Το νεο Ρυθμιστικό ήλθε να ρυθμίσει το πως θα αναπτυχθεί η Αττική (Οικιστικά και παραγωγικά) μέσα στην επόμενη 15αετία...

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 24η Απριλίου 2009)

Ναι, για όσους δεν το γνώριζαν, αυτό ήλθε να κάνει το νεο Ρυθμιστικό αλλά αν εξαιρέσουμε τις επεκτάσεις του σχεδίου πόλης κατά 250.000 στρέμματα και τα σχέδια επι χάρτου για τις νέες γραμμές του ΜΕΤΡΟ, οι λοιπές ρυθμίσεις περιορίζονται σε πεζοδρομήσεις και αναπλάσεις στις κεντρικές περιοχές των δήμων...

Σε αισθητικές παρεμβάσεις λοιπόν εναποθέτει το νεο Ρυθμιστικό το βάρος της ανάπτυξης και είναι να απορεί κανείς πως δεν ζούμε ήδη σε μια υπερανεπτυγμένη οικιστικά χώρα με τόσες αναπλάσεις που είδαμε τα τελευταία 30 χρόνια...

Όσοι ασχολούνται με τα κοινά ή έστω αφιερώνουν χρόνο στο να παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν στον αστικό τους περίγυρο, θα έχουν ήδη σκεφτεί τα αίτια αυτής της εμμονής που δεν είναι άλλα απο το οτι οι κεντρικές αναπλάσεις δημιουργούν την ελάχιστη δυνατή αντίδραση απο τα συμφέροντα που ρυθμίζουν τα της Αττικής γής και επομένως είτε αρέσουν είτε όχι, είτε συμφέρουν είτε όχι αυτές μπορούμε και αυτές κάνουμε...

Τα υπόλοιπα όπως οι παραγωγικές υποδομές, οι ουσιαστικά καινοτόμες αλλαγές βάσει των τεχνολογικών εξελίξεων και οι ανθρώπινες απαιτήσεις σε ένα νέο και εξελισσόμενο κοινωνικό πλαίσιο, μπαίνουν ανέκαθεν για το γαρνίρισμα της τούρτας του εκάστοτε Ρυθμιστικού που δεν υλοποιείται αφού ποτέ δεν επαρκούν τα χρήματα.

Ξεκινάμε έτσι απο το φτιασίδωμα και στο φτιασίδωμα καταλήγουμε αλλά άσπρη μέρα ως πολίτες μιας σύγχρονης πόλης δεν βλέπουμε εδώ και δεκαετίες...

Το νεο Ρυθμιστικό βλέπει μια Αστική πρωτεύουσα 8 εκατομμυρίων σε ένα κράτος 11-12 εκατομμυρίων κατοίκων εγείροντας απορίες διότι ούτε το δημογραφικό μας άλλαξε ούτε ζούμε σε περίοδο ανάπτυξης κινεζικών προδιαγραφών και παρά την γενική τάση προς το μοντέλο πόλη - κράτος, τέτοια δυσαναλογία κέντρου - επαρχίας δεν έχει το προηγούμενό της σε χώρα επι της γής, ανεπτυγμένη ή μη.

Στην Ελλάδα όμως θέλουμε να πρωτοπορούμε και όταν δεν τα καταφέρνουμε στα δύσκολα επιλέγουμε το εύκολο και το ευτελές, επιλέγουμε πεζοδρομήσεις όταν χρειαζόμαστε αναπτυξιακές υποδομές και στόχους που θα κάνουν εφικτή την ζωή των 8 εκατομμυρίων ψυχών σε δυο στενές λωρίδες γής, εκατέρωθεν της κορυφογραμμής απο τον Υμηττό έως το Πάνειο Όρος.

Το κυριότερο όμως είναι ότι δομούμε ένα όνειρο για την 15ετία που έρχεται και ξεχνάμε οτι τα όνειρα παραμένουν όνειρα εάν δεν υπάρχει η διάθεση που αναλογεί για να γίνουν πραγματικότητα.

Το ερώτημα επομένως είναι το πως θα ξανακάνουμε τα όνειρα πραγματικότητα, πως θα γεφυρώσουμε την απόσταση μεταξύ σχεδίων και υλοποιήσεων και το κυριότερο, ποια πραγματικότητα θα εκφράζουν αυτές οι υλοποιήσεις.

Για μια σύγχρονη πόλη, η πραγματικότητα δεν είναι το κοίταγμα προς τα πίσω, στο παρελθόν, διότι δεν έχουμε παρελθόν να επιδείξουμε πλην του κλασσικού που δεν ταιριάζει στις σημερινές ανάγκες των κατοίκων των πόλεών μας.

Στις πόλεις της γείτονος Ιταλίας π.χ. ακόμα και στην μαρτυρική απο τον πρόσφατο σεισμό Λ’ακουίλα ή στην αντίστοιχα μεσαιωνική Σιένα, το παρελθόν διαμορφώνει πρότυπα που σε λελογισμένη κλίμακα εμπνέουν δημιουργικά. Ένας αρχιτέκτων ή ένας ιστορικός της τέχνης επιδιώκει να ζει σε τέτοιες πόλεις διότι τον προκαλούν συγκινησιακά στο να ερευνήσει αυτά που τον περιτριγυρίζουν. Στις πόλεις αυτές σε πλημμυρίζει η ζώσα τέχνη και σε υποχρεώνει να την υιοθετήσεις και να την φροντίσεις. Οι πόλεις αυτές δεν μπορούν όμως σε καμία περίπτωση να γίνουν πρότυπα μεγαλουπόλεων. Είναι και θα παραμείνουν κέντρα τέχνης και πολιτισμού για λίγους. Οι πολλοί θα πρέπει να κοιτάξουν αλλού για το πρότυπό τους.

Στις πόλεις της αναδυόμενης ανατολής, της μέσης ανατολής, τα πρότυπα φυτρώνουν κυριολεκτικά στην άμμο.

Οταν διαθέτεις ένα πλούσιο πολιτισμικά παρελθόν, ακόμα και αν αυτό κακοπάθησε απο τον ιμπεριαλισμό της δύσης, έχεις πάντα την ευκαιρία να το επαναφέρεις με τα μέσα που προσφέρει η σημερινή τεχνολογία και ο πετρελαϊκός πλούτος.

Η ανάπτυξη ολόκληρων πόλεων στις αμμώδεις και αφιλόξενες παραλίες των εμιράτων έχει ένα σκοπό, εκφράζει ένα στόχο. Οι οικιστικοί ουρανοξύστες κτίζονται για να στεγάσουν τους μελλοντικούς επαγγελματίες που θα κατακλύσουν την περιοχή σε ένα τεχνητά ανθρώπινο αλλά και πολλά υποσχόμενο επιχειρηματικό περιβάλλον-γέφυρα μεταξύ ανατολής και δύσης. Οι νέες ουρανοξυστοπόλεις των εμιράτων συνδυάζουν έξυπνα το γιγάντιο με το μικρό και διαμορφώνουν ένα περιβάλλον που έλκει ακόμα και όταν η τέχνη δεν είναι παρά ευτελές αντίγραφο άλλων πολιτισμών. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε οτι οι πρόσφατες αποκαλύψεις οτι ο Καβάτζιο απεικόνιζε αρχικά τις συνθέσεις των χαρακτήρων του με μια πρωτόγονη τεχνική ταγκερογραφίας δεν μειώνει το μέγεθος και την αξία του καλλιτέχνη.

Επιπλέον, η αναπτυσσόμενη γοργά πόλη Μαδσκάρ, στο Αμπου Ντάμπι, είναι η πρώτη προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει οικισμό απόλυτα φιλικό στο περιβάλλον αφού όλη η ενέργεια θα παρέχεται απο τον ήλιο και τον αέρα... Ναι, στο Αμπου Ντάμπι οι εμίρηδες είναι οικολογικά ευαίσθητοι και διαμορφώνουν πόλη πρότυπο για το μέλλον σε συνεργασία με την τεχνολογία που προσφέρουν κορυφαία πανεπιστήμια όπως το ΜΙΤ των ΗΠΑ.

Η ανάπτυξη αντίστοιχων ουρανοξυστοπόλεων γύρω απο τα παραδοσιακά εμπορικά λιμάνια της Κίνας έχει επίσης έναν στόχο. Διαμορφώνει ένα εφικτό χώρο διαβίωσης για τους τεράστιους γεωργικούς πληθυσμούς που προσείλκυσε η ανάπτυξη και οι νέες θέσεις εργασίας στα σφύζοντα κέντρα συναλλαγών και εμπορίου της ανατολικής Κίνας.

Η αναπτυσσόμενη πρωτεύουσα της χώρας μας, με τα ήδη πέντε εκατομμύρια κατοίκων σε τι πρότυπα αναφέρεται και ποιους μελλοντικούς στόχους ικανοποιεί;

Γιατί θα πρέπει να έχει 8 εκατομμύρια κατοίκους σε 15 ή έστω σε 35 χρόνια αν αυτό είναι τελικά το πλάνο; Γιατί πρέπει να αναπτύσσεται με τρόπο που κάνει την ποιότητα ζωής αρχικά στο Αττικολεκανοπέδιο και τώρα στα Μεσόγεια αβίωτη... Το πραγματικό ερώτημα είναι το εάν καταστρέφεται το πράσινο, ποιο πράσινο άραγε, ή μήπως το οτι καλύπτεται κάθε χωμάτινη επιφάνεια με κτίσματα χαμηλής αισθητικής και ανισόρροπης συνδιαστικότητας χωρίς προδιαγεγραμμένες υποδομές και ελευθέρους χώρους για τους κατοίκους που ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι αγόρασαν «γουρούνι στο σακί», οτι εξαπατήθηκαν δηλαδή, παρασυρόμενοι απο μια νεοπλουτίστικη στάση της Ελληνικής κοινωνίας που θέλει τον πρώην Αιγαλιώτη να αποκτά μεζονέτα αν οχι στην Εκάλη τουλάχιστον στην Παιανία.

Το τι αφήνει πίσω του άγνωστο.

Το ποιός θα μείνει σε ότι εγκατέλειψε αδιευκρίνιστο.

Ισως κάποιοι οικονομικοί μετανάστες να καλύψουν το κενό με υψηλή την πιθανότητα μια πρώην ζώσα αν και κακόγουστη αστική περιοχή να μετατραπεί σε ένα ακόμα ανεπιθύμητο γκέτο.

Και είναι φυσικό να συμβεί αυτό διότι το Αιγάλεω, το Περιστέρι ή ακόμα και η Πετρούπολη δύσκολα θα διατηρήσουν διαφορετικά τους σημερινούς πληθυσμούς τους.

Με άλλα λόγια το Νεο Ρυθμιστικό της πρωτεύουσας σχεδιάζει την βελτίωση των περιοχών που θα βιώνουν οι κάτοικοι των αστικών και περιαστικών μας κέντρων χωρίς να έχει προβλέψει ποιοι θα είναι αυτοί οι πληθυσμοί, και πως θα βιώνουν εκεί που κάποτε οι συμπατριώτες μας πέτυχαν χάριν στην σφύζουσα βιοτεχνική και εμπορική τους δραστηριότητα.

Ενω στα Μεσόγεια η ανεξέλεγκτη δόμηση καταπίνει χαοτικά τους ελεύθερους χώρους με το Ρυθμιστικό να βάζει κάποια τάξη στην αναρχία, στις δυτικές περιοχές η δραματική οικοδόμηση των τελευταίων ετών είναι δεδομένη με αναπάντητο το ερώτημα του προορισμού της.
Μήπως τα χιλιάδες νεόκτιστα διαμερίσματα προορίζονται για τους “βέρους” Αθηναίους που εγκαταλείπουν μαζικά το αστικό κέντρο ή για κάποιο ευφάνταστο μεταναστευτικό ρεύμα εξ ανατολών ώστε να δείξουμε και εμείς κάποια υπόσταση απέναντι στις πληθυσμιακές ορδές των Τούρκων γειτόνων μας.

Ποιο είναι το σκεπτικό της Ρύθμισης του Ρυθμιστικού;

Ποια προβλέπεται να είναι τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά και οι λοιπές ανάγκες των μυριάδων νέων κατοίκων της πρωτεύουσας;

Ποιά θα είναι η προέλευση αυτών των κατοίκων; Σε τι πανεπιστήμια θα φοιτήσουν τα παιδιά τους και σε τι ναούς ποιανού θρησκεύματος θα λατρεύσουν τις δικές τους εκφράσεις Θεότητας;

Πολύ φοβάμαι οτι δεν υπάρχει πλάνο άρα δεν υπάρχει Ρυθμιστικό.

Πολυ φοβάμαι οτι μιλάμε ξανά για νέα τραινάκια και νέες μαρμαρόπληκτες πλατείες απο εκείνες που υποσχόταν ο αείμνηστος Τρίτσης που πρωτοτύπησε μεν αλλά ταυτόχρονα κατασπατάλησε τον πολύτιμο πλούτο που μας εμπιστεύθηκαν οι Ευρωπαίοι ομόλογοί μας, περιμένοντας οτι κάποτε η αναπτυξιακή μας καμπύλη θα εξομοιωθεί με τη δική τους.

Είμαστε στο τέταρτο και τελευταίο Πλαίσιο Κοινοτικής Στήριξης, το περιβόητο ΕΣΠΑ, και τα προγράμματα που συντάσσονται προορίζονται ξανά, σε σημαντικά ποσοστά, για τραινάκια και πλατείες...

Λείπουν, όπως και τότε, οι υποδομές για τραίνα, εργοστάσια και λοιπές σοβαρές αναπτυξιακές υποδομές που θα πείσουν ακόμα και εμάς τους ίδιους οτι 22 δις €υρώ μετά δεν θα έχουμε αποκλίνει ακόμα περισσότερο απο τους χρηματοδότες μας.

Γενικό Πολεοδομικό Κηφισιάς... Νεο Ρυθμιστικό Πρωτεύουσας... Επιτέλους Ανάσταση!

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 17η Απριλίου 2009)

Επιτέλους Ανάσταση θα έλεγε ο κάθε ταλαιπωρημένος απο την αδράνεια κάτοικος της πρωτεύουσας ή καλλίτερα του Αττικολεκανοπεδίου που επι χρόνια αγωνιά για το τι μέλει γενέσθαι στην περιοχή που κάποτε επέλεξε να περάσει τα δημιουργικά χρόνια της ζωής του.

Αναμφίβολα στην Ελλάδα με τη χαμηλή κινητικότατα εγκατάστασης, ισως την χαμηλότερη στην Ευρώπη, ο τόπος που διαλέγει κάποιος να ζήσει έχει τεράστια σημασία στην ποιότητα ζωής του που κρίνει και το κατά πόσο αυτός ο άνθρωπος θα γίνει ο ίδιος συντελεστής εξέλιξης και προόδου.

Σε περιοχές όπου η ποιότητα διαβίωσης είναι χαμηλή, η γκετοποίηση είναι η μόνη προβλεπόμενη πορεία και πάντα συμβαίνει όπως προβλέπεται εκτός εάν οι κάτοικοι πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και φέρουν την περιοχή τους στα μέτρα της διαβίωσης που επιθυμούν.

Οι περιπτώσεις όμως αυτές είναι ελάχιστες. Συνήθως, η κακή ποιότητα ζωής, σε μια περιοχή χωρίς προοπτική αναβάθμισης, αφαιρεί απο τους κατοίκους την μαχητικότητά τους και τους υποβιβάζει σε υποχείρια ξένων επιδιώξεων και συμφερόντων, όπως έχει συμβεί με το μεγαλύτερο μέρος της πάλε ποτέ πόλης των Αθηνών που βλέπουμε πλέον να γκετοποιείται γειτονιά προς γειτονιά ενώ οι προτάσεις των πολιτικών παραγόντων εξαντλούνται σε ανούσιο πολιτικαντισμό.

Είναι επομένως λογικό να αναφωνεί ο κάτοικος του Αττικολεκανοπεδίου, επιτέλους Ανάσταση, όταν πληροφορείται οτι το νεο Ρυθμιστικό σχέδιο για την πρωτεύουσα παραδόθηκε μόλις την μεγάλη Δευτέρα σε δημόσια διαβούλευση που θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου με στόχο να κατατεθεί στα τέλη Οκτωβρίου προς ψήφιση στη Βουλή.

Το νεο Ρυθμιστικό σχέδιο είναι εκ πρώτης όψεως εντυπωσιακό.

Εκτός του ότι προχωρεί σε εντάξεις 250.000 στρεμμάτων γης στα σχέδια πόλης, ώστε να παύσει επιτέλους η άναρχη και χωρίς υποδομές δόμηση χάριν μιάς οικιστικής δυναμικής που ξεπερνά τις επιταγές του νόμου και των φυλάκων του, όπως ισχυρίσθηκε πρόσφατα ο Δήμαρχος Καλυβίων, προβλέπει νέους οικιστικούς όρους στις εντεταγμένες περιοχές, βάζει τάξη στο καρκίνωμα των αυθαίρετων, αν μπορεί να υπάρξει τάξη σε μια κατάσταση που αφορά το ένα τρίτο του πληθυσμού, και προτείνει ένα εκτεταμένο δίκτυο μεταφορών που θα εξυπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες των κατοίκων μιας σύγχρονης πόλης.

Βέβαια το νεο Ρυθμιστικό σχέδιο για την πρωτεύουσα δεν αποτελεί υπέρβαση σε κανένα τομέα. Επικεντρώνεται σε ρυθμίσεις συντελεστών δόμησης που μετατατρέπονται απο 0.6 σε 0.4 και απο 0.4 σε 0.2 ενω όλοι γνωρίζουν οτι οι συντελεστές παραβλέπονται με τεχνάσματα που περιλαμβάνουν απο το κλείσιμο των υμιυπαίθριων και την εκτεταμένη κάλυψη των ημιυπόγειων χώρων που γίνονται playroom, όπως υπέβαλε η άκομψη εισβολή του ξενόγλωσσου όρου, μέχρι την αναίσχυντη εκμετάλλευση της κλίσης του εδάφους που οδηγεί σε πολυκατοικίες τσαμπιά στις γύρω βουνοπλαγιές.

Σε μια εποχή που η κυβέρνηση σχεδιάζει μια νέας έμπνευσης φορολόγηση (χαράτσι) των παράνομων υμιυπαίθριων χώρων, ενάντια στην οποία ορισμένοι εκ των συμπολιτών μας σχεδιάζουν να καταφύγουν στα δικαστήρια για να απαλλαγούν απο την σχετική υποχρέωση, ενώ το ΣΤΕ έχει ήδη παραλάβει τις συνήθεις προσφυγές υποκρισίας και φαρισαϊσμού εκείνων που θεώρησαν άνομη και αντισυνταγματική την νομιμοποίηση ή τακτοποίηση των χώρων διότι θα έχει δυσμενείς, κατά τη δική τους ερμηνεία του συντάγματος, περιβαλλοντικές συνέπειες, κανείς δεν ομιλεί για το αύριο, που βρίσκεται στα χέρια των τοπικών πολεοδομικών γραφείων, και ας γνωρίζουν επακριβώς τις παραβάσεις που έρχονται.

Με τεχνάσματα αλλαγής συντελεστών που δεν είναι ακριβώς αυτά που καλοπροαίρετα θεωρούμαι οτι ισχύουν και χωρίς να λαμβάνονται υποψιν τα καίρια προβλήματα διαβίωσης που δεν προέρχονται ακριβώς απο τους συντελεστές δόμησης αλλά απο το πως εννοούμε την χρήση αυτών των συντελεστών ή διαφορετικά το σε ποιο πραγματικό ποσοστό κάλυψης οδηγεί ο κάθε συντελεστής, δεν θα πετύχουμε πολλά.

Ενα κτίριο με συντελεστή δόμησης 0.6 έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά αν το 0.6 επιτυγχάνεται με 2 ή με 20 ορόφους.

Το εικοσαόροφο προσφέρει στη γειτονιά πολύτιμους χώρους αναψυχής και πρασίνου ενώ με την πανταχόθεν ελεύθερη διάταξη στον χώρο αφήνει το φως και την πανοραμική θέα να χαροποιεί τους ενοίκους του σε αντίθεση με το διώροφο που υποκρίνεται περιβαλλοντικά στερώντας φως, αέρα και ανάσα, δηλαδή την ίδια τη ζωή απο τους δικούς του ενοίκους.

Η χαμηλή δόμηση κατέληξε να δίνει στη πόλη των Αθηνών και στα προάστειά της την αίσθηση ενός απέραντου χωριού χωρίς έμπνευση και έκφραση.

Καμία πόλη του εξωτερικού δεν έχει την μονότονη μορφή ενός απέραντου χωριού όπως η Αθήνα και καμία πόλη της Ευρώπης δεν μοιάζει με ένα παγερό λατομείο μαρμάρου όπως ισχυρίστηκε ο γνωστός αρχιτέκτων Ρέντζιο Πιάνο.

Στο παρελθόν είχε υπέρμετρα υποστηριχτεί και επικρατήσει η άποψη οτι η Αθήνα είναι η πόλης του μέτρου και της ισορροπίας της μικρής κλίμακας μόνο που τα 5 εκατομμύρια των κατοίκων της κάθε άλλο παρά μικρή κλίμακα της προσδίδουν ως χαρακτηριστικό...

Οι υποσχέσεις που προβάλλουν οι αρμόδιοι του ΥΠΕΧΩΔΕ σήμερα, ότι με τις παρεμβάσεις του νέου Ρυθμιστικού, θα σώσουν μια άναρχη πόλη 5 εκατομμυρίων που συγκεντρώνει το 40% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, θυμίζουν τα ποτάμια που θα έφερνε ο λαϊκός αρχηγός της Ένωσης Κέντρου Γεώργιος Παπανδρέου, την δεκαετία του 60, για να υποστηρίξει την κατασκευή άχρηστων «γεφυριών».

Το προβαλλόμενο Ρυθμιστικό είναι αναμφίβολα μια γενναία πρόταση μετα απο μια μεγάλη περίοδο απραξίας αλλά υστερεί δραματικά απο το να είναι η πρόταση σωτηρίας της πρωτεύουσας της χώρας.

Οταν δεν γίνεται ούτε μνεία σε ένα νεο τρόπο αστικής δόμησης πολλαπλών πυρήνων που θα ανταγωνίζονται ακόμα και τα προάστεια σε ελεύθερους χώρους και ζώνες πρασίνου, ακριβώς επειδή θα περιορίζουν την κατασπατάληση της γης με την έκταση να μεταφέρεται σε ύψος και την αισθητική και λειτουργικότητα σε καμία περίπτωση να θυμίζει την μονοτονία των φτηνών εργατικών πολυκατοικιών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλα αντίθετα να διαμορφώνει ένα αρμονικό συγκερασμό του ουρανοξύστη με το παραδοσιακό διώροφο ωσάν να χαριεντίζεται ο γίγαντας με τον νάνο, δεν πρόκειται να νιώσουμε την χαρά που προκαλεί η αρμονία των αντιθέσεων στους κατοίκους μιας πόλης.

Το προτεινόμενο Ρυθμιστικό εντάσσει 250.000 στρέμματα σε δομές πόλης ώστε να ξεφύγουμε επιτέλους απο τη νοοτροπία του χωριού με τις μεσαιωνικές ανέσεις, αλλα δεν διαμορφώνει τους ορίζοντες ανάπτυξης της πόλης. Δεν αναφέρει πουθενά το πως η πόλη των 5 εκατομμυρίων θα λειτουργεί στο μέλλον, όχι απο πλευράς μεταφορών αλλά απο πλευράς επιδιώξεων. Δεν ορίζει ζώνες λειτουργίας που θα εναρμονίζονται με τις οικιστικές πλην εκείνων των εμπορικών καταστημάτων και αφήνει τα τοπικά Ρυθμιστικά των πόλεων που περιβάλλουν το κέντρο να δώσουν λύσεις για τις δικές τους ανάγκες που δεν είναι παρά δειλές και ανήμπορες εκφράσεις αντι της αναγκαίας ριζοσπαστικής αναπροσαρμογής.

Το νεο Ρυθμιστικό σχέδιο παραλαμβάνει ένα βαρετό σε δομές και αισθητική μεγαλοχώρι, που όταν αναπτύχθηκε είχε τουλάχιστον τις βιοτεχνικές και βιομηχανικές του ανάσες, και το μετατρέπει σε μία αφάνταστα πληκτική περιοχή μόνιμης κατοικίας 5 εκατομμυρίων κατοίκων που θα αναρωτιούνται τι κάνουν και γιατί ζουν σε αυτή την άχαρη οικιστική χαβούζα ακόμα και όταν θα έχουν το πλεονέκτημα να την διασχίζουν απο το ένα στο άλλο άκρο, με τις προτεινόμενες γραμμές του μετρό και σε κλάσμα του σημερινού χρόνου.

Το νεο Ρυθμιστικό δεν ξεκινά απο το τι πόλη σχεδιάζουμε και σε τι πόλη πάμε και δεν προβληματίζεται με το τι θέλουν 5 εκατομμύρια κατοίκων σε μια άσχημη πόλη που χωρίς τις βιοτεχνικές και βιομηχανικές ανάσες της θα είναι μια άνοστη και αβίωτη πόλη υπηρεσιών που κανείς δεν θα αποζητά.

Το νεο Ρυθμιστικό δεν ζήτησε ούτε ρώτησε τους τοπικούς άρχοντες να δώσουν αυτοί τις σκέψεις τους για το μέλλον αλλά συμπεριέλαβε τις μικρόνοες υποδείξεις τους όπως και στην περίπτωση του Δήμου Κηφισιάς όπου οι δράσεις εξαντλούνται σε μικροδιευρύνσεις του ιστορικού κέντρου και σε πεζοδρομήσεις...

Αναμφίβολα η Κηφισιά θα έχει ομορφότερα πεζοδρόμια στο άμεσο μέλλον αλλά δεν θα έχει περισσότερα δένδρα που την χαρακτηρίζουν διότι κανείς δρόμος δεν αναδομείται με το σκεπτικό της αύξησης του πρασίνου, ενώ περιέργως αφήνεται έξω και απο την φροντίδα των συγκοινωνιακών πλάνων του Ρυθμιστικού παρά την κατάταξή της στα «κέντρα ευρείας ακτινοβολίας».

Στη Κηφισιά κανείς δήμαρχος έως τώρα δεν αντιλήφθηκε το αυτονόητο, οτι όταν σχεδιάζεις νέες επεκτάσεις του Μετρό δεν τις σχεδιάζεις με ψευτοαριστερίστικες ιδεοληψίες οτι προέχει τάχα η μεταφορά της εργατιάς αλλά βάσει της πολυ ισχυρότερης επιχειρηματολογίας οτι δεν θέλεις περισσότερα οχήματα να διανύουν μεγαλύτερες αποστάσεις για να φτάσουν στο κέντρο μιας πόλης.

Τα τελευταία χρόνια η πληθυσμιακή αύξηση στα βόρεια προάστεια και το υψηλότερο επίπεδο ευμάρειας των κατοίκων τους, συγκέντρωσε τεράστιο αριθμό ιδιοκτητών αυτοκίνητων που κατακλύζουν με τα πρωινά τους γιουρούσια το κέντρο της ασφυκτικά δομημένης Αθήνας αφαιρώντας την πνοή, τρέχουσα ή υποσχόμενη απο κάθε Ρυθμιστικό.

Η δραματική έλλειψη ουσιαστικών προτάσεων και υποδείξεων για την κάλυψη των βορείων προαστίων απο ένα σύγχρονο Μετρό, αντι της αναιμικής κάλυψής τους από έναν ξεπερασμένο τεχνολογικά Ηλεκτρικό σιδηρόδρομο όπως ο ΗΣΑΠ, αποτελεί μια μόνο απο τις ενδείξεις αδιαφορίας και ανημποριάς στην αντιμετώπιση των πραγματικών αναγκών της υποκείμενης στο Ρυθμιστικό πρωτεύουσας.

Δυστυχώς ο δήμαρχός μας, οι περί αυτόν σύμβουλοι και οι πομπώδεις σε λαϊκισμό εκφραστές της αντιπολίτευσης, δεν έχουν το χάρισμα να διακρίνουν το ουσιαστικό απο το ασήμαντο αφαιρώντας μας κάθε ελπίδα για μία βιοτική Ανάσταση ίσως δικαιολογημένα εάν σκέφτηκαν ότι δεν θα έπρεπε να μειώσουν σε αξία το μεταφυσικό μήνυμα των ημερών.

Άσυλα ανιάτων και νόμοι φρενοβλαβών…

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 10η Απριλίου 2009)


«…Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο διανύει πάνω απο δυο δεκαετίες μια βαθιά κρίση… Η κρίση αυτή ομολογείται απο πολλούς μετά παρρησίας , περιγράφεται δραματικά απο συναδέλφους και εκφράζεται καθημερινά απο την κοινή γνώμη…»

Δημήτριος Ψωϊνός (Ομότιμος Καθηγητής Ο & Δ ΑΠΘ)

Ο καθηγητής Ψωϊνός, υπό το βάρος των πρόσφατων καταλήψεων του μεγαλύτερου Πανεπιστημιακού ιδρύματος της χώρας, με αιτιάσεις που δεν πείθουν ούτε τους ίδιους τους καταληψίες, λεει το προφανές και το επεκτείνει σε όλα όσα αφορούν την δομή της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Ανατρέχει στη ρίζα το κακού που κατ’ αυτόν είναι η αφέλεια του εκδημοκρατισμού που επιχειρήθηκε το 1982. Πρόκειται για προσπάθεια που είχε σαν στόχο τον εκδημοκρατισμό, μέσω της διεύρυνσης των συμμετεχόντων στη λήψη αποφάσεων, ώστε η διοίκηση να αφουγκράζεται καλύτερα τις απαιτήσεις των εκπαιδευομένων και να καθιστά τον εκπαιδευτικό σύστημα φοιτητικοκεντρικότερο και εκπαιδευτικά αποτελεσματικότερο.

Όμως η προσπάθεια ήταν ατελής διότι και τότε, όπως σήμερα, διαμορφώθηκε στη λογική του Tabula Rasa, στην εκ του μηδενός δηλαδή αναμόρφωση της πανεπιστημιακής λειτουργίας χωρίς να ληφθεί υπ’οψιν η εκπαιδευτική εμπειρία και η δομή συστημάτων άλλων χωρών που είχαν να επιδείξουν αξίες και έργο στην εκπαίδευση, στην έρευνα και στην κατάκτηση γενικότερα της γνώσης.

Η προσπάθεια του νόμου του 1982 διεύρυνε τα οργανωτικά επίπεδα του Ελληνικού πανεπιστημίου αφ’ενός με το κτίσιμο περισσότερων επιπέδων διοίκησης όπως το Εργαστήριο ή Κλινική, ο Τομέας, το Τμήμα, η Σχολή και η Πρυτανεία-Σύγκλητος και αφετέρου με την μεγέθυνση των συμμετεχόντων σε κάθε διοικητικο επίπεδο.

Στο νεο σχήμα τα συλλογικά όργανα απο δυο έγιναν τέσσερα και οι συμμετέχοντες τόσοι που τελικά η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα στην λήψη αποφάσεων μειώθηκαν.

Στο νεο σχήμα η διοίκηση των Πανεπιστημίων πέρασε τελικά στα χέρια ολιγομελών ομάδων έκφρασης των κομματικών οργανώσεων που καταφέρνουν να γίνονται ρυθμιστές των αποφάσεων των νέων συλλογικών οργάνων είτε διότι κινητοποιούνται μαζικά αλλά μη αντιπροσωπευτικά είτε διότι εκβιάζουν με την έκδηλα αντιδημοκρατική επιβολή των θέσεών τους μέσω ενδεικτικών τρομοκρατικών παρεμβάσεων ή απειλών.

Έτσι φτάσαμε στο σημείο, κατά τον πρύτανη του Πολυτεχνείου της Κρήτης κ. Ιωακείμ Γρυσπολάκη, κανείς εκ των πανεπιστημιακών δασκάλων να μη καταθέτει τις απόψεις του δημόσια διότι γνωρίζει οτι μπορεί να διακινδυνεύσει την περαιτέρω διάλυση των διοικητικών μηχανισμών του πανεπιστημίου του ή και τη δική του φυσική ακεραιότητα η οποία παραδόξως και συστηματικά δεν προστατεύεται απο την πολιτεία με αφελείς αιτιολογήσεις όπως η υποτιθέμενη αδυναμία των διωκτικών αρχών να ταυτίσουν τους παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου, κουκουλοφορούντες ή μη, με τις όποιες πράξεις τους.

Η ατιμωρησία και ο εκχυδαϊσμός του κύρους της Ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας, που ασφαλώς έχει διαδοθεί και στους παροικούντες τα Ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθιστά φαιδρή κάθε απόπειρα σοβαροποίησης του επιπέδου σπουδών και αντιστοίχησής του με εκείνο των Ευρωπαϊκών πανεπιστημίων στα πλαίσια ενός ενιαίου ευρωπαϊκού οικοδομήματος γνώσης, επιδίωξη που υποτίθεται οτι θα ολοκληρωθεί το 2010.

Τέτοια είναι η προκλητικότητα του φασισμού των ολίγων που πολλοί απο τους πανεπιστημιακούς, του μέχρι πρόσφατα υπό κατάληψη ΑΠΘ, την αποδέχονται μοιρολατρικά σε κατάσταση σιωπής ενώ ο ίδιος ο πρύτανης κ. Αναστάσιος Μάνθος, αποφεύγει ακόμα και να αποδοκιμάσει τις ακρότητες των καταληψιών διότι επιθυμεί όπως λέει να δείξει στον κόσμο οτι έτσι εξαντλεί κάθε δυνατότητα δημοκρατικού διαλόγου...

Οταν όμως ο κόσμος παρακολουθεί την σύγκλητο του ΑΠΘ να συνεδριάζει ανοιχτά υπό τη συνεχή επιθετικότητα ατόμων, που ουδεμία σχέση έχουν με την πανεπιστημιακή κοινότητα και κατ’επέκταση με την κάλυψη που παρέχει το άσυλο, τότε εκτός του ότι βλέπει την υποχωρητικότητα των πανεπιστημιακών να δίνει αφορμές σε περαιτέρω προκλήσεις, διαπιστώνει ότι οι διάλογοι με τους εκφραστές της αντιπαράθεσης υστερούν ακόμα και εκείνων στα άσυλα των ψυχικά ανιάτων.

Και όμως δεν πρόκειται για άσυλο ανιάτων αλλά για πανεπιστημιακό άσυλο που καταλύεται απο εκείνους που υποτίθεται οτι το διεκδικούν, τους ολίγους και μακράν κάθε δημοκρατικής συνείδησης φοιτητές που αυτάρεσκα δηλώνουν αριστεροί. Αριστεροί αν και καθόλα αντιδημοκρατικοί στις ενέργειἐς τους αφού φτάνουν στο σημείο να προπηλακίζουν πανεπιστημιακούς και να καταστρέφουν την περιουσία ενός ιδρύματος στο οποίο κάποτε θέλησαν να γίνουν μέλη. Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τα μέλη του Radio Revolt, του παράνομου σταθμού που υποδαυλίζει τις έκνομες ενέργειες ενάντια στην λειτουργία του ΑΠΘ, που ομολογούν χωρίς αιδώ ότι κατέστρεψαν τον σύστημα παροχής της διαδικτυακής επικοινωνίας του πανεπιστημίου διότι δεν τους παρέχονταν δωρεάν υπηρεσίες απο τους λειτουργούς του.

Σε ποιά ευρωπαϊκή χώρα θα υπήρχε τέτοια ομολογία και δεν θα παρενέβαινε ο εισαγγελέας να οδηγήσει στο αυτόφωρο τους δηλωσίες;

Σε ποιά ευρωπαϊκή χώρα η επίταξη βαγονιού του ΟΣΕ μέσα σε μια πόλη θα γινόταν ανεκτή μόνο και μόνο για να επιδειχθεί απο την κυβέρνηση μία κακώς εννοούμενη ευαισθησία υπερ των δικαιώματα των μειοψηφούντων που καταπατούν τα θέλω των πλειοψηφούντων;

Ο νόμος πλαίσιο 3549/07 προβλέπει ότι οι δυνάμεις καταστολής μπορούν να επέμβουν όταν υπάρχουν αυτόφωρα κακουργήματα όπως η κατασκευή, κατοχή και μεταφορά εκρηκτικών υλών και ναρκωτικών ουσιών ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής.

Είναι να αναρωτιέται κανείς για το σκεπτικό του νομοθέτη που διαμόρφωσε και επιμελήθηκε τον σχετικό νόμο...

Θεώρησε ατυχώς οτι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας μας είναι άνδρα εγκληματικών πράξεων, επηρεασμένος απο την εποχή της χουντοκρατούμενης παιδείας όταν πράγματι οι χώροι λειτουργούσαν ως βἀσεις αντίδρασης στον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών με κάθε μέσο και παράβλεψε επιδεικτικά οτι το σημερινό πρόβλημα δεν είναι ακριβώς η διάπραξη κακουργημάτων ή εγκλημάτων κατά της ανθρώπινης ζωής στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Άλλωστε η παρεμπόδιση λειτουργίας των διοικητικών οργάνων με συνέπεια την μη συνέχιση της παροχής εκπαιδευτικού έργου υπό συνθήκες ηρεμίας και πνευματικής δημιουργικότητας είναι για ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα το ίδιο αποτρόπαιη με την οποιαδήποτε απειλή ενάντια στην ανθρώπινη ζωή.

Τα εγκλήματα και οι απειλές κατά της ζωής θα έπρεπε να ταυτίζονται με τα εγκλήματα παρεμπόδισης στην απόκτηση γνώσης εάν δεν επρόκειτο για απόφαση της πλειοψηφίας.

Ο νομοθέτης επομένως δεν προέβλεψε οτι η παρεμπόδιση λειτουργίας ενός πανεπιστημίου θα μπορούσε να είναι κακούργημα ίσης διαβάθμισης με την απειλή κατά της ανθρώπινης ζωής και την εξαίρεσε απο την δυνατότητα παρέμβασης της αστυνομίας παραπέμποντας την στην ευχέρεια των πανεπιστημιακών να κρίνουν τα του οίκου τους. Εκείνοι αναγνωρίζοντας την ανυπαρξία της πολιτείας στο να τους προστατεύσει σπανιότατα προχωρούν σε ενέργειες που θεωρείται ότι εξαγριώνουν τους ολίγους αδιαφορώντας εάν έτσι εξαγριώνουν τους πολλούς που βλέπουν με απόγνωση να καταλύονται οι χώροι απο τους οποίους ανέμεναν μόνο ακαδημαϊκή επιβράβευση και πρόοδο.

Ο νομοθέτης σχεδίασε ένα νόμο πλαίσιο για το άσυλο που αν και πολλοί ισχυρίζονται οτι αρκεί η εφαρμογή του, είναι προφανές οτι ενεργούν υποκριτικά προσβάλλοντας την νοημοσύνη της σιωπηλής πλειοψηφίας που γνωρίζει οτι πρόκειται για ένα ανεφάρμοστο και προκλητικό νομικό κατασκεύασμα.

Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας νόμος που θεωρεί αυτονόητο ότι εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων κατασκευάζονται βόμβες μολότοφ ή ακονίζονται τα όργανα του εγκλήματος κατά της ζωής των πανεπιστημιακών;

Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας νόμος που φτιάχτηκε στην λογική ενός προκλητικού φαρισαϊσμού ανεχόμενος την καταστροφή και τον βανδαλισμό της δημόσιας πανεπιστημιακής περιουσίας θεωρώντας την υποδεέστερη της πυρπόλησης αλλότριων στόχων με αυτοσχέδια πυρομαχικά;

Οχι δεν απαιτείται απλά η εφαρμογή του νέου νόμου για το άσυλο απο τους πανεπιστημιακούς και την πολιτεία.

Απαιτείται ένας νέος νόμος απο νομοθέτες που θα διακρίνονται για την βαθιά πανεπιστημιακή τους παιδεία και την αγάπη στον πολιτισμό και την γνώση. Ο σημερινός νόμος πλαίσιο αποτελεί μια φαρισαϊκή νότα στα πλαίσια μιας αντίληψης που ενυδατώνει το τέρας της τρομοκρατίας που δυστυχώς για τη χώρα μας απέκτησε ισχυρά πλοκάμια και εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Μια συγκινητική πράξη εθελοντισμού...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 3η Απριλίου 2009)

Την 18η Μαρτίου του 2009, στην Αθήνα, με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μία νέα γυναίκα, η Ελένη Γιαννακούλη, ανακηρύχτηκε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως σε θέματα καινοτομίας και δημιουργικότητας, λόγω της εθελοντικής πρωτοβουλίας της να ξαναχτίσει την πλατεία, την καρδιά δηλαδή, του πυρόπληκτου χωριού Νέα Πέρσαινα, Ηλείας.

Η Νέα Πέρσαινα (http://www.persaina.gr/), είναι ένα ορεινό χωριό του Δήμου Φολόης στον Νομό Ηλείας, με 527 κατοίκους, στο οποίο εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι της Παλαιάς Πέρσαινας μετά την επικινδυνότητα τους εδάφους που προκάλεσε ο σεισμός το 1965.

Οι Περσεναίοι αποτελούν παράδειγμα κατοίκων ολοκληρωμένης αγροτικής μικροοικονομίας σε βαθμό που, πριν μετακομίσουν λόγω του σεισμού στο νέο χωριό, διέθεταν 2 υποδηματοποιεία, 3 σιδηρουργεία, 1 ασβεστοκάμινο, 1 κεραμιδοκάμινο, 1 ελαιοτριβείο, 1 σιτοκαθαριστήριο και 2 νερόμυλους που ολοκλήρωναν τις υποστηρικτικές δραστηριότητες για τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας συμπεριλαμβανομένων και πολλών γειτονικών χωριών.

Εκείνο όμως που κάνει τους Περσεναίους να ξεχωρίζουν είναι το οτι είχαν εφεύρει τις λεγόμενες «δανεικαριές» και «σεμπριές». Αντάλλασσαν δηλαδή μεταξύ τους προσωπική εργασία, πηγαίνοντας τη μια μέρα στον έναν και την άλλη στον άλλο, είτε να θερίσουν, είτε να σπείρουν και να τρυγήσουν.

Το πνεύμα αυτο συνεργασίας των Περσεναίων έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην επιλογή τους χωριού τους για την εφαρμογή της ιδέας της Ελένης Γιαννακούλη.

Η γυναίκα οικοδόμος, όπως είναι γνωστή η κυρία Γιαννακούλη, με δική της πλέον κατασκευαστική εταιρεία στην Αττική, απηύδησε να βλέπει τη συστηματική αδιαφορία των πολιτικών που 18 μήνες μετά τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, ελάχιστα έχουν κάνει για την επανόρθωση των καμένων αλλα και όσων καταστράφηκαν απο τις πλημμύρες ή τον ποιο πρόσφατο σεισμό.

Είναι να εξοργίζεται κανείς απο την ανεύθυνη πολιτικαντολογία των πολιτικών λέει ή ίδια, που είτε κυβερνούν είτε αντιπολιτεύονται, ισχυριζόμενοι οτι θα κάνουν ότι δεν έκαναν τα χρόνια που αυτοί κυβερνούσαν, υποτιμούν προκλητικά την νοημοσύνη των εργοδοτών τους που δεν είναι άλλοι απο εμάς, τους ψηφοφόρους τους.

Πράγματι, ακόμα και ο κυβερνητικός βουλευτής Κυριάκος Μητσοτάκης, με την εγκυρότητα του προέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος, του Κοινοβουλίου, αποδέχεται ότι «...θεωρείται απογοητευτικό να θυσιάζουμε σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και χρόνιες αδυναμίες των δημόσιων υπηρεσιών όλη αυτή την δυναμική της κοινωνίας των πολιτών που δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2007...»

Η κατάσταση όμως συνεχίζει να είναι απογοητευτική εφ’όσον μέχρι το καλοκαίρι του 2008, 180 εκατομμύρια του Ταμείου Αρωγής Πυρόπληκτων (ΤΑΠ) παρέμεναν αδιάθετα, τοποθετημένα σε εγχώρια ομόλογα για υψηλότερη απόδοση... ενώ ποιο πρόσφατα τα τρια τέταρτα των χρημάτων του ταμείου εξακολουθούν να είναι αδιάθετα.

Επιπλέον, άλλα 80 περίπου εκατομμύρια απο την κοινοτική συμμετοχή για την αντιμετώπιση μεγάλων καταστροφών, παραμένουν αδιάθετα, περιμένοντας την συνεισφορά του δημοσίου ώστε να εκταμιευτούν στο σύνολο τους για τα έργα υποδομών που θα χρηματοδοτήσουν.
«Η αναλγησία, η υποκρισία και η αντιφατικότητα χαρακτηρίζει όλα τα μέλη της κυβέρνησης, δηλώνει, στο IONION FM, o πρόεδρος πυρόπληκτων της Αγίας Άννας Ηλείας, που επιβεβαιώνει οτι οι κάτοικοι δεν έχουν την δυνατότητα να καταθέσουν τα χαρτιά τους για να πάρουν την χρηματοδότηση του ΤΑΠ διοτι αυτή καλύπτει μόνο το 50% και με κατεστραμμένους τους οικονομικούς τους πόρους αδυνατούν να εξυπηρετήσουν το κόστος του δανείου για το άλλο 50%

Για να φανεί ο εμπαιγμός της γραφειοκρατίας και η κυβερνητική αναλγησία, αρκεί να επισημανθεί οτι με τα 150 εναπομείναντα εκατομμύρια θα μπορούσαν να κατασκευαστούν 1.000 τουλάχιστον αξιοπρεπή οικήματα εξ αρχής δηλαδή, όσα περίπου (1.100 οικήματα) έχουν επιβεβαιωθεί ως πυρόπληκτα με σοβαρή ή ολική καταστροφή.

Και δεν είναι μόνο ο περιορισμός της ποσόστωσης που καθορίζει το ΤΑΠ αλλά και ο περιορισμός του κόστους της θεωρούμενης επαρκούς δαπάνης ανα τετραγωνικό που την καθορίζει ετσιθελικά στα 750 αντι των 1100 ευρώ ανα μ2 ολοκληρωμένης κατασκευής, αυξάνοντας περαιτέρω το ποσοστό του απαιτούμενου δανεισμού σε μια περίοδο που καμία τράπεζα δεν παρέχει στεγαστικά δάνεια χωρίς σοβαρές εμπράγματες εγγυήσεις.

Γίνεται επομένως φανερή η κυβερνητική πονηρία που μέσω της τοπικής γραφειοκρατίας επιδιώκει με προμελετημένα τεχνάσματα να εξαναγκάσει τους κατοίκους να μη καταφύγουν στην χρηματοδότηση μέσω του ΤΑΠ, αφού τα χρήματα αυτά κλείνουν τρύπες στον ελλειμματικό προϋπολογισμό του δημοσίου...

Με ξένα κόλλυβα καλύπτει επομένως η κυβέρνηση τα ελλείμματα των τρωκτικών του χαχόλου κράτους. Αν αυτο δεν είναι προκλητικό τότε ισως χρειαστεί να επανακαθορίσουμε την ερμηνεία της λέξης προκλητικό.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μείνει απο την παραπάνω προσπάθεια είναι, όπως τονίζει η Ελένη Γιαννακούλη, οτι δεν βοηθάμε απλά για να φτιάξουμε μια πλατεία ενός χωριού αλλά οτι περιμένουμε αυτή η ενέργεια να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση, ενεργοποιώντας και άλλους Ελληνες και άλλους Ομογενείς (Παρεπιμπτόντως η κυρία Γιαννακούλη επισκέφθηκε την Ομογένεια του Καναδά το περασμένο καλοκαίρι και εξασφάλισε την οικονομική και ηθική τους συμπαράσταση) στο να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους και να μη περιμένουν τα πάντα απο την χαχόλα γραφειοκρατία του δημοσίου.

Η πρόσκληση της οραματίστριας Γιαννακούλη, για το πως θα πρέπει να είναι και να λειτουργεί η κοινωνία μας, φέρνει ήδη καρπούς διοτι συγκινεί ανθρώπους που δεν κατάφερε να συγκινήσει η αξιοσύνη, η τυπικότητα και ο συντηρητισμός του κυρίου Μολυβιάτη, στον οποίο ανατέθηκε η διαφύλαξη των χρημάτων του ΤΑΠ.

Ο απλός κόσμος θέλει απλά πράγματα για να συγκινηθεί και πάνω απο όλα θέλει παράδειγμα. Άλλο το να λες και άλλο το να προστρέχεις σε αυτή την προσπάθεια, όπως έκαναν πολλοί απλοί εργάτες ποικίλης καταγωγής και ειδικοτήτων.

Είναι εξαιρετικά συγκινητικό να βλέπει κανείς εθελοντές, οχι απο υψηλά κοινωνικά στρώματα αλλά απο τους φτωχούς, ακόμα και άνεργους οικοδόμους, σε μια οικονομία που ταλανίζεται απο τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, να δηλώνουν αυθόρμητα συμμετοχή.

Η προσπάθεια των εθελοντών της Γιαννακούλη θα χρειασθεί όμως, εκτός απο επιβραβεύσεις και εμπράγματη παροχή υλικών για την κατασκευή των κτιρίων της πλατεἴας της Πέρσαινας, που περιλαμβάνουν ένα Νηπιαγωγείο, ένα Αγροτικό Ιατρείο, ένα πολιτιστικό κέντρο, μια βιβλιοθήκη και ένα μικρό μουσείο.

Αξίζει να προσεχτεί ότι εκείνο που συγκίνησε περισσότερο την κυρία Γιαννακούλη, είναι η απώλεια των βιβλίων της μικρής τοπικής βιβλιοθήκης, γεγονός εξαιρετικής σημασίας για την ίδια που στερήθηκε τη χαρά της μόρφωσης, αφού ξεκίνησε να εργάζεται σε οικοδομικές εργασίες απο δεκαπέντε ετών.

Αποφάσισε λοιπόν να οργανώσει την κινηματογράφηση του όλου εγχειρήματος ώστε να προβληθεί ως ντοκιμαντέρ μιας κορυφαίας προσπάθειας εθελοντισμού σε πολλές αίθουσες κινηματογράφου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όσοι θα προσέρχονται στις κινηματογραφικές αίθουσες, αντι να πληρώνουν εισιτήριο, θα παραδίδουν ένα βιβλίο για την σχολική βιβλιοθήκη του χωριού.

Έτσι θα εμπλουτιστεί ξανά η βιβλιοθήκη και η γνώση θα ξαναγίνει προσιτή στα μικρά παιδιά και στους νέους της Πέρσαινας που ξεπερνούν τα 80 άτομα.

Για την εμπράγματη αρωγή τους σε εργασία, οικοδομικά υλικά και βιβλία (οχι χρήματα) οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του χωριού persaina@gmail.com ή μέσω του προσωπικού ταχυδρομείου της κυρίας Γιαννακούλη στο info@elenig.gr για πρόσθετες πληροφορίες.

Ο νόμος είναι νόμος, είτε μας αρέσει είτε όχι;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 27η Μαρτίου 2009)

Αυτό το πιθανό ερώτημα έχει αποτελέσει το σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ νόμου και ηθικής, ή για άλλους μεταξύ Ποζιτιβιστών και Νατουραλιστών, απο τα χρόνια που η ιστορία μας χάνεται στην αχλή της μυθολογίας...

Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, η τραγική ηρωίδα, με αρχετυπική σαφήνεια, κραυγάζει εδώ και αιώνες ότι το κατά νόμον δεν είναι αναγκαστικά ηθικό.

Απο την άλλη ο νομικός θετικισμός του Jeremy Βentham, αντιμάχεται τις «νατουραλιστικές» θεωρήσεις της σχέσης Νόμου και Ηθικής, πασχίζοντας να ρυθμίσει ορθολογικά τα της κοινωνίας μέσα από τους μηχανισμούς του κοσμικού κράτους. Γι΄ αυτό επιμένει να συντάσσει και να αναλύει το νόμιμο ερήμην ιστορικών, κοινωνιολογικών και, κυρίως, ηθικών παραμέτρων.

Σε αντίθεση με τον νατουραλιστή ο οποίος μπορεί να προβληματίζεται ανάμεσα στο «νόμο όπως είναι» και «όπως θα έπρεπε να είναι», ο ποζιτιβιστής εστιάζει στον δεδομένο, «κείμενο» (positum) νόμο.

Όσο και αν αυτό φαίνεται κυνικό, ως σύγχρονοι πολίτες καλούμεθα να αναγνωρίσουμε στο νόμο τον τεχνοκρατικό πραγματισμό, το αναγκαίο κονίαμα δηλαδή, της εξελιγμένης φιλελεύθερης δημοκρατίας με την πολυπολιτισμική και πολυεθνοτική της σύσταση.

Καλούμεθα επίσης να δείξουμε «κατανόηση» αν σε μια τέτοια θετικιστική τάξη πραγμάτων οι νόμοι χάνουν σε ηθική προοπτική αυτό που κερδίζουν σε τεχνική ουδετερότητα και ακρίβεια.

Το αν επομένως ο νόμος τυγχάνει της ηθικής μας έγκρισης ή όχι αφήνει αδιάφορη την αλήθεια του νόμου διότι ο νόμος δεν έχει ανάγκη την ηθική προκειμένου να υπάρξει ή να γίνει επαρκώς αντιληπτός: ο νόμος είναι νόμος είτε μας αρέσει είτε όχι.

Υπό αυτό το σκεπτικό θα έλεγε κάποιος οτι η προσπάθεια των περιοίκων ενάντια στην έγκριση λειτουργίας της ψαροταβέρνας των αδελφών Σταύρου, στην διασταύρωση των οδών Δρόσου και Αίγλης, σε περιοχή δηλαδή αμιγούς κατοικίας στη νέα Κηφησιά, είναι «χαμένη απο χέρι...»

Οι ιδιοκτήτες του ακινήτου με την ιδιόμορφη αρχιτεκτονική έχουν κερδίσει δευτεροβαθμίως το δικαίωμα λειτουργίας της ψαροταβέρνας τους χάριν μιας περίεργης αν όχι ύποπτα αλλοπρόσαλλης διάταξης της Νομαρχίας Αττικής το 1994, που επέτρεψε σε περιοχές μόνιμης κατοικίας να λειτουργούν «μικροταβέρνες» περιοριζόμενες στα 80 τραπεζοκαθίσματα αλλά και της θολούρας των επιχειρημάτων, όπως ελέχθη στο δικαστήριο, στα οποία βασίστηκε η απόφαση 84/2004 του Δημοτικού Συμβουλίου.

Την θολούρα των επιχειρημάτων όμως ήλθε να ξεκαθαρίσει ο νέος Δημοτικός Κώδικας.

Ο νέος Κώδικας δίνει στους κατοίκους μιας περιοχής την ευχέρεια να υπεισέλθουν στην «νατουραλιστική» θεώρηση της σχέσης Νόμος -- Ηθική, τους δίνει δηλαδή την ευχέρεια να αναδείξουν, μέσω των εκπροσώπων τους στο Δ.Σ., αιτιάσεις που συνάδουν με τα ποιοτικά στοιχεία της διαφωνίας τους.

Εν προκειμένω, ο νέος Δημοτικός Κώδικας (Ν. 3463/2006, άθρο 80, παράγραφος 2, εδάφιο 3) προσφέρει σαφείς αιτιάσεις που αποσκοπούν στην προστασία της φυσιογνωμίας μιάς πόλης και στην ποιότητα διαβίωσης των κατοίκων της.

Επιπλέον ο νέος Κώδικας αναγνωρίζει τις όποιες Κανονιστικές Αποφάσεις ψηφίζονται απο τα Δημοτικά Συμβούλια με στόχο την εξειδίκευση σε θέματα που αφορούν τον χαρακτήρα και τις ειδικές συνθήκες διαβίωσης των τοπικών κοινωνιών.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης επωμίστηκε επομένως το έργο ακύρωσης της παλαιάς (υπ αρ 84/2004) αρνητικής απόφασής του για την λειτουργία της επιχείρησης Καστελλόριζο, ενάντια στην οποία έκρινε το Εφετείο λόγω ασάφειας των υποστηριζομένων.

Επανεξέτασε επίσης την νέα (απο 4/2/2008) αίτηση της εταιρείας υπό το πρίσμα των αιτιάσεων που επιτρέπει ο νέος Δημοτικός κώδικας και οι τρέχουσες Τοπικές Κανονιστικές Αποφάσεις όπως η από 2/2002 για την λειτουργία καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα άθρα 4 & 5 της αναφερόμενης Κανονιστικής Απόφασης, τo Δ.Σ. μπορεί να αποφασίσει την προέγκριση ή την άρνηση της αιτούμενης χρήσης, την εκτέλεση της οποίας υπογράφει τελικά ο εκάστοτε Δήμαρχος

Η προέγκριση δίνεται στο αιτούμενο κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος εφ’οσον κριθεί ότι:

1. δεν αυξάνει την όχληση στην περιοχή εγκατάστασής του λόγω αυξημένης κυκλοφορίας, θορύβου και οσμών
2. δεν διαμορφώνει συνθήκες αντίθετες με την άποψη (κοινό αίσθημα) των περιοίκων.
3. δεν αλλοιώνει τις επικρατούσες συνθήκες της αγοράς λόγω π.χ. κορεσμού.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης έκρινε οτι δεν συντρέχουν οι απαιτούμενοι λόγοι προέγκρισης ούτε για τη νέα αίτηση λειτουργίας της ψαροταβέρνας Καστελλόριζο.

Αποδείχτηκε έτσι οτι η νατουραλιστική θεώρηση διαμορφώνει συνθήκες συνειδητά ανθρωπινότερες αντικαθιστώντας το θετικιστικό δόγμα του «νόμου όπως είναι» με το «όπως θα έπρεπε να είναι».

Αυτή η ανάσα είναι απόλυτα αναγκαία για τις τοπικές κοινωνίες, ιδιαίτερα όταν η διαμάχη έχει και πολιτικά χαρακτηριστικά ή αποφασίζεται απο πολιτικά πρόσωπα.

Πρόκειται τότε για μία παρεμβατικότητα που δεν μπορεί να είναι ίδια για τον ιδιώτη και τον / την πολιτικό και τούτο διότι η άσκηση πολιτικής ηθικής, δεν μπορεί να συμπυκνωθεί στην σχέση νόμιμου -- ηθικού.

Η αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων δεν μπορούν να κρίνονται παράνομες όταν λειτουργούν υπερ του κοινωνικού καλού και συμβαδίζουν με το περί δικαίου αίσθημα των τοπικών κοινωνιών.

Πολυ δε περισσότερο δεν είναι δυνατόν να εκδικάζονται και να χάνονται υποθέσεις με το επιχείρημα της ασάφειας (θολότητας ) των επιχειρημάτων όταν αυτά υποστηρίζονται απο τις διευρυμένες διατάξεις του Δημοτικού Κώδικα. Εαν πρόκειται περί ερμηνείας νόμων και διατάξεων, τότε το ερώτημα της πολιτικής (κομματικής) παρεμβολής πλανάται βασανιστικά όσο και άδηλα στην σκέψη του καθενός.

Το ευτύχημα είναι οτι η απόρριψη της προέγκρισης αν και με ισχνή πλειοψηφία 12 έναντι 11 υπερ, δεν βασίστηκε σε κομματικά κριτήρια. Διαφάνηκε όμως απο τους υποστηρικτές της προέγκρισης μια κακώς εννοούμενη ανοχή στην τήρηση των κανόνων και των διατάξεων που ορίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων του τόπου μας.

Το ατύχημα είναι οτι η ανοχή έδωσε ενδείξεις πιέσεων και χρηματισμών προς πάσα κατεύθυνση απο την επιχειρηματική πλευρά που με θρασύτητα υποστήριξε, όπως αποκάλυψε ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης κύριος Μπόζος, το «λεφτά έχουμε άδεια θα πάρουμε» και το ακόμα αποκρουστικότερο και περιφρονητικό «εμείς θα λειτουργήσουμε οτι και αν αποφασίσετε, αφού με τα λεφτά μας θα πάρουμε την άδεια»

Ας ελπίσουμε ότι η υπόθεση Καστελλοριζο θα λειτουργήσει ως καταλύτης στα πράγματα της τοπικής κοινωνίας μας διότι εκτός του οτι θα συμβιβάσει το Νόμιμο με το Ηθικό θα επιτρέψει στο Ηθικό να είναι εκείνο που θα διέπει το Νόμιμο...

Ενάντια στην υποκρισία...

(Επιστολή που ακολουθεί στάλθηκε στο ΠΑΣΟΚ και σε μια σειρά δημοσιογράφων και απλών πολιτών την 29η Μαρτίου 2009)

Κύριοι του ΠΑΣΟΚ,

Βλέποντας την αδιαφορία σας για την υπόθεση Θ. Τενέζου, ακούγοντας την φορτικά επαναληπτική και μονότονη εκλογολογία σας, παρακολουθώντας την ανεπαρκή λογική και το υποτονικό ύφος των εκπροσώπων σας όπως του κυρίου Παπακωνσταντίνου και τις προκλητικές, λόγω περιδρομοφαγίας, μπάκες των κυρίων Πάγκαλου και Βενιζέλου, αναρωτιέμαι σε ποια χώρα ζω.

Αν θεωρείτε την περιδρομοφαγία των αναφερθέντων ως προσωπικό και ασήμαντο γεγονός κάνετε λάθος. Εκφράζει την νοοτροπία τους και την λογική ενός απροκάλυπτου εγωκεντρισμού... Ενα άτομο που είναι ανεξέλεγκτο στο φαγητό είναι ανεξέλεγκτο σε όλες τις εκδηλώσεις της προσωπικής του ζωής... Οταν τρως απο βουλιμία τους έχεις όλους χεσμένους χάριν της προσωπικής σου ανάγκης... Με θολωμένο το μάτι απο την βουλιμική πείνα δεν μπορείς να μιλάς για τον φτωχό, τον καταφρονεμένο και τον άνεργο...

Αλλα ας έλθω σε μια καίρια υπόθεση που όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν. Όσο και αν τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως παρουσιάζονται είναι αρκετά κοντά στην πραγματικότητα ώστε να απαιτείται να ενσκήψετε στο θέμα του Θ. Τενέζου διότι εμμέσως αφορά τις υποθέσεις πάρα πολλών μικρών έναντι των μεγάλων επιχειρηματιών. Επομένως η υπόθεση Θ. Τενέζου έχει δραματική σημασία και θα έχει και δραματικές επιπτώσεις...

Περιέργως, όπως και στην υπόθεση Κούνεβα, ποιείτε την νήσσαν και όπως και στην υπόθεση Κούνεβα περιμένετε να ασχοληθούν όλοι οι άλλοι πριν ασχοληθείτε τελευταίοι και εσείς... Με πικρία σας παρατηρώ διότι ξέρω οτι αν συμβεί το μοιραίο θα το αναδείξετε σε μέγιστο γεγονός... Μοιάζετε δυστυχώς με τα γεράκια που βλέπουν το ετοιμοθάνατο ζώο και περιμένουν να αφήσει την τελευταία του πνοή για να ικανοποιήσουν την ζωική τους ανάγκη, την ανάγκη της επιβίωσης...

Όμως κύριοι, η πολιτική δεν είναι ούτε αποτελεί ανάγκη επιβίωσης. Αντιλαμβάνομαι οτι έτσι το βλέπετε ως ΠΑΣΟΚ αφού θεωρείτε ότι η παράταξη αυτή πρέπει να υπάρχει και να διαιωνίζεται... Για σας όμως, τα μέλη, υπάρχουν και άλλες δουλειές...

Σας θυμίζω οτι νέα παιδιά, εργάτες όλοι τους απο τις λαϊκές συνοικίες του Αττικολεκανοπεδίου, αυτή τη στιγμή κατεβαίνουν στην Ηλεία και κτίζουν τα σπίτια των καταφρονεμένων ενώ τα χρήματα που μαζεύτηκαν λιμνάζουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς συνεισφέροντας στα ελλείμματα της κυβέρνησης ως ανταποδοτική εγγύηση ρευστότητας...

Το κόμμα σας, η κινηματική αρχικά παράταξή σας, δεν έκανε τίποτα άλλο απο το να κραυγάζει υποκριτικά αν και σπάνια απο το βήμα της Βουλής.

Επιθεώρηση των καμένων έκανε ο κύριος Παπανδρέου στις πυρόπληκτες περιοχές λες και ήθελε να ικανοποιήσει την περιέργειά του... Έστω, την ικανοποίησε, αλλά μετά... μετά τι έκανε;

Σας είχα στείλει τότε επιστολή (απευθυνόμενη στον ίδιο τον κύριο Παπανδρέου) με την προτροπή να κατεβείτε ως παράταξη πριν τις προηγούμενες εκλογές εκεί, συνοδευόμενοι από ομάδες εργασίας και εθελοντές και να κτίσετε μερικά σπίτια...

Την ίδια επιστολή έστειλα στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν απάντησε... Κανενός δεν ίδρωσε το αυτί... Και αυτοί έκαναν περιοδείες στα καμμένα για να καλύψουν την δική τους περιέργεια λέγοντας οτι θα πρἐπει να υπάρξει βοήθεια απο τους άλλους, δηλαδή, την κυβέρνηση της ΝΔ.

Όλοι, μέσα στην παχυδερμική αυταρέσκεια σας, θεωρήσατε αναξιοπρεπές το να απαντήσετε σε μια προτρεπτική και συνάμα κριτική επιστολή ενός απλού Ελληνα πολίτη.

Σήμερα, μια ομάδα νέων παιδιών χωρίς πολιτικούς χρωματισμούς και συμφέροντα, αηδιασμένη απο την υποκρισία και την αήθεια των πολιτικών, πήρε την υπόθεση στα χέρια της... Μία νεαρή και γενναία γυναίκα, έριξε την ιδέα και μάζεψε σιγά--σιγά αρκετές δεκάδες απλούς εργάτες με διαφορετικές ειδικότητες, ώστε να κάνουν όλοι μαζί αυτό που η πολιτεία, η κυβέρνηση και η αφάνταστα υποκριτική αντιπολίτευση δεν έκαναν...

Δεν χρειάζεται να κυβερνάς αυτόν τον τόπο για να είσαι αξιοπρεπής.

Δεν χρειάζεται να κυβερνάς αυτόν τον τόπο για να βοηθάς τους αναξιοπαθούντες και τους ανήμπορους...

Δεν χρειάζεται να ξαναγίνετε κυβέρνηση, κύριοι του ΠΑΣΟΚ, για να γίνετε όσο αναξιοπρεπής είναι η σημερινή κυβέρνηση.

Δεν χρειάζεται να γίνετε κυβέρνηση για να καταλάβετε οτι δεν είναι δυνατόν τα μόνα σπίτια που κτίζονται στις πυρόπληκτες περιοχές να κτίζονται απο εθελοντές και χορηγούς.

Δεν χρειάζεται να γίνετε κυβέρνηση για να σηκώσετε τα μανίκια και να δουλέψετε σε μικρές ομάδες εθελοντικής εργασίας σε επίκαιρους τομείς της δημόσιας διοίκησης που δεν αξιώθηκε ακόμα να επανδρώσει η κυβέρνηση ή δεν τις προτιμούν οι χαχόλοι γραφειοκράτες που ζουν ακόμα με την λογική ενός κόσμου που έφυγε ανεπιστρεπτί...

Δεν χρειάζεται να γίνετε κυβέρνηση για να γίνετε άνθρωποι και Ελληνες... Μπορείτε να γίνετε εθελοντές απο τώρα... Ναι εθελοντικά να συνδράμετε τις ομάδες εργασίας της θαυμάσιας αυτής Ελληνίδας που κατέβηκε στην Ηλεία για να προσφέρει εθελοντικά την εργασία της και να πείσει τους χορηγούς να παραχωρήσουν τα υλικά.

Σε μια εποχή που θα θεριεύει η φτώχεια και ανημποριά, χρειάζεται όλοι μας να μοιραζόμαστε ακόμα και το φτωχικό μας εισόδημα με εκείνους που το στερούνται εντελώς.

Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης δεν μπορείτε να διυλίζετε τον κώνωπα και να καταπίνετε την κάμηλο...

Δεν μπορείτε μέσω των γραφειοκρατών της υπαίθρου, να ζητάτε άδειες για σπίτια που ποτέ δεν είχαν διότι ποιό χωριάτικο σπίτι μετά τον εμφύλιο κτιζόταν με άδεια οικοδομής στα χωριά της χώρας μας;

Αν κύριοι του ΠΑΣΟΚ, πάτε να κερδίσετε έτσι τις εκλογές, με αυτή την νοοτροπία και αυτή την πολιτική θεώρηση, θα έχετε πέσει ως κυβέρνηση σε έξη μήνες και οχι σε έξη χρόνια όπως η ΝΔ.

Ο λαός δεν μασάει πλέον πολιτικαντισμό... Δεν θέλει ύβρεις στη βουλή, δεν θέλει εντυπωσιασμούς... Θέλει πράξεις...

Κάντε τες και ισως κατέφερετε να βγάλετε με αξιοπρέπεια την πρώτη τετραετία...

Σας το εύχομαι.

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος – Επιχειρησιακός ερευνητής
(+30) 6932 288185
--------------------------------------------
Διαβάστε και το κείμενο της επιστολής του Θ. Τενέζου: -

Προς Πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή
Αριθμ. Πρωτ. Κ2549/20-3-2009

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Ονομάζομαι Θεόδωρος Τενέζος.

Το επάγγελμα μου είναι μικρομεσαίος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στον χώρο του χάλυβα και συγκεκριμένα στην εμπορία, μεταποίηση και τοποθέτηση σιδήρου μπετόν για οικοδομές Αυτοδημιούργητος! Στον χώρο του χάλυβα από το 1989,εργαζομενος αρχικά σε μικρές οικοδομές και αργότερα σε μεγάλα τεχνικά έργα ανά την Ελλάδα, συνεργαζόμενος με πολλές τεχνικές εταιρίες.

Το 2004 εξαγόρασα μια εταιρία εμπορίας σιδήρου (στον Ρέντη, στην βιομηχανική ζώνη του Ελαιώνα)που εμπορεύονταν αποκλείστηκα σίδηρο της χαλυβουργίας SIDENOR, με κύκλο εργασίας 250 τόνους τον μήνα. Μέσα σε 18 μήνες με πολύ κόπο και δουλειά ο κύκλος εργασίας έφτασε τους 1100 τόνους , δηλαδή ανάπτυξη 11% μηνιαίως. Η επιχείρηση απασχολούσε 220-250 άτομα προσωπικό.

Το 2006 αισθανόμενος περιορισμό στην άνοδο της επιχείρησης μου από τις χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους ,αποφάσισα να φέρω σίδερο από το το εξωτερικό (από χώρες της Ε.Ε.).Για αυτή μου την κίνηση ,που ήταν ενάντια στα συμφέροντα των χονδρεμπόρων και των χαλυβουργιών( διότι η τιμή του εισαγόμενου έπεφτε 80- 100 ευρώ /τόνο , πιο φθηνό ),το καρτέλ του χάλυβα με προειδοποίησε μέσω επωνύμου μεγάλου χονδρεμπόρου να μην προβώ στην εισαγωγή.

Δεν συμμορφώθηκα στην εντολή τους και σε 2 μήνες με συλλογικό εμπάργκο μου κλείσανε την επιχείρηση, καταστρέφοντας εμένα, τον συνεταίρο μου και τους εργαζομένους μας. Προσέφυγα στο νομοθετημένο όργανο του κράτους την Επιτροπή Ανταγωνισμού με καταγγελία από το 2006,για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ,οικονομικής εξάρτησης και οριζόντιων συμπράξεων, δηλαδή καρτέλ.

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού αντί να προφυλάξει τον καταγγέλλοντα, ως όφειλε, με σωρεία από παρανομίες και παραλείψεις πρόσφερε απλοχέρη και πλήρη κάλυψη στους καταγγελμένους ,δηλαδή τις 3 χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους , παρά την επιβεβαίωση της καταγγελίας μας από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) τον Ιούνιο του 2008.

Απελπισμένος κατέφυγα στους αρμοδίους υπουργούς κ. Φώλια και κ. Χατζηδάκη καθώς και στον υφυπουργό κ. Βλάχο, ζητώντας τα αυτονόητα, δηλαδή να λειτουργήσει η Ε.Α. σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού κράτους και της Ε.Ε.

Η απάντηση που έλαβα ήταν σιωπηρά αρνητική και ο κύριος Βλάχος μου δήλωσε ?Εγώ αυτόν τον ογκόλιθο που λέγεται ΣΙΔΕΝΟΡ δεν μπορώ να τον μετακινήσω?!! Με μεγάλη μου λύπη διαπιστώνω δυστυχώς ότι τα μεγάλα συμφέροντα εξουσιάζουν τις δομές και τους μηχανισμούς δικαιοσύνης του Ελληνικού κράτους ,καθώς και ότι έχουν επιβληθεί πλήρως στον πολιτικό κόσμο διαβρώνοντας τους θεσμούς και την έννοια της Δημοκρατίας.

Η αγανάκτηση και η απελπισία ως άνθρωπο και Έλληνα πολίτη με οδήγησε στην έσχατη μορφή διαμαρτυρίας μέχρι τέλους ,την Πολιτική Απεργία Πείνας. Για 36η ημέρα βρίσκομαι έξω από τα γραφεία της Ε.Α.,Πατησιων 70 και Κοτσικα, καταγγέλλοντας την δομή του πολιτικό-οικονομικού συστήματος που μας έχει οδηγήσει ως πολίτες και ως χώρα στην απόγνωση, την φτώχια και τελικά την καταστροφή!

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Νιώθοντας στο πετσί μου για 36 ημέρες την απάθεια και την αδιαφορία, ακόμα και σε ανθρωπιστικό επίπεδο, για την ζωή μου από τον πολιτικό κόσμο, σας ζητώ: Αν πραγματικά είστε γνήσιος πολιτικός άνδρας και αγαπάτε τον Ελληνικό λαό, καλέστε σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και -ζητήστε συγνώμη από τους Έλληνες πολίτες για την εξαθλίωση που έφτασε το Ελληνικό κράτος. -αποτινάξετε τον ζυγό των μεγάλων συμφερόντων που σας κρατά δέσμιους -και καλέστε ελεύθεροι πλέον τον Ελληνικό λαό να στηρίξει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με την συμμετοχή αντιπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, του πολιτικού κόσμου στο κοινοβούλιο , σε Πανεθνική συνδιάσκεψη με σκοπό να χτίσουμε όλοι μαζί ένα κράτος δικαίου και Ισονομίας χωρίς ταξικές και οικονομικές διαφορές.

Για να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη, οικονομική και πολιτική, κρίση από κοινού.

Για το καλύτερο ΑΥΡΙΟ όλων μας!

Με πραγματική Αγάπη,

Αθήνα 20-3-2009

Ο απεργός πείνας για 36η ημέρα

Θεόδωρος Τενέζος

Το Party τελείωσε...

Ενα Αρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο Capital.gr http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1085971
που θεώρησα εξαιρετικό... για το Party που τελείωσε...

Επέλεξα να τονίσω τα ακόλουθα σημεία απο το Αρθρο (Σε παρένθεση τα σκωπτικά σχόλιά μου):


1. Tο 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκάλυψε τις κρυφές εγγυήσεις που είχε δώσει το δημόσιο για τα δάνεια δημόσιων οργανισμών και άλλων φορέων. Και τις ενσωμάτωσε έντιμα στον προϋπολογισμό. Κι έκτοτε κατηγορείται πως... αύξησε το έλλειμμα επειδή έφερε στο φως τις ταχυδακτυλουργίες. Κι ας ήταν η μοναδική φορά μετά το 1981 που η χώρα παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα. (Συμπληρώνω οτι το ΠΑΣΟΚ της μάσας και της απόλυτης χυδαιότητας, επανέλαβε την κριτική του αυτή το 2005 λόγω της κατάργησης της δημιουργικής λογιστικής της Σημίτιας περιόδου για την οποία ακόμα και προχθές οι ευρωπαίοι μας το ξανακτύπησαν λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης σε όλες τις Ελληνικές κυβερνήσεις...)

2. Καλό όμως είναι να σταματήσουν και κάποια άλλα παραμύθια. Όπως λ.χ. πως δεν θα πρέπει να πληρώσει ο λαός τα σπασμένα μια και δεν φταίει σε τίποτα για τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Όπως για τίποτε δεν φταινε και οι εργαζόμενοι για την κρίση που ξέσπασε στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού – δηλ. τις ΗΠΑ. Είναι όμως αληθινοί οι ισχυρισμοί αυτοί; Ποιος έπαιρνε με βάση ειδικά ψηφισμένους νόμους στις ΗΠΑ στεγαστικά δάνεια δίχως την ύπαρξη εγγυήσεων;(Έλα ντε συμπληρώνω εγώ...)

3. Πως βρέθηκαν ξαφνικά τόσοι πλούσιοι ή έστω εύποροι Έλληνες – με ωραία σπίτια, μεγάλα αυτοκίνητα, εκδρομές Χριστούγεννα και Πάσχα, να πλημμυρίζουν τα ακριβά εστιατόρια, τα σύγχρονα υπερκαταστήματα, τις πολυτελείς καφετέριες και τις εντυπωσιακές ντίσκο; Δίχως όμως η χώρα να παράγει ουσιαστικά τίποτε;(Έλα ντε λεω και έγω κύριοι ΠΑΣΟΚΟΙ, διότι τότε έγινε η μεγάλη λοβιτούρα, που τα βρήκατε και κτίζατε μεζονέτες με ρυθμούς πολυβόλου στα βουνά και στα λαγκάδια, που τις βρήκατε τις μερσεντές και τις Porche ρε πρώην χωριατοειδή της ομοταξίας των πτωχοειδών;)

4. Ανέβηκε το βιοτικό μας επίπεδο ενώ πέφταμε συνέχεια, θεαματικά μάλιστα, στην παραγωγικότητα, στις εξαγωγές, στην εκμεταλλεύσιμη οικονομικά έρευνα, στην εισαγωγή καινοτομιών, στην παραγωγή και σε τόσα άλλα. Το κράτος φτώχαινε ενώ οι πολίτες γινόντουσαν πλουσιότεροι (Θάμα, Θάμα της Παναγιάς λεω εγώ... γιαυτό και ο λαός, που τον χάνεις που τον βρίσκεις στους γάμους και στα πανηγύρια τρέχει και στις Παναγιάς καταθέτει... Με τόσα θάματα της Παναγιάς θα πρέπει να παίρνει και αυτή το μερτικό της...)

5. Τι νόημα λοιπόν έχει το επιχείρημα πως ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν έχουν ευθύνη; (Και εγώ την ίδια απορία είχα αλλα δεν με βοήθησε κανείς αδελφός απο την διασπασμένη αριστερά...)

6. Πως βρέθηκαν βιοπαλαιστές αγρότες στη Λάρισα με ομόλογα της Lehman Brothers στα χέρια;(Α κύριε Ανδριανόπουλε... Αφελής μου φαίνεται πως είσαι... Και αυτο θάμα της Παναγιάς ήτανε... Τι λέγαμε ποιο πάνω...; Μόνο που ένας άγγελος που δεν ήταν στο κόλπο της λοβιτούρας τα κατήγγειλε και έγινε το κακό...)

7. Η κυβέρνηση της ΝΔ λ.χ., την οποία η Αριστερά καταγγέλλει σαν νεοφιλελεύθερη, δημιούργησε στα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία 695 καινούργιους δημόσιους φορείς, ινστιτούτα, εταιρίες, δ/νσεις, επιτροπές κλπ.(Καλά τώρα για την Αριστερά θα μιλάμε κύριε Ανδριανόπουλε; H λέξη Αριστερά κατήντησε το συντομότερο ανέκδοτο... Που γελάνε...; Χα, Χα, Χα... για να μη το κρύψομε και αυτή τη φορά... )

8. Οφείλει η ηγεσία των κομμάτων της Αριστεράς να εξηγήσει τι σόι νεοφιλελευθερισμός είναι τούτος που διογκώνει το κράτος, αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες και πληθωρίζει τον αριθμό όσων απασχολούνται στο δημόσιο.(Άμα απαντήσει η Αριστερά της Παπαρήγα και της Λιάνας Κανέλλη εγώ θα παω στο Άγιον Όρος να αγιάσω ξεπλένοντας τις αμαρτίες μου...)

9. Όλοι αυτοί λοιπόν, που βολεύτηκαν στο δημόσιο κι απολαμβάνουν της ειδικής του εργασιακής προστασίας δεν έχουν ευθύνη για τα δημοσιονομικά μας χάλια;(Ου που να ακούσεις Ανδρέα μου που μόλις χθες, μέρα γιορτής, μου έλεγε μια κυρία του τεμπελοδημοσίου, πως έκανε τα κόλπα της να πάρει ο ανδρούλης της τη «μπέμπα του» – την ολοκαίνουρια BMW εννοούσε με κομπίνα δημοσίου ασφαλώς... ασφαλώς...)

Μια παλιά ιστορία σαν σήμερα...

Είπα επι τη ευκαιρία των όσων γράφονται για την οικονομική κρίση και τις ευθύνες των Βουλευτών να σκαλίσω μια παλιά ιστορία...

Οταν ο Paul Porter, ο αμερικανός σύμβουλος με βαθμό πρέσβη, ἠλθε στην Ελλάδα το 1947, για να βολιδοσκοπήσει τις ανάγκες της χώρας και να κάνει την σχετική εισήγηση στον Πρόεδρο Τρούμαν για το σχέδιο Marshal, η μικρή αριστοκρατία της Αθήνας που δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει γύρω της, τον τρέλανε στην εικονική πραγματικότητα και στο φαγητό...

Για να μάθει την αλήθεια ήλθε ο άνθρωπος, δώστου φαγητό αυτοί για να μπουκώσει και να μη βλέπει γύρω του...

Γράφει λοιπόν για μια συζήτηση που είχε με έναν απο τους πλουσιότερους κεφαλαιοκράτες της εποχής...

«Έκανε λέει (ο κεφαλαιοκράτης) την εξωφρενική δήλωση ότι η Κυβέρνηση της Ελλάδας δαπανούσε καθημερινά το τετραπλάσιο του Εθνικού εισοδήματος.

Υπέθεσα ότι εννοούσε το τετραπλάσιο των εσόδων της Κυβέρνησης , μολονότι και αυτό είναι υπερβολικό.

Η αφελής λύση την οποία πρότεινε ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες να καλύψουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού με απευθείας χρηματοδότηση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Αν αυτό είναι ενδεικτικό της πολιτικής και οικονομικής σκέψης του μέσου βουλευτή όντως δεν υπάρχει ελπίδα»

Μήπως βλέπει κανείς αντιστοιχίες με σημερινούς βουλευτές;

Θεωρώ οτι και για τους τωρινούς και για εκείνους, της αναμενόμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, θα ισχύσει ότι έγραφε το 1947 ο Porter:

«...Έχουμε ένα φτωχό λαό (σήμερα όχι δα φτωχό...) με μία ανίκανη κυβέρνηση (αυτο το έχουμε και σήμερα...) και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί απο τους υπουργούς να έχουν ως κύριο μέλημά τους την παραμονή στο αξίωμα (αυτο ισχύει και σήμερα...) παραμελώντας τα προβλήματα της ανοικοδόμησης και την επαναδραστηριοποίηση του εμπορίου και των συναλλαγών (αυτό διαφοροποιημένα ισχύει και σήμερα...)

Βλέπει κανείς πρόοδο;

Αν την βλέπει ας βοηθήσει να την δω και εγώ...

Σκέψεις για την παραποίηση της Ελληνικής Ιστορίας...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε και στο site της Τηλεόρασης Χωρίς Συνορα την 26η Μαρτίου 2009)

http://www.tvxs.gr/v8086

Δυστυχώς, η παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας έχει αρχίσει να γίνεται της μόδας αλλά με εκτός συνόρων και κέντρων εντολές. Μη βλέπετε πάντα προς δυσμάς... να βλέπετε ολοένα και περισσότερο προς βορρά, προς τον εξελισσόμενο Μερκελισμό και άλλους ισμούς...

Θα θυμίσω στους φίλους εδώ οτι και οι δυο πλευρές στον εμφύλιο ήταν άθλιες... Βέβαια η συνταγή του εμφύλιου σπαραγμού ήταν «Made in England...»

Και οι μεν ήταν προδότες διότι πουλούσαν συντρόφους, συνειδήσεις και πατρίδα στα Βρετανικά συμφέροντα και οι δε ήταν προδότες διότι πουλούσαν τα ίδια στα Σταλινικά συμφέροντα. Η τραγωδία είναι οτι ο Στάλιν απεσύρθη απο την διεκδίκηση ενωρίς, τον Οκτώβριο πριν τα Δεκεμβριανά και επομένως η ευθύνη έπεσε σε μερικούς άλογους και διεστραμμένα φανατικούς που δεν αντελήφθησαν τι γινόταν και δεν απεκάλυψαν οτι Σοβιετικοί και Βούλγαροι πράκτορες και οχι το ΚΚΕ είχαν το πάνω χέρι... Οι πατριώτες σκοτώνονταν στα βουνά για το τίποτα... Ο Ζαχαριάδης είχε το θράσος να πουλά αρχιγηλίκι εξ αποστάσεως και υπό την προστασία των Γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στα οποία κατά μαρτυρίες, ποίων άραγε; άλλοι εβραίοι πέθαιναν καθημερινά και μαζικά αλλά αυτός βράχος και υγιής (ω ποιο θαύμα συνετελέσθη εκεί...) και μετά ενω δεν είχε καλά--καλά πρόλαβει να γυρίσει στην Ελλάδα, θεώρησε τον Δημοκρατικό στρατό πουλημένο!!!

Ρωτήστε τον σοφό, κουρασμένο και εν πολλοίς κιοτεμένο, γηραιό πλέον, Μίκη Θεοδωράκη, να σας πει αλήθειες που σκίζουν σωθικά, για το πως πουλήθηκε η μάχη της Αθήνας στα Δεκεμβριανά απο την διοίκηση του ΚΚΕ. Ρωτήστε τον τι έγιναν οι ανεκπαίδευτες εφεδρείες του Δημοκρατικού στρατού.

Οι αθλιότητες επομένως του εμφυλίου ήταν Made in GREECE και απο τις δυο μεριές αλλά με ξένη πρωτοβουλία και χρηματοδότηση... Αν αισθανόμασταν Έλληνες δεν θα είχαμε επιτρέψει σε κανένα ξένο κέντρο να μας οδηγεί ως πρόβατα επι σφαγή με μόνο στόχο να καταστρέψει το πνεύμα του νικητή που αποκτήσαμε στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο…

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΓΡΕΚΟΥΣ, ΜΕ ΥΠΟΔΟΥΛΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ...

Εν τω μεταξύ η άθλια μεγαλοαστική τάξη, εν μεσω εμφυλίου, κατασπαταλούσε σε καθημερινή βάση τεράστια ποσά σε πολυτελέστατα γεύματα και δεξιώσεις. Ο εκπρόσωπος του Προέδρου Τρούμαν, Paul Portman, τρελάθηκε απο την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούσαν να του παρουσιάσουν καλλωπίζοντας την υπάρχουσα τραγική κατάσταση και είπε ξεκάθαρα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ οτι δεν υπάρχει ελπίδα για τους Έλληνες λόγω της τρομακτικής διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης...

Δείτε όμως ότι και παλαιοτέρα, μέσα στην εποχή αγωνίας για την Μικρασιατική περιπέτεια, τον ΣΕΚΕ (προοίμιο του ΚΚΕ) να χαρακτηρίζει τους Ελληνες Μικρασιάτες Τουρκόσπορους και να συνεργάζεται με την Λενινιστική κυβέρνηση των Μπολσεβίκων ενάντια στον Ελληνικό στρατό...

Ναι, ο Ελληνικός στρατός ήταν κατακτητικός εις το όνομα των συμφερόντων μιας ιμπεριαλιστικής συμμαχίας που δεν ήθελε να σκοτωθούν τα δικά τους παιδιά, αλλά αυτο διαφέρει απο το να γίνεσαι μιαρός εθνοπροδότης με το φωτοστέφανο του αριστερού, χάριν άλλων, πάλι ξένων συμφερόντων, και να συνεργείς στο θάνατο των συστρατιωτών σου και των συνελλήνων σου...

Είναι άθλιο και ασυγχώρητο να μοιράζεις φεϊγβολάν στο μέτωπο του Σαγγαρίου με εντολή των γραφιάδων της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για να πετάξει τα όπλα ο Ελληνικός στρατός προ του πρελαύνοντος Κεμαλικού στρατού. Τελικά η σαπίλα και η μιαρή αθλιότητα είναι μοιρασμένη και στις δυο μεριές και στις δυο πλευρές... Ας δούμε επομένως μπροστά και ας αφήσουμε τις χαινουσες πληγές του παρελθόντος...

Είναι δραματική η παραποίηση της ιστορίας αλλά θυμίζω οτι η ιστορία είναι απο τη φύση της παραποιημένη αφου γράφεται απο τους νικητές... Οι ηττημένοι ντρέπονται να διηγηθούν την ήττα τους και όταν δεν ντρέπονται κιοτεύουν χάριν του ένστικτου επιβίωσης.

Τα περισσότερα βιβλία που γράφτηκαν π.χ. για τον εμφύλιο, οχι μόνο μαρτυρίες δεν απεκάλυψαν αλλά φαντασιώσεις ανέδειξαν, συχνά κατά παραγγελία πονηρών προπαγανδιστικών κέντρων με αγγελικούς επικοινωνιολόγους και μαρκετίστες άνευ στίγματος ήθους... Συχνά συνέργησαν σε προγράμματα «ανταλλαγής» για την έκδοση αδειών τραυματιών πολέμου για τα παιδιά και κατά πως φαίνεται τα εγγόνια εκείνων που κατρακύλησαν ακόμα και απο τις σκάλες του σπιτιού τους...

Δυστυχώς, αυτοί είμαστε, οι Ελληνες...

Ελάτε να γίνουμε καλύτεροι...

Ποιά πόλη θέλουμε;

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημεριδα Κηφισιά την 20η Μαρτίου 2009)

Το προηγούμενο άθρο μου είχε τον ίδιο τίτλο και τρέχω να προλάβω όσους νόμισαν οτι ο αγαπητός εκδότης Γιάννης Γρηγοράκος τοποθέτησε απο λάθος το ίδιο κείμενο.

Οχι δεν έκανε κανένα τέτοιο λάθος...

Απλά σκέφτηκα ότι ο παραπάνω τίτλος θα μπορούσε να χρησιμοποιείται κάθε εβδομάδα, για τους επόμενους έξη μήνες, χωρίς να εξαντληθεί η σχετική θεματολογία.

Σε όσους διάβασαν το προηγούμενο κείμενο, η παρομοίωση της πόλης που θέλουμε βασίστηκε σε ένα πίνακα με όμορφα και λαμπερά χρώματα.

Ποιός δεν θάθελε να έχει ένα πίνακα με ωραία χρώματα στο σαλόνι του;

Έτσι και σε μια πόλη, ποιός δεν θα προτιμούσε τα χρώματα που φέρνουν οι αντιθέσεις και οι πολεοδομικές διαμορφώσεις ώστε το πράσινο και οι κτιριακές υποδομές να δένουν όμορφα χαροποιώντας τους κατοίκους της;

Απο την άλλη, ποιός δεν χάνει καθημερινά το κέφι του όταν βλέπει την γκρίζα μονοτονία συνδυασμένη με την έλλειψη σχεδίων και μορφών που θα έκαναν τους εικαστικούς να συζητούν επί ώρες. Βέβαια, για ένα καλλιτέχνη, ακόμα και η μονοτονία του γκρίζου δεν είναι απορριπτέα, αρκεί να έχει φόρμα, αρκεί να έχει έκφραση μέσα απο τη φόρμα, αρκεί να σε κάνει να σκεφτείς και να ονειροπολήσεις, να ξεφύγεις απο την καθημερινότητα και να ταξιδέψεις μακριά απο τις σκοτούρες και τα προβλήματα της πιεστικής αστικής ζωής.

Όμως ούτε φόρμα, ούτε έκφραση ούτε καν πολεοδομική διάρθρωση (εκτός του κεντρικού πυρήνα σχεδιασμένου για λιγότερους των 100.000 χιλιάδων κατοίκων) διαθέτει η Αθήνα και ακόμα περισσότερο το μεγαλειώδες οικιστικό μπάχαλο του αττικολεκανοπεδίου που κτίσθηκε άναρχα και μικροεργολαβικά με τους μπετατζήδες να κλείνουν νύχτα τις συμφωνίες των παράνομων καλουπωμάτων;

Πολλοί θα πουν ότι δεν είναι έτσι. Οτι υπερβάλω, ότι τα βάζω όλα στο ίδιο σακί και τα μηδενίζω, οτι στην Αθήνα μας έχουμε και κάποια αξιόλογα κτίρια, κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις στην άρρωστη μονοτονία της κακοχρησίας του μπετού...

Δεν θα αντιταχθώ σε μια τέτοια επίθεση, αλλά θα ρωτήσω πως εξηγείται, σε μια πόλη που θέλουμε να έχει πολιτιστικό ενδιαφέρον, το ότι καταστρέψαμε πολλά, μα πάρα πολλά απο τα εξέχοντα κτίριά της ενώ άλλα τα αφήσαμε μέχρι τις μέρες μας να καταρρέουν ακόμα και στις ποιο κεντρικές γωνιές, πράγμα πρωτάκουστο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενώ φωνάζουμε και κατεβαίνουμε με μαύρες σημαίες για το κάθε παράπηγμα όπως τα εναπομείναντα στο κτήμα Θων, αυτά δηλαδή για τα οποία έγινε τόση φασαρία ώστε να διαμορφωθεί εκεί ένα νεο πάρκο... Τελικά το θέμα δεν ήταν το πάρκο αλλά το ύψος των αποζημιώσεων απο τον γνωστό μεγαλοκατασκευαστή Βωβό με τον οποίο θεωρείται οτι όποιος κάνει πόλεμο αποκτά αυτόματα και το φωτοστέφανο του περιβαλλοντικά ευαίσθητου πολίτη.

Και βέβαια το κτήμα Θων είναι απλά μια απο τις ποιο προκλητικές περιπτώσεις που ο χρόνος συνέργησε στο να βγουν στην επιφάνεια οι πραγματικοί λόγοι της αντιδικίας, αμαυρώνοντας τον ρομαντισμό εκείνων που πίστεψαν οτι με αγώνες μπορούν να επιβάλουν την λογική μιας σύγχρονης και ευαίσθητης περιβαλλοντικά πόλης.

Είναι λοιπόν η ατομικότητα ή κατ’ άλλους η ψευτοατομικότητα, μιάς και ο πολίτης αστός υφίσταται και ακολουθεί απο ανάγκη τις τάσεις της μαζικότητας και της μίμησης, που διαμορφώνουν την συμπεριφορά του και προσδιορίζουν το τελικό αποτἐλεσμα ενάντια σε εκείνο που θεωρητικά νοείται ως γενικό καλό.

Σε μια σύγχρονη πόλη όμως, η ατομικότητα έρχεται σε σύγκρουση και με μία άλλη κατάσταση, αυτή της πολιτισμικότητας. Η Αθήνα πλέον, ειδικά ότι ορίζεται απο τα όρια του Δήμου, παρουσιάζει τέτοια διαφοροποίηση εθνικοτήτων ώστε να διαμορφώνει εξ ορισμού μία κατ’εξοχή πολυπολιτισμική αστική κοινωνία.

Το γεγονός αυτό, αντί να διαμορφώνει νέους ορίζοντες πολιτισμικής αναβάθμισης χάριν του συγκερασμού διαφορετικών εμπειριών και τάσεων, λειτουργεί ως εστία προβλημάτων. Αντι μιας κοινωνίας που να σέβεται τον πολιτισμό της διαφοράς έχουμε αιτίες εκρήξεων και αδιεξόδων σε μία αλληλοδιαδοχή σχέσεων ανοχής / υπεροχής.

Στην Αθήνα του σήμερα, ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας του πληθυσμού της δεν έχει ακόμα καταφέρει να λειτουργήσει θετικά λόγω της σημαντικής διαφοράς στην οικονομική διαστρωμάτωση μεταξύ των ελλήνων κατοίκων που ακόμα και όταν αποχωρούν διατηρούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς ως έχει, απαγορεύοντας στους νέους ενοίκους την δυνατότητα να δράσουν αυτόβουλα και δημιουργικά.

Στην Αθήνα του σήμερα συζητάμε ακόμα για τα βασικότερα των πραγμάτων όπως το που θα εγκαθίστανται οι χιλιάδες των αστέγων που καταλήγουν εδώ απο τις φτωχές χώρες της Ασίας. Πως όμως είναι δυνατόν, όταν ο δήμος της Αθήνας εξαντλεί τις δυνατότητες της κοινωνικής του μέριμνας στις μερίδες φαγητού που μοιράζει στους άστεγους, να μιλάμε για πολιτιστικό εμπλουτισμό και αναβάθμιση της πόλης χάρη στην διαφορετικότητα των κατοίκων της;

Καμία πόλης δεν μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες μόνιμης διαβίωσης εάν η κάθε μικροκοινωνία που ορίζεται απο την εθνική και την θρησκευτική ομοιογένειά των μελών της δεν βρίσκει την γωνιά της, το «απάνεμο» μέρος εγκατάστασής της που θα ορίζουν οι δικοί της όροι λειτουργίας, η δικιά της αγορά και οι δικές της υπηρεσίες...

Στις ΗΠΑ, ως Ελληνες συχνά αναφερόμαστε στην περιοχή της Αστόρια, ισχυριζόμενοι οτι σφύζει απο ζωή χάριν των Ελλήνων ομογενών που πρακτικά έχουν ιδιοποιήσει κάθε κατάστημα και κάθε εστία έκφρασης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Εκεί είναι τα ελληνικά εστιατόρια, εκεί έχουν γραφεία οι Ελληνες δικηγόροι και εκεί ζει και αναπνέει κάθε εμπορική δραστηριότητα των ομογενών μας.

Που είναι αυτή η δραστηριότητα των ξένων στην Αθήνα, μια πόλη που οι συσχέτιση ημεδαπών /αλλοδαπών κλίνει περισσότερο υπερ των αλλοδαπών απο ότι στην Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο;

Πως θα διαμορφώσουμε συνθήκες πρόληψης από μελλοντικούς βανδαλισμούς και βιαιοπραγίες, εντός του αστικού κέντρου της Αθήνας, που σήμερα μεν μπορεί να περιορίζονται στην κοινωνία των ημεδαπών Ελλήνων, αλλά αύριο είναι εξαιρετικά πιθανό να εμπλουτιστούν με κάθε λογής και έκφρασης συνοδοιπόρους, στα πλαίσια μιας ευρύτερης κοινωνικής αλληλεγγύης.

Στην Γαλλία, ο πρόεδρος Σαρκοζί δεν περίμενε τις όποιες κοινωνικές ομάδες και αριστερές παρατάξεις που υποτίθεται ότι είναι αλληλέγγυες στο πόνο των λιγότερο ευνοημένων, αλλά έδωσε εντολή σε πλειάδα αρχιτεκτόνων να μελετήσουν και να διαμορφώσουν ένα περίγραμμα προτάσεων για την συνολική αναδόμηση της πόλης του Παρισιού.

Πρόκειται για ένα γιγάντιο πρόγραμμα που θα διαμορφώσει διασυνδεδεμένες πολυπολιτισμικές εστίες ώστε οι ξένοι να μην έχουν ούτε στιγμή την αίσθηση της απομόνωσης διότι το δικό τους κέντρο και η δική τους περιοχή αποκλείονται απο τα τεκταινόμενα στην υπόλοιπη πόλη.

Οι νέες δομές θα συνδέονται με νέες λεωφόρους ή μέσα επικοινωνίας ώστε η δομή της πόλης θα διασπασθεί σε 20 ολοκληρωμένες πόλεις αντι των 20 σημερινών διαμερισμάτων, με την κάθε μία να παρέχει ποιότητα ζωής και έκφρασης ανεξάρτητα απο τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και την μίξη εθνικοτήτων των κατοίκων της.

Ούτε σε αυτά μένει ο πρόεδρος Σαρκοζί αλλά εγκαινιάζει και το νεο Παρίσι, μια υπερσύγχρονη πόλη μέσα στην πόλη, που εκμεταλλευόμενη τον υδάτινο πλούτο του Σηκουάνα και την εις ύψος δόμηση των κτιρίων της, θα προφέρει τεράστιους χώρους πρασίνου και αναψυχής στους κατοίκους της περιοχής του Ιλ-ντε-λα-Σιτέ.

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι τέτοιου επιπέδου σχέδια είναι εκτός των δυνατοτήτων της Ελληνικής κοινωνίας. Αγνοούν όμως οτι αυτές ακριβώς οι δραστηριότητες διαμορφώνουν ένα νεο κλίμα αισιοδοξίας που εν συνεχεία αναζωογονεί την πόλη ενώ προσφέρει λύσεις σε πολιτικά, διοικητικά, οικιστικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα που συσσώρευαν οι διαφορές δυναμικού μεταξύ των διαμερισμάτων της που αναπτύχθηκαν και δέχθηκαν ουσιαστική εποικιστική αλλοίωση χωρίς προγραμματισμό ένταξης και συνεργασίας των νέων κατοίκων της.

Όσο και αν προσπαθούμε «αλλά Ελληνικά» να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα των βανδαλισμών και των βιαιοπραγιών του σήμερα, αύριο η αναποτελεσματικότητα των μεθόδων μας θα είναι ακόμα ποιο εμφανής.

Εαν σήμερα η εκτόνωση των συναισθημάτων σε βιαιοπραγίες είναι αποτέλεσμα μη ικανοποίησης κάποιων απαιτήσεων μιας φράξιας της νεολαίας, αύριο θα πρόκειται για ορμητικό χείμαρρο που θα ενισχύει η αγανάκτηση ενός μαζικού πληθυσμού χωρίς αστική ταυτότητα και οντότητα...

Θα πρόκειται για ένα χείμαρρο φωτιάς που καμία δύναμη καταστολής δεν θα έχει την δυνατότητα να ελέγξει αφού δεν θα υπάρχει πουθενά ο τόπος που θα κατευνάσει τα άγχη τους και θα τους επιτρέψει να διαμορφώσουν συνθήκες μόνιμης διαβίωσης και ελεύθερου κοινωνικού συγκερασμού.

Ποιά Πόλη θέλουμε;

(Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κηφισιά την 13η Μαρτίου 2009)

«Το στοίχημα της νέας Πόλης είναι να προσφέρει συνθήκες κοινωνικής συνοχής, οικονομικής ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας, διοικητικής αυτοδυναμίας, πολιτιστικής συνεργασίας και ποιότητας ζωής»

Ανοικτός Διάλογος για την Νέα Πόλη – ΙΣΤΑΜΕ

Αυτό ήταν το πνεύμα που κυριάρχησε εδώ και τρια χρόνια, τον Μάρτιο του 2006, σε ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών Ανδρέας Παπανδρέου (ΙΣΤΑΜΕ).

Ο διάλογος ήταν εξαιρετικός ενώ έγινε ταυτόχρονα και διαγωνισμός δοκιμίων για το «Ποια Πόλη Θέλουμε» με τις καταθέσεις να είναι εντυπωσιακές.

Φάνηκε τότε ότι πολλοί απο εμάς τους Αττικολεκανοπεδιώτες έχουμε και άποψη και γνώση αλλά κυρίως συναίσθημα που δένει με τα παραπάνω και τους εμφυσά ζωή...

Έγραψε τότε ένας* εκ των συμμετεχόντων:

«...Ας φανταστούμε την πόλη σαν ένα πίνακα ζωγραφικής... Ποιόν θα παίρναμε στο σπίτι μας; ένα γκρίζο που θα κυριαρχούσε η μονότονη μονοχρωμία, στην περίπτωσή μας μια ομάδα ανθρώπων ή ένα ζωηρό πίνακα, γεμάτο χρωματικούς συνδυασμούς...;»

«...Την πόλη, συνέχισε, θα πρέπει να την παρουσιάσουμε ως ένα έργο τέχνης. Αυτό πρέπει να είναι το στοίχημα όσων εμπλέκονται με την πολεοδομία, την χωροταξία και τις άλλες συνιστώσες του σχεδιασμού των πόλεων...»

Το έργο τέχνης αποτελεί την καλλίτερη παρομοίωση με την πόλη, γιατί όσο καλές και αν είναι οι μπογιές στο πίνακα ζωγραφικής, σημασία έχει ο άνθρωπος και τα ερεθίσματά του. Η πόλη δεν είναι τα κτίρια αλλά οι άνθρωποι που ζουν στα κτίρια.

Η πόλη ξεκίνησε ως καταφύγιο με τους ανθρώπους να βρίσκουν ασφάλεια στα σπίτια της αλλά σήμερα έχει πολλούς περισσότερους ρόλους απο το να καλύπτει τις στεγαστικές τους ανάγκες... Είναι ο χώρος που συνδέεται στενά με την προσωπικότητά τους και αυτή συνδέεται απόλυτα με την ποιότητα ζωής τους.

Η ποιότητα ζωής είναι λοιπόν ο πυρήνας γύρω απο τον οποίο πρέπει να περιστρέφονται όλα τα χαρακτηριστικά και τα στοιχεία μιας σύγχρονης πόλης...

Αλλά η ποιότητα ζωής απαιτεί σχεδιασμό που να συμφιλιώνει την καθημερινή ζωή των κατοίκων της με τον χώρο εργασίας, την οικονομική δραστηριότητα και την προστασία του περιβάλλοντος.

Μια σύγχρονη πόλη θα πρέπει να ενθαρρύνει την καθημερινή συμμετοχή των πολιτών σε δραστηριότητες πολιτιστικής έκφρασης.

Μια σύγχρονη πόλη θα πρέπει να αναδύει μια νέα ηθική, του σεβασμού στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω έκανα μια αναδρομή στα γεγονότα που συνέβησαν τους τελευταίους μήνες στο αττικό αστικό περιβάλλον.

Θυμήθηκα τις προφάσεις, των αδίστακτων εκφραστών των εξωκοινοβουλευτικών παριών, στο να καίνε και να καταστρέφουν σε κάθε ευκαιρία.

Θυμήθηκα την περίεργη στάση ανοχής και την ανεξάντλητη εφευρετικότητά της κυβερνώσας παράταξης να δικαιολογεί αντι να συμβάλει στην αντιμετώπιση του παραλογισμού των καταστροφών.

Διαπίστωσα έναν ιδιόμορφο ωχαδελφισμό στα βιλαέτια της αντιπολίτευσης που αντι να συντρέχουν με συμφιλιωτικό πνεύμα τις αποδεδειγμένα ανεπαρκείς κυβερνητικές προσπάθειες, έριχναν λάδι στη φωτιά και συνάμα εκστόμιζαν κατηγόριες για την συνεχιζόμενη ένταση...

Δεν έγινε κατανοητό ότι οι καταστροφείς δεν εξέφραζαν πολιτευτική αλλά κοινωνική εχθρότητα ενάντια σε κάθε οργανωμένη παράταξη, άρα ενάντια στην καθεστώσα κοινωνία που έχει πλέον χάσει την επαφή της με την λογική του πίνακα και ξαναγύρισε στην εποχή που τα σπίτια ήταν απλά καταφύγια προστασίας απο τους κινδύνους του έξω χώρου...

Κατέληξα έτσι στο οτι δεν ζούμε πλέον σε ένα χώρο που διαμορφώνει ηθική για ένα ανθρωπογενές πολιτιστικά περιβάλλον αλλά σε ένα χώρο που διαμορφώνει μια συγκρουσιακή ηθική μεταξύ ενοίκων μιας πόλης που όταν ξεπροβάλουν απο το καταφύγιό τους, τρέχουν για τις βασικές βιοτικές τους απαιτήσεις και επιστρέφουν ξανά στην ασφάλεια του.

Κατέληξα ακόμα στο οτι εκείνοι που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε αυτές τις βιοτικές τους ανάγκες προτιμούν να ξεσπούν σε αυτά που στερούνται, σε αυτά που συμβολίζουν την καθεστώσα κοινωνία και εκφράζουν ότι παραμένει απο την ποιότητα ζωής των άλλων.

Κτυπούν συμβολικά στην καρδιά του συστήματος των άλλων και φαίνεται οτι τουλάχιστον αυτοί, κατάλαβαν πρώτοι ότι όταν θέλεις να είσαι αποτελεσματικός εστιάζεις την εχθρότητά σου στα ζωτικά σημεία μιας πόλης, σε ότι δηλαδή εξασφαλίζει την οικονομική της ανάπτυξη, σε οτι διαμορφώνει την ανθρώπινη σχέση με το χώρο όπως η αισθητική και σε οτι κάνει τα αγρίμια των καταφυγίων ανθρώπους μιας κοινωνίας βιώσιμης χάριν ενός ελάχιστου επιπέδου κοινωνικής συνοχής.

Άρα έχουμε πρόβλημα σχεδιασμού. Ο σημερινός σχεδιασμός των πόλεών μας, της πόλης των Αθηνών με τον εκτεταμένο οικιστικό ιστό που την περιβάλλει, δεν φαίνεται να πληρεί πλέον οτι θα μπορούσε να συμφιλιώσει τους κατοίκους της αφού δεν προσφέρει συνθήκες κοινωνικής συνοχής ώστε να προχωρήσουμε με επιτυχία στη βελτίωση του τρίπτυχου που συνδυάζει την εργασία με την οικονομική εξέλιξη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Τι σημασία έχει το αν σε μια τέτοια συγκρουσιακή κοινωνία θα φυτεύουμε δένδρα όταν σε πρώτη ευκαιρία θα τα καίμε εκφράζοντας έτσι την εχθρότητά μας στην κακούργα κοινωνία που μας ξέρασε χωρίς οίκτο έξω απο αυτά που συμβαίνουν και την αφορούν.

Πως μπορεί να αναπτυχθεί πολιτισμός σε μια πόλη που ο καθείς, εκφράζοντας τη μήνη του απέναντι σε οτι δεν τον εκφράζει, πετά μπογιές και καταστρέφει μνημεία--σύμβολα του πολιτισμού μας;

Πως είναι δυνατόν να προχωρήσουμε σε μια αρχιτεκτονική αναβάθμιση της πόλης μας με χρώμα και έκφραση ενός πίνακα που κατήντησε προϊόν μιας διαταραγμένης και συνάμα ατάλαντης προσωπικότητας.

Πως ειναι δυνατόν η ομορφιά της τέχνης και των χρωμάτων να εκβαρβαρίζεται απο το πένθιμο ενός γραφίτη που υποτιμά την ευφυΐα των δημιουργών του ενώ συνεχίζουμε να σιωπάμε σχεδιάζοντας τάχα μια πολιτιστική υπέρβαση που απο όνειρο κατήντησε ανομολόγητος εφιάλτης;

Πως είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, φτάνοντας σε εκείνο το σημείο έκστασης που θα μας διευκολύνει να δούμε τους χρωματικούς συνδυασμούς του πίνακά μας, της πολιτιστικά αναβαθμισμένης πόλης μας, όταν η προσοχή μας διασπάται απο εικόνες απόλυτης ένδειας και ανθρώπινης εξαθλίωσης που φέρνει η κατάρρευση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας απο την χρήση ουσιών και το θράσος των διακινητών τους;

Τότε αναρωτιέμαι το πως, σε πολυπληθείς και πυκνοκατοικημένες πόλεις όπως το Τόκιο, η φύση, φροντισμένη και επιμελημένη, διατρέχει τον αστικό ιστό, προσφέροντας στους κατοίκους της μια αίσθηση φυσικότητας και ηρεμίας τόσο απαραίτητης για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.

Εκείνοι περιδιαβαίνουν μέσα απο υδάτινες διαδρομές στο κέντρο μιας πόλης πολλαπλάσιας σε μέγεθος των Αθηνών και περιχώρων και εμείς περιδιαβαίνουμε σε καταρρέοντα, εξαθλιωμένης πανίδας πάρκα και σε καμένες ράχες που επαναφυτεύουμε χάριν στην πρωτοβουλία εμπορικών ραδιοσταθμών ενω οι κρωγμές των πολιτικών για το περιβάλλον μόνο ως κακόηχες φάρσες εκλαμβάνονται...

Στις χώρες του Ευρωπαϊκού βορρά οι κάτοικοι των πόλεων επισκέπτονται το ύπαιθρο διότι συντελεί σε μια πραγματική ψυχική αγαλλίαση χάρη στην αισθητική του τοπίου και τις εναρμονισμένες σε αυτό ανθρώπινες κατασκευές ενω στην Ελλάδα προσφεύγουμε στο ΣΤΕ διότι τα θηράματα (λαγοί) δεν θα αντέξουν τις ανακλάσεις των φωτοβολταϊκών κυψελών που όμως θα μειώνουν τις καρκινογόνες εκπομπές απο τον ατμοηλεκτρικό σταθμό της Μεγαλόπολης.

Εδώ ξεκινάμε με φιέστες υπερ του περιβάλλοντος αλλά εξαντλούμε τον συντελεστή δόμησης στρέφοντας τα άχαρα οικοδομικά μας οπίσθια στους ατυχείς γειτόνους χάριν σε σωρεία τραγελαφικών κανόνων δόμησης συμπεριλαμβανομένων εκείνων του 1985.

Εχω την αίσθηση οτι μιλάμε για όμορφες πόλεις αλλά δεν ξέρουμε ούτε ποιες είναι ούτε αν τις θέλουμε πραγματικά διότι δεν ἐχουμε ακόμα ιεραρχήσει τις προτεραιότητές μας με τον άγονη πλουτοκρατική μανία να στέκεται άχαρα στην κορυφή των επιλογών μας.


* Πρόκειται για τον Καλπακίδη Δαμιανό που συμμετείχε στον διαγωνισμό δοκιμίου του ΙΣΤΑΜΕ για το «Ποια Πόλη Θέλουμε» και ενέπνευσε τον γράφοντα στα παραπάνω.

Σχόλια στον Επισκέπτη της Παρασκευής (20 Μαρτίου 2009)

Πρόκειται για την εβδομαδιαία ραδιοφωνική συζήτηση του Μιμη Ανδρουλάκη που θα βρείτε στην ακόλουθη διεύθυνση

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=21533502&postID=1883377407096952876@Periclis

μαζί με το σχόλιο του Περικλή που έδωσε αφορμή στο παρακάτω δικό μου σχόλιο για την κατάσταση του ωχαδελφισμού και της πολιτικαντολογίας, άρα ανευθυνότητας , που διακρίνει τους πολιτικούς μας, ακόμα και σε στιγμές μεγάλης οικονομικής κρίσης :

Περικλή,

Με έβαλες σε σκέψεις όταν διάβασα τα σχόλιά σου.

Υπάρχουν στιγμές που σκέπτομαι με τον ίδιο τρόπο.

Και εγώ θεωρώ οτι πλέον το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντιπολιτευτικό κόμμα διότι δεν υπάρχει πραγματικός αντιπολιτευτικός λόγος σε όσα λεει....

Πρακτικά δεν είδαμε ούτε την καθαρότητα των στελεχών ενός νέου και αναγεννημένου ΠΑΣΟΚ. Μια Κατσέλη και μια Διαμαντοπούλου δεν μπορούν να φέρουν την άνοιξη ούτε ένας Χατζηδάκης όπως σωστά λες στην ΝΔ.

Πραγματικά συμπαθώ πολύ αυτόν τον νεο πολιτικό, τον Χατζηδάκη, διότι είναι αμόλυντος και αγωνίζεται για όλους μας.

Δέχομαι το σκεπτικό σου για το κηφηναριό του δημόσιου τομέα. Δεν πιστεύω όμως ότι μια οικονομία και ένα κράτος μπορούν να επιβιώσουν χωρίς δημόσιο τομέα αλλά απο την άλλη το να χρησιμοποιείται ο δημόσιος τομέας για να μειώνει τεχνηέντως την ανεργία παει πολύ... είναι πραγματική ξεφτίλα...

Η θέση μου, όπως θα δεις σε άλλη νεώτερη ανάρτηση, είναι ότι το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναγκαία κατάσταση που θα φέρει μέρος των κεφαλαίων προς αναδιανομή σε παραγωγικές εκφράσεις του ιδιωτικού τομέα... Το ελπίζω αλλα δεν είμαι και πολυ βέβαιος οτι θα συμβεί...

Οταν πάλι ακούω τον Χρυσοχοίδη, αυτόν τον σχετικά νεο πολιτικό, να λέει αρλούμπες όπως η αναφερθείσα για τον Μάνο αλλά και πολλές άλλες δεν ξέρω τι να πω... Με πιάνει απόγνωση...

Ο Χρυσοχοίδης νόμισε οτι έγινε αξιόλογος υπουργός όταν ανέλαβαν οι Αμερικανοί την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων...

Οταν μετά έφυγαν οι Αμερικανοί και συνειδητοποίησε ποια ήταν η πραγματικότητα, άρχισε να ψάχνει για δικαιολογίες στην ανικανότητα των διαδόχων του της ΝΔ.

Όμως δεν μπορεί η χώρα να παει μπροστά με το «έλα συ φύγε εσύ»

Το ΠΑΣΟΚ παραμένει ένα επαρχιώτικο πολιτικό σύστημα... Δεν λεει να εκσυγχρονιστεί στο σημείο της αντιπαράθεσης προγραμμάτων...

Αντιπαρατίθεται με ύβρεις. Αντιπαρατίθεται με προσβολές...

Όσο ποιο «μάγκας και πολλά βαρύς» θεωρεί ο κάθε πολιτικός του ΠΑΣΟΚ ότι είναι, τόσο ποιο προσβλητικός γίνεται απέναντι στην αντιπολίτευση...

Το διαδίκτυο προβληματίζει και ενώνει παράγοντας πολιτισμό.

Περιδιαβαίνοντας μερικά απο τα ποιο κινητικά blog θεωρώ οτι δεν μπορώ να παραλείψω το ακόλουθο σχόλιο που βρήκα στο TVXS (Τηλεόραση χωρίς σύνορα του Στέλιου Κούλογλου) http://www.tvxs.gr/v7871

Ο blogger Knic-Knac (καταχώρηση 60406) με τον οποίο αντάλλαξα μερικές σκληρές και ειρωνικές κουβέντες αλλά τελικά ανακάλυψα οτι πίσω απο την τραχύτητα του λόγου υπάρχει ένας άνθρωπος με λογική, σοβαρότητα και δημοκρατικό ήθος είπε:

«...Αααα και κατι αλλο ο διαλογος εχει τοτε μονο σημασια οταν μιλας με αλλους που δεν εχουν ταυτοσημμες αποψεις με σενα αλλα αν μη τη αλλω τους σεβεσαι που καθονται να ανταλλαξουν δυο τρεις κουβεντες με σενa. Οχι μιλωντας στον καθρεφτη, οχι οταν θεωρεις τον καθενα μας ασχετο η εν πασει περιπτωσει ενοχο η υποτο που μονο ο χρονος μπορει να δικαιωσει να αποδειξει οτι εν τελει ειναι αθωος...»

Απο την άλλη πλευρά, το ποιο ανόητο πράγμα που διάβασα ήταν η δήλωση αποχώρησης του blogger ioannis64, ο οποίος αλαζονικά ενημέρωσε τους λοιπούς επισκέπτες του blog ότι δεν αντέχει την κριτική, και για αυτό αποχωρεί αφού άφησε τα προσωπικά του στοιχεία σε κοινή θεα (πολυ παιδικό αυτό) δηλώνοντας κάτι σχεδόν παρόμοιο με το «Για το ΚΚΕ ρε Γαμώτο...»

Ο ioannis64 είπε;

«...μπήκα στο tvxs για να ξεφύγω απο... Όσους έρχονται απο πίσω μου και μαχαιρώνουν δεν τους αντέχω... και βέβαια πάνω απο όλα τη βλακεία... ο sirios τώρα θα απαλλαγεί απο την παρουσία μου και θα χαίρεται γι αυτά που έμαθε απο το ΚΚΕ...»

Στον ioannis64 είπα:

Το να δηλώνει κάποιος με τόση αλαζονεία οτι διδάσκει σήμερα το ΚΚΕ είναι τουλάχιστον προκλητικό.

Αν ισχυριζόταν ότι ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός αξίζουν να διαβάζονται για πάντα διότι έχουν παντοτινή αξία ως κοινωνικές τάσεις, θα του έλεγα ναι.

Το να ομιλεί όμως για διδασκαλία από το ΚΚΕ, ενα κόμμα που πρόδωσε τους συνεργάτες και συναγωνιστές του πριν προλάβουν να τους προδώσουν οι οχθροί του, αυτο παει πολύ, πάρα πολυ...

Όμως ο καθείς ἐχει το δικαίωμα να υποστηρίζει την γνώμη του...

Οταν όμως κάποιος κιοτεύει σε ένα διάλογο είναι σαν να αυτοκτονεί και τους αυτόκτονες δεν τους κλαινε...

Ούτε δάκρυ λοιπόν για όποιον αποχωρεί και δεν στέκεται να μιλήσει με λόγο και παρρησία.

Αυτά απο μια πρόσφατη εμπειρία διαδικτυακής συμπεριφοράς...

Ποιος είπε ότι το διαδίκτυο απομονώνει...

Το διαδίκτυο ενώνει και προβληματίζει τουλάχιστον τους σκεπτόμενους ανθρώπους και απο τον προβληματισμό γεννάται πρόοδος και πολιτισμός.

Οι «προστάτες» του περιβάλλοντος...

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 6η Μαρτίου 2009)

Στο άρθρο της περασμένης Παρασκευής αναφέρθηκα σε δυο ακρωνύμια, τα LULU και ΝΙΜΒΥ, διότι εκφράζουν με χαρακτηριστικό και ευκολομνημόνευτο τρόπο δύο βασικές συμπεριφορές όσων μάχονται τάχα για την αναβάθμιση του περιβάλλοντος.

Οι LULUιστές είναι αυτοί που μάχονται ενάντια στις μη αποδεκτές χρήσεις γης στη περιοχή τους (Locally Unwanted Land Uses) ενω οι NIMBYστές είναι εκείνοι που δεν θέλουν στην γειτονιά τους (Not In My Back Yard) τα απόβλητα του άλλου. Και οι δυο μάχονται για το περιβάλλον, το δικό τους περιβάλλον που οριοθετούν τα σύνορα της ιδιοκτησίας τους...

Οχι σε μένα φίλε… φωνάζουν... Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις με τους άλλους αλλα όχι στη γειτονιά μου...

Αυτή η κακώς εννοούμενη φροντίδα για το περιβάλλον υπήρξε η βασικότερη απο τις αιτίες κακοποίησής του στη χώρα μας...

Ήταν η πραγματική ρίζα του κακού σε μια οικιστική ανάπτυξη που αν οριζόταν απο πραγματική αγάπη για το περιβάλλον θα απέτρεπε τις μη αποδεκτές χρήσεις σε κάθε γειτονιά και σε κάθε περιοχή, είτε μέσα στο οπτικό πεδίο του περιβαλλοντικά ευαίσθητου πολίτη είτε στη χώρα ολόκληρη...

Όμως δεν συνέβη ακριβώς αυτό...

Βλέπουμε π.χ τον σύλλογο των κατοίκων της πολιτείας να επανέρχεται και να αντιδικεί με τις πολεοδομικές αρχές της πόλης μας, έστω ερήμην τους, αλλά περιέργως να σιωπά για τα δικαιώματα εκείνων που διαμόρφωσαν πολυκατοικίες ολόκληρες σκαρφαλωμένες στις υπώρειες της Πεντέλης όπου παιδιά παίζαμε κατά τις ημιήμερες εκδρομές με τους συμμαθητές μου και τους δασκάλους του 2ου δημοτικού σχολείου Κηφισιάς...

Η πρώην Κοινότητα και νυν Δήμος της Νέας Ερυθραίας δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το σκαρφάλωμα των πολυκατοικιών στη δική της ζώνη της Πολιτείας με αποτέλεσμα τώρα να βασανίζονται απο την αποκρουστική εικόνα των πενταόροφων συγκροτημάτων που με την δικαιολογία του επικλινούς του εδάφους παρέμειναν εντός των πολεοδομικών κανονισμών...

Αυτά επι δεκαετίες δεν ενόχλησαν κανέναν... Το γεγονός οτι την αποκαλούμενη Κηπούπολη των βουλευτών σκέφτηκαν κάποια αρρωστημένα μυαλά να μετατρέψουν σε κατ’ ευφημισμό Καλλίπολη του Πειραιά, επίσης δεν εξόργισε κανέναν... Σήμερα όμως, φευ χάριν του περιβάλλοντος, όρμησαν με νεανικό σφρίγος να την προστατέψουν απο τους κινδύνους της δικής τους αδράνειας...

Όμως αναρωτιέμαι πως οι περί το περιβάλλον ευαισθητοποιημένοι κάτοικοι των χρυσοπληρωμένων κατσάβραχων της Πολιτείας, νιώθουν και αισθάνονται για τους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδία στους οποίους η πρόσβαση είναι σχεδόν απαγορευτική χωρίς την χρήση των τερατόμορφων μηχανικών συντρόφων τους...

Πρόκειται αναμφίβολα για περιοχή σε μεγάλο ποσοστό εχθρική ακόμα και για τις μέσες ηλικίες που τουλάχιστον ανταμείβονται απο την ευκαιρία της καθημερινής άσκησης λόγω των αναρριχητικών απαιτήσεων της κάθε πρόσβασης.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε ακόμα και αυτή η αφιλόξενη στους επισκέπτες και δύσκολη στους κατοίκους της περιοχή να αλλάξει, να γίνει φιλικότερη και σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που σήμερα αποκλείει με ένα βάναυσα ελιτιστικό μήνυμα: «Εδώ είναι μόνο για τους ισχυρούς χρήματι και σώματι...»

Αλλα φευ, τέτοια ανοχή δεν υπάρχει, δεν το επιτρέπει το ενδιαφέρον για το περιβάλλον που οι νεόκοποι προστάτες του ανακάλεσαν ξαφνικά και αναπάντεχα...

Ένας απο τους ειλικρινέστερους εκφραστές της οικιστικής προστασίας, ο Καθηγητής Ν. Σ. Μάργαρης, έχει πολλά να πει γιαυτή την απίστευτη συντηρητικότητα και οπισθοδρομικότητα των διανοούμενων του περιβάλλοντος που έγιναν η αιτία των παθών της αναρχοδομημένης Αττικής κοιλάδας, της κοιλάδας Αθηνών και Προαστίων...

Ο Ν. Μάργαρης καταγγέλλει τους διανοούμενους της συμφοράς διότι συχνά επικεντρώνουν το κατηγορώ τους στις οφειλές του Κωνσταντίνου Καραμανλή λόγω της ανοχής του σε ένα σύστημα αντιπαροχής που κακοφόρμισε.

Όσο περισσότερο ρίχνουν τα βάρη στον πρώην πρωθυπουργό λέει, τόσο ποιο «in» αισθάνονται...

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι της εποχής του 50 ήταν ισχυρίζεται, αυτοί που εμπόδισαν την καθ’ ύψος επέκταση με το επιχείρημα οτι έπρεπε να φαίνεται η Ακρόπολη...

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι του σήμερα συνεχίζουν να εκφράζουν την εχθρότητά τους στην υψηλή δόμηση, αναγκάζοντας την επέκταση της πόλης σε νέα εδάφη που δυστυχώς στερείται το στενό αττικό λεκανοπέδιο, με αποτέλεσμα την πυκνή δόμηση που δεν αφήνει παρά ελάχιστα τετραφωνικά γης ελεύθερα και αυτά σε περιοχές που προστάτεψε η ιδιοκτησία παλαιών μεγαλοαστών και αρχόντων.

Η λογική των υψηλών κτιρίων που επεκράτησε σε πόλεις της βόρειας και ανατολικής Ευρώπης ως μέθοδος οικιστικής ανάπτυξης που ανέχεται την συνύπαρξη πρασίνου ενώ δεν εξαναγκάζει τον κάθε ιδιοκτήτη διαμερίσματος να ζει μέσα σε κολλητές μεταξύ τους και ανήλιαγες πολυκατοικίες, χωρίς χώρους στάθμευσης και με μόνιμο το αίσθημα του εγκλεισμού σε αφιλόξενο χώρο, δεν συγκίνησε τους Ελληνες οικοπεριβαλλοντολόγους.

Στο τέλος η πρακτική τους ούτε στην Ακρόπολη επέτρεψε οπτική πρόσβαση ούτε στο αέρα και στο φως... παρά μόνο στον ανελέητο καλοκαιρινό ήλιο...

Η Αθήνα, με τις προαστιακές επεκτάσεις της, κατήντησε έτσι μία πόλη προκλητικά αφιλόξενη, μια πόλη απάνθρωπη, μια πόλη βρώμικη και ακαλαίσθητη που διαμόρφωσε ανάλογα και την ψυχολογία των κατοίκων της...

Έτσι ήλθαμε στην δεκαετία του 80 και του 90 με τα «τζάκια» που διαμόρφωσε η νέα πολιτική σκηνή, ακολουθώντας το παραδοσιακό δόγμα του φύγε συ έλα συ πούσε και «δικός» μας, είσαι άλλωστε παιδί της γενιάς του Πολυτεχνείου... είσαι κατά κάποιο τρόπο και ήρωας εξ αγχιστείας... χαλάλι σου που παρανόμησες στα γύρω βουνά... δεν θα σε ενοχλήσουμε αρκεί και εσύ να μας στηρίξεις... δεν είμαστε απαιτητικοί... αρκεί το κατά δύναμη...

Οι πρώην αντιπλουτοκράτες και νυν νεόπλουτοι, ρίχθηκαν στο τσιμέντο μετ’ αφαντάστου μανίας και παραπλανώντας, ύλης βοηθούσης, την κάθε αρχή και το κάθε πολεοδομικό γραφείο, ολοκλήρωσαν το έγκλημα της δημοκρατικής πλέον γενιάς.

Η Αττική κοιλάδα μετατράπηκε σε οικιστική χαβούζα με την ανοχή ή και την σφραγίδα του κάθε πολεοδόμου αρχιτέκτονα που ο πολιτικός λαϊκισμός ανέχθηκε έχοντας το βλέμμα ενοχής στραμμένο αλλού...

Και όμως όλα ξεκίνησαν χάριν μιας ιδιόμορφης οικοπεριβαλλοντολαγνείας...

Όλα διότι αρχικά μεν θέλαμε να βλέπουμε την Ακρόπολη απο τις κεντρικές συνοικίες, κτίζοντας πυκνά μόνο οκταώροφα, αλλά αργότερα και απο τις μακρινές συνοικίες σκαρφαλώνοντας δια τούτο ανενδοίαστα στα γύρω βουνά...

Επρόκειτο για την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που γνώρισε ο τόπος χάριν των περί το περιβάλλον τυρβαζόντων των εποχών που πέρασαν αλλά φοβάμαι και εκείνων που έρχονται...

Αναρωτιέται ο καθηγητής Μάργαρης, Άσχημο είναι το κτίριο του ΟΤΕ που οι αρχιτέκτονες της εποχής πολέμησαν με κάθε μέσον;

Δεν είναι, συνεχίζει ο καθηγητής, περίεργο που στην πόλη των Αθηνών δεν υπήρξε τίποτα καινούργιο που να μη καταγγέλθηκε απο τον σύλλογο των αρχιτεκτόνων...

Αναρωτιέμαι λέει, τι βρίσκουν και εκστασιάζονται στο κουφάρι του ΦΙΞ το οποίο δεν φτιάχτηκε απο τον αρχιτέκτονα Ζενάκο ως αρχιτεκτόνημα αλλα ως απλό και χωρίς την παραμικρή επιτήδευση εργοστάσιο παγοποιίας...

Αναρωτιέμαι συνεχίζει πως δεν εναντιώθηκαν όλοι αυτοί οι προστάτες του περιβάλλοντος, όταν το πίσω μέρος του πάρκου της ελευθερίας ήταν πραγματικός σκουπιδότοπος αλλά εμφανίστηκαν σύσσωμοι και αντιδρώντες όταν αποφασίστηκε η υπόγεια επέκταση του μεγάρου Μουσικής σε συνδυασμό με την υπογειοποίηση του προϋπάρχοντος άθλιου και επίγειου πάρκινγκ...

Είναι ισχυρίζεται ο καθηγητής Μάργαρης, η οπισθοδρομικότητα της Αθήνας και γενικότερα του αττικού λεκανοπεδίου αποτέλεσμα της οπισθοδρομικότητες των διανοούμενων οικοπεριβαλλοντολόγων του 50 και του 70, αλλά και του 80 και του 90, προσθέτω εγώ, χωρίς να βλέπω τι άλλαξε το 2000;

Οι οικοπεριβαλλοντολόγοι όμως παραμένουν μοναδικοί στο να επανέρχονται με διαφορετική κάθε φορά μάσκα και διαφορετικά σλόγκαν λες και το ζητούμενο είναι ο εκσυγχρονισμός των σλόγκαν και όχι η αναβάθμιση του περιβάλλοντος το οποίο τελικά υποβαθμίζεται χάριν ενός κακώς εννοούμενου διανοουμενισμού υπερ της προστασίας της φύσης αλλά και του πολιτισμού.

Εν κατακλείδι: Φοβού τους οικοπεριβαλλοντολόγους την φύση αγαπώντας...

NIMBY και LULU και άλλες γραφικότητες “a la Canapé…”

(Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΗΦΙΣΙΑ την 27η Φεβρουαρίου 2009)

Μερικοί ισως σκεφτούν οτι το αντικείμενο αυτού του άρθρου είναι η Αμερικανική Μουσική Τζαζ διότι εκεί παραπέμπουν οι λέξεις ΝΙΜΒΥ και LULU, μόνο που πρόκειται για ακρωνύμια...

NIMBY είναι τα αρχικά των λέξεων «Not In My Back Yard» δηλαδή, όχι στο πίσω μέρος του δικού μου οικοπέδου ή της δικής μου γειτονιάς, ενω LULU είναι τα αρχικά των «Locally Unwanted Land Uses» δηλαδή, μη αποδεκτές χρήσεις γης στην περιοχή μου...

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν αυτά τα αμερικάνικα με την Κηφισιά μας;

Έλα όμως που έχουν και γιαυτό με βασάνιζαν όλο το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, όταν για δεύτερη φορά κλήθηκαν γνωστοί συνδημότες μας Αρχιτέκτονες και Μηχανικοί του ΕΜΠ, να μας φωτίσουν με τις σκέψεις τους για το ορθόν των προτάσεων τροποποίησης του εγκεκριμένου γενικού πολεοδομικού σχεδίου της πόλης μας.

Οι κύριοι καθηγητές, με αφορμή παρεμβάσεις εστιασμένες στην πολύπαθη Πολιτεία, που παραμένει ένας απο τους ελάχιστους οικισμούς με ταυτότητα τραβεστί (μια που απο τη μια τον τραβούν οι παλαιοί βουλευτές -- όσοι απέμειναν εν ζωή -- ιδρυτές του αρχικού συνεταιρισμού γνωστού και ως «τα Βουλευτικά», και απο την άλλη οι δήμοι Κηφισιάς και Νέας Ερυθραίας) έκαναν οτι μπορούσαν για να δώσουν μια ήπια εικόνα του λογικού τραγέλαφου και της προχειρότητας των προτάσεων αλλά φρόντισαν επιμελώς να μείνουν μακριά απο οξύτητες και χαρακτηρισμούς.

Ήταν ομολογουμένως μια κόσμια εσπερίδα στην οποία κυριάρχησε ο συνετός λόγος της καθηγήτριας κυρίας Μαργαρίτας Γραφάκου χωρίς να λείψουν και κάποια πικάντικα σχόλια εκπροσώπων των δημοτικών παρατάξεων και προέδρων των τοπικών συλλόγων.

Χαρακτηριστικότερη η περιγραφή πρώην προέδρου του Συλλόγου κατοίκων της Πολιτείας ο οποίος μετά απο πολύ κόπο και αφού μάζεψε αρκετές υπογραφές για να υποστηρίξει στα δικαστήρια τις ποινικές ευθύνες του προέδρου των Βουλευτικών... γύρισε να δει τους συμπαραστάτες του στην δικαστική αίθουσα αλλά διαπίστωσε ότι ήταν μόνος.

Οι καλοί του συναγωνιστές, υπερ των δικαιωμάτων των οποίων μαχόταν, τον είχαν αφήσει σύξυλο...

Το περιστατικό της διήγησης το χάρηκα για δύο λόγους, ο ένας ήταν ότι το βρήκα σχεδόν διασκεδαστικό λόγω του τρόπου που ο πρώην πρόεδρος περιέγραφε το πως τον «πούλησαν» οι συναγωνιστές του ενω κάποιοι απο αυτούς ήταν παρόντες... και ο δεύτερος διότι το πάθημα του εύχαρη προέδρου αποκάλυψε μια πικρή αλήθεια όχι για τον σύλλογο ή την Κηφισιά αλλά για ολόκληρο τον Ελληνισμό...

Μια αντίστοιχα χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη των 132 πολιτών, υποτίθεται κατοίκων του Βοτανικού, που ενώ υπέγραψαν την προσφυγή στο ΣΤΕ για την ακύρωση κατασκευής του MALL συνδυαστικά με το γήπεδο του Παναθηναϊκού, την «έκαναν με μικρά πηδηματάκια» αναθέτοντας την εκπροσώπησή τους σε δικηγόρο κομματικής παράτασης, εκθέτοντας έτσι και την γνησιότητα των στόχων τους.

Εκείνο όμως που μετράει και στις δύο περιπτώσεις είναι το πως κάποιος που κόπτετε για ένα σκοπό με μαχητικότητα και συνεργεί στο να αναδειχτεί η όποια αδικία, αναθέτει τελικά την υπόθεση σε νομικό εκπρόσωπο και παρακολουθεί την συνέχεια απο τον καναπέ του...

Μα φίλοι και συνδημότες μου, αν εγώ κόπτομαι για τα δίκαιά μου ως δημότης μιας πόλης είναι δυνατόν να το παίζω τελικά «Cool a la Canapé» ή μήπως άλλοι είναι οι λόγοι της εξαφάνισης μου ή αν προτιμάτε, αυτής της ιδιότυπης κουκουλοφορίας μου, μιας και έτσι δεν εκθέτω σε δημόσια θέα το πρόσωπό μου...

Επιτρέψτε μου να ισχυριστώ οτι οι αγώνες για τα δημοτικά μας πράγματα δεν μπορούν να γίνονται «a la Canapé» όσο και αν υπάρχουν πάντα καλοπροαίρετοι πρόεδροι που δεν αγανακτούν όταν βρίσκονται μόνοι «ενώπιος ενωπίω» με τον πρόεδρο ενός δικαστηρίου ή την όποια αρχή.

Αλλα ας παίξουμε και ολίγη τζαζ...

LULU λοιπόν ήταν το επίκεντρο της συζήτησης για τον οικισμό της Πολιτείας μιας και οι παρόντες κάτοικοι δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν για μη αποδεκτές χρήσεις γης στην περιοχή τους και συγκεκριμένα για ένα προτεινόμενο κέντρο πολλαπλών χρήσεων και ένα γκαράζ στα όρια της λεγόμενης πλατείας που δεν είναι πλατεία αλλά ο κυκλοφοριακός κόμβος της περιοχής.

Να το δω με συμπάθεια το αίτημα τους, μονολόγησα... Άλλωστε η Πολιτεία είναι τόπος αμιγούς κατοικίας και επομένως τι το θέλει ένα κέντρο πολλαπλών χρήσεων...;

Βέβαια με εξέπληξε το οτι διέφυγε της προσοχής όλων το γεγονός ότι το γνωστό Πολιτεία (Τένις) Club, τα μέλη του οποίου βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να απολαμβάνουν το πλεονέκτημα των εκεί κλειστών συνεστιάσεων, ευρίσκεται ακριβώς δίπλα από το προτεινόμενο κέντρο πολλαπλών χρήσεων... και στεγάζεται σε λυόμενου τύπου κατασκευές...

Δυστυχώς δεν ήταν κανείς εκεί για να εξηγήσει ή να διευκρινίσει αν υπάρχει συνάφεια μεταξύ των δυο διότι τότε, αν δηλαδή το ένα πρόκειται να αντικαταστήσει το άλλο, οι τελετές γάμων, τα βαφτίσια και οι λοιπές συνεστιάσεις που γίνονται έτσι και αλλιώς θα συνεχίζουν «παραπλεύρως» ενω ο συνωστισμός απο ανθρώπους και αυτοκίνητα θα παραμένει τουλάχιστον ο ίδιος με ή χωρίς το νεο κτίριο...

Μη υπάρχοντος εκπροσώπου της σχετικής εισήγησης, οι αποφάσεις «πάρθηκαν» ερήμην του και όλοι ικανοποιήθηκαν απο την ομολογουμένως εύκολη νίκη απέναντι σε έναν ανύπαρκτο αντίπαλο...

Κάπου ακούστηκε και το οτι δεν επρόκειτο ακριβώς για πρόταση αλλά για δοκιμή... Ρίχτηκε είπαν η ιδέα για να μετρηθούν οι αντιδράσεις...

Εάν βέβαια οι διοργανωτές σκόπευαν σε κάτι ουσιαστικότερο, θα φρόντιζαν ώστε στη συνάντηση να υπάρχει και ο εισηγητής και οι διαφωνούντες ενω οι ειδικοί περί τα πολεοδομικά καθηγητές θα παρενέβαιναν με την τεχνοκρατική τους γνώση, διατυπώνοντας τα υπέρ και τα κατά του κάθε επιχειρήματος... π.χ ναι να μη φτιάξουμε τον χώρο στάθμευσης κάτω απο τον σημερινό συγκοινωνιακό κόμβο αλλά πείτε μας τι θα κάνουμε με τα αυτοκίνητα που μετατρέπουν κάθε Σαββατόβραδο την περιοχή σας σε τόπο κολασμένων; Ποιά θα είναι η εναλλακτική λύση ενός ήδη υπαρκτού προβλήματος...

Αντί μιας τέτοιας παραγωγικής συζήτησης είχαμε σχοινοτενείς διατυπώσεις ως εάν οι παρόντες να προσήλθαν για την παρακολούθηση σεμιναρίου ορθής πολεοδομικής ανάπτυξης. Μα δεν ήταν φοιτητές...

Τέλος μας μένει το NIMBY, οτι δηλαδή στο πίσω μέρος του δικού μου οικοπέδου δεν θα βάλεις τα δικά σου απόβλητα...

Πρόκειται δηλαδή για κανονικό αγώνα πετοσφαίρισης (Volleyball) όπου κανείς δεν έχει διάθεση να χάσει χάριν των συμφερόντων του αντιπάλου... Ξαφνικά ονειρεύτηκα... εάν ακολουθούνται οι αρχές ΝΙΜΒΥ, θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο νικητές...

Η ζωή όμως είναι ένα πεδίο συγκατάβασης, ένας χώρος όπου οι απαιτήσεις του ενός συναντώνται και συμβιβάζονται με τις απαιτήσεις του άλλου, διαφορετικά θα ηττηθούν όλοι όταν θα έχουν πλέον εξαντληθεί... Στη ζωή δυστυχώς θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο ηττημένοι...

Η συμβατική πολεοδομική άποψη για το ΝΙΜΒΥ είναι ότι πρόκειται για φαινόμενο όπου ομάδες ή άτομα, εμφορούμενα απο μια περιορισμένη τοπικιστική νοοτροπία, εμποδίζουν την εφαρμογή μιας ορθολογικής διαδικασίας πολεοδομικού προγραμματισμού που a priori θεωρείται οτι στοχεύει στο γενικότερο καλό.

Η λύση, δηλαδή η εξισορρόπηση, έρχεται είτε με την ενημέρωση και την εκπαίδευση των αντιδικούντων είτε με τον «επηρεασμό» εκείνων που επιμένουν να διαφωνούν... ώστε τελικά να αποδεχτούν όλοι το γενικό καλό...

Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη, οτι δηλαδή, οι μικρές κοινωνίες και ομάδες αντιδρώντας και επιδιώκοντας να απομακρυνθούν απο την γειτονιά τους οι οχλούσες χρήσεις διαμορφώνουν μια νέα κοινωνική εγρήγορση χάρη στην οποία ο τελικός σχεδιασμός δεν μπορεί παρά να είναι καλλίτερος για όλους, στην πραγματικότητα δηλαδή ποιό ορθολογικός απο εκείνον που υποτίθεται οτι θα έλυνε το πρόβλημα στην πρώτη και εξ ανάγκης πρόχειρη υλοποίηση...

Ισως αυτό να ήταν το πλεονέκτημα της συνάντησης της Δευτέρας.

Δεν υπήρξε αντίπαλος, δεν υπήρξε εισηγητής για να τον βάλουν κάτω ή να τον κολλήσουν στο τοίχο αλλά υπήρξε μια εξ ανάγκης ωρίμανση στο σκεπτικό των παρισταμένων.

Προβληματίστηκαν τουλάχιστον με το θέμα και όταν θα χρειαστεί να ξανασυζητήσουν εάν θα πρέπει τελικά να φτιάξουν το υπόγειο γκαράζ στην γειτονιά τους, στην πλατεία τους ή να το στείλουν κάπου αλλού, σε μια άλλη γειτονιά, στη γειτονιά της Ελευθερώτριας ή ακόμα και του Κεφαλαρίου, θα επιχειρηματολογούν ποιο συνετά... ποιο παραγωγικά...