορεύουν να δραστηριοποιηθούμε μόνοι μας;

Εγκαταστάθηκαν εδώ, διαμόρφωσαν ολιγαρχίες, έφτιαξαν δρόμους για την εισβολή των επιχειρήσεων τους, απομυζούν τη φορολογική βάση μας (φοροαποφυγή πολυεθνικών), εξάγουν τα προϊόντα τους εξασφαλίζοντας τις δικές τους θέσεις εργασίας, τοκίζουν με μεγάλα κέρδη τα χρήματα τους, κερδοσκοπούν στο χρηματιστήριο μας, επιβάλλουν τις πολιτικές τους και ταυτόχρονα μας κατακρίνουν, για να εισπράξουν ακόμη περισσότερα εις βάρος μας. Ποιος αλήθεια χρειάζεται ποιόν και ποιος τελικά εκμεταλλεύεται ποίον;

Σίγουρα, εάν δεν ήμασταν μέλος της Ευρωζώνης, θα είχαμε ήδη ή θα κινδυνεύαμε οσονούπω να χρεοκοπήσουμε, ιδίως όταν γίνει αντιληπτή η αντιστροφή της πιστωτικής επέκτασης και τα 10 Ευρώ, που είχαν ως εκ θαύματος γίνει 1.000 Ευρώ (αναδανειζόμενα και πολλαπλασιαζόμενα), επανέλθουν στην πραγματική τους αξία.

Ταυτόχρονα όμως, εάν δεν ήμασταν μέλος αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία επιβάλλονται συχνά οι εγωκεντρικές και ιδιοσυγκρατικές ηγεμονίες των ισχυρών, δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ σε αυτήν την κατάσταση.

Ασφαλώς και δεν θα είχαμε επενδύσει σε τόσους δρόμους, κατασκευάσει τέτοια έργα και διοργανώσει Ολυμπιακούς αγώνες χωρίς την υποστήριξη των κοινοτικών κονδυλίων, ούτε θα είχαμε επεκταθεί επενδυτικά στην Ανατολική Ευρώπη. Θα ήταν όμως οι επιχειρήσεις δικές μας, θα απολαμβάναμε εμείς τα μερίσματά τους, θα ήμασταν ποιο ανεξάρτητοι, ποιό ελεύθεροι και δεν θα αναγκαζόμασταν να αγωνιάμε για ένα βιοτικό επίπεδο που βασίστηκε σε χρέη που εμμέσως μας επιβλήθηκαν.

Αξίζει επομένως να αναρωτηθούμε μήπως:

1. Η ΕΕ πρέπει να φροντίσει να αυξηθούν τόσο το ΑΕΠ, όσο και οι εξαγωγές μας, περιορίζοντας ταυτόχρονα την τεράστια «φοροαποφυγή» των Ευρωπαϊκών πολυεθνικών που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα μας;
2. Πρέπει να μετατρέψουμε το δημόσιο χρέος μας, εσωτερικό και εξωτερικό, εξ ολοκλήρου σε μακροπρόθεσμο, σταματώντας πλέον να δανειζόμαστε και απαιτώντας από την ΕΕ την εγκατάσταση παραγωγικών και όχι μόνο εμπορικών επιχειρήσεων;
3. Για την εξόφληση των τόκων και των χρεολυσίων, πρέπει να αποφασισθεί ένα σταθερό ποσοστό επί του Ελληνικού ΑΕΠ (για παράδειγμα 10%) ώστε να είναι εφικτή η εκταμίευσή του σε ετήσια βάση, για όσα χρόνια χρειασθεί, χωρίς να εμποδίζονται οι απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις για την ορθολογικοποίηση της λειτουργίας της οικονομίας μας;

Αντί λοιπόν, ως χώρα της Ευρωζώνης, να χάνουμε το χρόνο μας, αναζητώντας λύσεις σε δευτερεύοντα προβλήματα και να αλληλοκατηγορούμαστε, είναι προτιμότερο να επικεντρωθούμε σε ενέργειες που είναι απαραίτητες για την κοινή μας πρόοδο.

Η ΕΕ πρέπει να δημιουργήσει, απο την πλευρά της, μία δική της ενιαία και αποτελεσματική χρηματοπιστωτική αγορά, διευκολύνοντας έτσι την διακίνηση του κεφαλαίου και της εργασίας εντός των συνόρων της, και να ολοκληρωθεί πολιτικά, μετατρέποντας τα κράτη σε ισότιμες Πολιτείες με μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση.

Εάν αυτά δεν συμβούν σήμερα, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης, κινδυνεύει να χαθεί για πάντα η δυνατότητα να γίνουμε πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα.