Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, Επάνω

Ένας φίλος Blogger σε στιγμές ποιητικής έξαρσης αλλά και απόλυτης ειλικρίνειας έγραψε το παρακάτω κείμενο με αφορμή τις ανελέητες και ατέρμονες συζητήσεις για το πού είναι η καλλίτερη πολιτική θέση, αριστερά, δεξιά ή παντού και όπως δηλώνει αλληγορικά, Επάνω.

Παρά τις όποιες απλοποιήσεις και τις υπερβολικές στρογγυλοποιήσεις
δεν εξαντλείται το σκεπτικό μιας τέτοιας αλληγορίας στις γραμμές που ακολουθούν.

Εν τούτοις το κεντρικό μήνυμα είναι περιεκτικό και σαφές τόσο ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ως η βάση μιας φρέσκιας πολιτικής θεώρησης για τον κόσμο που έρχεται και δεν επιτρέπει ούτε ολιγωρία ούτε στραβισμό.

Απολαύστε το κείμενο και κρίνετε με προσοχή αν θα αποδεχθείτε το σκεπτικό του δημιουργού του.


Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, Επάνω.

Οχι - ή αριστερά ή δεξιά - και αριστερά και δεξιά και αλλού, αρκεί να είναι Επάνω.

Ελάτε να μελετήσουμε και να προτείνουμε την Επάνω πολιτική.
Την πολιτική του πολιτισμού, την πολιτισμένη πολιτική, την πολιτική που θα είναι Επάνω απο δεξιούς και αριστερούς εγκλωβισμούς και αγκυλώσεις.

Δεν μπορεί να μου αρέσει μια πρόταση, μια ενέργεια, Ενα έργο, μια προοπτική και να μου κολλάνε ταμπέλες και οι μεν να με λενε δεξιό οι δε αριστερό οι άλλοι απροβλημάτιστο ή απολίτικο και οι κάποιοι άλλοι και εγώ δεν ξέρω τι, επειδή η μελέτη και ο προβληματισμός τους κολλάει ή στο σόσιαλ ή στο νεοφιλελευθερ ή σε όποια άλλη ταμπελοθεωρια.

Ελάτε να κάνουμε την παιδεία μας όπως οι Άγγλοι, την ανάπτυξη μας όπως η Κίνα, το βιοτικό μας επίπεδο όπως η Ελβετοί, τα πανεπιστήμιά μας όπως οι Σουηδοί, την αξιοκρατία μας όπως οι ΗΠΑ, την έρευνά μας όπως η Ιαπωνία, τις κοινωνικές παροχές όπως η Γερμανία, την ανεξάρτητη κρατική μηχανή όπως η Ιταλία, την ποιότητα ζωής όπως η Αυστρία, την κουλτούρα μας όπως η Γαλλία, την διασκέδασή μας όπως η Ελλάδα!

Είναι αδιανόητο έως ανόητο, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, να απαρνούμαστε τα απαραίτητα χρήσιμα και θετικά επιτεύγματα άλλων χωρών στο όνομα της αριστερής ή δεξιάς πολιτικής ανασφάλειας μας.

Είναι αδιανόητο να κάνουμε αντικειμενικές διαπιστώσεις και να απεμπολούμε το δικαίωμα στη πρόταση και τη λύση στηριζόμενοι στο επιχείρημα οτι όλα είναι σικέ και προαποφασισμένα.

Είναι ανόητο να παραιτηθούμε πριν καν αγωνιστούμε, για το νεο που είτε το θέλουμε είτε οχι θα έρθει, μόνο που τότε κάποιοι άλλοι πάλι θα το έχουν αποφασίσει.

ΕΝΑΣ είχε πει η γη είναι σφαιρική και οι άλλοι του είπαν "βολέψου είναι επίπεδη".

Ελάτε να ανακαλύψουμε και τις άλλες πολιτικές που κρύβονται στα απόκρυφα σημεία των σπουδαίων μυαλών των Ελλήνων.

Ελάτε να χρησιμοποιήσουμε και να εκμεταλλευτούμε τα καλύτερα μυαλά της οικουμένης, που δεν είναι αλλα απο τα Ελληνικά (και Ισραηλίτικα) (και δεν είναι ρατσιστικό αυτό, είναι η αλήθεια).

Ελάτε να βρούμε ή να κάνουμε κόμμα και ηγέτες να υποστηρίξουν την Επάνω - πολιτική.

Ας προσπεράσουμε τα ξεπερασμένα στενά πλαίσια του δεξιά και αριστερά και ας πετάξουμε απο Επάνω.

Ας ενώσουμε μ' αυτό τον τρόπο όλο και πιο πολλούς, απελευθερώνοντας τους απο τις ταμπέλες που τους φόρτωσαν και τις κουβαλούν ασθμαίνοντας για μια ζωή. Ας ΕΠΑΝ-Ω-ενωθουμε απέναντι σε συμφέροντα που μας θέλουν 'ταμπελάτους', απομονωμένους και ανασφαλείς.

Πάρα πολλές πολιτισμένες χώρες (οι περισσότερες στην ΕΕ), ανεξάρτητα απο το αν έχουν αριστερές ή δεξιές κυβερνήσεις, προσανατολίζουν εδώ και χρόνια τις πολιτικές τους προς μια και μοναδική κατεύθυνση, αυτήν προς τα Επάνω.
Η λύση λοιπόν για το που πρέπει να οδεύουμε την πολιτική μας είναι: "ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ ΑΛΛΑ ΕΠΑΝΩ".

Ενα πρόγραμμα δράσης (οχι απαραίτητα εξουσίας) χρειάζεται, που θα εκπονηθεί με προτάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους τις διαπιστώσεις της καθημερινότητας, ξεκινώντας απο το πολυ μικρά και απλά και καταλήγοντας και στα πιο σύνθετα . Ας μιλήσουμε για την συμμετοχική δημοκρατία, για τις προτάσεις και τις λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα με αξιοπιστία και σεβασμό κυρίως στην άποψη του πολίτη και θα δούμε να ξεδιπλώνεται και η συμμετοχή του και η εμπιστοσύνη του και η εξειδικευμένη γνώση του και το φιλότιμό του.

Ο Μαρξ απέθανε και μας άφησε μια αριστερή ιδανική θεωρία, να την εφαρμόσουμε πάνω σε ατελείς ανθρώπους, σ' ένα λάθος πλανήτη. Πολυ μεγάλο λάθος δεν έκανε και αυτός λοιπόν; Αρκετά δεν μας "παραπλάνησε", δεν μας "αποπλάνησε";

Μέχρι να γεννηθεί ή να γεννήσουμε τον επόμενο "προφήτη", ας οδηγήσουμε πρώτα το λαό μας και μετά τον πλανήτη μας προς τα Επάνω. Προς την οικολογία, προς τον πολιτικό πολιτισμό, προς τα μεγάλα έργα υποδομής, προς την αξιοκρατία, προς την τήρηση των νόμων, προς τον έλεγχο για την τήρηση των νόμων, προς την τιμωρία για τη μη τήρηση των νόμων, προς την ταχύτατη απονομή δικαιοσύνης, προς την κατάργηση των ρουσφετιών με την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στους μη συμμορφούμενους, προς, προς προς...

Προς το ξεπέρασμα, επιτέλους, του μύθου-ταμπού οτι κάθε αριστερή πολιτική είναι στη σωστή κατεύθυνση και κάθε δεξιά αντίθετα. Αν αυτό ήταν αλήθεια δεν θα είχε πέσει ο "υπαρκτός" σοσιαλισμός. Απο το "όλα ή τίποτα" της ελληνικής αριστεράς προτιμότερο είναι το "λίγα και κάθε μέρα".

Είναι εύκολο να οδηγήσουμε το λαό μας προς τα Επάνω: κοινά τραπέζια, λιγότερη αλαζονεία, περισσότερες προτάσεις σύνθεσης απόψεων και πάνω απ' όλα ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΡΓΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ κάθε μέρα κάτι θετικό κάτι πιο Επάνω απο το χτες.

Οι λύσεις υπάρχουν ας τολμήσουν οι αρχηγοί μας να αποδείξουν οτι τις αποδέχονται.

Μη μου στενοχωριέστε αγαπημένοι αριστεροί... δεν τα ξέρετε όλα, είπαμε ακόμη και ο Μαρξ έκανε ΛΑΘΗ.

Όποιος δεν είναι πια αριστερός ή δεξιός δεν είναι απολίτικος αλλα ισως βαθιά Μελοντο-πολιτικοποιημένος. Ας τα δούμε πιο ανοικτά τα πράγματα, ποτέ δεν κάνει κακό. Μας χρειάζεται παραγωγή πολιτικής, νέας μοντέρνας με απαντήσεις για το μέλλον τους νέους και τα σύγχρονα προβλήματα. Τα μυαλά όπως και τα αλεξίπτωτα έχουν κάτι κοινό: δουλεύουν μόνο οταν είναι ανοικτά.

Για κουκούλες μιλώ και κουκούλα φορώ... τι είμαι;

Μερικά λόγια για τον Sxoliastis του οποίου το σχόλιο θα βρείτε στην διεύθυνση http://eliasdeleuz.blogspot.com/2008/02/nea.html
Για κουκούλες μιλάς φίλε μου blogger και κουκούλες φοράς, γιατί αν δεν φοράς κουκούλα, ποιος είσαι...;

Ναι, διαβάζω το blog σου και αντιλαμβάνομαι τις ιδέες σου.. . Συχνά συμφωνώ με αυτά που λες χωρίς να τα πολυψάχνω και άλλοτε τα βάζω στο ψυγείο μου για κατανάλωση κατόπιν ωριμότερης σκέψης...

Ως άνθρωπος της Πληροφορικής, συνεργάτης του κυρίου Δρυμιώτη, δεν είμαι σίγουρος οτι συμφωνώ για τα όσα λες για εκείνον... και ας θαυμάζω τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ Α’ που δυστυχώς μετεξελίχθηκε σε μια άκρως φασιστική οργάνωση... Μα θα μου πεις έχει και ο φασισμός τα καλά του... ισως ακόμα και ο Ναζισμός αφού έδωσε δουλειά σε εκατομμύρια άνεργους Γερμανούς... άλλο αν μετά τους έστειλε στη Ρωσία για να σκοτωθούν..

Κάπως έτσι λειτουργούν οι δεξιές και οι αριστερές ιδεολογίες όταν δεν προσέχει κανείς τα αναγραφόμενα στην ούγια...

Έτσι όπως και συ λες, θα έβγαιναν απο τα ρούχα τους οί συνειδητοποιημένοι Αριστεροί ή μήπως οι ιμιτασιόν αριστεροί απο αυτούς που πιάσανε το νόημα της αριστεράς στο πεζοδρόμιο όπως οι αχθοφόροι τα καρπούζια στον αέρα... Απο όπου όμως και αν έπιασαν το νόημα της αριστεράς εγώ θα κάτσω και θα παρακολουθήσω ένα απολαυστικό στριπτίζ... Άλλωστε αυτοί θα κινδυνεύσουν να κρυώσουν...

Η Χώρα μας φίλε Sxoliatis, έχει ανάγκή απο δουλειές, θέσεις εργασίας δηλαδή και καλλίτερη ποιότητα ζωής για τους πολλούς, επομένως ανάπτυξη.

Αν ξέρεις μια χώρα που να έφερε ο αριστερισμός ανάπτυξη να μου την δείξεις...

Αλλα πριν χάσεις το χρόνο σου σε ενημερώνω ότι δεν υπάρχει καμία.

Παντού αριστερόβολτες φασιστοκυβερνητικές καταστάσεις θα βρεις, απο την Κίνα του ΜΑΟ μέχρι την Ρωσία του Λένιν και του Στάλιν και την Κούβα του Κάστρο.

Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν έκαναν τίποτα για τον λαό αυτοί οι σούπερ γραφειοκράτες....

Αλλά και η Χούντα των συνταγματαρχών έλεγε οτι έφερε ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό σε μια χαοτική και πρωτόγονη Ελλάδα. Αν μετρούσες τα μυστριά τουλάχιστον στην αρχή όπως εγω, θα κουραζόσουν... Το ιδιο και εγώ γιαυτό παράτησα το μέτρημα...

Όμως δεν τσίμπησα ούτε εγώ ούτε οι περισσότεροι σε αυτόν τον τόπο. Δεν αγοράσαμε Χούντα γιατί ξέραμε, αφού το ζούσαμε, τι σημαίνει.

Έτσι δεν αγοράζω και εγώ αριστεριστικές θεωρίες απο την λαϊκή... Από εκεί μόνο λαχανικά αγοράζω...

Την Χώρα μου την αγαπώ και την θέλω μόνο να προοδεύει με όλους τους Ελληνες συμφιλιωμένους και συνεργαζόμενους για ένα καλλίτερο αύριο...

Τα εισαγόμενα είδη ιδιαίτερα αυτά με την απολιθωματική ιδεολογική αίσθηση ας τα παραλάβουν οι παλαιοντολόγοι... Θα τους βρουν καλύτερη χρήση στα μουσεία της ιστορίας...

Μια θολή περιπλάνηση σε γεμάτα κινδύνους λασπόνερα.

Το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε στον Μιμη Ανδρουλάκη, ως βασικό διαμορφωτή των 70 συν 1 προγραμματικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ.

Αποτελεί μια σύντομη αναφορά στην σκληρή πραγματικότητα των εξελίξεων στο ΠΑΣΟΚ απο την εποχή που ανέλαβε την εξουσία μέχρι σήμερα ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Οι αναφερόμενες αλήθειες και διαπιστώσεις δεν είναι δυνατόν να διαφεύγουν απο ένα διορατικό και οξύνου πολιτικό όπως ο αποδέκτης της επιστολής.

Επιπλέον, τα διδάγματα απο την πολιτική αντιπαράθεση των δημοκρατικών στις ΗΠΑ και το φαινόμενο Μπάρακ Ομπάμα χρήζουν προσεκτικής μελέτης και αξιοποίησης απο τους Ελληνες πολιτικούς.

Αγαπητέ Μιμη,

Παρακολουθώ τις θέσεις σου είτε αυτές εκφράζονται μέσα απο τις 70 συν 1 προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ είτε βγαίνουν απο τις συνεντεύξεις και συζητήσεις στον «Επισκέπτη της Παρασκευής».

Παρατηρώ οτι επιμένεις στο οτι πρακτικά δεν υπάρχει διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ και στο οτι ο Βενιζέλος ως πολιτικό ζώο κατάλαβε το συμφέρον του... το κοινό συμφέρον για εσωκομματική ενότητα.

Όμως η πολιτική δεν διαμορφώνεται με το συμφέρον του ή το συμφέρον σας ή το συμφέρον του οποιουδήποτε.

Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ κτίσθηκε επάνω σε αυτή τη λογική, στο να σπάσει τα συμφέροντα μιας κάστας που έλεγχε τον τόπο επι δεκαετίες.

Ο Ανδρέας το κατάφερε οχι χάριν στην τριανδρία που τον υποστήριζε, αν και βοηθήθηκε απο αυτήν, αλλά χάριν στην επιρροή του που είχε σαν αποτέλεσμα να του συγχωρούν τις υπερβολές και τις όποιες ατασθαλίες.

Πρακτικά ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ανήθικο άτομο και ανήθικος πολιτικός.

Όμως κανείς ή έστω ελάχιστοι «βαμμένοι» ακροδεξιοί τον θεώρησαν ανήθικο στις αρχές της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. .

Ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν χαρισματικός, έλαμπε όταν μιλούσε, ακτινοβολούσε μια καταλυτική αύρα που έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν ανίκανοι...

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε μεγάλους στόχους, εν γνώσει του ανεκπλήρωτους, και στην πορεία υλοποίησής τους αδιαφορούσε για τις απώλειες... (ο Λένιν έκανε το ίδιο αλλά σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό ενω ο Στάλιν ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης χυδαιότητας με την δικαιολογία της αντιιμπεριαλιστικής προετοιμασίας της Σοβιετικής Ένωσης) Και οι τρείς τους όμως (τηρουμένων των αναλογιών) είχαν ένα κοινό παρονομαστή... Έκαναν τον κόσμο να παραληρεί, την αντίδραση να χάνει το ηθικό της και τα γόνατα όσων ύψωναν ενάντια το ανάστημά τους να τρέμουν.

Όλοι κοίταζαν τον ανεκπλήρωτο στόχο, το ανεκπλήρωτο έργο όπως κοιτάζουν το φως του φεγγαριού και χάνουν την επαφή με τον γύρω χώρο μέσα στο σκοτάδι...

Οταν ο Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα μακριά απο την ταραγμένη ορθοδοξία των Καραμανλικών (διάβαζε Ερετζίδων) κανείς δεν έδινε σημασία για το ότι έβαζε τα θεμέλια μια αδιέξοδης και φαύλης ανάπτυξης της χώρας, επικεντρωμένης στον καταναλωτισμό και στην αδιαφορία για νέες παραγωγικές διαδικασίες. Η δεκαετία του 80 ήταν μια καταπληκτική δεκαετία αφιερωμένη παγκοσμίως στην τεχνολογική ανάπτυξη, μόνο που στη Ελλάδα χάθηκε σε λαϊκίστικες διεκδικήσεις διοτι έπρεπε να στηθεί το ΠΑΣΟΚ, έτσι γιατί αυτό άρεσε στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Όμως όταν κατάλαβε ο Λένιν το τραγικό λάθος του το 1921, έστησε τη ΝΕΠ με τα 32 επίπεδα μισθολογικών διαφορών και τους καλοπληρωμένους διοικητικούς.

Ο Ανδρέας δυστυχώς δεν πρόκανε να στήσει τίποτα αντίστοιχο εκτός απο την απαξιωμένη στροφή με την φημολογούμενη εντολή, «Τσοβόλα δώστα όλα...» οπότε τον πήρε και τον σήκωσε το τσουνάμι της δικής του εκρηκτικής και επιπόλαιης διαχείρισης.

Αυτά που όλοι του συγχωρούσαν χάριν της χαρισματικής του προσωπικότητας και της μαγνητικής του επιρροής έγιναν τα θεμέλια άθλιων σκευωριών εναντίον του που εξέπεσαν αλλα τον κατέβαλαν...

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει άτομα με την πολιτική αύρα του Ανδρέα Παπανδρέου που να ενθουσιάζουν...

Απο την εποχή του Σημίτη, ακόμα και τότε που ανακοίνωνε εξαιρετικά πράγματα για τον Ελληνικό Έθνος, πολυ ποιο σημαντικά από εκείνα που είχε την τύχη να ανακοινώσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, θυμάμαι ότι άλλαζα κανάλι στην τηλεόραση ή κοιμόμουν απο άνοια στην πολυθρόνα μου και σε διαβεβαιώ οτι δεν ήμουν ο μόνος...

Ο Βενιζέλος θα μπορούσε ισως να κάνει την διαφορά προκαλώντας μια κάποια αισιοδοξία αλλά ως ένα σημείο διότι η τρομακτική παχυσαρκία που κρύβει μια αδίστακτη βουλιμία, θα τον φρέναρε οσονούπω...

Δεν είναι τυχαίο οτι οι Αμερικανοί και οι δυτικοί εν γένει πολιτικοί είναι αθλητικοί... Είναι αδύνατον ένα τόσο παχύσαρκο σώμα να συντηρεί ένα ικανό και φρέσκο μυαλό για πολυ...

Η βουλιμικότητα της φύσης είναι έτσι και αλλιώς μια καρκινογενετική διαδικασία ενώ στην κοινωνία παραπέμπει σε ένα εξαθλιωτικό φαινόμενο άκρως προσβλητικό για τον ηγέτη που επιδιώκει να περάσει μηνύματα μετριοπάθειας και προόδου.

Έτσι ο Βενιζέλος θα έκανε ένα ενδιαφέρον ξεκίνημα αλλα θα έμενε απο καύσιμα στη μέση του πουθενά ...

Δυστυχώς για την χώρα μας, δεν έχουμε σήμερα λιτούς, ολιγόλογους και εμπνευσμένους πολιτικούς. Δεν έχουμε ούτε ειλικρινείς πολιτικούς διότι οι σημερινοί εκφράζουν εμάς και εμείς είμαστε, στην πλειοψηφία μας, οτι χειρότερο είδε αυτός ο τόπος τα τελευταία 100 χρόνια.

Μαλθακοί, εγωκεντρικοί, συμφεροντολόγοι, καθόλου αλτρουιστές, ικανοί να φαμε ο ένας τον άλλο για το τίποτα.

Με αυτή την ποιότητα ήθους και έκφρασης δεν μπορούμε να έχουμε περισσότερες απαιτήσεις απο τους εκπροσώπους μας στη βουλή αλλα μπορούμε ισως να έχουμε την ελπίδα οτι θα ανασυνταχθούμε απο καθαρό ένστικτο αυτοσυντήρησης και θα κοιτάξουμε ξανά προς το φως το αληθινό...

Δεν πρόκειται βέβαια για την μεσσιανική αντίληψη περί φωτός... Εκείνο που θέλουμε είναι η ελπίδα και κατόπιν το πρόγραμμα που θα την στηρίξει για να επανέλθει η χώρα μας σε πορεία κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Ενα πρόγραμμα όμως που ξεκινά απο μύριες θέσεις που κάνουν για όλους και για όλα, ακόμα και για αυτό το απολίθωμα της αριστεράς, το ΚΚΕ, δεν είναι εργαλείο δουλειάς για ένα κόμμα που παραπαίει...

Ενας αρχηγός που δεν εμπνέει όσο και αν είναι καλός, ηθικός και μοντέρνος ή καλύτερα σύγχρονος δεν μπορεί να κυβερνήσει μια χώρα που έχει χάσει τον προσανατολισμό της... Θα τον παρασύρει και θα τον ρίξει στο χαντάκι πριν συνειδητοποιήσει τι του συνέβη...

Εάν θέλουμε πραγματικά να διδαχθούμε απο τις εξελίξεις στον πλανήτη που ζούμε, ας δώσουμε προσοχή στα οσα συμβαίνουν στις προκριματικές των ΗΠΑ διοτι προσφέρουν εξαιρετικό υλικό για ανάλυση και μελέτη.

Το αρρωστημένο Μπουσικό περιβάλλον έγινε μια πρώτης τάξης αφορμή για να φανεί μία ανανεωτική δύναμη στην Αμερικανική πολιτική.

Όπως μετά απο μια καταστροφική φωτιά βγαίνουν νέα και υγιή φυτά έτσι και μετά απο μια διαστροφική πολιτική πορεία ο Αμερικανικός λαός συνήλθε και αναγνώρισε οτι μέχρις εκεί... υπάρχει όριο στην εξαθλίωση και στον κατήφορο... χρειάζονται φρέσκες δυνάμεις για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας.

Και αυτές οι δυνάμεις ακούν στο όνομα Μπάρακ Ομπάμα.

Εάν ορισμένοι έχουν αντιρρήσεις για την φρεσκάδα και την λάμψη αυτού του πολιτικού, ας διαβάσουν την ομιλία του Edward Kennedy στο Πανεπιστήμιο της Washington. Θα μείνουν έκπληκτοι απο την δύναμη του λόγου του ηλικιωμένου Γερουσιαστή ο οποίος συνεπήρε τον νεαρό πληθυσμό στο Πανεπιστήμιο, διαμορφώνοντας τα «γιατί στηρίζει Ομπάμα».

Μίμη, οι φοιτητές ακούγοντας τον Edward Kennedy τον καταχειροκρότησαν όρθιοι (standing ovation) και συγκινημένοι ξεχνώντας να σταματήσουν.

Ξέρεις έναν Ελληνα πολιτικό που να μπορεί να το προκαλέσει αυτό σήμερα;

Οταν τον βρεις θα έχεις αναγνωρίσει τον νεο Έλληνα Ηγέτη.

Μέχρι τότε θα ψάχνεις στο βούρκο φορώντας τα γυαλιά του υποβρύχιου ψαρά που επειδή θόλωσαν απο την λάσπη, δίνουν την εντύπωση πως όλο και κάποιο τεράστιο ψάρι έρχεται κατά πάνω στο καμάκι σου.

Πρόκειται για μια θολή περιπλάνηση που πρέπει γρήγορα να εγκαταλείψουμε, όπως ο ψαροντουφεκάς, που βγαίνει στην επιφάνεια αφήνοντας πίσω του τα γεμάτα κινδύνους λασπόνερα.

Η ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Οικονομική πολιτική και άλλες φαιδρότητες...

To κείμενο που παρατίθεται είχε ως αφορμή κάποιες θέσεις του Κωστή Παπαδημητρίου, της Καθημερινής, για το σημαντικότερο θέμα οικονομικής πολιτικής της περιόδου, την διαχείριση της τρέχουσας πιστωτικής κρίσης.

Το κείμενο του Κωστή Παπαδημητρίου (που παρατίθεται μετά την τρέχουσα εισαγωγή) αν και δεν ξεχωρίζει για την δύναμη της οικονομικής του ανάλυσης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της παρουσίασης των διαφορετικών θέσεων των δυο μεγάλων τραπεζιτών, του Μπερνάνκι της FED και του Ζαν Κλοντ Τρισέ, της ΕΚΤ.

Ο Μπερνάνκι φαίνεται ρεαλιστής και αντιμετωπίζει την κατάσταση με μεγαλύτερη εγρήγορση σε πιθανή αντιστροφή του κλίματος. Λειτουργεί ακριβώς όπως ένας καλός οδηγός Formula1. Πατάει γκάζι στις ευθείες και φρένο στις στροφές. Έτσι είναι καλύτερα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τυχόν αναποδιές και απρόσμενες καταστάσεις ακόμα και αν ακολουθεί λανθασμένη πολιτική...

Αντίθετα ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ακολουθώντας τις ευρωπαϊκές εμμονές του, που ποτέ δεν ανέδειξαν την Ευρώπη σε οτιδήποτε το ξεχωριστό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενω πάντα την ενεχυρίαζαν στις διαθέσεις των αμερικανών, αποφεύγει τις συγκινήσεις της έξυπνης οδήγησης διοτι φοβάται, έτσι ισχυρίζεται..., τον πληθωρισμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κύριος Τρισέ αγνοεί τους ιδρυτές της Αυστριακής Οικονομικής σχολής και τους συνεχιστές τους στη Σχολή του Σικάγου που διέπρεψαν την δεκαετία του 80 με την θεωρία της προσμονής ως γενεσιουργού αιτία του πληθωρισμού. (Expectations Theory)

Αν είχε διαβάσει ο κύριος Tρισέ το βασικό εγχειρίδιο του Milton Friedman για το πως διαμορφώνεται ο πληθωρισμός δεν θα είχε κανένα φόβο απέναντί του.

Θα αντιλαμβάνονταν τότε ότι ο γενεσιουργός παράγων του σημερινού κινδύνου για πληθωριστικές τάσεις είναι εξωγενής (εισαγόμενος) και άρα εντελώς διαφορετικός απο τον εγγενή.

Θα αντιλαμβάνονταν επίσης ότι ο σημερινός πληθωρισμός (για τη ακρίβεια φόβος πληθωρισμού, διότι τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν πτώση του μεσοσταθμισμένου δείκτη το 2007 έναντι αυτού του 2006) είναι σε τεράστιο ποσοστό τεχνητός εφόσον οι τιμές του πετρελαίου είναι επίσης αποτέλεσμα, σε μεγάλο ποσοστό κερδοσκοπικών παιχνιδιών και οχι πραγματικών αιτίων.

Αναμφίβολα όταν μέσα σε μια δεκαετία η τιμή του πετρελαίου δεκαπλασιάζεται, αυτό δεν οφείλεται σε αύξηση των πραγματικών αναγκών διότι δεν υπάρχει καμία ζήτηση που σε δέκα χρόνια δεκαπλασιάζεται σε τομείς βαριάς βιομηχανίας και βασικών ανθρώπινων αναγκών.

Ο κύριος Τρισέ αγνοεί αυτό το γεγονός, αγνοεί την διαφορετικότητα των αιτιών του πληθωρισμού που εκείνος αναμένει... σε μια Ευρώπη που γονατίζει απο αδυναμία να αναπτυχθεί... λόγω της υπερβολικά δυσανάλογης θέσης του Ευρω έναντι των λοιπών νομισμάτων.

Κατά την ανάλυση του κυρίου Τρισέ, το σημερινό φαινόμενο της Ευρώπης θα έπρεπε να είναι ο στασιμοπληθωρισμός τον οποίο όμως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει συνεργαζόμενος και οπωσδήποτε σε συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως π.χ. η δημοσιονομική περικοπή φόρων ή η ενδυνάμωση των κρατικών παρεμβάσεων στα πλαίσια μιας Κευνσιανικής οικονομικής πολιτικής.

Ως ακραίος μονεταριστής όμως, με την άκρως συντηρητική νοοτροπία που διακρίνει το ξεπερασμένο καθεστώς λειτουργίας της ΕΚΤ, αφιερώνεται στην ενίσχυση των τραπεζών είτε με άμεση χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους είτε με συντήρηση ή ακόμα και αύξηση των επιτοκίων.

Ο κύριος Τρισέ κάνει αυτό που δεν θα έκανε ούτε ένας συντηρητικός οικονομολόγος διότι εκείνος τουλάχιστον θα έκανε ορθότερη διάγνωση της σημερινής Ευρωπαϊκής κατάστασης και θα ήξερε οτι στην σημερινή Ευρώπη δεν υπάρχει η γενεσιουργός αιτία του πληθωρισμού, η αιτία του αναμενόμενου πληθωρισμού... ενω η πιστωτική κρίση αφαιρεί κάθε δικαιολογία για κάτι τέτοιο εξισορροπώντας ακόμα και τις κερδοσκοπικές αυξήσεις των τιμών του πετρελαίου.

Ο κύριος Τρισέ επιτρέπει, με τις άγονες εμμονές του, στην Αμερική να επουλώνει σιγά-σιγά τις πληγές που δημιούργησε η υπεραισιοδοξία της οικονομικής πολιτικής του Γκρινσπαν η οποία ήταν αναμενόμενο να οδηγήσει σε ύφεση μετά απο δεκαετή υπερανάπτυξη σε ένα κόσμο που δεν ξεπρόβαλε από μια παγκόσμια καταστροφή, όπως ένας παγκόσμιος πόλεμος, ώστε να έχει τη δύναμη να την συντηρήσει επι μακρότερο...

Επομένως, στην Ευρώπη του άκρατου συντηρητισμού, οχι μόνο σε οικονομικές θεωρήσεις αλλά και σε διοικητικές πρακτικές, όπου καμία διοικητική πρωτοβουλία δεν φαίνεται να έχει ουσιαστικό πλεονέκτημα έναντι των Αμερικανικών πειραματισμών που ακόμα και οταν αποτυγχάνουν δείχνουν τη διαφορά δυναμικής, Τραπεζίτες όπως ο κύριος Τρισέ δεν έχουν θέση και θα έπρεπε να στερούνταν και του λόγου στα ευρωπαϊκά πράγματα.

Η ελλιπής κατανόηση των αιτίων που δημιουργούν τον πληθωρισμό, η διαφορά του εισαγόμενου απο τoν εγγενή πληθωρισμό, η σταδιακή μείωση της δυναμικής των Ευρωπαϊκών επιχειρήσεων να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο χάριν των λανθασμένων τακτικών της ΕΚΤ, περιχαρακώνουν την Ευρώπη στο κάστρο του απομονωτισμού της προσφέροντας μόνο ψευδαισθήσεις απο το «ισχυρό» Ευρώ που πολυ σύντομα θα μπορούσε να μετατραπεί σε ασθενές Ευρώ όπως και οι τιμές του πετρελαίου διότι έτσι απλά άλλαξε η διάθεση των κερδοσκόπων.

Σε μία τέτοια κατάσταση, ενω τα μονεταριστικά τερτίπια είναι γρήγορα στο να φρενάρουν την επίπλαστη οικονομία του χρήματος, η αποτελεσματικότητά τους στην αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας είναι ισχνή με κίνδυνο στην αγχωμένη πορεία προς ένα αναπτυξιακό στόχο να δημιουργούν τον φοβικό πληθωρισμό που τόσο ήθελαν να αποφύγουν.

Σε αυτή την περίπτωση ο κύριος Τρισέ θα έχει κάνει μια λαμπρή πορεία στην ΕΚΤ αλλα θα φέρει ακέραιη την ευθύνη μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας να παύση να τελεί η Ευρώπη σε ρόλο δεύτερο του Αμερικανικού.

Αλλα μήπως αυτός είναι ο πραγματικός του ρόλος οπότε και η εντύπωση οτι υπάρχει ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Οικονομική πολιτική είναι μια ακόμα ψευδαίσθηση;


Ο Ιαπωνικός εφιάλτης του κ. Μπερνάνκι
Ποιες είναι οι βασικές αιτίες που προκάλεσαν τη μείωση των επιτοκίων

Του Κωστή Παπαδημητρίου

Πώς εξηγείται η αλλαγή στάσης της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας Federal Reserve και η ασυνήθιστα μεγάλη μείωση των επιτοκίων κατά 0,75 εκατοστιαίες μονάδες; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επιμένει να μην προχωράει σε μείωση των επιτοκίων; Πέρα από τις διαφορετικές συνθήκες στις δύο οικονομίες, φαίνεται ότι ο Αμερικανός Μπεν Μπερνάνκι και Ευρωπαίος Ζαν Κλοντ Τρισέ -οι πρόεδροι των δύο κεντρικών τραπεζών-φοβούνται διαφορετικά πράγματα, ή για την ακρίβεια αυτό που κρατάει τον ένα, κινητοποιεί τον άλλο. Μήπως ο κ. Μπερνάνκι φοβάται κάτι πολύ περισσότερο από τον κ. Τρισέ; Από τη μια πλευρά, ο κ. Τρισέ επιμένει να ανησυχεί για τις πληθωριστικές πιέσεις, που τροφοδοτούνται από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και των τροφίμων διεθνώς. Μειώσεις των επιτοκίων μπορούν να κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Λογικό.

Ρευστότητα.

Αντίθετα και παραδόξως, ο πληθωρισμός δίνει το περιθώριο στο κ. Μπερνάνκι να μειώσει τα επιτόκια. Αυτό που φαίνεται να απασχολεί τον Αμερικανό κεντρικό τραπεζίτη είναι η «παγίδα ρευστότητας», δηλαδή να γίνουν οι ΗΠΑ σαν την Ιαπωνία της δεκαετίας του 1990 - ή, ακόμη, χειρότερα να ξαναβρεθούν σε κάτι σαν τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Η ανακοίνωση που συνόδευε τη μείωση των αμερικανικών επιτοκίων δεν έλεγε ευθέως κάτι τέτοιο αλλά είχε ορισμένες υπαινικτικές εκφράσεις. Ωστόσο, ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν υπενθύμισε -χωρίς άλλα σχόλια- από την ιστοσελίδα του ότι ο κ. Μπερνάνκι «ως επαγγελματίας οικονομολόγος έχει αφιερώσει πολύ χρόνο ανησυχώντας για την ιαπωνική εμπειρία της δεκαετίας του 1990» παραπέμποντας σε μια επιστημονική εργασία που συνυπέγραφε με άλλους δύο οικονομολόγους το 2004. Επιπλέον ο κ. Μπερνάνκι ως μέλος τότε της Federal Reserve είχε κάνει μια σχετική ομιλία το 2002 που είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση για το θέμα της. Ισως μόνον ο ίδιος ο κ. Κρούγκμαν να έχει ασχοληθεί περισσότερο με αυτό το ζήτημα, ένα θέμα που φαινόταν να μην ενδιαφέρει ιδιαίτερα την σύγχρονη κοινότητα των οικονομολόγων: θεωρούσαν ότι η εμπειρία του 1930 δεν μπορεί να επαναληφθεί και πως ό,τι συνέβαινε στην Ιαπωνία ήταν μια εξαίρεση. Το πρώτο κείμενο δημοσιεύτηκε στο τέλος του 2004 στη σειρά μελετών της Federal Reserve με τον τίτλο «Monetary Policy Alternatives at the Zero Bound: An Empirical Assessment» (Εναλλακτική νομισματική πολιτική στο όριο μηδέν: μια εμπειρική αποτίμηση) και συνυπογράφεται από τους Βίνσεντ Ράινχαρτ και Μπράιαν Σακ. Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Εθνική Λέσχη Οικονομολόγων στις 21 Νοεμβρίου 2002 και είχει τον εύγλωττο τίτλο: «Αντιπληθωρισμός, διασφαλίζοντας ότι δεν θα συμβεί εδώ». Η προσεκτική ανάγνωση των δύο κειμένων αποδεικνύεται διαφωτιστική για τους σημερινούς προβληματισμούς του κ. Μπερνάνκι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το πρόβλημα της Ιαπωνίας που την κράτησε σε στασιμότητα για περισσότερο από μια δεκαετία είναι γνωστό ως «παγίδα ρευστότητας», δηλαδή μια κατάσταση όπου η νομισματική πολιτική γίνεται αναποτελεσματική. Αυτό είναι το «όριο μηδέν», όταν τα επιτόκια της κεντρικής τράπεζας γίνονται μηδενικά και άρα δεν μπορούν να χαμηλώσουν άλλο. Αυτό συμβαίνει σε μια κατάσταση αντιπληθωρισμού, όταν οι τιμές καταναλωτού παρουσιάζουν επίμονη πτώση. Στην ομιλία του για τον αντιπληθωρισμό ο κ. Μπερνάνκι τονίζει ότι πρώτον, οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να διατηρούν προληπτικά ένα ελάχιστον επίπεδο πληθωρισμού, ώστε να έχουν το περιθώριο δράσης σε μια δύσκολη κατάσταση πριν φτάσει στο «όριο μηδέν», δεύτερον, πρέπει ασκούν εγκαίρως όλες τις εποπτικές εξουσίες ώστε να διατηρείται η σταθερότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος (αυτό το σημείο δυστυχώς έχει ξεπεραστεί στην παρούσα κρίση) και, τρίτον, να δρα με μειώσεις επιτοκίων προληπτικά.

Πληθωρισμός

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει τώρα στο μυαλό του ο κ. Μπερνάνκι• άλλωστε είναι μάλλον φειδωλός στο να μας το αποκαλύψει. Φαινομενικά είναι περίεργο να ανησυχεί κανείς σήμερα για αντιπληθωρισμό. Αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κ. Μπερνάνκι λαμβάνει σοβαρά υπόψη του το γεγονός ότι οι δυνάμεις που αυτήν τη στιγμή προκαλούν πληθωρισμό είναι πολύ ευμετάβλητες. Όσο γρήγορα αυξάνουν οι τιμές του πετρελαίου και των τροφίμων άλλο τόσο γρήγορα μπορούν να καταρρεύσουν. Σε ένα μεγάλο ποσοστό έχουν ανέβει εξαιτίας της κερδοσκοπικής ζήτησης, δηλαδή όχι από αυτούς που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια τα προϊόντα αλλά από αυτούς που αγοράζουν επειδή πιστεύουν ότι θα ανέβουν οι τιμές τους και θα μπορέσουν να τα πουλήσουν ακριβότερα (άλλη μια οφειλή της οικονομικής επιστήμης στον Τζον Μέιναρντ Κέινς). Τα χρηματιστήρια εμπορευμάτων και παραγώγων ευνοούν την ανάπτυξη αυτής της ζήτησης. Δεν έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που η τιμή του πετρελαίου βρισκόταν σχεδόν στο ένα δέκατο από τη σημερινή (στα 10 δολάρια το βαρέλι, αν το έχετε ξεχάσει).

Φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τον κ. Τρισέ, η αγωνία του κ. Μπερνάνκι δεν είναι μήπως ανέβει ο πληθωρισμός αλλά μήπως πέσει πολύ γρήγορα και βρεθεί «αφοπλισμένος». Αυτό που αναστατώνει τον πρώτο ενώ για τον δεύτερο είναι μια ευκαιρία που πρέπει να εκμεταλλευτεί εγκαίρως. Συνεπώς ο κ. Μπερνάνκι ανησυχεί μήπως η τρέχουσα κρίση μετατραπεί σε κάτι πολύ βαθύ. Μέχρι πριν λίγες εβδομάδες πρόσεχε περισσότερο μήπως οι βιαστικές μειώσεις των επιτοκίων έβαζαν τα θεμέλια για μια πιο καταστροφική φούσκα στο προσεχές μέλλον. Τώρα βιάζεται να δράσει με αρωγό το πακέτο δημοσιονομικών δαπανών ύψους 150 δισ. δολαρίων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Διαφορά κουλτούρας

Σε αντίθεση με τη Federal Reserve, η ΕΚΤ - κτισμένη στην παράδοση της γερμανικής Bundesbank- προτιμά τις ομαλές κινήσεις στα επιτόκια, τόσο προς τα πάνω όσο και προς τα κάτω. Ο πληθωρισμός είναι ο αποκλειστικός της «εχθρός» έως το βαθμό της εμμονής.
Ο κ. Τρισέ είναι οπαδός αυτής της άποψης.

Νευρική οδήγηση

Η Federal Reserve,τουλάχιστον στις σχεδόν δύο δεκαετίες που είχε στο τιμόνι της τον Αλαν Γκρίνσπαν, έχει αποδείξει ότι προτιμά την «νευρική» οδήγηση με απότομο «φρένο» (αύξηση επιτοκίων) και βαθύ «γκάζι» (μείωση). Στόχος της είναι ο έλεγχος του πληθωρισμού αλλά και η ενθάρρυνση της ανάπτυξης, και αυτό διασφαλίζεται από το καταστατικό.

Ασφαιρο πακέτο

Καλό το δημοσιονομικό πακέτο της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά κινδυνεύει να αποδειχθεί άσφαιρο, προειδοποιεί ο Πολ Κρούγκμαν. «Η οικονομική επιστήμη λέει ότι τα χρήματα θα πρέπει να πάνε σε αυτούς που βρίσκονται σε προσωρινή δυσκολία. Αλλά η εχθρότητα της κυβέρνησης Μπους προς αυτούς που έχουν ανάγκη την εμποδίζει να ασκήσει σωστή οικονομική πολιτική». Η ύφεση του 1990-91 προκλήθηκε από μια πιστωτική κρίση η ύφεση του 2001 από την υπερεπένδυση• τώρα έχουμε και τα δύο μαζί, υπογραμμίζει ο Κρούγκμαν

Στην μνήμη του Stan Meyer

Οι περισσότεροι απο εμάς έχουν πιστέψει οτι τα παιχνίδια με τις τιμές του πετρελαίου είναι αποτέλεσμα ελλείψεως ή υπερκατανάλωσης απο τον ανερχόμενο βιομηχανικό γίγαντα, την Κίνα.

Οταν όμως θα παρακολουθήσουν τα video που παρατίθενται θα αλλάξουν γνώμη και θα κατανοήσουν ακόμα και τους λόγους της δραματικής κούρσας του Προέδρου της Γαλλίας Sarkozy για να πουλήσει πυρηνική τεχνολογία στους Άραβες όσο είναι καιρός...

Η τεχνολογία που περιγράφεται οχι μόνο υπάρχει αλλά έχει ανακαλυφθεί απο απλούς αλλα ευφυείς μηχανοτεχνίτες εδώ και τριάντα χρόνια.

Έχουν δηλαδή ανακαλυφθεί μέθοδοι σε διάφορα επίπεδα τελειοποίησης που είτε ενισχύουν την λειτουργία των κινητήρων βενζίνης επιτρέποντας μεγαλύτερη ισχύ έως και 40% απο λιγότερο καύσιμο (βενζίνη), είτε αντικαθιστούν την βενζίνη ολοκληρωτικά...

Εκείνο που έρχεται ως απόδειξη της ερεβώδους διάστασης του θέματος, είναι η τραγική δολοφονία του Stan Meyer, ενός ευφυούς αμερικανού μηχανικού που είχε κατασκευάσει πρωτότυπα μηχανών που καίγανε εξ ολοκλήρου νερό... παράγοντας υδρογόνο που δεν αποθηκευόταν όπως κάνουν άλλες συγγενείς τεχνολογίες, με αποτέλεσμα να υπάρχει τεράστιο πρόβλημα αποθήκευσης και υψηλό κόστος για την αγορά των κυψελών αποθήκευσης, αλλα χρησιμοποιούταν ως άμεσο καύσιμο.

Ο Stan Meyer δολοφονήθηκε επειδή απειλούσε τα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου.

Τα λιγότερο αποτελεσματικά συστήματα πωλούνται ήδη σε απίθανα χαμηλές τιμές στις ΗΠΑ ξεκινώντας απο 150 $

Κάνουν για οποιονδήποτε κινητήρα και αφαιρούνται με την ίδια ευκολία που τοποθετούνται όταν το αυτοκίνητο πηγαίνει για συντήρηση...

Πρόκειται βέβαια περί κωμωδίας διότι οι αυτοκινητοβιομηχανίες θα μπορούσαν να είχαν ήδη ενσωματώσει τις συσκευές αυτές μειώνοντας δραματικά την κατανάλωση σε καύσιμα των αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού.

Αντίθετα σκύβουν με σεβασμό στα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου και παράγουν πολυ λιγότερο αποτελεσματικά υβριδικά συστήματα που εκμεταλλεύονται κυρίως τις δυνάμεις αδράνειας του αυτοκινήτου μέσω συλλεκτών ηλεκτρικής ενέργειας...

Στα videο που ακολουθούν θα δείτε επίσης την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας απο μικρές φορητές συσκευές που αντικαθίστανται απο τον κατασκευαστή όπως οι άδειες φιάλες προπανίου... Πρόκειται για απίστευτες τεχνολογίες και όμως απλές που έχουν ανακαλυφθεί σε χώρες απο την Αμερική έως την Ιαπωνία ή και την Μαλαισία απο άτομα που δεν έχουν ολοκληρωμένη επιστημονική κατάρτιση (πρακτικούς μηχανικούς)

Θα μείνετε έκπληκτοι απο εκβιασμούς διεθνών οργανισμών όπως της IMF ενάντια στην κυβέρνηση της Μαλαισίας που έπρεπε να ακολουθεί συγκεκριμένο πρόγραμμα φορολόγησης που ανέτρεπε την υιοθέτηση αυτών των τεχνολογιών και κατ’ επέκταση την δραστική μείωση των εσόδων του κράτους απο την φορολόγηση των καυσίμων...

Θα αντιληφθείτε ότι οι επικλήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος είναι συχνά μία σκοπιμότητα και μάλιστα αρκετά δύσοσμη και σκοτεινή για να της αφιερώνουμε και την ελάχιστη προσοχή μας...

Θα αντιληφθείτε ακόμα ότι οργανώσεις όπως η Greenpeace αποτελούν τον συνειδησιακό φερετζέ της κοινωνίας των άνομων συμφερόντων οδηγώντας την προσοχή του κόσμου σε άλλες ατραπούς ασύγκριτα μικρότερης αξίας ώστε να είναι ελεύθερος ο δρόμος της ασυδοσίας και των ληστρικών συμφερόντων.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η καμπάνια για την αντικατάσταση των λαμπτήρων πυράκτωσης με άλλους φθορισμού που είναι μεν σημαντική ως πράξη εξοικονόμησης ενέργειας αλλά ωχριά μπροστά στα πλεονεκτήματα χρήσης της πάμφθηνης τεχνολογίας μείωσης του καυσίμου των αυτοκινήτων με την χρήση νερού ως ενισχυτικού καυσίμου...

Το θέμα είναι τεράστιο αλλα ας ξεκινήσουμε απο εδώ, ας ξεκινήσουμε απο την δραματική ενημέρωση που ακολουθεί διότι ο δρόμος θα είναι μακρύς, δύσκολος και πολυ επικίνδυνος όπως απέδειξε η δολοφονία του ηρωικού Stan Meyer. Ας τον θυμόμαστε.

http://www.runyourcarwithwater.com/?hop=bmt2005

http://www.youtube.com/watch?v=GTihOwQGID0

http://www.youtube.com/watch?v=6Rb_rDkwGnU

http://www.youtube.com/watch?v=UVhXrvCCILw

http://www.youtube.com/watch?v=3_F_AnjFtag

http://www.youtube.com/watch?v=h75_TGiwg78

Stan Meyer invented a hydrogen fuel cell that converts any automobile to run on tap water. This conversion kit now made by HydroStar sells for $1.500. Stan Meyer never saw his invention reach fruition as he was killed shortly after this documentary was made.

http://easywatercar.com/2books.htm?hop=wamabam

http://www.youtube.com/watch?v=m_21KafrwRc

Περί πολιτικής...

Ένας φίλος blogger ρώτησε τη γνώμη μου για την πολιτική...

Ακολουθεί η απάντησή μου...

Αγαπητέ φίλε,

Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα αλλά η πολιτικοοικονομική...

Είμαι άνθρωπος που θέλω τη θεωρία για να φιλοσοφώ και την πράξη για να ζω.

Η Ελλάδα πάσχει απο συντηρητισμό σε σημείο που ξεπερνά κάθε ευρωπαϊκή χώρα..

Δείχνει λούστρο χάριν σε μια περιορισμένη τάξη που χαλά πολυ χρήμα απο εκποιήσεις και διαμεσολαβήσεις...

Με άλλα λόγια το χρήμα που κυκλοφορεί δεν είναι χρήμα απο παραγωγή και μόνο ένα μέρος του οδηγείται σε δευτερογενή παραγωγή βασισμένη στην οικοδομική και κατασκευαστική δραστηριότητα ενω το περισσότερο εξάγεται για αγορά πολυτελών αλλα και αναγκαίων αγαθών διαβίωσης.

Μια τέτοια οικονομία είναι καταδικασμένη εκτός εάν βρει τρόπους να αλλάξει το αρνητικό ισοζύγιο των εμπορικών συναλλαγών που κανένας άδηλος πόρος δεν μπορεί να ανατρέψει...

Οι δυνατότητες υπάρχουν και όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε...

Οσοι διάβασαν το προηγούμενο σχόλιό μου θα διαπίστωσαν ότι γίνεται μια προσπάθεια να συνδυαστούν η αρνητικότητα των Ευχών με την απραξία και την εγωκεντρική ουδετερότητα που είναι πλέον παγιωμένα χαρακτηριστικά του λαού μας...

Η μη συνεργασία είναι η κυρίαρχη επιλογή όσων περιορίζονται στις Ευχές... είναι η κυρίαρχη επιλογή εκείνων που δεν ενδιαφέρονται για την προοπτική μιας μακρόχρονης συνεργασίας αλλά για την αρπαχτή.

Σε μεγάλο βαθμό αυτή η νοοτροπία είναι αποτέλεσμα και του λεγόμενου Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού μας..

Δείτε τους ανθρώπους στις Ορθόδοξες εκκλησίες και δείτε και εκείνους στις εκκλησίες των Ευαγγελιστών.

Απο τις Ορθόδοξες βλέπετε να αποχωρούν ανέκφραστα και ξινισμένα πρόσωπα...

Απο τις Ευαγγελικές τα πρόσωπα λάμπουν... οι άνθρωποι εκεί συμμετέχουν συνεργάζονται επικοινωνούν και τότε γίνονται ένα με τον δικό τους Θεό, αυτόν που αγαπούν διότι αγαπούν αυτό που πιστεύουν... δεν προσποιούνται...

Στις Ορθόδοξες εκκλησίες οι λίγοι και γερασμένοι εκκλησιαζόμενοι δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν κουράγιο... δεν γελούν απο χαρά, δεν επικοινωνούν με κανένα Θεό ούτε αυτόν που πιστεύουν... δεν παρακολουθούν το εκκλησίασμα... είναι απούσες μαριονέτες σε χώρο που η εκστατικότητά του δεν τους εκστασιάζει παρά στιγμιαία μέσα απο τον τυχαία εμπνευσμένο αλλά τελικά αναποτελεσματικό λόγο κάποιου ιερωμένου.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, η θρησκεία έχει κυρίαρχο ρόλο στην ανάπτυξη ενός λαού...

Οι Ελληνες πρέπει να μετατρέψουν τα εκοσμικευμένα στοιχεία της θρησκείας τους σε ζώντα κύτταρα ή να τα εγκαταλείψουν εντελώς και να βρουν νέα..

Δεν γίνεται πρόοδος με στράτευση ιδεών σε μεσαιωνικές νοοτροπίες που καθορίζουν την καθημερινότητά μας...

Δεν γίνεται πρόοδος χωρίς να αυξηθούν τα πρόσωπα που χαμογελούν, χωρίς να φρεσκαριστούν οι ιδέες που συντονίζουν την πολιτική της χώρας μας σε νέους παραγωγικούς δρόμους όπου το πνεύμα θα είναι το κυρίαρχο στοιχείο και η επιστήμη η βασική συνισταμένη του.

Οι πολιτικοί μας έχουν στέρημα ιδεών διότι και εμείς έχουμε στέρημα ιδεών...

Ζητούνται νέοι πολιτικοί που θα ανατρέψουν αυτό το κατεστημένο... και τότε θα μπούμε στις ράγες της προόδου.

Όμως οι ανατροπές δεν γίνονται χωρίς την υποστήριξη της μάζας... εάν δεν θελήσουμε αυτή την αλλαγή δεν θα την έχουμε... εάν συνεχίσουμε να επικρίνουμε τους πολιτικούς μας ως ξένο σώμα αντι να ελέγχουμε και να επικρίνουμε τον εαυτό μας δεν θα γίνει καμία αλλαγή επαναστατική ή ήπιας προσαρμογής... αλλά θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε αργά και σταθερά στη λάσπη και στο χάος της εγωκεντρικής μας εσωστρέφειας έως ότου χαθούμε εντελώς.

Ένα είναι βέβαιο, οτι δεν θα έλθει κανείς να μας σώσει... δεν θα υπάρχουν πουθενά ναυαγοσώστες τις στιγμές του πνιγμού...

Ευχές και το «Δίλημμα του Φυλακισμένου»

Εάν ζητούσαμε απο ένα μαθηματικό να μας εξηγήσει το έθιμο της αποστολής ευχών με μαθηματικούς όρους εκείνος θα κατέφευγε στο περίφημο «Δίλημμα του Φυλακισμένου» και θα κατέληγε ότι οι ευχές είναι το απαύγασμα του απομονωτισμού διότι δεν εμπλέκουν τον ευχόμενο σε οτιδήποτε ουσιαστικό πέραν απο το να εκστομίσει την ευχή.

Οι ευχές δεν τον αναγκάζουν να συμμετάσχει καθ’οποιοδήποτε τρόπο σε αυτά που εύχεται και επομένως δεν δείχνει εάν διαθέτει πνεύμα συνεργασίας με τον αποδέκτη της ευχής.

Ετσι οι ευχές έγιναν η αιτία να τραβάμε δρόμους μοναχικούς χωρίς να δοκιμάζουμε την διάθεση συνεργασίας με τους άλλους και τα όποια οφέλη θα έφερνε αυτή η συνεργασία.

Αυτά κατέληξα να σκέπτομαι διαβάζοντας το βιβλίο «Indians Are Privately Smart and Publicly Dumb» του Ahmedabad Raghunathan, καθηγητή και διευθύνοντος σύμβούλου του ομίλου Ινδικών βιομηχανιών GMR και θεώρησα οτι θα ενδιέφεραν και τους αναγνώστες του Χρονολογίου (Blog) μου.

Δεν είναι απλά μια πρωτότυπη εργασία απο ένα καθηγητή που χρησιμοποιεί ευφυείς μεθόδους για να εξηγήσει τη συμπεριφορά των Ινδών στις σχέσεις τους με τον έξω κόσμο.

Πρόκειται για κάτι πολυ περισσότερο, για μια προσπάθεια να εξηγηθεί, μέσω της Θεωρίας των Παιχνίων η συμπεριφορά δύο ατόμων (και κατ’ επέκταση ολόκληρων κοινωνιών) που έρχονται σε συναλλαγή με στόχο να ωφεληθούν απο αυτήν.

Το «Δίλημμα του Φυλακισμένου» όπως εξηγεί ο καθηγητής Ahmedabad, Raghunathan, δίνει απαντήσεις μέγιστης ωφέλειας οταν και οι δύο αποφασίσουν να συνεργασθούν για πάντα αλλα πολυ λιγότερο επωφελείς οταν αποφασίσουν να συνεργασθούν περιστασιακά ή και καθόλου με την αίσθηση οτι θα τα καταφέρουν καλλίτερα μόνοι ακολουθώντας το ένστικτο τους...

Η νοοτροπία αυτή δεν είναι ασφαλώς Ινδική αλλά παγκόσμια και εκείνο που έκανε τον καθηγητή Raghunathan να γράψει αυτό το πρωτότυπο βιβλίο είναι οτι οι Ινδοί το παρακάνουν όντας εγωκεντρικοί και αποφεύγοντας κάθε συνεργασία που θα απέβλεπε στη κοινή και μόνιμη ωφέλεια εν αντιθέσει με τους Κινέζους που αν και χαρακτηρίζονται περιστασιακά απο αντίστοιχες συμπεριφορές καταφέρνουν να βελτιώνονται και να συνεργάζονται σε υπέρτατο βαθμό.

Με άλλα λόγια οι Κινέζοι συνεργάζονται και διορθώνουν τελικά το όποιο κακό προήλθε απο την παροδική και ενστικτώδη επιθυμία τους για το υπερκέρδος (Έτσι εξηγείται οτι ασήμαντες και αναξιόπιστες βιομηχανίες τους πριν λίγα χρόνια με κακή ποιότητα προϊόντων παράγουν σήμερα προιόντα καλύτερης ποιότητας ακόμα και απο τις Γιαπωνέζικες βιομηχανίες σε πολυ ποιο ανταγωνιστικές τιμές) σε αντίθεση με τους Ινδούς που μειονεκτούν και χάνουν την εμπιστοσύνη των εμπορικών συνεργατών τους χάριν της πρόσκαιρης ωφέλειας.

Αλλα τι γίνεται στην Ελλάδα... Έχουν για τους Έλληνες αξία οι παρατηρήσεις του καθηγητή Ahmedabad Raghunathan;

Δεν νομίζω οτι σε αυτό θα μπορούσαν να υπάρξουν αμφιβολίες...

Το παράδειγμα με τους οδηγούς ΤΑΞΙ που ενω στη Κίνα δεν παραβιάζουν ποτέ τον κόκκινο σηματοδότη, στην Ινδία τον παραβιάζουν κανονικότατα μετά τα μεσάνυχτα μας τοποθετεί κάπου στη μέση... Ούτε Ινδοί είμαστε ούτε και Κινέζοι αν και συγκριτικά είμαστε οι «Ινδοί» της Ευρώπης.

Το οτι δεν εμπιστευόμαστε κανέναν, το οτι στο Χρηματιστηριακό Κραχ του 1999 – 2000 ακούγαμε μόνο τον εαυτό μας ή το οτι αδειάζουμε το τασάκι με τα αποτσίγαρα στον δρόμο είναι πλέον κλασικές Ελληνικές εγωκεντρικές συμπεριφορές...

Μιλάμε για το περιβάλλον αλλα κτίζουμε παράνομα το σπίτι μας στο δάσος χωρίς άδεια... Είναι γνωστή η ιστορία του προέδρου των οικολόγων. Δημοσθένη Βεργή, που έχει καταπατήσει 452 στρέμματα δασικής έκτασης, κοντά στην λίμνη του Μαραθώνα και έχει πρωτοδίκως καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης έξι ετών...

Ακόμα περισσότερο είναι γνωστή η αγάπη της κυρίας Παπαρήγα για τα ιδιωτικά σχολεία ενω διατηρεί αναίσχυντα την Προεδρεία του ΚΚΕ επι 17 χρόνια...

Με άλλα λόγια μπορούμε να είμαστε λιγότερο εκτεθειμένοι απο τους Ινδούς στα συμπεράσματα που προέρχονται απο το «Δίλημμα του Φυλακισμένου» αλλά είμαστε οι περισσότερο εκτεθειμένοι στην Ευρώπη και αυτό μετράει δραματικά για εμάς...

Προτείνω σε όλους να διαβάσουν την συνέντευξη που ακολουθεί και να αγοράσουν το βιβλίο. Θα ήταν η πρώτη χρήσιμη πράξη για το 2008.

Με τη επίγνωση που θα φέρει η ανάγνωσή του τα πράγματα θα γίνουν καλλίτερα τουλάχιστον για όσους οδηγηθούν σε αναθεώρηση της καθημερινότητάς τους έχοντας ως οδηγό τα συμπεράσματα του Ινδού Μάνατζερ και Καθηγητή στο Κορυφαίο Πανεπιστήμιο Διοικητικών Επιστημών της Ιταλίας, το Bocconi.

V. Raghunathan: 'Indians Are Privately Smart and Publicly Dumb'Published:
September 06, 2007 in India Knowledge@Wharton

In his book Games Indians Play: Why We Are the Way We Are, V. Raghunathan writes about a farmer whose corn won top awards year after year. When a reporter asked about the secret of his success, the farmer attributed it to the fact that he shared his corn with his neighbors. Why, the reporter wondered, would the farmer want to share his seed when those neighbors also competed with him for the prize? The farmer's reply was, "The wind picks up pollen from the ripening corn and swirls it from field to field. If my neighbors grew inferior corn, cross-pollination would steadily degrade the quality of my corn. If I am to grow good corn, I must help my neighbors do the same."

That Indians often fail to act like this farmer is the principal theme of Raghunathan's book. Using examples as varied as their tendency to drive through red lights to their failure to protect the environment, Raghunathan argues that Indians often act in ways that focus on winning immediate gains at the expense of long-term benefits. What makes Raghunathan's approach unusual is that his argument isn't a moral diatribe: He employs game theory -- a branch of mathematics -- and related concepts, such as the prisoner's dilemma, to present his case.

A former professor at the Indian Institute of Management in Ahmedabad, Raghunathan in 2001 was named president of the ING Vysya Bank. He now works for the GMR Group as managing director of GMR Industries, the group's agri-business division, and CEO of the GMR Varalakshmi Foundation. Raghunathan also teaches game theory and behavioral economics at the University of Bocconi in Italy. To relax, he repairs mechanical clocks.

India Knowledge@Wharton: Your book is titled, Games Indians Play: Why We Are the Way We Are. What are Indians like?

Raghunathan: In the first chapter of my book, I describe what I believe Indians are like by offering 12 canons of "Indian-ness." For example, one of our traits is "low trustworthiness." By that I mean we are most likely not to cooperate in a prisoner's dilemma kind of situation. Privately, Indians are reasonably smart -- in fact, we are as smart as anybody else -- but publicly we are dumb. Our ability to understand the need for cooperation is very low. We believe that cooperation and selfishness cannot go together -- which is not true. We also tend to be very fatalistic in our outlook. We give excuses such as, "What can I do alone? Everybody else is looking out for himself, so why shouldn't I?"

India Knowledge@Wharton: What exactly is the prisoner's dilemma, which you just mentioned? How do you use it to explain the behavior of Indian business people?

Raghunathan: The prisoner's dilemma, which was first developed by researchers at the Rand Corporation during the 1950s, is a concept that has come to occupy a prominent place in game theory. The problem statement goes like this: Assume that you and I are co-conspirators in a crime. Each of us is selfish and coldly rational. We are being interrogated in two separate cells, and we are unable to communicate with each other. The interrogator tells you that he has enough evidence to put each of us away in the slammer for two years each. However, if you squeal on me and help him prosecute me, he will set you free immediately and imprison me for five years. He also tells you that he will make an identical offer to me (though you and I cannot communicate). If each of us betrays the other, he will put us both away for four years. Being selfish and rational, we have to respond to the offer in terms of what is in our best self-interest.

Now, here is our dilemma: Should we defect and squeal against each other, or should we cooperate and hold out against the interrogator? You may reason that if I defect, it would be in your interest to defect as well -- otherwise you will be stuck in prison for five years while I go free. And if I do not defect, it is still in your interest to defect, since you will walk free immediately. So you decide to defect. I follow the same reasoning, and I defect as well. As a result, each of us ends up with four years in prison. If we were to cooperate, though, each of us would be better off because the interrogator has evidence to put each of us away for just two years. But for us to end up with that outcome, we need to recognize that the two-year punishment we will have to accept for cooperating is better for each of us than the four-year punishment we would get for defecting and ratting out each other.

Our situation is such that we believe that if we do not cooperate, we benefit more. We put ourselves in the other person's situation: We ask, if he does not cooperate, why should I? If he cooperates, it may still be in my interest not to cooperate, because I benefit by not cooperating.

Although this may sound abstract and theoretical, this is often how Indian business people tend to think. Very often our exporters show samples that are of a high quality, but when the time comes to ship the goods, they send something inferior. This is very much like a prisoner's dilemma situation. You may initially make money because you have gotten something for nothing, but going forward -- in an iterative kind of a context -- you will most probably fail. You will stop getting export orders when your customers figure out that they cannot depend on your quality. They will stop trusting you and start suspecting you. In my book, I cite the example of some Indian companies that had won orders to export powdered red peppers (or chillies) to Korea. Apparently, when the goods arrived, the Koreans discovered that the very first consignment was adulterated with red brick powder. The Koreans emptied the whole consignment in the high seas, vowing never to import this product from India. I read a similar report as recently as last year.

The prisoner's dilemma also explains why Indian companies often fail in joint ventures. We tend to be over-argumentative and often look out for our own narrow advantage rather than trying to make the venture succeed. If you look at the way we behave in all kinds of situations -- whether it involves jumping a red light or dumping our garbage in the streets -- that kind of behavior can be explained by the prisoner's dilemma. I will keep my own house clean, but the streets are not my business. Since everybody thinks the same way, the public interest suffers.

India Knowledge@Wharton: Is that what you meant when you said that Indians are "privately smart and publicly dumb?" Why is that so, and what are the consequences of this behavior?

Raghunathan: Another way of expressing this idea is that we are good lightning chess players but terrible long-term chess players. If I have to see two moves ahead, I may do just fine, but if I have to see 10 moves ahead, I may not. Public interest is like seeing 10 moves ahead, while seeking out private advantage is like seeing two moves ahead. In the prisoner's dilemma, it is clear that in the short run, it pays you to defect. It takes you a longer period of reflection to realize that even given your selfish motive, you are likely to benefit more if you cooperate -- and if each player does the same thing, both come out winners. I came to this conclusion through many other concepts of game theory that I have written about in the book. Having seen how people think in other countries and in India, I [realized] that Indians would tend to conclude in a jiffy that it is in their interest to defect and squeal against their partner. It takes longer to think through that if the partner also defects, both would be worse off. Unfortunately, Indians often don't think that far. That is why I say we are privately smart but publicly dumb.

India Knowledge@Wharton: In taking the long-term view, what is the "tit-for-tat" strategy, and how does that apply to business situations?

Raghunathan: We tend to deal with the same people over and over again, even though we may interact with hundreds or thousands of parties over our lifetimes. If I tell myself that I will never be the first person to defect, but after that, I will do whatever the other person does, that is the "tit-for-tat" strategy.

In my book, I cite examples from the experiments that the mathematician Robert Axelrod conducted on this concept. Life is a series of interactions of the PD (prisoner's dilemma) kind, and you deal with the same people several times. I may cooperate with you in an interaction, and you may cooperate as well. Then I go off and interact with other people, and then come back again to you. Remembering that you had cooperated in the past, I cooperate again. Essentially, I keep cooperating in every interaction until you defect. In the following interaction, I too defect, remembering our last interaction. Now it is up to you to decide whether to cooperate or not. If you cooperate, I go back to cooperating as well.

This strategy is different than that of a so-called "massive retaliator," whose response to one act of defection is to never, ever cooperate again. The tit-for-tat strategy does not have a long memory. It is forgiving. It is a good strategy in the sense that it is never the first one to defect, but at the same time it retaliates against defectors. It makes it clear that it will not respond to defection with continued cooperation. It responds to defection with defection, and will not resume cooperation unless the other party cooperates first.

I show in the book that the tit-for-tat strategy never wins against any one individual. But in the long run, people get to know that you are a gentleman; you are never the first to defect. They know that you are forgiving, but also that they cannot take you for granted. All these are, broadly, the hallmarks of a gentleman, and so I call this the "gentleman's strategy."

This strategy can easily be applied to a large number of business situations. For example, consider a businessman who normally supplies materials of high quality but once in a while -- one out of 10 times -- he supplies sub-standard materials. In other words, he defects one time out of 10, and cooperates nine times out of 10, hoping that you will not retaliate. He is trying to gain some extra points over his interactions. Such a businessman is not using the tit-for-tat strategy; he is using a random-defect strategy. What happens with this strategy is that if one of the players he runs into is a massive retaliator, that player will stop dealing with him completely. His ability to collect any further revenues from that party will end.
However, a tit-for-tat strategist will never defect first. As a result, it becomes clear to all the players over the long run that the tit-for-tat player will never retaliate unless they did something wrong to him first. Unfortunately, in India such business people are few and far between.

India Knowledge@Wharton: In one chapter you cite the example of the TVS Group, a company in Southern India, which recognized that foregoing short-term benefits sometimes helps you gain long-term advantages.

Raghunathan: Yes -- Suresh Krishna, chairman of Sundaram Fasteners, which is part of the TVS Group, told me this story about his father, T.S. Krishna. His father had told him this anecdote during the 1960s but he still remembers it.
The TVS Group, like other traders in Southern India, imported diesel engines during the 1940s. The engines were imported from London for about Rs. 1,100 ($220 at the prevailing exchange rate) and were sold in the local market at a 25% to 30% markup for about Rs. 1,400 ($280). But during the mid-1940s, supply was disrupted because of World War II, and this led to an extreme shortage of engines. Anyone who had an import license could easily sell the engines for Rs. 5,000 ($1,000) -- many customers were willing to pay such prices. At one level, you could call this market pricing since the demand-supply situation was so skewed. It was a seller's market. But, at another level, you could also view this as a defection of sorts because the sellers were exploiting the wartime shortage to force buyers to pay a higher price.
Krishna decided that the TVS Group would not follow that approach. Despite the shortage and the prevailing high prices, he insisted on charging the normal markup of 25% and kept selling engines for Rs. 1,400 throughout the war. At that time, the local business community thought he was either naïve or downright daft for missing out on the opportunity to make as much money as possible. When the war ended, however, the traders who had profiteered from the shortage went out of business one after another; today no one remembers those companies. But the TVS Group survived, and it continues to be recognized as a valuable company.

In today's terms, we might say that TVS had better corporate governance, and its strategy paid off because it delivered long-term shareholder value. Back in 1945, though, it was just one decent man trying to do the right thing for his customers. Krishna refused to defect just because the timing was against his customers. The consequence is that even today, TVS is regarded as a name to be trusted. If the company lists its shares for sale, people subscribe to them. If products carry the TVS brand, people buy them. Krishna probably did not stop to think about the "brand value" of his behavior; still, his actions helped build the TVS brand.
India Knowledge@Wharton: Why do you think Indians are bad at regulation and self-regulation?

Raghunathan: I think self-regulation is molded by regulation. Even in the U.S., when you are driving along a highway, if you did not know that a police patrol car might unexpectedly appear behind you with lights flashing, you might be tempted to drive faster than the speed limit. If the U.S. government had not come down hard on emissions, maybe the auto industry would have not revised its production standards. I believe that self regulation is indeed affected by regulation.

In India, part of our problem is that the regulatory environment is weak. Combined with our fundamental lack of self regulation, matters tend to spin out of control very soon. As I said above, we are like lightning chess players and a little too quick to see where our immediate self-interest lies. When we think we can get away with something and the probability of getting caught is low, we tend to do whatever we want to do.

For example, consider the Companies Act, which governs disclosure of financial information by publicly listed firms. Today, if a public company does not disclose its financial statements on time, the penalty is Rs. 1,000 ($25) a day. This implies that if a company is willing to spend $9,125 on fines, it can go a whole year without making financial information available in the public domain. To me, that almost sounds like an incentive for companies not to file their annual financial statements. How can we have self-regulation when the regulations themselves are so weak? The reality is that back when these regulations were formulated, a thousand bucks a day was a lot of money. Today, you would need to charge corporations a penalty of Rs. 10 million ($250,000) a day for it to be a deterrent.
The trouble in India is that the chances or being caught are low, and the consequences of being caught are weak. As a result, we have forgotten what self regulation means. Democracy has been misinterpreted to mean the right to do whatever you want.

India Knowledge@Wharton: Why is it so hard for Indians to work in teams? Even in a team sport like cricket, one-upmanship often undermines collective performance. Does game theory offer any explanations?

Raghunathan: That is a good question, but I don't know to what extent game theory can answer it. The only thing I would say is that it depends on how the team players resolve their own prisoner's dilemma-type situations.
If you approach the resolution of the dilemma externally, you will never resolve the issue. By approaching it externally, I mean asking yourself, 'If the other party defects, what should I do?' or 'If the other party does not defect, what should I do?' If you ask yourself such questions, the answer at which you will arrive is that you should defect. If both parties ask themselves the same questions, they both end up defecting -- and losing.

The only correct way to resolve the prisoner's dilemma is to ask yourself, 'What is the correct thing, deep down, for me to do?' In other words, what is the action that if everyone were to follow it, would lead to the collective good? If you were to approach the prisoner's dilemma that way, both accomplices would arrive at the same answer -- not to squeal against the other. You need to approach the issue internally. The problem arises when you expect others to defect, so you try and pre-empt the harmful consequences by defecting yourself.

India Knowledge@Wharton: To what extent are such tendencies uniquely Indian? For example, if you have been following the horror stories about the recall of millions of toys manufactured in China, wouldn't you think these are human traits rather than Indian ones?

Raghunathan: Absolutely. I agree completely that these are human traits. You will find them everywhere in the world. The theories I discuss in my book were not developed in India but outside, and people have been writing about and talking about them long before my book came along. But one major difference is that in other parts of the world, the tendency to defect is much lower when you play the prisoner's dilemma type of games. In India, the tendency to defect is much higher.
Consider the example about the toys being recalled in China. It is of course true that in this one dimension Chinese manufacturers -- or their subcontractors -- did not pay attention to quality. But I can think of 10 other dimensions in which the Chinese have chosen cooperation with one another over defection. For example, Chinese people show enormous discipline when they work in a team. I have seen Chinese cab drivers stopping before a red light at 2:00 a.m. -- no Indian taxi driver would ever do that. The number of medals they win during the Olympics shows that they have systems that work very well.

In Shanghai, in four years they built out the magnetic levitation train that connects the airport to the city. Or consider a simpler example. When I was in Shanghai, I saw a newspaper ad that addressed the citizens and said, "If you want to be residents of a world-class city, you must behave accordingly and not hang your laundry out to dry on your balcony." When I drove around the city, I did not see a single Chinese home with washed clothes hanging on the balcony. In India, it is unthinkable that you could even make such an appeal.

So it is true that nowhere in the world are people immune to the prisoner's dilemma. But the incidence of defection in almost every walk of life seems to be unique to India. This may seem to be a caricature, but if I am exaggerating certain features, it is because I want to draw attention to them.

India Knowledge@Wharton: Do you have any reason to hope that the way Indians are will some day become the way Indians were?

Raghunathan: I am not a spiritual person. But in doing research for this book, for the first time I read the Bhagavad-Gita [the Sanskrit text that is regarded as sacred by Hindus]. I realized that the Gita has a lot of things which help resolve the prisoner's dilemma readily. For example, if you do your dharma [duty] towards humanity, the level of cooperation could be much higher. That is what having a good character, is all about.

This gives me hope for the future. As India's economy improves and education spreads, I hope defection will be replaced by cooperation. My question about why Indians are the way they are is a rhetorical one -- it is an expression of my frustration. But my attitude towards India is like that of a parent towards a beloved child who needs correction. You don't love that child any less; it is because of your love that you want to bring about change. I hope these ideas will encourage some introspection about how to make things better.

Λόγος προοδευτικός η λόγος οπισθοδρομικός...;

Η επιστολή που ακολουθεί προέκυψε απο ένα ερέθισμα του Μιμη Ανδρουλάκη για το κατά πόσο θα μπορούσε η Αθήνα να γίνει ένα μεγάλο χρηματοοικονομικό κέντρο και την απάντηση μιας Ελληνίδας blogger απο το City του Λονδίνου που έθεσε μερικά σκληρά ερωτήματα / προϋποθέσεις για μία τέτοια προοπτική με σημαντικότερα την δημιουργία περιβάλλοντος υποδοχής ξένων στην χώρα μας και την βελτίωση της εξωστρέφειάς μας που δεν πηγάζει απο εγωκεντρικά επιχειρηματικά κίνητρα και μόνο αλλά βασίζεται στο πως αντιμετωπίζουμε τον ξένο επιχειρηματία, τραπεζίτη και επενδυτή...

Μίμη,

με πολυ ενδιαφέρον διάβασα τα σχόλια της Ελληνίδας απο το City του Λονδίνου, της Φαίηθ και την ευχαριστώ για την διεύθυνση που μας έστειλε και επαναδημοσιοποιώ...

http://www.cityoflondon.gov.uk/Corporation/business_city/research_statistics/GFCI.htm

Ήδη η διεύθυνση και το υλικό της έπιασαν τόπο στην βιβλιοθήκη μου αλλα και σε εκείνες ανθρώπων με κύριες θέσεις στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Όμως, θα πρέπει πρώτα να δούμε πως θα απομακρύνουμε απο την χώρα μας την λογική της υποτέλειας που ακόμα επηρεάζει το ψυχισμό μας... Δεν βλέπουμε π.χ. οτι με το τρόπο που λειτουργούμε ως χώρα και λαός δεν κάνουμε τίποτα διαφορετικό απο το να παρακολουθούμε παθητικά τις βάρδιες επιρροής να εναλλάσσονται για εμάς χωρίς εμάς...;

Η επόμενη αλλαγή δεν θα είναι αυτή με την Ευρωπαϊκή ένωση στην οποία ήδη ανήκουμε και νομισματικά, αλλα αυτή της παράδοσής μας σε λαούς της Ασίας και της Ανατολής.

Ισως αυτό να ακούγεται τραβηγμένο αλλά δεν είναι.

Στη ρίζα του προβλήματος υπάρχει μια άρνηση που διακατέχεται απο πολιτικοθρησκευτικό συντηρητισμό...

Η αριστερά μιλούσε ανέκαθεν για πρόοδο αλλά δεν έκανε τίποτα για να κατευθύνει την προαγωγή εκείνων που θα την έφερναν στο προσκήνιο.

Η θρησκεία μας, παραδοσιακή στο έπακρον, δεν είχε καμία ανάμιξη με τις δυνάμεις του διαβόλου... όπως η επιστήμη...

Ας δούμε τι γίνεται στην ανατολή...

Η Ινδία των Ινδουιστών προοδεύει σε αντιδιαστολή με τους Πακιστανούς που λόγω του υπερβολικού θρησκευτικού συντηρητισμού τους μένουν πίσω... Υπάρχει σημαντικός παραλληλισμός εδώ μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών που εγκαταλείφθηκαν σε μία σύγχυση δογματικών πιστεύω και των λοιπών Χριστιανών που αναμορφώνοντας τους δογματισμούς τους προόδευσαν στην καπιταλιστική δύση...

Το Ισραήλ προοδεύει διότι ο συντηρητισμός των ορθόδοξων Εβραίων προσπερνάται απο τους Αμερικανόφερτους Εβραίους που δεν χρηματοδοτούν απλά την αναπτυξιακή προσπάθεια του λίκνου τους αλλα συντελούν στην εξαιρετική τεχνολογία που παράγεται στο Ισραήλ έστω υπό την πίεση των εξοπλισμών... Έτσι βρίσκουμε ισραηλινή τεχνολογία σε κάθε οπλικό σύστημα ή σύστημα ασφαλείας που αγοράζουμε απο τους Αμερικανούς...

Τα Εμιράτα βρίσκονται σε μια άνευ προηγουμένου αναπτυξιακή πορεία με συντελεστές που κάνουν το 11 % των Κινέζων να ωχριά επειδή άφησαν πίσω τον θρησκευτικό συντηρητισμό και είδαν οτι το πρακτικό μυαλό πρέπει να επιβάλλεται σε οποιαδήποτε θέληση. Το φανταστικής εξέλιξης κέντρο οικονομικής δραστηριότητας του Abu Dhabi δεν πιστεύει ούτε στον Αλλάχ ούτε στον αριστερό συντηρητισμό... Τους ξεπερνά και τους δύο χωρίς να τους προσβάλει...

Στη χώρα μας, των 3.5 εκατομμυρίων θρησκόληπτων που κατεβήκαμε στους δρόμους της Αθήνας με μαύρες σημαίες και νεκροκεφαλές ενάντια στην ελευθερία του να μη δηλώνεται το θρησκευτικό μας πιστεύω, για ποιο οικονομικό κέντρο μπορούμε να μιλήσουμε;

Πως είναι δυνατόν σε μια χώρα 11 εκατ. ανθρώπων να κατεβαίνουν 3,5 εκατ. ενήλικες στους δρόμους για ένα ανούσιο θέμα όπως το παραπάνω και να μην κατεβαίνει ένας αντίστοιχος αριθμός που να ζητά επιτέλους την πρόοδο... την ανάπτυξη, την πραγματική ανεξαρτησία που δεν θα έλθει απο τις κομματικές πρωτοβουλίες της κυρίας Παπαρρήγα ούτε απο την Αλαβάνειο προσήλωση... σε λόγο υποκριτικό.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο η κουλτούρα του υποτακτικού που βλέπει τις βάρδιες να αλλάζουν, με τους Αμερικανούς να διαδέχονται τους Εγγλέζους (με τελετή οι αθεόφοβοι... και παπά να τους ευλογεί... λες και παρέδιδαν τα ζώα στον επόμενο βοσκό...) θα συνεχιστεί με τους Ινδούς και τους Κινέζους να αντικαθιστούν τους Αμερικάνους και ας είμαστε Ευρωπαίοι...

Τουλάχιστον, αν είναι να συμβεί αυτό, αν είναι να ποιούμε και αυτό το πικρό ποτήρι, ας πάρουμε απο τους Ινδούς οσα τουλάχιστον παίρνουν και οι Αμερικανοί αφού διαθέτουν κορυφαίους φυσικούς, μαθηματικούς και βιολόγους επιστήμονες.

Ας αναπτύξουμε δηλαδή εν τω μεταξύ το υπόβαθρο και την κουλτούρα μεσω επιστημονικών ιδρυμάτων και πανεπιστημιακών σχολών που θα επανδρωθούν απο κορυφαίους επιστήμονες αυτών των χωρών για να κερδίσουμε απο την συστηματική γνώση τους και να δείξουμε προς τους άλλους λαούς οτι δεν είμαστε εσωστρεφείς όπως σήμερα, ικανοί μόνο για μικροτσακωμούς και μικροδιεκδικήσεις από τους γειτόνους μας...

Όπως αφήνει ως υπονοούμενο η Φαίηθ, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η εξωστρέφεια για να δημιουργηθεί η εμπιστοσύνη προς τους έξω.

Με δεδομένη την ανάπτυξη της γνώσης θα μπορούσαμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι διοτι η γνώση είναι ελευθερία και για τους έγκλειστους σε κελιά φυλακής.

Αντίθετα τα εύκολα ιδεολογήματα της αριστεράς είναι υποδούλωση και μάλιστα εγνωσμένη και κακόβουλη που με κάνει να αγανακτώ κυρίως για το πείσμα των λίγων και οπισθοδρομικών να επιδιώκουν την επιβολή των απόψεών τους με άλλοθι την πρόοδo.

Ισως η οπισθοδρομικότητά τους να εξηγείται απο τα 3.5 εκατ. άβουλου λαού που βγήκε στους δρόμους χωρίς να αντιλαμβάνεται τους βαθύτερης λόγους αυτής του της αντίδρασης.

Ήταν άραγε όλος αυτός ο λαός υπό την επίδραση παραισθησιογόνων ιδεών για να αποφύγω το ουσιών που είναι και επιεικέστερο...

Ελπίζω πω οχι.

Σήμερα έχουμε πολυ διαφορετικές συνθήκες απο κείνες που είτε δημιούργησαν το υπόβαθρο της αριστεράς επαναστατικής συνείδησης στον Μαρξ και στον Ενγκελς με τις άμεσες εμπειρίες τους απο τα τεκταινόμενα στα απάνθρωπα εργοτάξια του Sheffield… είτε διαμόρφωσαν τον πυρήνα της Ορθόδοξης πίστης μέσα απο πολύχρονες Βυζαντινές μεταλλάξεις.

Σήμερα θέλουμε μία σύγχρονη εκκλησιαστή άποψη και μια εκκλησία που αντι να προτείνει στους νέους να φορούν σκουλαρίκια στις εκκλησίες... να τους προτρέπει να εντρυφούν στην επιστήμη και στη γνώση... να ερευνούν την αλήθεια έστω και αν αυτή υπάρχει κίνδυνος να τους απομακρύνει απο την πίστη τους. Έτσι η πίστη τους θα είναι πραγματικά ελεύθερη, πραγματικά άξια, πραγματικά παραγωγική.

Σήμερα θέλουμε μία αριστερά που να αντιλαμβάνεται ότι αριστερά σημαίνει αντίλογος στην δεξιά όχι με θέσφατα ιδεών αλλά με εκλογικευμένες θέσεις που βλέπουν μεν την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής ως αναπόσπαστο στοιχείο αυτού του διαλόγου αλλα δεν παραμελούν το πώς θα φθάσουμε σε αυτή την ποιότητα.

Σήμερα θέλουμε ένα κόσμο που να ανταλλάξει το γκρίζο της απελπισίας απο την έλλειψη των δυνατοτήτων να συμμετέχει στη ευμάρεια του κόσμου με εκείνο της αισιοδοξίας διοτι ξέρει πως να συντελέσει σε αυτή την ευμάρεια...

Τότε η Αθήνα ισως γίνει Οικονομικό Κέντρο και δεν αναφέρομαι στο γνωστό λαϊκό Κερκυραϊκό «Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι».

Η δημιουργία κουλτούρας της γνώσης είναι η μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή προτεραιότητα της χώρας.

Η Ελλάδα έχει περισσότερους αναλογικά φοιτητές απο τις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου αλλα βρίσκεται σε άθλια κατάσταση απο πλευράς ποιότητας του εκπαιδευτικού προϊόντος. Ας δουλέψουμε για αυτό Μιμη, ας δουλέψουμε για το πως θα φέρουμε το εκπαιδευτικό προϊόν στην παγκόσμια κορυφή και ας στρέψουμε αυτό το blog στη γνώση διοτι διαφορετικά θα αερολογούμε αδιακόπως...

Λόγος αριστερός ή λόγος υποκριτικός...;

Η επιστολή που ακολουθεί είχε ως αφορμή την αέναη προσπάθεια της αριστεράς να πείσει οτι έχει λόγο προοδευτικό... Στην πραγματικότητα για να πάει η χώρα αποτελεσματικά μπροστά χωρίς να αγνοηθεί η κοινωνική πλευρά του θέματος χρειάζεται μία άλλη αριστερά που δεν θα έχει λόγο υποκριτικό...

Αγαπητέ Μιμη,

έχω ομολογουμένως κουρασθεί να διαβάζω αρνήσεις απο τους υποτιθέμενους προοδευτικούς της αριστεράς που ούτε προοδευτικοί είναι, ούτε νέες ιδέες έχουν, ούτε την πρόοδο του τόπου επιθυμούν.

Μιλάνε και ξαναμιλάνε για το ασφαλιστικό με τη λογική του μοιράσματος της δεδομένης πίττας, μιλάνε ενάντια στους εξοπλισμούς που και εγώ δεν τους υποστηρίζω αλλά για την Ελλάδα έχουν καταντήσει ανάγκη ισοδύναμη του φόρου βλακείας (άλλωστε μια ζωή νταηλίκι πουλάμε... πως να το υποστηρίξουμε χωρίς εξοπλισμούς...)

Δεν υπαρχει αμφιβολία οτι σε κάθε πρόβλημα και σε κάθε κατάσταση υπάρχει καλύτερη λύση αλλα αυτή η λύση απαιτεί νοικοκύρεμα.

Το νοικοκύρεμα προαπαιτεί αποτελεσματικότητα και η αποτελεσματικότητα για κάθε αριστερό θεωρείται εντατικοποίηση ενώ κάθε εντατικοποίηση κρύβει καπιταλιστές... εκμεταλλευτές... και άλλα τραγελαφικά...

Το να κωλυσιεργούν και να παράγουν ελάχιστα, το να έχουν την Ελληνική οικονομία σε χαμηλή αποδοτικότητα που δεν την κάνει ανταγωνιστική, το να μιμούνται τους έχοντες με προκλητικές και αναντίστοιχες σπατάλες στηριγμένες σε υπερδανεισμό, το να αντιγράφουν τις συνήθειες αυτών ακριβώς που επικρίνουν ενω συνεχίζουν να τους επικρίνουν, δεν μπορούν να αποτελούν στοιχεία που προσφέρουν προοπτική σε μια χώρα.

Δεν γίνεται κατανοητό ότι τα χρήματα για αυτή την παρανοϊκή σπατάλη έρχονται απο έξω, απο τους κακούς καπιταλιστές και δεν αποτελούν μόνο προϊόν ανακύκλωσης εντός της χώρας...

Να θυμίσω στους καλοπροαίρετους κατά την άποψή μου αναλυτές της αριστεράς, πολλές απο τις αναλύσεις των οποίων στηρίχθηκαν στο παρελθόν σε συμπεράσματα απο τις αιτίες εξαθλίωσης των χωρών του τρίτου κόσμου..., ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε άλλη φάση ανάπτυξης σήμερα και θα πρέπει να ανανεώσουν το υλικό τους.

Στις χώρες του τρίτου κόσμου τα «αφεντικά» της δύσης δεν επέτρεπαν καν την ανάπτυξη... ήθελαν απλά τους λαούς μόνιμα υπόδουλους... Επομένως δίκαια το θέμα είχε λάβει διαστάσεις στην πολιτική οικονομία αλλα και στα πιστεύω των αριστερών.

Στη Ελλάδα του σήμερα δεν μας υποχρεώνει κανείς να είμαστε υπόδουλοι αν και είμαστε συμμέτοχοι σε μια μεγάλη ένωση στην οποία πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες συμμετοχής.

Σε καμία εταιρεία δεν αφήνουν τον μικρό εταίρο να κάνει οτι θέλει οι συνεταίροι του Πως αυτό θα γίνει για τη χώρα μας που παραταύτα λειτουργεί ως ισοδύναμη με πολυ μεγαλύτερες χώρες.

Επειδή όμως η αποτελεσματικότητα πρέπει να εμπεριέχει και τα στοιχεία του ενδιαφέροντος για την κοινωνία και το περιβάλλον, προτείνω να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του πρώην Προέδρου Κλίντον o οποίος έχει στήσει ένα ίδρυμα με στόχο την βελτίωση της έγνοιας του ανθρώπου για τον συνάνθρωπο και αυτό εκφράζεται με πολλούς τρόπους όπως με την έγνοια για την Μόρφωση, το Περιβάλλον, την Υγεία και την Φτώχεια.

Ως χώρα δεν έχουμε αντιμετωπίσει ικανοποιητικά κανένα απο τα προβλήματα με τα οποία ασχολείται το Ίδρυμα Κλίντον.

Αξίζει λοιπόν να τείνουμε ουσιαστική χείρα συνεργασίας με το ίδρυμα αυτό και για μας και για τους γειτόνους μας αντι να υπερασχολούμεθα με τα δικά μας λάθη και τις δικές μας ανοησίες του παρελθόντος που έκαναν όλους τους γειτονικούς μας λαούς εχθρούς, για να λεμε τα πράγματα με το όνομά τους...

Επισυνάπτω τη διαδικτυακή διεύθυνση του ιδρύματος Κλίντον

http://www.clintonglobalinitiative.org

και μιάς άλλης οργάνωσης που θεωρώ ένα απο τα παραπαίδια της παραπάνω ασχολούμενης ειδικά με το τι θα βελτιώσει τις πόλεις μας.

http://www.c40cities.org

Στην δεύτερη, οι επισκέπτες του blog θα βρουν πολλά σχετικά με το πως άλλες πόλεις όπως π.χ. η Μπογκοτά της Βολιβίας έκαναν το μαύρο άσπρο και μια πόλη γεμάτη αιθάλη και αθλιότητα απο ένα χαώδες κυκλοφοριακό μετατράπηκε σε μια πόλη που χαίρονται οι κάτοικοί της.

Παρκοδιλήμματα...

Τον τελευταίο καιρό το Blog του Μίμη Ανδρουλάκη, έχει πάρει φωτιά απο τους περιβαλλοντικά ευαίσθητους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Το θέμα που συγκεντρώνει τελευταία το ενδιαφέρον είναι το περιβάλλον ή μάλλον το περιβάλλον με αφορμή το υπό κατασκευή Νέο Μητροπολιτικό Πάρκο της Αθήνας στο παλαιό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Το ερώτημα / δίλημμα είναι εάν θα πρέπει να κτισθεί ένα πάρκο ή πολλά με αντιπαροχή του συγκεκριμένου με αλλα σημεία της Αθήνας ή και τα δυο.

Μια τέτοια λογική ακούγεται ελκυστική και έχει οπαδούς με επιχειρήματα όχι απαραίτητα ρεαλιστικά...

Ρεαλισμός στην χώρα μας σημαίνει οτι μελετώ, σχεδιάζω προτείνω και υλοποιώ τα έργα με την μέγιστη δυνατή ταχύτητα, όπως ακριβώς και κατά την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων, διότι διαφορετικά τα προλαβαίνουν μύριες αντιδράσεις και τα έργα πηγαίνουν στις καλένδες.

Επιπλέον, για να διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση για όλο το λεκανοπέδιο, θα πρέπει να μελετηθούν νέες χωροταξικές διευθετήσεις, πολύ τολμηρότερες των σημερινών, και να ψηφισθούν απο την βουλή ώστε να αρχίσουν σιγά-σιγά να παίρνουν σάρκα και οστά... μια διαδικασία που θα ολοκληρωθεί όταν το Πάρκο του Ελληνικού θα είναι ήδη έτοιμο και θα το χαίρονται χιλιάδες λεκανοπεδούχοι...

Αυτή ακριβώς η χαρά, απο την χρήση του μεγάλου πάρκου, σε συνδυασμό με τη νέα γενιά των παιδιών που σήμερα γαλουχούνται ώστε να διαμορφώσουν περιβαλλοντική συνείδηση ενω τότε θα φέρνουν και την δύναμη της ψήφου, θα οδηγήσουν στην αλλαγή διότι θα απαιτούν απο την πολιτεία να θωρήσει την ανεπτυγμένη Αθήνα ως συλλήβδην κατεδαφιστέα με μόνο δείγματά της να παραμένουν στο απόλυτο κέντρο και σε επιλεγμένες γειτονιές ως θύμισες της πολιτιστικής μας κληρονομιάς...

Σήμερα, ελάχιστα πράγματα μπορούμε να υλοποιήσουμε αλλά τουλάχιστον μπορούμε να διαμορφώνουμε την πορεία προς το περιβαλλοντολογικό μας μέλλον..

Η ακόλουθη δημοσίευση στο blog του Ανδρουλάκη είναι μία απο πολλές αντίστοιχες του γράφοντα σε αυτή την κατεύθυνση...

Αγαπητέ Μίμη,

απο τα οσα γράφουν εδώ οι τόσοι φίλοι bloggers βγαίνουν ορισμένα πολυ σημαντικά συμπεράσματα.

Οτι η μεγάλη πλειοψηφία εκφράζει το λεγόμενο wishful thinking και ελάχιστα το τι μπορεί πραγματικά να γίνει.

Το θέμα του Πάρκου της Αθήνας στο Ελληνικό αφορά το τώρα... Ξεκινά το 2008..., θα χρηματοδοτηθεί απο παράγοντες που έχουν την ικανότητα να συντάσσουν προϋπολογισμούς, να διαμορφώνουν ρεαλιστικές χρηματοοικονομικές ροές σε βάθος χρόνου και να μανουβράρουν την οικονομική διαχείριση ανάλογα με τις διαμορφούμενες συνθήκες...

Το πετυχημένο παράδειγμα το είδαμε στην Αττική Οδό.

Οταν πριν την κατασκευή της λαλούσαν πολλά κοκόρια με πολιτικοκοινωνικές θεωρήσεις, δρόμο δεν είχαμε... συγκοινωνιακή χαβούζα όμως είχαμε.. χωματερές είχαμε.. βρώμικους αλλα αριστερούς δημάρχους και δημοτικές αρχές που διαχειρίζονταν πολλά χρήματα αλλά παρέμεναν καταχρεωμένοι είχαμε...

Η Αττική οδός κατασκευάσθηκε απο τους «σιχαμερούς» για πολλούς καπιταλιστές αλλά την χρησιμοποιούν και οι ιδεαλιστές που φρικάρουν με την ιδέα του καταστροφικού και απάνθρωπου καπιταλισμού που έχει το κέρδος ως μοναδική αρχή.

Η αλλαγή της Αθήνας θα ξεκινήσει απο την στιγμή που η πολιτεία θα διαμορφώσει ένα σύγχρονο σύστημα αντιπαροχής με οικομονάδες που θα ανταλλάζονται απο τους ιδιοκτήτες τους για να αντικαταστήσουν τα άθλια οικιστικά συγκροτήματα της σημερινής πόλης με Οικολογικούς Ουραξύστες. Μόνο έτσι θα αναβαθμιστεί η ποιότητα ζωής και θα μείνει χώρος για πάρκα στις υποβαθμισμένες περιοχές της Κυψέλης και του Παγκρατίου για να αναφέρω μόνο δυο χώρους που απαιτούν παρεμβάσεις.

Θα γίνει όμως με κίνητρο τα έσοδα και το κέρδος.

Στο παρελθόν, ο Τρίτσιος ρομαντισμός με την Μελίνια ενορχήστρωση που τον ακολούθησε αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές και παρωχημένες καταστάσεις... Η διακηρυγμένη αλλά κωμικοτραγική επιθυμία για το επίγειο Τραμ έδειχνε εξ αρχής την έλλειψη σοβαρότητας απο τις αρχές του κοινωνικού ιδεαλισμού...

Σχεδόν όλες οι πλατείες του Τρίτση καταστράφηκαν απο τις αριστερές νεολαίες που κάρφωναν μετά μανίας τα πανάκριβα μάρμαρα που εκείνος δεν λυπήθηκε να σπαταλήσει, χάριν των πολυάριθμων εκδηλώσεων τους... Το Τρίτσιο πάρκο στο Ίλιον έχει καταρρεύσει... χωρίς καμία αριστερή οργάνωση ή παράταξη να εθελοντικοποιείται να το σώσει... Οι Μελίνιες παρεμβάσεις στην Πλάκα ήταν πολύ λίγες για να δικαιολογούν την φήμη τους... Εκείνες στου Ψειρή κατέληξαν σε απαύγασμα νεοελληνικής αθλιότητας...

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν οτι η κοινωνία πρέπει να κοιμάται αλλά απο αυτό το στάδιο μέχρις εκείνο που η αριστερά κάνει φλάμπουρο το περιβαλλοντικό ενδιαφέρον της που θυμάται μανιωδώς πριν τις εκλογές... υπάρχει μεγάλη διαφορά...

Είναι ιδιαίτερα προσβλητικό για αυτούς το οτι τελευταία έχει πάρει την πρωτοβουλία των περιβαλλοντολογικών παρεμβάσεων το κεντροδεξιό συγκρότημα του Αλαφούζου με εκείνο της Δασκαλάκη – Αγγελοπούλου (αποδεδειγμένα αποτελεσματικής) να ακολουθεί.

Το δίδαγμα φαίνεται να είναι οτι όσοι πολιτικοποιούν το περιβάλλον και την φύση ενω δεν έχουν ταυτόχρονα ελεύθερη συνείδηση, ανακαλύπτονται και απομακρύνονται ως δοσίλογοι ενός κουτοπόνηρου και ευκαιριακού μικροκαπιταλισμού.

Οι υπόλοιποι, πάνε μπροστά γιατί επιμένουν να αναπνέουν το αέρα της ελευθερίας έξω απο παρωχημένες και μόνο κατά δήλωση αριστερές διακηρύξεις...

Η Αθήνα και η Ελλάδα δεν θέλει δηλωσίες αλλά οραματιστές με ρεαλιστική θεώρηση για τις ανάγκες του σήμερα και του αύριο. Οραματιστές που σέβονται τον άνθρωπο και δεν καταφεύγουν σε petty ideologies που δεν φέρνουν παρά μόνο δυστυχία.

Ας εντρυφήσουν οι ενδιαφερόμενοι στο “The ecology of Freedom” του Murray Bookchin αντι να επανακάμπτουν με ακατάσχετες προχειρολαγνείες για την περιβαλλοντολογική ρύθμιση της Αθήνας.

Για εκείνους που θέλουν να εντρυφήσουν περισσότερο σε προκλητικές θέσεις ας δουν το “Natural Capitalism” του Paul Hawken και το “The next American Metropolis” του Peter Cathorpe.

H «διακριτική» Ελληνική Μαφία...

Πριν απο δυόμισι χρόνια, σε ανύποπτο θα έλεγε ο σημερινός παρατηρητής χρόνο για τα σημερινά γεγονότα των Ζωνιανών, η επίκουρη καθηγήτρια Εγκληματολογίας, στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, κυρία Σοφία Βιδάλη είχε φανεί προφητική στην ανάλυσή της για τα αίτια και την μορφή των οργανώσεων εγκλήματος σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία.

Με εξαιρετικά απλό και σαφή λόγο, η κυρία Βιδάλη εκφράζει τα αίτια που οδήγησαν στην μη εμφανή έκφραση του εγκλήματος, σε αντίθεση με χώρες όπως οι Ηνωμένες πολιτείες όπου το οργανωμένο έγκλημα έγινε διακριτό εξ αρχής διευκολύνοντας την διάκριση των ρόλων και τις μεθόδους καταστολής του.

Είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ανάλυση της κυρίας Βιδάλη που δεν χρειάζεται ερμηνείας... Απολαύστε την συλλογιστική της.

Γιατί στη χώρα μας δεν έχουμε εμφανή παραδείγματα «εθνικών» οργανώσεων εγκλήματος. Οι σχέσεις με το κράτος και η οικονομική εξουσία των παράλληλων κέντρων.

Ένα από τα σχόλια που με είχαν εντυπωσιάσει, χρόνια πριν, όταν διάβαζα το βιβλίο του G. Falcone: «Cose di Cosa Nostra», ήταν ότι η λέξη mafia απουσίαζε από το καθημερινό και επίσημο λεξιλόγιο των κατοίκων της Σικελίας. Αυτή η στάση του πληθυσμού είναι τυπικό χαρακτηριστικό της ανοχής και συναίνεσης σε εγκληματικές οργανώσεις, οι οποίες λειτουργούν όχι απλά ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στον πληθυσμό και το κράτος, αλλά ως συνομιλητές. Πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις - και εδώ οι μαφιόζικες οργανώσεις είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα - που έχουν σχέσεις «πελατείας» με την κοινωνία σε τέτοιο βαθμό αναπτυγμένες, ώστε να αποτελούν αυτονόητο μέρος της καθημερινότητας για ένα μέρος του πληθυσμού.

Κοινοπραξίες του εγκλήματος

H ανάπτυξη τέτοιων οργανώσεων είναι συνήθως συνάρτηση των ιστορικο-πολιτικών και οικονομικών συνθηκών ανάπτυξης μιας περιοχής, που δεν είναι εδώ ο χώρος για να αναλυθούν. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπογραμμισθεί ότι η ύπαρξη τέτοιων ή παρόμοιων εγκληματικών οργανώσεων με βαθιές πολιτισμικές και κοινωνικές ρίζες σε διάφορες περιοχές κυρίως της Μεσογείου και των Βαλκανίων, που η ιστορία του καπιταλιστικού κράτους-έθνους δεν ήταν τόσο «γραμμική» - συμβάλλει στη δημιουργία συγχύσεων στις παραστάσεις του πληθυσμού και στη δυσκολία διάκρισης ανάμεσα στην οργανωμένη εγκληματική δράση και το πολιτικό πελατειακό ρουσφέτι που δεν είναι προϊόν τέτοιων φαινομένων.

Πρόκειται για πολύ λεπτές διακρίσεις που κρίνονται κατά περίπτωση και που μόνο γενικά κριτήρια μπορούν να τεθούν για τη διάκρισή τους. H σύγχυση αυτή μπορεί να επιτείνεται από το δομικό ατομισμό των ανταγωνιστικών κοινωνικών σχέσεων και το ιστορικό έλλειμμα κράτους σε μία περιοχή, καθώς η απόσυρση της ανοχής ή συναίνεσης από τέτοιες οργανώσεις δεν αντισταθμίζεται από τη διασφάλιση αναγκών και δικαιωμάτων από το κράτος, ενώ συνοδεύεται από ένα «κράτος φόβου» για τους αποχωρούντες. H omerta έτσι διευρύνεται και περιλαμβάνει όχι την «αλληλεγγύη» και «σιωπή» μεταξύ των μελών των εγκληματικών οργανώσεων, αλλά και όλων εκείνων που γνωρίζουν αλλά δεν μπορούν να αποδείξουν ή που έτσι διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους και, το χειρότερο, εκείνων που θεωρούν ότι το κράτος το ίδιο εμπλέκεται στο κύκλωμα των εγκληματικών οργανώσεων.

Ειδικά στη χώρα μας έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μια διάχυτη και ασαφής εντύπωση ότι το οργανωμένο έγκλημα ασχολείται με τη διάπραξη βίαιων εγκλημάτων και τον έλεγχο των παράνομων επιχειρήσεων (π.χ. εμπορία γυναικών, όπλων κ.λπ.). Έτσι παραγνωρίζεται ότι το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι τίποτα άλλο από μία παράνομη και παράλληλη με το κράτος εξουσία και οικονομία, που λειτουργεί κατά το πρότυπο των εμπορικών επιχειρήσεων. Από την άποψη αυτή λειτουργεί αποδιοργανωτικά για την επίσημη οικονομία, αλλά και το πολιτικό σύστημα.

Ερευνες σχετικά με το φαινόμενο των οργανωμένων εγκληματικών επιχειρήσεων δείχνουν ότι αυτό που ορίζουμε ως διεθνές οργανωμένο έγκλημα λειτουργεί ως μία πολυεθνική εταιρεία, που σε εθνικό επίπεδο αναθέτει «έργα», δημιουργεί κοινοπραξίες με μικρότερες ή μεγαλύτερες εθνικές οργανώσεις και εγκληματικά κέντρα ή συμφέροντα, και είναι αυτές πια που μεσολαβούν με τον κρατικό μηχανισμό για να διασφαλίσουν την «κοινοπραξία».

Οι εθνικές οργανώσεις δεν έχουν αναγκαστικά οργανική σχέση μεταξύ τους, αλλά συχνά ενώνονται με στόχο μια «επιχείρηση» ελέγχου, π.χ. της οικονομίας, προς το συμφέρον τους και βέβαια για τη διασφάλιση της ασυλίας τους άμεσα, μέσα από τη διείσδυση στο σύστημα αστυνομίας και απονομής Δικαιοσύνης. Εδώ λοιπόν τα συμφέροντα των εθνικών εγκληματικών επιχειρήσεων τέμνονται με εκείνα που σε κάθε περιοχή ορίζονται ως συμφέροντα των elite εξουσίας και τα οποία δεν αφορούν μόνον τα αστικά στρώματα, αλλά διαπερνούν και τα μεσαία και μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας: σε τέτοιες περιπτώσεις το έγκλημα λύνει προβλήματα πια, που είναι προϊόντα του ελλείμματος του εθνικού κράτους δικαίου και της ανισοκατανομής του πλούτου.

Τα προβλήματα αυτά προσλαμβάνονται από τους εμπλεκόμενους ως «σχετική αποστέρηση» από τη δυνατότητα πρόσβασης στην εξουσία και την οικονομία όχι πια των φτωχών, αλλά εκείνων των στρωμάτων στα οποία η αστική δημοκρατία δημιουργεί προσδοκίες. Για το λόγο αυτό, οι εγκληματικές δραστηριότητες που περιγράφω δεν αντιστοιχούν στον παραδοσιακό εγκληματικό και βίαιο υπόκοσμο, αλλά διαπλέκονται με αυτό που ονομάζουμε εγκλήματα του λευκού και μπλε περιλαίμιου (white and blue collar crimes).

Το κινεζικό ντόμινο

H δομή και λειτουργία του κρατικού φαινομένου και του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και στην Ιταλία αλλά και αλλού, και παρά τις ιδιαιτερότητες κάθε «εθνικής» περίπτωσης, έχει επιτρέψει, όπως φαίνεται, την ανάπτυξη τέτοιων κέντρων εγκληματικών επιχειρήσεων με τη μορφή πολυ-λειτουργικών επιμέρους οργανώσεων που αναπτύσσονται μυστικά - στη σκιά δηλαδή της επίσημης οικονομίας και του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Οι οργανώσεις αυτές λειτουργούν πρώτα για δικό τους λογαριασμό, ενώ εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και την απρόσκοπτη λειτουργία τους εξυπηρετώντας - πάντοτε όπως φαίνεται με το αζημίωτο - συμφέροντα άλλων, που είναι παράνομα ή στα όρια της παρανομίας και έτσι αυτοαναπαράγονται.

Από τη στιγμή που υπάρχουν δυνατότητες ανάπτυξης τέτοιων - ακόμα και κατακερματισμένων - πολυεξουσιαστικών κέντρων, δημιουργούνται δίκτυα προστασίας παράνομων επιχειρήσεων σε ένα πλαίσιο, όχι πια πελατειακής παραδοσιακής σχέσης (που στηριζόταν σε συγγενικούς δεσμούς), αλλά σε ένα πλαίσιο «μηχανικής αλληλεγγύης», όπως την ονομάζει ο Durkheim, η οποία αναπτύσσεται ως διαπλοκή συμφερόντων που λειτουργεί ως κινέζικο ντόμινο. Αν πέσει το ένα «στήριγμα» συμπαρασύρει μία σειρά από στηρίγματα. Σημαντικό είναι να υπογραμμιστεί εδώ ότι αυτές οι «εθνικές» οργανώσεις δεν συνιστούν αποκλειστικά οικονομικές «εταιρείες», αλλά πολυσυλλεκτικές ως προς τους σκοπούς τους (αυτό ισχύει για όλα τα δυτικά κράτη σύμφωνα με την L. Paoli). Για το λόγο αυτό είναι και δύσκολο να εντοπισθούν.

Οι σκιώδεις οργανώσεις και η εμπλοκή τους με το κράτος.

Στην Ελλάδα - περιέργως - δεν έχουμε εμφανή παραδείγματα «εθνικών» οργανώσεων για πολύ συγκεκριμένους λόγους επειδή:

· η ιστορία τέτοιων οργανώσεων ή συμφερόντων χάνεται μέσα στις ιδιαιτερότητες, τις αποκλίσεις και νοθεύσεις της ιστορίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
· ορισμένοι θεσμοί-θεματοφύλακες, της δημοκρατίας, του κράτους και της πολιτισμικής κυρίως συνοχής της ελληνικής κοινωνίας, εξαιρέθηκαν από τον περιορισμένο έστω εκδημοκρατισμό των θεσμών (που δεν σημαίνει απλά αφοσίωση στο πολίτευμα), που ακολούθησε τη Μεταπολίτευση. Ετσι οι θεσμοί αυτοί τέθηκαν εκτός κοινωνίας (δηλαδή εκτός των άλλων στο απυρόβλητο), αποκτώντας «υπερβατικές» ιδιότητες στις παραστάσεις του κοινού.
· η απαξία, που εκφράζεται κατά καιρούς για τα κόμματα και την πολιτική, λειτούργησε αντισταθμιστικά υπέρ της αύξησης της εμπιστοσύνης για τους θεσμούς αυτούς και κατέστησε το πελατειακό φαινόμενο ως «αθώα» εξυπηρέτηση.
· εξαιτίας της κρατούσας αντίληψης ότι πρόκειται για φαινόμενα σήψης, για τα οποία ευθύνονται ορισμένα πρόσωπα μέσα στους θεσμούς, το ενδιαφέρον δεν εστιάστηκε στις δομικές δυσλειτουργίες αυτών των θεσμών.

Αν όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό είναι αλήθεια, έστω κατά ένα μέρος, τότε πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα τέτοιων επιχειρήσεων που περιέγραψα παραπάνω. H προσωποποίηση των αποκλίσεων από την έννομη τάξη υποβαθμίζει σε ατομικές παθολογίες φαινόμενα που ενδεχομένως διακλαδώνονται με οργανωμένες εγκληματικές επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, δημιουργεί εντυπώσεις, ότι αν τα άτομα λείψουν θα επαναφερθεί η τάξη. Μόνο που αν τα άτομα λείψουν, θα βρεθούν άλλα: οι εγκληματικές οργανώσεις ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από το κράτος σε ευρηματικότητα και «παροχές».

Το ερώτημα είναι αν οι υποθέσεις που βλέπουν σήμερα το φως της δημοσιότητας σε κάποιο σημείο τέμνονται μεταξύ τους αλλά και με αφανείς τέτοιες επιχειρήσεις, ως προς τα συμφέροντα που εξυπηρετούν και ως προς τους ηθικούς αυτουργούς. Γιατί κάποιος κερδίζει από όλη αυτή την υπόθεση. Αν δεχθούμε ότι βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο αλλαγής των κέντρων της εγκληματικής οικονομίας και εξουσίας, που σπάει το κινέζικο ντόμινο, θα πρέπει να δούμε την κατάσταση αυτή ως ευκαιρία για τη διασφάλιση των οικονομικών και τελικά κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων - διότι αυτά πλήττονται στην ουσία. H διασφάλιση αυτή μόνον με έναν τρόπο μπορεί να γίνει: με τη διάλυση και διάρρηξη της εξουσιαστικής ικανότητας των παράλληλων με τις επίσημες σκιωδών δομών - την αποστέρηση δηλαδή της οικονομικής και διαμεσολαβητικής τους ικανότητας.

Εδώ λοιπόν έρχεται στο προσκήνιο όχι μόνον ο χωρισμός Εκκλησίας - Κράτους και η ενίσχυση του ρυθμιστικού και κανονιστικού πλαισίου του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, αλλά ο εκδημοκρατισμός τους, μέσα από τη συμμετοχή και του λαϊκού στοιχείου σε κρίσιμα όργανα των θεσμών αυτών. Από ό,τι θυμάμαι όμως, τα μεικτά ορκωτά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία για ορισμένες περιπτώσεις κυρίως οργανωμένου εγκλήματος - σύμφωνα με τον περίφημο τρομονόμο. H επόμενη δίκαιη δίκη, χωρίς να κυνηγήσει μάγισσες, θα πρέπει μήπως να «επανιδρύσει» κυρίως τη Δικαιοσύνη;

Ζωνιανά και επιτόκια... υπάρχει άραγε σχέση...

Σε πρόσφατο άρθρο του ο πρώην Ευρωβουλευτής Αντώνης Σαμαράς συνοψίζει την αθλιότητα του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος που κινείται ανεξάρτητα απο την οποιαδήποτε βούληση και απόφαση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Χαρακτηριστική η απάντηση του Ζαν Κλοντ Τρισέ «...η ΕΚΤ είναι ανεξάρτητη στις αποφάσεις της...» όταν αντελήφθη οτι οι λογικές απαντήσεις εξαντλήθηκαν και ο ερωτών, Αντώνης Σαμαράς, δεν ήταν διατεθειμένος να ικανοποιηθεί απο τα πρόχειρα ευφυήματα που αποτελούν την συνήθη πλέον τακτική των μεγατραπεζιτών.

Δυστυχώς απο αυτή την τακτική υπεκφυγών δεν απουσιάζει ούτε η χώρας μας.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, κύριος Γκαρκάνας, ακολουθεί κατά πόδας το σκεπτικό του Κεντρικού Ευρωπαίου Τραπεζίτη επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στο μοναδικό πρόβλημα που αναγνωρίζει, τον πληθωρισμό...

Το γεγονός ότι ο πληθωρισμός σε λογικά πλαίσια είναι δευτερεύουσα υπόθεση σε οικονομίες που στερούνται πραγματικής ανάπτυξης, διαφεύγει της προσοχής του Έλληνα αλλά και του Ευρωπαίου ομολόγου του.

Οι κίνδυνοι απο τις χαλαρές διαδικασίες ελέγχων των τραπεζών που υποτίθεται οτι οι κεντρικοί τραπεζίτες εποπτεύουν, διαφεύγουν επίσης της προσοχής τους.

Οι κεντρικοί τραπεζίτες αδυνατούν έτσι να διακρίνουν την ασύδοτη κερδοσκοπία των εμπορικών τραπεζών που επενδύουν σε παράγωγα υψηλού ρίσκου καμουφλαρισμένα ως ομόλογα.

Η Αμερικανική παράδοση της δεκαετίας του 80, οπότε οι Αμερικανικές τράπεζες ανταγωνίζονταν στο ποια θα είναι εκείνη που θα λανσάρει το ελκυστικότερο ψευδοομόλογο για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των συντηρητικών διαχειριστών των συνταξιοδοτικών ταμείων έγινε πάλι της μόδας με διαφορετικό περιτύλιγμα για να μη δημιουργεί εξ αρχής υποψίες για την υποκρυπτόμενη απάτη.

Σήμερα, τα νέα Αμερικανικά ψευδοομόλογα κτίσθηκαν πάνω στις «τρελές» αποδόσεις των κτηματικών δανείων υψηλού επιτοκίου και κατ’ επέκταση υψηλού ρίσκου των Αμερικανικών στεγαστικών τραπεζών.

Ο Αμερικανοί τραπεζίτες βρήκαν ακόμα ένα τρόπο να μεταφέρουν τον δικό τους κίνδυνο σε ανύποπτους συναδέλφους τους που ακολουθώντας την πάγια τακτική μοιράσματος του κινδύνου διέσπειραν ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο στα αποθεματικά των συνταξιοδοτικών ταμείων.

Βέβαια στην αλυσίδα της ανυποψίας το κριτικό ερώτημα αφορά το ποσοστό της εγνωσμένης απάτης που εμπεριέχεται στην ευθύνη των κεντρικών τραπεζών να προλαμβάνουν τέτοιες καταστάσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές διαμορφώνονται επι μακρόν με κινδύνους προφανείς ακόμα και σε πρωτόπειρους οικονομικούς αναλυτές.

Οι σχολές που δημιούργησαν οι Αμερικανικές Τράπεζες απο τα μέσα της δεκαετίας του 80, έχουν αφήσει το στίγμα της μεθοδολογίας τους στο πως κερδοσκοπούσαν έναντι ανίδεων η έντεχνα παραπλανημένων διαχειριστών συνταξιοδοτικών κεφαλαίων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Με ψευδομόλογα κατέστρεψαν οχι μόνο τις οικονομίες δεκαετιών διαφόρων ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών ταμείων αλλα και εκείνες απλών καταθετών όπως έγινε μαζικά μέσω των Μεξικανικών τραπεζών στις αρχές της δεκαετίας του 90.

Τακτικές όπως αυτές, εντελώς ασύδοτες και παραπλανητικές δεν υπέπεσαν περιέργως ποτέ στην προσοχή των κεντρικών Τραπεζιτών.

Το γεγονός της μαζικής ενσωμάτωσης προϊόντων υψηλού κινδύνου στα χαρτοφυλάκια των ευρωπαϊκών τραπεζών δεν ήταν φαίνεται αντικείμενο ευθύνης της ΕΚΤ για τον κύριο Τρισέ.

Δεν ήξερε ο κεντρικός Τραπεζίτης οτι με το καμουφλάρισμα των παραγώγων ως ομόλογα οι τραπεζίτες ξεπερνούσαν την επιτρεπόμενη σχέση κινδύνου στις επενδυτικές τους επιλογές με αποτέλεσμα σε περίπτωση απρόσμενου γυρίσματος της αγοράς να βρεθούν με τεράστιες ζημιές και δραματική μείωση του ενεργητικού τους.

Το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα δείχνει να εφησυχάζει με το απλοϊκό επιχείρημα οτι δεν έδωσε δάνεια αντίστοιχου τύπου με εκείνα των αμερικανικών κτηματικών τραπεζών..

Αδιαφορεί για το γεγονός οτι ούτε οι ευρωπαϊκές τράπεζες έδωσαν τέτοια δάνεια αλλά παρά ταύτα δοκιμάζονται όπως η Northern Rock στην Αγγλία που σώθηκε χάριν στην ένεση ρευστότητας της Τράπεζας της Αγγλίας.

Ο ίδιος ο Τρισέ διέθεσε εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ στην στήριξη της ρευστότητας των Ευρωπαϊκών Εμπορικών Τραπεζών.

Με αλλα λόγια, απο τη μια δεν διαπίστωσε έγκαιρα το πραγματικό πρόβλημα στις οικονομίες των χωρών μελών της ΕΕ, που δημιούργησε εν μέρει η δίκη του ανικανότητα να προλάβει τις τοποθετήσεις σε ψευδοομόλογα και απο την άλλη διείδε με χαρακτηριστική οξυδέρκεια τον επερχόμενο πληθωριστικό κίνδυνο χάριν του οποίου οχι μόνο αρνείται να κατεβάσει τα ευρω-επιτόκια ακολουθώντας την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) αλλά αντίθετα προετοιμάζει την άνοδό τους.

Με τον τρόπο αυτό, ενώ η FED αντιμετωπίζει με ευφυή τρόπο τις επιπτώσεις απο την κακοφορμισμένη subprime αγορά και ταυτόχρονα ανοίγει τις δυνατότητες αναδιάρθρωσης της δικής της βιομηχανίας, η EKT επιμένει σε αρτηριοσκληρωτικές μονεταριστικές μεθόδους περιορισμού των πληθωριστικών πιέσεων αφήνοντας τις ευρωπαϊκές εξαγωγές να καταρρεύσουν με το υπερφίαλα ισχυρό Ευρώ.

Πρόκειται ομολογουμένως για ένα κοκτέιλ καταστροφικών αποφάσεων και συνεπειών για την Ευρωπαϊκή οικονομία και κατ’επέκταση την Ελλάδα το οποίο φαίνεται να μη διακρίνει κανείς.

Η Ελληνικές Τράπεζες δεν είναι αποκομμένες απο τις συνέπειες των καταστροφικών επενδύσεων σε ψευτοομόλογα αφού και στα καλάθια των δικών τους τοποθετήσεων έχει αυξηθεί η επικινδυνότητα.

Επιπλέον, οι Ελληνικές Τράπεζες έχουν δανείσει πολλούς κατασκευαστές δημιουργώντας τη δική τους Subprime αγορά λόγω του τεράστιου στοκ ακινήτων που έκτισαν προσμένοντας αγοραστές... που δεν έρχονται.

Η Ελληνική οικονομία διατήρησε την αναπτυξιακή της δυναμική μετά την καταστροφή του χρηματιστηρίου χάριν στα δημόσια έργα και την οικοδομική ανάπτυξη.

Σήμερα η πορεία αυτής της ανάπτυξης παρουσιάζει σημάδια αστάθειας που θα μπορούσαν εν ριπή οφθαλμού να μετατραπούν σε καταστροφική ύφεση.

Σε ένα τέτοιο κλίμα και με τέτοιους κινδύνους ο Έλληνας διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος μιλά για επικείμενο Πληθωρισμό και για αυξήσεις επιτοκίων.

Είναι να αναρωτιέται κανείς εάν πρόκειται για ανεξάρτητο Τραπεζίτη ή για θλιβερό εντολοδόχο πολιτικών σκοπιμοτήτων.