Ανωνυμία και διαφάνεια... Δρόμοι αντίθετοι...

Η ακόλουθη επιστολή στάλθηκε στην κυρία Καψαμπέλη, φοιτήτρια Νομικής που είχε την τραγική εμπειρία της έρευνας απο την ειδική υπηρεσία ηλεκτρονικού εγκλήματος στο σπίτι της και εν βρασμώ ψυχής έγραψε το ΠΑΡΑΠΟΝΟ της στο blog www.press-gr.blogspot.com

Το κείμενο με το Παράπονο της κυρίας Καψαμπέλη ακολουθεί την επιστολή.


Κυρία Καψαμπέλη,

Η επιστολή σας παράπονο προς κάθε ενδιαφερόμενο είναι ως έχει συγκινητική.

Αναφέρεστε σε πολλές αλήθειες και στα στραβά του πολιτεύματός μας που δεν οφείλονται στο ότι είναι δημοκρατικό όπως ανοήτως ισχυρίζονται πολλοί στο blog σας αλλά στο οτι δεν φροντίζουμε όλοι να το κάνουμε να λειτουργεί δημοκρατικά.

Με άλλα λόγια, έχουμε μια δήθεν δημοκρατία και κατ’επέκταση μια δήθεν δικαιοσύνη που βασίζονται σε μια δήθεν ηθική όπως ακριβώς συμβαίνει με τους μαφιόζους που εκκλησιάζονται τακτικά αφού προηγουμένως έχουν δώσει εντολές για την δολοφονία των αντιπάλων τους...

Τη δημοκρατία όμως θα την βελτιώσουμε μόνο με συνειδητή και σκληρή προσπάθεια.

Δεν θα την φτιάξουμε με ανώνυμες καταγγελίες ή εκβιαστικές επιστολές που ναι μεν δεν είναι δικές σας αλλά έμμεσα τις προκαλείτε να κυκλοφορήσουν μεσω της δικής σας πλατφόρμας επικοινωνίας...

Πρακτικά το blog σας έχει καταντήσει χαβούζα χυδαιολογημάτων.

Αυτό δεν θα διορθώσει τα όσα σωστά επισημαίνετε ως κακώς κείμενα.

Δεν θα τα διορθώσει επίσης ο εριστικός και συχνά απαράδεκτος τόνος φωνής του κυρίου Καψαμπέλη που εμφανίζεται σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, χάνοντας αντι κερδίζοντας σε αξιοπιστία με την εικόνα που παρουσιάζει.

Είναι σαν να μιλάει κάποιος για καθαριότητα ενω εμφανίζεται με χεσμένα ρούχα... Πιστεύετε ότι θα του δώσει κανείς σημασία;

Είμαι υπέρ της ελευθερίας αλλά όχι της ανωνυμίας, κυρία Καψαμπέλη.

Όποιος δεν αντέχει να πει ποιος είναι, δεν μας χρειάζεται διότι η πολιτεία μας θέλει ενεργούς πολίτες που συνεισφέρουν δημιουργικά με το έργο και τον λόγο τους σε περιβάλλον απόλυτης διαφάνειας... Δεν θέλει ανώνυμους.

Η άποψη που έχει επικρατήσει, οτι και η ανωνυμία είναι χρήσιμη, είναι αντίστοιχη με την λογική οτι οι γνωστοί-άγνωστοι (κουκουλοφόροι), οι αυτοαποκαλούμενοι αντιεξουσιαστές, είναι χρήσιμοι...

Έτσι υπηρετούμε όλοι μας τις πρακτικές των εν διατεταγμένη υπηρεσία κοκουλοφόρων που στηρίζουν τις δυνάμεις καταστολής και τις ερεβώδεις διασυνδέσεις τους, αντι να ωφελούμε τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Προωθείτε δηλαδή, μεσω της αποδοχής της ανωνυμίας σε συνδυασμό με την ελεύθερη καταχώρηση εκβιαστικών κειμένων, την αντίδραση αντι της δράσης.

Δίνετε επιπλέον πλατφόρμα να εκφράσουν τα εσώψυχά τους εκτός απο τους διεστραμμένους χυδαιολόγους και πολλοί δήθεν καθωσπρέπει ομιλούντες, που είναι αναμφίβολα πολυ ποιο επικίνδυνοι απο τους χυδαιολόγους αφού έχουν την εξουσία στα χέρια τους...

Κυρία Καψαμπέλη, παρακαλώ μην έχετε καμία αμφιβολία οτι οι Σπάρτακοι είναι δυσεύρετοι και στο τέλος πεθαίνουν χωρίς να αφήσουν έργο παρά μια ρομαντική ανάμνηση...

Αντίθετα οι οπαδοί της δημοκρατίας μπορούν να είναι πολλοί περισσότεροι και να έχουν αποτέλεσμα αφήνοντάς να το βελτιώσουν οι απόγονοί τους.

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης δεν έχουμε ανάγκη:

o απο δημοκρατικά πυροτεχνήματα και ανώνυμα ψευτοφιλελεύθερα κρωξίματα σκοτεινών υβραιολόγων που δεν έχετε καμία εγγύηση οτι ενδιαφέρονται για την δικαιοσύνη, την ελευθερία και την διαφάνεια.

o απο την ανωνυμία μερικών που λειτουργεί ως πραγματικός οχετός σε στάβλο του Αυγείου ενω στερούμεθα Ηρακλειδών που θα τον καθαρίσουν.

Μη γίνεστε μέρος του σκοτεινού συστήματος της συγκάλυψης που αγαπά την ανωνυμία διότι τρέφεται απο αυτήν όπως οι βρικόλακες την νύκτα...

Στο φως ακόμα και αν υπάρχουν στραβά τα βλέπουμε και κάποια στιγμή θα τα αντιμετωπίσουμε...

Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
Οικονομολόγος – Επιχειρησιακός ερευνητής
http://www.bazioto.blogspot.com



ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ
Της Αλεξίας Ανδρ. Καψαμπέλη
Φοιτήτριας στο 4ο έτος της Νομικής Σχολής Αθηνών

Πίστευα βαθειά ότι η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα η οποία ενδιαφερόταν και προστάτευε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εξάλλου είναι γνωστό ότι η φιλοξενία ήταν πολύ σημαντική για τους αρχαίους Έλληνες για τους οποίους όλοι εμείς σήμερα είμαστε περήφανοι.

Προς λύπη μου διαπιστώνω ότι τα πράγματα σήμερα είναι πολύ διαφορετικά. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις υποκλοπές, την υπόθεση των Πακιστανών, τους ξυλοδαρμούς των αλλοδαπών στο αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας ή μήπως τον ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή;

Αλήθεια, υπήρξε τιμωρία και αποδοκιμασία από την ελληνική πολιτεία και τον πολιτικό κόσμο της χώρας; Ή μήπως νομίζουν ότι αυτά ξεχνιούνται και ότι ο κόσμος παρακολουθεί και ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για τα κουτσομπολιά και για την ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ που παρέχουν τα ΜΕΣΑ;

Τόσο καιρό έκανα υπομονή. Ολα τα πράγματα όμως έχουν τα όρια τους. Και τώρα θέλω να μιλήσω, να γράψω. Και μάλιστα προκαλώ όποιον θέλει να μου κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και ψευδείς αναφορές. Να στραφεί κατά ενός εικοσάχρρονου ανθρώπου που δεν διστάζει να πει αυτό που βλέπει και νιώθει.

Ανέφερα και στην αρχή ότι μέχρι την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008 πίστευα στην Ελλάδα και στην ελευθερία και τη δημοκρατία που τη διακρίνουν. Υπήρξαν όμως άνθρωποι που φρόντισαν να τα καταφέρουν, ομολογώ, να με κάνουν να αλλάξω γνώμη και να καταλάβω ότι ΜΟΝΟ ΑΔΙΚΙΑ υπάρχει και στην Ελλάδα.

Την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008 αυτό που βιώσαμε δεν περιγράφεται και δεν ξεχνιέται, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Μπήκαν στο σπίτι μας 6 αστυνομκοί και ένας ανακριτής. Δεν μας έλεγαν τι ακριβώς ήθελαν. Και με το ζόρι, μας είπαν ότι ήθελαν να κάνουν έρευνα στο σπίτι και ότι ήταν από το ηλεκτρονικό έγκλημα. Τίποτε άλλο.
Ο κύριος Χιώτης βέβαια χθες στις ειδήσεις του "μεγάλου και αντικειμενικού" καναλιού MEGA, ήξερε ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ, ΤΙ ΒΡΗΚΑΝ και ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ. Μήπως θα έπρεπε να αφήσει τη δημοσιογραφία και να ασχοληθεί με κάτι άλλο; Καταλαβαίνετε...

Αλήθεια, το MEGA δεν μας έχει διευκρινήσει τι έκαναν με το DVD του Ζαχόπουλου και της Τσέκου. Γιατί από τη μία οι "μεγάλοι, διάσημοι και αμερόληπτοι" δημοσιογράφοι του δελτίου, υποστηρίζουν ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΤΟ DVD, ενώ ο κ. Καμπουράκης ΑΛΛΑ ΕΙΠΕ; Γιατί από τη μία το όνομα και το πρόσωπο της Τσέκου το κρύβουν και την προστατεύουν τόσο, ενώ από την άλλη αφήνουν και ανέχονται να σπιλώνονται ονόματα, υπολήψεις, οικογένειες χωρίς να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες; Ξεχνούν φαίνεται το τεκμήριο της αθωότητας ή μήπως δεν υπάρχει πια και είναι δημιούργημα της φαντασίας και του ρομαντισμού μας;

Συνεχίζοντας την αναφορά για τα τεκταινόμενα στο σπίτι μας, νιώσαμε να καταρρέουν τα πάντα και προσπαθήσαμε να αντισταθούμε. Βλέπετε, δεν ήταν παρών δικηγόρος και οι κύριοι δεν μπορούσαν να περιμένουν γιατί βιάζονταν...

Ξέρετε πώς ένιωσα όταν έψαχναν το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ και μας ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΣΑΝ ΚΟΙΝΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ;

Αλήθεια, ποιο είναι το έργο της Ελληνικής Αστυνομίας; Απ' ό,τι φαίνεται, να ταλαιπωρεί και να εξευτελίζει ανθρώπους και να κυνηγάει ανυπεράσπιστες γυναίκες μόνες;

Εγώ, είχα την εντύπωση ότι η Αστυνομία πρέπει να καταδιώκει εμπόρους ναρκωτικών, απατεώνες και δολοφόνους. Άραγε, με το θέμα στα Ζωνιανά τι έγινε; Ποιοι άνθρωποι είναι στις φυλακές χωρίς να μπορούν να βρουν το δίκιο τους; Παράλληλα, φροντίζουν να διαρρέονται όσα στοιχεία θέλουν σε συγκεκριμένες εφημερίδες και σ' "εκλεκτούς δημοσιογράφους".

Νιώσαμε την ώρα της εισβολής και της "έρευνας" να παραβιάζεται ό,τι σημαντικότερο έχουμε: το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ο χώρος ΜΑΣ, η ΨΥΧΗ ΜΑΣ.

Μ' έκαναν να μετανιώσω που σπουδάζω Νομική. Από την άλλη, ίσως πρέπει να ασχοληθώ με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κατατρεγμένους. Δεν μπορώ να συνεχίσω την περιγραφή, δεν θέλω να τα θυμάμαι, όσο κι αν ο κύριος Χιώτης, γεμάτος ειρωνεία και χαιρεκακία, προέτρεψε χθες την Αστυνομία να έρθει ξανά στο σπίτι μας. Εχει αναλογιστεί ότι είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ; Ή μήπως αρέσκεται στο να ταπεινώνει τους άλλους;

Ο κύριος Χιώτης υποστηρίζει ότι εκβιαζόταν και ότι συκοφαντείται και ότι θίγεται απ΄αυτό. Αλλά δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μιλάει για το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, για την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ, σαν να είμαστε εγκληματίες.

Ειλικρινά, αυτό με εξόργισε αλλά και με στεναχώρησε, διότι δεν περίμενα από έναν άνθρωπο ο οποίος θεωρεί ότι θίγεται η τιμή και η υπόληψή του, το όνομά του, να θίγει άλλους και την οικογένειά τους. Αυτό που νιώσαμε όταν τον ακούσαμε, ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ.
Εμείς όμως είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, στεκόμαστε στα πόδια μας, έχουμε ψηλά το πηγούνι, όπως μου έλεγε μια φίλη, και προχωράμε και προσπερνάμε κάθε κακοήθεια και ύπουλο σκοπό.
Επίσης διαπιστώνω ότι οι πολιτικοί μανιωδώς ασκούν μηνύσεις και αγωγές. Και αναρωτιέμαι: δεν έχουν με τίποτα άλλο να ασχοληθούν, παρά να διαβάζουν μόνο ό,τι γράφεται για εκείνους; Γιατί δεν κάνουν πράξεις, δεν κάνουν έργα, δεν ενδιαφέρονται για τον κόσμο, για τα προβλήματά του; Αν συνέβαινε αυτό, τότε οι ίδιοι οι πολίτες θα ήταν αυτοί που θα εξοργίζονταν και θα ήταν πρόθυμοι να τους υπερασπιστούν.
Σχετικά με τον κύριο Αναστασιάδη, ειλικρινά εκπλήσσομαι. Δεν περίμενα από έναν άνθρωπο που βαλλόταν το προηγούμενο διάστημα περισσότερο από καθέναν άλλον, να χτυπάει έτσι έναν άνθρωπο που ούτε καν τον ξέρει.

Αλήθεια, τόσο γρήγορα ξεχνάει όσα πέρασε; Πόσο χάλια ήταν; Κανένας δεν βρέθηκε να τον στηρίξει. Και τώρα, αυτά που πέρασε ο ίδιος, θέλει να τα κάνει και σε άλλους; Γιατί; Να μου απαντήσει.

Λυπάμαι γι αυτόν, για την οικογένειά του και για τα παιδιά του που τόσο πολύ ήθελε να προστατεύσει, έτσι έλεγε στον Αντέννα, και τα παιδιά των άλλων δεν τα σκέφτηκε!
Το άλλο εντυπωσιακό είναι ότι το πρόβλημα στην αρχή ήταν ο εκβιασμός και τώρα το επίκεντρο της συζήτησης έχει γίνει το Ιντερνετ και τα blogs. "Ολοι οι ειδικοί" προσπαθούν να λύσουν θέματα τα οποία ούτε στην Αμερική δεν έχουν λυθεί. ΑΠΛΩΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

Πρώτον, γιατί δεν ξέρουν, πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν καν τι είναι. Και δεύτερον γιατί προσφέρει πολλές δυνατότητες. Γιατί παγκοσμίως καταδιώκουν τους "μεγαλοεγκληματίες", αυτούς που κατεβάζουν τραγούδια από το το Διαδίκτυο και αυτούς που πωλούν CD. Αυτό είναι το κρίσιμο πρόβλημα της κοινωνίας ή μήπως των μεγαλοεπιχειρήσεων και των σκοτεινών συμφερόντων που θέλουν να ελέγχουν και να φιμώνουν τα πάντα;

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για το μέγεθος του κειμένου, θα έπρεπε να είναι πιο μικρό για να διαβάζεται πιο εύκολα. ΑΛΛΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ. Μόνο μέσω του Διαδικτύου μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα, να μιλήσω ανοικτά.

Θέλω να ευχαριστήσω καθένα, είτε διάσημο είτε άσημο -και κανείς δεν είναι ανώνυμος, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΟΜΑ- για τη στήριξη και το ενδιαφέρον του. Ειλικρινά, δεν περίμενα τέτοια στήριξη και αυτή είναι η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ.

Και θα κλείσω με έναν στίχο από ένα γνωστό τραγούδι του Χατζιδάκι

"...αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ".

Υπάρχει αμφισβήτηση της Ελληνικότητας της Μακεδονίας;

Επειδή η συζήτηση για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας παίρνει ολοένα και συχνότερα διαστάσεις εθνικού παραληρήματος ενω η επιχειρηματολογία παραμένει ανεπαρκής, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιούμε στοιχεία απο ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Η μέχρι τώρα ολιγωρία μας, ένα είδος ιστορικού και εθνικού ωχαδελφισμού, μας έφερε στην σημερινή εξαιρετικά δυσεπίλυτη κατάσταση, με το σύνολο σχεδόν της Παγκόσμιας κοινότητας να θεωρεί ότι έχουμε άδικο και οτι το θέμα του ονόματος είναι μια γειτονική διένεξη επιπέδου εθνικιστικής κοκορομαχίας...

Αν είχαμε τονίσει σε βάθος χρόνου ότι δεν είμαστε εμείς αλλά οι άλλοι που επικαλούνται λυτρωτικές επιδιώξεις και μάλιστα με εικόνες, χάρτες, και σχέδια που δεν έχουν διαμορφωθεί πριν απο το 1912, έτος που οριοθετεί την ανεξαρτοποίηση της Μακεδονίας με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης απο τον Ελληνικό Στρατό, αλλά πολυ αργότερα..., τότε το θέμα θα είχε διευθετηθεί.

Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι η σημερινή κατάσταση έχει ως βασική αιτία την τεχνιτή υποδαύλιση των εθνικιστικών ενδιαφερόντων των λαών της βαλκανικής διότι μόνο μωρία θα χαρακτήριζε τις εξελίξεις που βιώνουμε ως εθνικιστικές απο εκείνους που απο τη μία ζητούν να γίνουν μέλη της ΕΟΚ και απο την άλλη να ανεξαρτοποιηθούν απο το εθνικά συγγενικό τους περιβάλλον.

Εάν ετίθετο ως αιτία η διαφορά των θρησκευτικών πεποιθήσεων σε μια χώρα που είχε ήδη λειτουργήσει ως αξιοθαύμαστο ευρωπαϊκό χωνευτήρι θρησκευτικών και εθνικιστικών διαφορών και εξαιρετικό δείγμα πολιτισμικότητας, ένας δίκαιος παρατηρητής θα ισχυριζόταν ότι η διάσπαση θα ήταν πολύ δύσκολο να δικαιολογηθεί ιδιαίτερα εάν εδίδετο η υπόσχεση μελλοντικής εισόδου της Πρώην Γιουγκοσλαβίας στην ΕΟΚ ως ενιαίο σύνολο και οχι ως σύνολο τριμμάτων. Άλλωστε δεν δηλώθηκε πουθενά η διάσπαση του Κουρδιστάν ως προϋπόθεση εισόδου της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή ένωση.

Το να δημιουργούνται όμως έριδες και διασπαστικές τάσεις ακόμα και μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων και μάλιστα εκείνων που έχουν γειτνιάσει ειρηνικά επι σειρά δεκαετιών, είναι απόλυτα προφανές ότι συμβαδίζει με την επιδιωκόμενη αστάθεια που εμποδίζει την Ρωσία απο το να υλοποιήσει το οιοδήποτε μακρόπνοο σχέδιο πολιτισμικής και οικονομικής επέκτασης προς τη δύση.

Σε μία τέτοια κατάσταση το βασικότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να μην ακολουθήσουμε κάποιο Εθνικιστικό παραλογισμό αλλα να θέσουμε τα επιχειρήματα μας, προβάλλοντας τις προκλήσεις αλλά και τις ερμηνείες τους, στην παγκόσμια κοινότητα.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να καταλάβουν οι λαοί οτι δεν είμαστε εμείς οι αίτιοι του προβλήματος αλλά άλλοι και μάλιστα αυτοί που έχουν σοβαρές γεωπολιτικές αναζητήσεις στην ευρύτερη περιοχή.

Να μην επιτρέψουμε δε, σε αυτή την προσπάθεια ενημέρωσης, την ισοπεδωτική λογική όσων επιχειρήσουν να εντάξουν την τοποθέτησή μας στις απειράριθμες θεωρίες συνομωσίας, χαρακτηριστικού τεχνάσματος της συντηρητικής αντίδρασης, με το οποίο επιχειρείται η άκοπη εξουδετέρωση κάθε διαλόγου και κάθε επιστημονικής συμβολής της μεγάλης πλειοψηφίας που εύλογα δεν έχει ενδιαφέρον στις λεπτομέρειες του κάθε θέματος.

Να κάνουμε σαφές ότι πρόκειται για μια νεο-επιθετική τακτική με το όνομα Μακεδονία να αποτελεί μία ακόμα καμουφλαρισμένη δικαιολογία αλλότριων επιδιώξεων στα συμφέροντα και στην ειρηνική συνύπαρξη των Λαών των Βαλκανίων.

Εάν επρόκειτο πραγματικά για το όνομα η λύση θα ήταν απλή διοτι θα εχρησιμοποιείτο η παλιά ονομασία BARDASKA (BANANOVINA) για το κρατίδιο των Σκοπίων ή της FYROM.

Οι αλυτρωτικές τάσεις δημιουργήθηκαν με τον χρόνο, με το όνομα Μακεδονία να αποτελεί όνομα με «προοπτική» για την νότια επαρχία της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας, εξυπηρετώντας σκοπιμότητες του Τίτο. Ο Τίτο λειτούργησε υπερεθνικιστικά ενώνοντας ένα μωσαϊκό εθνοτήτων. Δεν επικρίνεται γιαυτό. Εμείς επικρινόμεθα που ολιγωρήσαμε και βρεθήκαμε προ του σημερινού αδιεξόδου.

Τουλάχιστον ας έχουμε τα στοιχεία που παρατίθενται ώστε ο λόγος μας να είναι μεστός και ουσιαστικός.

1. Ο γεωγραφικός όρος «Μακεδονία» καλύπτει μία περιοχή η οποία, κατά 75% ανήκει στην Ελλάδα, κατά 22% στο ανώνυμο νεοπαγές κράτος των Σκοπίων, το οποίο 22% συνιστά το 50% του όλου εδάφους του και το υπόλοιπο 3% στην Βουλγαρία, υπό το όνομα «Μακεδονία του Πιρίν».

2. Το αρχαίο Βασίλειο της Μακεδονίας είχε δύο πρωτεύουσες, μία πολιτική, την Πέλλα και μία θρησκευτική το Δίον. Και οι δύο αυτές πρωτεύουσες ευρίσκονται επί Ελληνικού εδάφους.

3. Οι τάφοι των βασιλέων, του αρχαίου Βασιλείου της Μακεδονίας, ευρίσκονται και αυτοί επί Ελληνικού εδάφους.

4. Η γλώσσα των κατοίκων του αρχαίου Βασιλείου της Μακεδονίας, όπως τούτο προκύπτει, και από τις επιγραφές επί των τάφων των βασιλέων, είναι Ελληνική και όχι η ανύπαρκτη γλωσσική εκφορά "Makedonski".

5. Η θρησκεία των κατοίκων του αρχαίου βασιλείου της Μακεδονίας ήτο οι Θεοί του Ολύμπου, δηλαδή η Ελληνική.

6. Οι κάτοικοι του αρχαίου Βασιλείου της Μακεδονίας, οι Μακεδόνες, επί Αλεξάνδρου Α΄, κατόπιν αποφάσεως των Ελλανοδικών, εγένοντο δεκτοί στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αναγνωρισθείσης έτσι της Ελληνικής αυτών καταγωγής.

7. Πολλοί συγγραφείς, βασιζόμενοι στον ορισμό του Ισοκράτη, υποστηρίζουν πως η Ελληνικότητα δεν έχει φυλετικό περιεχόμενο. Ωστόσο, στους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες η συμμετοχή βασιζόταν σαφώς στην Ελληνικότητα, η οποία είχε ως βάση την καταγωγή, όπως αποδεικνύει ο τρόπος με τον οποίο έλαβε μέρος σε αυτούς ο Αλέξανδρος Α' ο Μακεδών (Ηρόδοτος, 5, 22):

«Αλέξανδρος δε επειδή απέδεξε ως είη Άργείος, εκρίθη τε είναι Έλλην και αγωνιζόμενος στάδιον συνεξέπιπτε τώ πρώτω».

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

«Ο Αλέξανδρος επειδή απέδειξε πως είναι Αργείος, κρίθηκε πως είναι Έλληνας και αγωνιζόμενος στο δρόμο του σταδίου ήρθε πρώτος»

αφού κατά την μαρτυρία του Ηρόδοτου, το Μακεδονικό έθνος ήταν Ελληνικό φύλο και μάλιστα Δωρικό, που μετακινούμενο από τη Εστιαιώτιδα της Θεσσαλίας (αρχικά) κατοίκησε στις παρυφές της Πίνδου.

Σε πλήρη αρμονία με τα υπό του Ηροδότου υποστηριζόμενα βρίσκονται και οι παραδόσεις ότι:

1. Μακεδών (Γενάρχης), υιός του Αίολου. (Διόδωρος Ι. 18, 20), ή Μακεδών ή Μάκεδνος (Γενάρχης), υιός του Βασιλέως της Αρκαδίας Λυκάονος (υιού του Πελασγού) (Απολλόδωρος ΙΙΙ 8, 1), ή Μακεδών (γενάρχης), υιός του Διός και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα (Στεφ. Βυζάντιος στο λήμμα Μακεδονία). Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι ο γενάρχης του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας ήτο Αργείος, Ηρακλείδης στη καταγωγή.

2. Κάρανος (8ος π.Χ. αιών), Γενάρχης, ιδρυτής της βασιλικής Μακεδονικής δυναστείας του πρώτου κράτους με πρωτεύουσα τις Αιγές (σημερινή πόλη Έδεσσα), [πάντα κατά τον Θεόπομπο], απόγονος του Ηρακλείδη Τημένου, Βασιλέως της Αργολίδας, που εκστράτευσε από το Άργος και καταλαμβάνοντας τη περιοχή ΒΑ της Πίνδου θεμελίωσε πρώτος τη δυναστεία. Σ΄ αυτή, τη κατά παράδοση καταγωγή από τον Ηρακλή πάντες οι μετά ταύτα Βασιλείς στήριξαν τη προέλευσή τους. Διάδοχοι του Κάρανου ήταν ο Κοίνος και ο Θουρίμας. Η δυναστεία του Κάρανου βασίλευσε 72 έτη.

3. Κατ΄ άλλους, γενάρχης και θεμελιωτής του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας ήτο ο Αργεάδας (εξ ου και καλούνταν Αργεάδες τα μέλη της μακεδονικής δυναστείας) που φθάνοντας από το Άργος παρά τις πηγές του Αλιάκμονα εγκαταστάθηκε στην Ημαθία.

4. Τέλος θεμελιωτής του Μακεδονικού κράτους κατά την παράδοση του Ηρόδοτου (Η' 137 κ επ.) (που είναι και η πλέον επικρατούσα) ήτο ο εξ Άργους Ηρακλείδης Περδίκκας απόγονος του Τημένου. Σαφής και η περί αυτού μαρτυρία του Θουκυδίδη (ΙΙ 99 και V 80).

ΕΚΑΓ ή μήπως και ΕΚΑΔ;

Η επιστολή που ακολουθεί αφορά την βιωσιμότητα του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης των Γενεών (ΕΚΑΓ) εάν δεν συνοδευτεί απο ένα Εθνικό Κεφάλαιο Ανάπτυξης παραγωγικών Δραστηριοτήτων (ΕΚΑΔ).

Η θέση του γράφοντος είναι ότι το ΕΚΑΓ από μόνο του δεν θα πετύχει τους στόχους του ως μια εναλλακτική / συνδυαστική πηγή κεφαλαίων για τα συνταξιοδοτικά προγράμματα απο το 2020 και μετα με την μορφή φορολόγησης που θα έχει και το επιπλέον μειονέκτημα ότι θα αφαιρείται απο τον ετήσιο προϋπολογισμό ως μη υπάρχουσα...

Σε συνδυασμό όμως με ένα αναπτυξιακό fund για την χρηματοδότηση μεγάλων παραγωγικών επενδύσεων, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά ιδιαίτερα μετα την λήξη του ΕΣΠΑ, δηλαδή των Κοινοτικών χρηματοδοτήσεων, το 2013.

Αγαπητέ Μίμη,

Το Κρατικό Υπερταμείο

Δεν αντιλαμβάνομαι το γιατί ενοχλείσαι απο τον χαρακτηρισμό «Κρατικο Υπερταμείο» του Χάρη Μάκκα.

Τα οσα επεξηγηματικά λες στο σχόλιο σου απλά ενισχύουν τον χαρακτηρισμό «Κρατικο Υπερταμείο» και επεξηγούν το πως έχετε σκεφθεί στο ΠΑΣΟΚ οτι θα λειτουργεί σε γενικές γραμμές αυτό το Υπερταμείο.

Η διαφορά απο τα συνήθη κρατικά ταμεία δεν είναι το μέγεθος αλλα το οτι θα είναι κλειδωμένο.

Βέβαια εδώ θα πρέπει να παρατηρήσω οτι το «χέρι» που έβαζαν οι Ελληνικές κυβερνήσεις στα συνταξιοδοτικά ταμεία, τις δεκαετίες του 50 και του 60, όταν το πολιτικό ήθος ήταν εν ανεπαρκεία, αποτελεί έναν απο τους ουσιαστικούς παράγοντες της σημερινής ανεπάρκειας των ταμείων.

Θα παρατηρήσω επίσης οτι και οι μετέπειτα κυβερνήσεις έβαλαν ένα ποιο σύγχρονο χέρι στα ταμεία, διοτι αυτές δεν έκλεβαν απο το παγκάρι... απλά έπαιρναν κερί και προχωρούσαν σφυρίζοντας αδιάφορα...

Όλες οι αβεβαιότητες σε μία

Συγκεντρώνεις τις τέσσερις βασικές αβεβαιότητες για την νέα γενιά σε μία που την διαχειρίζεσαι μέσω ενός Ταμείου, του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης των Γενεών (ΕΚΑΓ) ώστε όπως λες να αλληλοσταθμίζονται οι κίνδυνοι.

Η τεχνική είναι σωστή αλλα όχι απροβλημάτιστη.

Για να φέρω ένα παράδειγμα απο την επιχειρηματική κοινότητα.

Τελευταία έχει γίνει δημοφιλής η τεχνική των balanced scorecards όπου σε διαφορετικούς τομείς δραστηριότητας μιας επιχείρησης γίνεται προσπάθεια αφενός να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη και ταυτόχρονα αυτές οι μεγιστοποιήσεις να δρουν έτσι ώστε μην εξουδετερώνει η μια τα οφέλη από την άλλη.

Αν ασχοληθούμε π.χ. με το πως διαθέτουμε τα προιόντα της Coca Cola στα ψυγεία των περιπτέρων και κάνουμε το λάθος να βασισθούμε στην διαδικασία της μεγιστοποίησης των πωλήσεων μέσω συστημάτων επιβράβευσης του όγκου πωλήσεων, θα έχουμε κάνει ένα δραματικό λάθος..., θα έχουμε καταστρέψει τα συστήματα παραγωγής και logistics της επιχείρησης, όπως πράγματι συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 90.

Το ότι εδώ μιλάμε για συσσώρευση και αποδόσεις κεφαλαίων σε διαφορετικά περιβάλλοντα δραστηριοτήτων δεν αλλάζει το προβληματισμό μας. Όπως στην Coca Cola έχουμε τομείς δραστηριότητας που η δυσαρμονία τους καταστρέφει την συνολκή επιχείρηση έτσι και στον κυβερνητικό προγραμματισμό η δυσαρμονία των επιμέρους αντιμετωπίσεων καταστρέφει τους μηχανισμούς του κράτους να αντιμετωπίσουν την κοινωνική μέριμνα συνολικά.

Όμως απο μόνη της η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση δεν παρέχει εγγυήσεις αντιμετώπισης του συνολικού κινδύνου αλλα εξομάλυνσης των επιμέρους κινδύνων εφόσον υποθέτουμε οτι η κάθε ενότητα συμπεριφέρεται διαφορετικά επηρεαζόμενη απο ανεξάρτητες αιτίες αστάθειας.

Το κόστος υγείας όμως αμφιβάλλω αν λειτουργεί διαφορετικά απο το ακάλυπτο ασφαλιστικό χρέος. Αντίθετα θεωρώ οτι υπάρχει και συσχέτιση και αιτίαση (Correlation & Causality) μεταξύ τους ενω ακολούθως η αιτίαση μεταφέρεται στο Εθνικό χρέος.

Επομένως, η συνολική αντιμετώπιση δεν αφαιρεί τους κινδύνους αν και θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε οτι μειώνει τη συχνότητά τους κατά το βαθμό που κανένας απο τους τομείς δεν επηρεάζει απόλυτα και ταυτόχρονα τον άλλο. Η μαζική όμως διαχείριση εγκυμονεί ένα νεο κίνδυνο που θα προέλθει απο την συνολική αστοχία του συστήματος.

Να τονίσω οτι η συνταύτιση των προσπαθειών / μέσων αντιμετώπισης των κινδύνων υστέρησης ανα τομέα, δεν συναρτάται με εκείνους της συνδιαχείρισης του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης των Γενεών.

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι οτι συνδιαχείριση (η ύπαρξη δηλαδή ενός και μόνο Κεφαλαίου) του ΕΚΑΓ θα είναι οικονομικότερη και αποτελεσματικότερη.

ΕΚΑΓ αφού δεν εξασφαλίζουμε επαρκή ανάπτυξη;

Αναφέρεσαι επίσης στην αβεβαιότητα απο την ανάπτυξη με συγκεκριμένο ρυθμό που θα μας βγάλει απο το πρόβλημα... ή την ζώνη κινδύνου... «δεν την έχουμε στο χέρι, λες, τη συγκεκριμένη ανάπτυξη...»

Ασφαλώς αλλά θα τονίσω εδώ οτι η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα πολλαπλών ευφυών δράσεων και διαδικασιών που δεν ακολουθούν απαραίτητα τις αποδόσεις και τους κινδύνους των τοποθετήσεων σε επενδυτικά κεφάλαια κατά την ίδια περίοδο. Με άλλα λόγια ακριβώς διότι η ανάπτυξη ακολουθεί άλλα μοντέλα συμπεριφοράς προτείνεται ως δραστηριότητα αντιμετώπισης (απορρόφησης) κινδύνων σε μια κρατική οικονομία.

Επιπλέον το ΕΚΑΓ προσφέρει παθητική μόνο αντιμετώπιση... Όσο και αν εισάγει νέους τρόπους συγκέντρωσης κεφαλαίων, πρόκειται για κεφάλαια απο υφιστάμενες επιχειρήσεις και δραστηριότητες... Επομένως το ΕΚΑΓ, όχι μόνο δεν δημιουργεί νέες δραστηριότητες αλλα αφαιρεί παραγόμενο πλούτο και απο τις υπάρχουσες... Η μόνη ισως θετική του συνεισφορά έγκειται στον εξαναγκασμό σε διαφοροποίηση των επενδύσεων, επενδύσεων ποιο φιλικών στο περιβάλλον. Όμως ταυτόχρονα αυξάνει δραματικά το αρνητικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών με την εισαγωγή υψηλής τεχνολογίας που δεν παράγουμε.

Άρα, οχι μόνο φορολογούμε αλλά και σκοτώνουμε τα άλογα πριν γεράσουν...

Με παθητικές πολιτικές δεν θα παμε μπροστά... Απλά θα επιμηκύνουμε τον χρονικό ορίζοντα ή αν προτιμάς τον ρόγχο του θανάτου..

Είμαστε όπως ο καρκινοπαθής που αντί να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο σε τρεις μήνες θα τον αφήσει σε δεκατρείς... αλλα θα τον αφήσει με μια σιγουριά που γίνεται απο μόνη αιτία θανάτου...

Το ειλικρινές ερώτημα είναι το γιατί δεν εστιάζουμε κυρίως εκεί, στην ανάπτυξη...; Κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να είχαμε εστιάσει στην οργανωμένη και συστηματική ανάπτυξη εδώ και πολλά χρόνια αντι να εστιάζουμε σε πεζοδρομοποιήσεις, σε μαρμάρινες πλακοστρώσεις και σε τουβλικές συνθέσεις κατά τις φαύλες απο οικονομικής άποψης Τρίτσια και Μελίνια περιόδους, οπότε κατασπαταλήθηκαν αναγκαίοι για μία διατηρήσιμη ανάπτυξη (Sustainable development) πόροι.

Αν διαμορφώσουμε την ίδια νοοτροπία και σήμερα είναι βέβαιο πως δεν έχουμε μέλλον... οχι διότι δεν θα έχουμε συντάξεις... ας ζήσουν οι νέοι... αλλα διότι δεν θα έχουμε όραμα και στόχους, δεν θα έχουμε ζωή.

Πρώτα το όραμα. Πρώτα δηλαδή τη σημαία, το φλάμπουρο, την καθοδήγηση και ας ακολουθούν πίσω τα γερόντια προστατευμένα απο την οπισθοφυλακή... Οχι μπροστά τα γερόντια και πίσω οι μάχιμοι διότι τότε παμε ενάντια στη φύση... ενάντια στο ένστικτο της επιβίωσης.

Ποιές είναι ακριβώς οι πηγές του ΕΚΑΓ

Τα χρήματα που θα πάνε στο ΕΚΑΓ δεν είναι άλλα απο τα χρήματα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση για τις ανάγκες του τακτικού προϋπολογισμού.

Είναι σαν να μετράμε τα χρήματα στο παγκάρι της Εκκλησίας και να μουρμουράμε... «αυτό για τον παπά και αυτό για τον καντηλανάφτη...»

Ασφαλώς και θα πρέπει να είναι κλειδωμένο το παγκάρι για να μην ανακαλύψουμε ότι οι διάφοροι κρατικοί φορείς είναι εκτός απο ελλειμματικοί και εξαιρετικά ικανοί να ξαφρίζουν γειτονικούς πόρους.

Ταυτόχρονα όμως δεν μπορούμε να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στους σημερινούς αδιάφθορους του ΣΟΕ (παλαιό ΣΔΟΕ) ή στους ελεγκτές της Τράπεζας της Ελλάδος για το καλώς έχει της εκτέλεσης της διαθήκης των ιδρυτών του ΕΚΑΓ.

Καλοπροαίρετα δέχομαι ότι σε στιγμές εθνικής συσπείρωσης θα τα καταφέρουμε όπως τα καταφέραμε στους Ολυμπιακούς αγώνες... θα μας πιάσει το φιλότιμο και θα πετύχουμε.

Όμως θα πρέπει να επισημάνω οτι ακριβώς επειδή ότι θα αποταμιεύεται στο ΕΚΑΓ θα χάνετε απο τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού και γνωρίζοντας οτι η ανάπτυξη δεν θα μας έχει ήδη κάνει πλούσιους, οι επι μια δεκαετία διάδοχοι του σημερινού υπουργού Εθνικής οικονομίας θα καταφύγουν είτε στη δημιουργική λογιστική είτε στις αίθουσες κάποιου ψυχιατρείου αν δεν οδηγηθούν στο απονενοημένο.

Διαχειριστικές τακτικές

Οι διαχειριστικές τακτικές που σκέπτεσαι οτι θα υπάρξουν για το ΕΚΑΓ θα διαμορφώσουν πράγματι ένα σύστημα χαμηλού διαχειριστικού κόστους αντι των άθλιων υπερβολών των σημερινών ταμείων όπου το κάθε ένα έχει την δική του διαχειριστική και διοικητική ομάδα.

Είναι αυτονόητο ότι δεν χρειάζονται πολλές ομάδες για την διαχείριση πολλών funds ακόμα και με διαφοροποιημένη πολιτική απόδοσης / κινδύνου. H μοντελοποίηση και η ομαδοποίηση των χαρακτηριστικών επιτρέπει την παρακολούθηση της πορείας και των αποδόσεων τεραστίων επενδύσεων ανεξάρτητα επιπέδου πολυπλοκότητας.

Περιβαλλοντική και άλλες ευαισθησίες

Όσον αφορά τον φόρο για το CO2, σωστά διευκρινίζεις ότι θα προσφέρει μεν στο σημερινό αδιέξοδο αλλά οχι αρκετά, τουλάχιστον στην αρχή...

Σωστά συμπληρώνεις οτι δεν θα πρέπει να επαναλάβουμε το λάθος των επιδοτήσεων των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αλλα ξεχνάς ότι η ΔΕΗ δεν πληρώνει απο την τσέπη της το υπερβολικό κόστος αυτών των επιδοτήσεων. Αντίθετα μάλιστα κάνει ένα τρυκ. Ενω στα Νησιά παράγει ενέργεια υψηλού κόστους απο την καύση πετρελαίου και επομένως το επιπλέον κόστος της επιδότησης είναι σχεδόν αμελητέο, ενω κρατάμε στην χώρα τα Ευρω για το πετρέλαιο, το συνολικό κόστος της επιδότησης (οχι τη διαφορά...) την χρεώνει σε όλους τους Ελληνες...

Έτσι εμείς π.χ. οι αθηναίοι, οχι μόνο επιδοτούμε τους πλούσιους απο το τουριστικό εισόδημα νησιώτες αλλά ταυτόχρονα επιδοτούμε και τους επενδυτές σε συστήματα παραγωγής ενέργειας απο εναλλακτικές πηγές στα νησιά...

Γενικότερα όμως η μέχρι τώρα επενδυτική πολιτική είναι απλή θεωρία... Οι μονάδες φωτοβολταϊκών είναι ακόμα στα σκαριά... Η ΡΑΕ ακολουθεί πιστά τον γραφειοκρατικό της ρόλο γινομένη η αιτία απερίγραπτων καθυστερήσεων οι αιτίες των οποίων έπρεπε να είχαν προβλεφθεί απο την αρχή όπως π.χ. το δικαίωμα εγκατάστασης των ανεμογεννητριών σε δασικές περιοχές ή η απαγόρευση της οπτικής επαφής με τους χώρους εγκατάστασης των φωτοβολταϊκών μονάδων για λόγους αισθητικής.

Διαχείριση ή Ανάπτυξη;

Εκείνο που λείπει και θα πρέπει να συνοδεύει την πρόταση για την δημιουργία του ΕΚΑΓ είναι σίγουρα ένα σχέδιο παράλληλης ανάπτυξης.

Με αυτό εννοώ ότι ενω θα έχει συσταθεί το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών ταυτόχρονα θα πρέπει να δημιουργούνται και οι προϋποθέσεις για το μετα των εργαζομένων... Το ΕΚΑΓ θα συσταθεί ως επικουρικό στα υπάρχοντα κεφάλαια που θα καλύπτουν το συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό κόστος υγείας μέχρι την ωρίμανσή του.

Οι εργαζόμενοι δεν θα περιμένουν να πάρουν τις συντάξεις τους μετα την δεκαετία ωρίμανσης αλλά να συνεχίσουν να εργάζονται αποτελεσματικά ώστε να συντηρείται και η συνέχεια των ταμείων ή του ΕΚΑΓ.

Αν δεν στηθεί κάτι τέτοιο, ονόμασε το Εθνικό Κεφάλαιο Ανάπτυξης παραγωγικών Δραστηριοτήτων (Economic Sustainability Fund) τότε τα πράγματα θα είναι το ίδιο άσχημα αργότερα, τότε που θα έχει μετατεθεί το πρόβλημα.

Συμπερασματικά προτείνω να διαμορφωθεί παράλληλα ο σκελετός ενός Εθνικού κεφαλαίου ανάπτυξης (ΕΚΑΔ) που θα λειτουργήσει ως δίδυμο και θα χρηματοδοτείται απο ξένες πηγές π.χ κεφάλαια Εφοπλιστών και άλλων Ομογενών ή Αράβων όπως συμβαίνει σήμερα με τις επενδύσεις του Dubai μέσω της MIG.

Θα μπορούσε επίσης να υπάρξει μια προγραμματισμένη συσχέτιση, ένα ποσοστό αλληλοροής δηλαδή, μεταξύ του ΕΚΑΓ και του ΕΚΑΔ για λόγους περαιτέρω εξομάλυνσης κινδύνου και απόδοσης.

Το σχέδιο ανάπτυξης μιας πολιτικής για το ΕΚΑΔ δεν θα είναι διαχειριστικού χαρακτήρα με στόχο την μεγιστοποίηση της απόδοσης αλλά θα προχωρά μερικά ουσιαστικά βήματα παραπέρα όπως η διαμόρφωση ενός στρατηγικού πλαισίου ανάπτυξης που θα χρηματοδοτηθεί εν μέρει η εν συνόλω απο το ΕΚΑΔ.

Επιπλέον το ΕΚΑΔ θα αποτελέσει την συνέχεια του ΕΣΠΑ (4ο Κοινοτικό Χρηματοδοτικό Πλαίσιο ) που ως Κοινοτικό θα παύσει να υφίσταται μετά το 2013.

Μορφές επενδύσεων

Προς αυτήν την κατεύθυνση προτείνω τρείς κατηγορίες επενδύσεων όπως:

Ολόκληρα τουριστικά χωριά με εξ αρχής οργανωμένες υποδομές και σταδιακό ξήλωμα της άναρχης δόμησης έξω απο τις περιοχές αυτές. Με αλλα λόγια και για να παύσει ο λαϊκισμός της τάχα τσιμεντοποίησης και Ισπανοποίησης θα αφαιρεθεί το δικαίωμα στον κάθε ένα να κτίζει όπου θέλει επειδή έχει οικόπεδο. Δασικό ή μη δεν θα οικοδομείται.
Αντίθετα θα έχει το δικαίωμα να αποκτήσει γη σε υπό ανάπτυξη οικισμούς και στα πλαίσια των κανόνων των οικισμών.

Ολόκληρες νέες πόλεις που θα γίνουν κέντρα περιφερειών / νομών με νέες υποδομές και συγκοινωνιακή προσπέλαση. Εκεί θα συγκεντρωθούν οι σύγχρονες υποδομές και τα κέντρα διοίκησης των περιφερειών / νομών, τα τεχνολογικά πάρκα και οι οικίες των εργαζομένων. Στις πόλεις αυτές θα διαμορφωθεί ένας συνδυασμός χαμηλής και υπερυψηλής δόμησης με οικολογικούς ουρανοξύστες.

Ολόκληρες νέες αγροτοτουριστικές περιοχές με ανάπτυξη βασισμένη σε νέες τεχνολογίες παραγωγής που προσφέρει η βιοτεχνολογία. Ήδη ετοιμάζεται πυρετωδώς το πρώτο απόλυτα αυτοματοποιημένο θερμοκήπιο 100 στρεμμάτων συνεχούς ρου παραγωγής... Οι περιοχές αυτές θα συνδυάζουν την παραγωγή με νέες ερευνητικές δυνατότητες για την αύξηση της αλλα και την διαμονή ερευνητών και επισκεπτών υπό μορφή αγροτουρισμού.

Το παραπάνω τρίπτυχο θα δημιουργήσει μια απόλυτα εφικτή οικονομική και παραγωγική δυναμική που θα φέρει την Ελλάδα με επιτυχία ως τα τέλη του 21ου Αιώνα.

Αυτή λοιπόν είναι εν συντομία η πρόταση μου αλλά και τα σχόλια για το ΕΚΑΓ αγαπητέ Μίμη.

Για την διαμόρφωση ενός αναλυτικότερου σχεδίου ανάπτυξης είμαι στην διάθεσή σου ακούγοντας και τα σχόλια των φίλων blogger επι των παραπάνω σκέψεων /προτάσεων.

Ενώ όλοι ασχολούνται με ροζ βίντεο και επικήδειους...

Όσο και αν κατέβαλε επανειλημμένα προσπάθειες ο Κώστας Καραμανλής για την πάταξη της διαφθοράς, φαίνεται ότι αυτές οι προσπάθειες μένουν στις εξαγγελίες ενω η διαφθορά είναι τόσο γενικευμένη ώστε να έχει καταστεί Λερναία Ύδρα...

Η ακόλουθη περίπτωση είναι μια ακόμα αποτυχία που κτυπά καίρια τον θεσμό της λεγόμενης αδέκαστης και τυφλής δικαιοσύνης... τόσο τυφλής που δεν «βλέπει την τύφλα της» και δεν αποφασίζει την δική της αυτοκάθαρση... γελοιοποιώντας την χώρα και τους θεσμούς.

Δείτε την σχετική αναφορά του BBC με τίτλο: ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΞΙΜΟΥ...
Όσο ασχολούνται όλοι με ΜΑΚΗ-ΛΑΚΗ-ΘΕΜΟ-ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ και λοιπούς υποκοριστικούς μονοκύτταρους οργανισμούς, η κυβέρνηση και τα media στέλνουν στον Καιάδα την αλήθεια.

Η κ. Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε φόρα παρτίδα κονδύλια που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι "μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!

Η κ. Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο
Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των
παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κ. Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή
ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC.

See the relevant Video:

http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw

Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, Επάνω

Ένας φίλος Blogger σε στιγμές ποιητικής έξαρσης αλλά και απόλυτης ειλικρίνειας έγραψε το παρακάτω κείμενο με αφορμή τις ανελέητες και ατέρμονες συζητήσεις για το πού είναι η καλλίτερη πολιτική θέση, αριστερά, δεξιά ή παντού και όπως δηλώνει αλληγορικά, Επάνω.

Παρά τις όποιες απλοποιήσεις και τις υπερβολικές στρογγυλοποιήσεις
δεν εξαντλείται το σκεπτικό μιας τέτοιας αλληγορίας στις γραμμές που ακολουθούν.

Εν τούτοις το κεντρικό μήνυμα είναι περιεκτικό και σαφές τόσο ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ως η βάση μιας φρέσκιας πολιτικής θεώρησης για τον κόσμο που έρχεται και δεν επιτρέπει ούτε ολιγωρία ούτε στραβισμό.

Απολαύστε το κείμενο και κρίνετε με προσοχή αν θα αποδεχθείτε το σκεπτικό του δημιουργού του.


Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, Επάνω.

Οχι - ή αριστερά ή δεξιά - και αριστερά και δεξιά και αλλού, αρκεί να είναι Επάνω.

Ελάτε να μελετήσουμε και να προτείνουμε την Επάνω πολιτική.
Την πολιτική του πολιτισμού, την πολιτισμένη πολιτική, την πολιτική που θα είναι Επάνω απο δεξιούς και αριστερούς εγκλωβισμούς και αγκυλώσεις.

Δεν μπορεί να μου αρέσει μια πρόταση, μια ενέργεια, Ενα έργο, μια προοπτική και να μου κολλάνε ταμπέλες και οι μεν να με λενε δεξιό οι δε αριστερό οι άλλοι απροβλημάτιστο ή απολίτικο και οι κάποιοι άλλοι και εγώ δεν ξέρω τι, επειδή η μελέτη και ο προβληματισμός τους κολλάει ή στο σόσιαλ ή στο νεοφιλελευθερ ή σε όποια άλλη ταμπελοθεωρια.

Ελάτε να κάνουμε την παιδεία μας όπως οι Άγγλοι, την ανάπτυξη μας όπως η Κίνα, το βιοτικό μας επίπεδο όπως η Ελβετοί, τα πανεπιστήμιά μας όπως οι Σουηδοί, την αξιοκρατία μας όπως οι ΗΠΑ, την έρευνά μας όπως η Ιαπωνία, τις κοινωνικές παροχές όπως η Γερμανία, την ανεξάρτητη κρατική μηχανή όπως η Ιταλία, την ποιότητα ζωής όπως η Αυστρία, την κουλτούρα μας όπως η Γαλλία, την διασκέδασή μας όπως η Ελλάδα!

Είναι αδιανόητο έως ανόητο, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, να απαρνούμαστε τα απαραίτητα χρήσιμα και θετικά επιτεύγματα άλλων χωρών στο όνομα της αριστερής ή δεξιάς πολιτικής ανασφάλειας μας.

Είναι αδιανόητο να κάνουμε αντικειμενικές διαπιστώσεις και να απεμπολούμε το δικαίωμα στη πρόταση και τη λύση στηριζόμενοι στο επιχείρημα οτι όλα είναι σικέ και προαποφασισμένα.

Είναι ανόητο να παραιτηθούμε πριν καν αγωνιστούμε, για το νεο που είτε το θέλουμε είτε οχι θα έρθει, μόνο που τότε κάποιοι άλλοι πάλι θα το έχουν αποφασίσει.

ΕΝΑΣ είχε πει η γη είναι σφαιρική και οι άλλοι του είπαν "βολέψου είναι επίπεδη".

Ελάτε να ανακαλύψουμε και τις άλλες πολιτικές που κρύβονται στα απόκρυφα σημεία των σπουδαίων μυαλών των Ελλήνων.

Ελάτε να χρησιμοποιήσουμε και να εκμεταλλευτούμε τα καλύτερα μυαλά της οικουμένης, που δεν είναι αλλα απο τα Ελληνικά (και Ισραηλίτικα) (και δεν είναι ρατσιστικό αυτό, είναι η αλήθεια).

Ελάτε να βρούμε ή να κάνουμε κόμμα και ηγέτες να υποστηρίξουν την Επάνω - πολιτική.

Ας προσπεράσουμε τα ξεπερασμένα στενά πλαίσια του δεξιά και αριστερά και ας πετάξουμε απο Επάνω.

Ας ενώσουμε μ' αυτό τον τρόπο όλο και πιο πολλούς, απελευθερώνοντας τους απο τις ταμπέλες που τους φόρτωσαν και τις κουβαλούν ασθμαίνοντας για μια ζωή. Ας ΕΠΑΝ-Ω-ενωθουμε απέναντι σε συμφέροντα που μας θέλουν 'ταμπελάτους', απομονωμένους και ανασφαλείς.

Πάρα πολλές πολιτισμένες χώρες (οι περισσότερες στην ΕΕ), ανεξάρτητα απο το αν έχουν αριστερές ή δεξιές κυβερνήσεις, προσανατολίζουν εδώ και χρόνια τις πολιτικές τους προς μια και μοναδική κατεύθυνση, αυτήν προς τα Επάνω.
Η λύση λοιπόν για το που πρέπει να οδεύουμε την πολιτική μας είναι: "ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ ΑΛΛΑ ΕΠΑΝΩ".

Ενα πρόγραμμα δράσης (οχι απαραίτητα εξουσίας) χρειάζεται, που θα εκπονηθεί με προτάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους τις διαπιστώσεις της καθημερινότητας, ξεκινώντας απο το πολυ μικρά και απλά και καταλήγοντας και στα πιο σύνθετα . Ας μιλήσουμε για την συμμετοχική δημοκρατία, για τις προτάσεις και τις λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα με αξιοπιστία και σεβασμό κυρίως στην άποψη του πολίτη και θα δούμε να ξεδιπλώνεται και η συμμετοχή του και η εμπιστοσύνη του και η εξειδικευμένη γνώση του και το φιλότιμό του.

Ο Μαρξ απέθανε και μας άφησε μια αριστερή ιδανική θεωρία, να την εφαρμόσουμε πάνω σε ατελείς ανθρώπους, σ' ένα λάθος πλανήτη. Πολυ μεγάλο λάθος δεν έκανε και αυτός λοιπόν; Αρκετά δεν μας "παραπλάνησε", δεν μας "αποπλάνησε";

Μέχρι να γεννηθεί ή να γεννήσουμε τον επόμενο "προφήτη", ας οδηγήσουμε πρώτα το λαό μας και μετά τον πλανήτη μας προς τα Επάνω. Προς την οικολογία, προς τον πολιτικό πολιτισμό, προς τα μεγάλα έργα υποδομής, προς την αξιοκρατία, προς την τήρηση των νόμων, προς τον έλεγχο για την τήρηση των νόμων, προς την τιμωρία για τη μη τήρηση των νόμων, προς την ταχύτατη απονομή δικαιοσύνης, προς την κατάργηση των ρουσφετιών με την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στους μη συμμορφούμενους, προς, προς προς...

Προς το ξεπέρασμα, επιτέλους, του μύθου-ταμπού οτι κάθε αριστερή πολιτική είναι στη σωστή κατεύθυνση και κάθε δεξιά αντίθετα. Αν αυτό ήταν αλήθεια δεν θα είχε πέσει ο "υπαρκτός" σοσιαλισμός. Απο το "όλα ή τίποτα" της ελληνικής αριστεράς προτιμότερο είναι το "λίγα και κάθε μέρα".

Είναι εύκολο να οδηγήσουμε το λαό μας προς τα Επάνω: κοινά τραπέζια, λιγότερη αλαζονεία, περισσότερες προτάσεις σύνθεσης απόψεων και πάνω απ' όλα ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΡΓΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ κάθε μέρα κάτι θετικό κάτι πιο Επάνω απο το χτες.

Οι λύσεις υπάρχουν ας τολμήσουν οι αρχηγοί μας να αποδείξουν οτι τις αποδέχονται.

Μη μου στενοχωριέστε αγαπημένοι αριστεροί... δεν τα ξέρετε όλα, είπαμε ακόμη και ο Μαρξ έκανε ΛΑΘΗ.

Όποιος δεν είναι πια αριστερός ή δεξιός δεν είναι απολίτικος αλλα ισως βαθιά Μελοντο-πολιτικοποιημένος. Ας τα δούμε πιο ανοικτά τα πράγματα, ποτέ δεν κάνει κακό. Μας χρειάζεται παραγωγή πολιτικής, νέας μοντέρνας με απαντήσεις για το μέλλον τους νέους και τα σύγχρονα προβλήματα. Τα μυαλά όπως και τα αλεξίπτωτα έχουν κάτι κοινό: δουλεύουν μόνο οταν είναι ανοικτά.

Για κουκούλες μιλώ και κουκούλα φορώ... τι είμαι;

Μερικά λόγια για τον Sxoliastis του οποίου το σχόλιο θα βρείτε στην διεύθυνση http://eliasdeleuz.blogspot.com/2008/02/nea.html
Για κουκούλες μιλάς φίλε μου blogger και κουκούλες φοράς, γιατί αν δεν φοράς κουκούλα, ποιος είσαι...;

Ναι, διαβάζω το blog σου και αντιλαμβάνομαι τις ιδέες σου.. . Συχνά συμφωνώ με αυτά που λες χωρίς να τα πολυψάχνω και άλλοτε τα βάζω στο ψυγείο μου για κατανάλωση κατόπιν ωριμότερης σκέψης...

Ως άνθρωπος της Πληροφορικής, συνεργάτης του κυρίου Δρυμιώτη, δεν είμαι σίγουρος οτι συμφωνώ για τα όσα λες για εκείνον... και ας θαυμάζω τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ Α’ που δυστυχώς μετεξελίχθηκε σε μια άκρως φασιστική οργάνωση... Μα θα μου πεις έχει και ο φασισμός τα καλά του... ισως ακόμα και ο Ναζισμός αφού έδωσε δουλειά σε εκατομμύρια άνεργους Γερμανούς... άλλο αν μετά τους έστειλε στη Ρωσία για να σκοτωθούν..

Κάπως έτσι λειτουργούν οι δεξιές και οι αριστερές ιδεολογίες όταν δεν προσέχει κανείς τα αναγραφόμενα στην ούγια...

Έτσι όπως και συ λες, θα έβγαιναν απο τα ρούχα τους οί συνειδητοποιημένοι Αριστεροί ή μήπως οι ιμιτασιόν αριστεροί απο αυτούς που πιάσανε το νόημα της αριστεράς στο πεζοδρόμιο όπως οι αχθοφόροι τα καρπούζια στον αέρα... Απο όπου όμως και αν έπιασαν το νόημα της αριστεράς εγώ θα κάτσω και θα παρακολουθήσω ένα απολαυστικό στριπτίζ... Άλλωστε αυτοί θα κινδυνεύσουν να κρυώσουν...

Η Χώρα μας φίλε Sxoliatis, έχει ανάγκή απο δουλειές, θέσεις εργασίας δηλαδή και καλλίτερη ποιότητα ζωής για τους πολλούς, επομένως ανάπτυξη.

Αν ξέρεις μια χώρα που να έφερε ο αριστερισμός ανάπτυξη να μου την δείξεις...

Αλλα πριν χάσεις το χρόνο σου σε ενημερώνω ότι δεν υπάρχει καμία.

Παντού αριστερόβολτες φασιστοκυβερνητικές καταστάσεις θα βρεις, απο την Κίνα του ΜΑΟ μέχρι την Ρωσία του Λένιν και του Στάλιν και την Κούβα του Κάστρο.

Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν έκαναν τίποτα για τον λαό αυτοί οι σούπερ γραφειοκράτες....

Αλλά και η Χούντα των συνταγματαρχών έλεγε οτι έφερε ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό σε μια χαοτική και πρωτόγονη Ελλάδα. Αν μετρούσες τα μυστριά τουλάχιστον στην αρχή όπως εγω, θα κουραζόσουν... Το ιδιο και εγώ γιαυτό παράτησα το μέτρημα...

Όμως δεν τσίμπησα ούτε εγώ ούτε οι περισσότεροι σε αυτόν τον τόπο. Δεν αγοράσαμε Χούντα γιατί ξέραμε, αφού το ζούσαμε, τι σημαίνει.

Έτσι δεν αγοράζω και εγώ αριστεριστικές θεωρίες απο την λαϊκή... Από εκεί μόνο λαχανικά αγοράζω...

Την Χώρα μου την αγαπώ και την θέλω μόνο να προοδεύει με όλους τους Ελληνες συμφιλιωμένους και συνεργαζόμενους για ένα καλλίτερο αύριο...

Τα εισαγόμενα είδη ιδιαίτερα αυτά με την απολιθωματική ιδεολογική αίσθηση ας τα παραλάβουν οι παλαιοντολόγοι... Θα τους βρουν καλύτερη χρήση στα μουσεία της ιστορίας...

Μια θολή περιπλάνηση σε γεμάτα κινδύνους λασπόνερα.

Το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε στον Μιμη Ανδρουλάκη, ως βασικό διαμορφωτή των 70 συν 1 προγραμματικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ.

Αποτελεί μια σύντομη αναφορά στην σκληρή πραγματικότητα των εξελίξεων στο ΠΑΣΟΚ απο την εποχή που ανέλαβε την εξουσία μέχρι σήμερα ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Οι αναφερόμενες αλήθειες και διαπιστώσεις δεν είναι δυνατόν να διαφεύγουν απο ένα διορατικό και οξύνου πολιτικό όπως ο αποδέκτης της επιστολής.

Επιπλέον, τα διδάγματα απο την πολιτική αντιπαράθεση των δημοκρατικών στις ΗΠΑ και το φαινόμενο Μπάρακ Ομπάμα χρήζουν προσεκτικής μελέτης και αξιοποίησης απο τους Ελληνες πολιτικούς.

Αγαπητέ Μιμη,

Παρακολουθώ τις θέσεις σου είτε αυτές εκφράζονται μέσα απο τις 70 συν 1 προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ είτε βγαίνουν απο τις συνεντεύξεις και συζητήσεις στον «Επισκέπτη της Παρασκευής».

Παρατηρώ οτι επιμένεις στο οτι πρακτικά δεν υπάρχει διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ και στο οτι ο Βενιζέλος ως πολιτικό ζώο κατάλαβε το συμφέρον του... το κοινό συμφέρον για εσωκομματική ενότητα.

Όμως η πολιτική δεν διαμορφώνεται με το συμφέρον του ή το συμφέρον σας ή το συμφέρον του οποιουδήποτε.

Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ κτίσθηκε επάνω σε αυτή τη λογική, στο να σπάσει τα συμφέροντα μιας κάστας που έλεγχε τον τόπο επι δεκαετίες.

Ο Ανδρέας το κατάφερε οχι χάριν στην τριανδρία που τον υποστήριζε, αν και βοηθήθηκε απο αυτήν, αλλά χάριν στην επιρροή του που είχε σαν αποτέλεσμα να του συγχωρούν τις υπερβολές και τις όποιες ατασθαλίες.

Πρακτικά ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ανήθικο άτομο και ανήθικος πολιτικός.

Όμως κανείς ή έστω ελάχιστοι «βαμμένοι» ακροδεξιοί τον θεώρησαν ανήθικο στις αρχές της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. .

Ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν χαρισματικός, έλαμπε όταν μιλούσε, ακτινοβολούσε μια καταλυτική αύρα που έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν ανίκανοι...

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε μεγάλους στόχους, εν γνώσει του ανεκπλήρωτους, και στην πορεία υλοποίησής τους αδιαφορούσε για τις απώλειες... (ο Λένιν έκανε το ίδιο αλλά σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό ενω ο Στάλιν ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης χυδαιότητας με την δικαιολογία της αντιιμπεριαλιστικής προετοιμασίας της Σοβιετικής Ένωσης) Και οι τρείς τους όμως (τηρουμένων των αναλογιών) είχαν ένα κοινό παρονομαστή... Έκαναν τον κόσμο να παραληρεί, την αντίδραση να χάνει το ηθικό της και τα γόνατα όσων ύψωναν ενάντια το ανάστημά τους να τρέμουν.

Όλοι κοίταζαν τον ανεκπλήρωτο στόχο, το ανεκπλήρωτο έργο όπως κοιτάζουν το φως του φεγγαριού και χάνουν την επαφή με τον γύρω χώρο μέσα στο σκοτάδι...

Οταν ο Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα μακριά απο την ταραγμένη ορθοδοξία των Καραμανλικών (διάβαζε Ερετζίδων) κανείς δεν έδινε σημασία για το ότι έβαζε τα θεμέλια μια αδιέξοδης και φαύλης ανάπτυξης της χώρας, επικεντρωμένης στον καταναλωτισμό και στην αδιαφορία για νέες παραγωγικές διαδικασίες. Η δεκαετία του 80 ήταν μια καταπληκτική δεκαετία αφιερωμένη παγκοσμίως στην τεχνολογική ανάπτυξη, μόνο που στη Ελλάδα χάθηκε σε λαϊκίστικες διεκδικήσεις διοτι έπρεπε να στηθεί το ΠΑΣΟΚ, έτσι γιατί αυτό άρεσε στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Όμως όταν κατάλαβε ο Λένιν το τραγικό λάθος του το 1921, έστησε τη ΝΕΠ με τα 32 επίπεδα μισθολογικών διαφορών και τους καλοπληρωμένους διοικητικούς.

Ο Ανδρέας δυστυχώς δεν πρόκανε να στήσει τίποτα αντίστοιχο εκτός απο την απαξιωμένη στροφή με την φημολογούμενη εντολή, «Τσοβόλα δώστα όλα...» οπότε τον πήρε και τον σήκωσε το τσουνάμι της δικής του εκρηκτικής και επιπόλαιης διαχείρισης.

Αυτά που όλοι του συγχωρούσαν χάριν της χαρισματικής του προσωπικότητας και της μαγνητικής του επιρροής έγιναν τα θεμέλια άθλιων σκευωριών εναντίον του που εξέπεσαν αλλα τον κατέβαλαν...

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει άτομα με την πολιτική αύρα του Ανδρέα Παπανδρέου που να ενθουσιάζουν...

Απο την εποχή του Σημίτη, ακόμα και τότε που ανακοίνωνε εξαιρετικά πράγματα για τον Ελληνικό Έθνος, πολυ ποιο σημαντικά από εκείνα που είχε την τύχη να ανακοινώσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, θυμάμαι ότι άλλαζα κανάλι στην τηλεόραση ή κοιμόμουν απο άνοια στην πολυθρόνα μου και σε διαβεβαιώ οτι δεν ήμουν ο μόνος...

Ο Βενιζέλος θα μπορούσε ισως να κάνει την διαφορά προκαλώντας μια κάποια αισιοδοξία αλλά ως ένα σημείο διότι η τρομακτική παχυσαρκία που κρύβει μια αδίστακτη βουλιμία, θα τον φρέναρε οσονούπω...

Δεν είναι τυχαίο οτι οι Αμερικανοί και οι δυτικοί εν γένει πολιτικοί είναι αθλητικοί... Είναι αδύνατον ένα τόσο παχύσαρκο σώμα να συντηρεί ένα ικανό και φρέσκο μυαλό για πολυ...

Η βουλιμικότητα της φύσης είναι έτσι και αλλιώς μια καρκινογενετική διαδικασία ενώ στην κοινωνία παραπέμπει σε ένα εξαθλιωτικό φαινόμενο άκρως προσβλητικό για τον ηγέτη που επιδιώκει να περάσει μηνύματα μετριοπάθειας και προόδου.

Έτσι ο Βενιζέλος θα έκανε ένα ενδιαφέρον ξεκίνημα αλλα θα έμενε απο καύσιμα στη μέση του πουθενά ...

Δυστυχώς για την χώρα μας, δεν έχουμε σήμερα λιτούς, ολιγόλογους και εμπνευσμένους πολιτικούς. Δεν έχουμε ούτε ειλικρινείς πολιτικούς διότι οι σημερινοί εκφράζουν εμάς και εμείς είμαστε, στην πλειοψηφία μας, οτι χειρότερο είδε αυτός ο τόπος τα τελευταία 100 χρόνια.

Μαλθακοί, εγωκεντρικοί, συμφεροντολόγοι, καθόλου αλτρουιστές, ικανοί να φαμε ο ένας τον άλλο για το τίποτα.

Με αυτή την ποιότητα ήθους και έκφρασης δεν μπορούμε να έχουμε περισσότερες απαιτήσεις απο τους εκπροσώπους μας στη βουλή αλλα μπορούμε ισως να έχουμε την ελπίδα οτι θα ανασυνταχθούμε απο καθαρό ένστικτο αυτοσυντήρησης και θα κοιτάξουμε ξανά προς το φως το αληθινό...

Δεν πρόκειται βέβαια για την μεσσιανική αντίληψη περί φωτός... Εκείνο που θέλουμε είναι η ελπίδα και κατόπιν το πρόγραμμα που θα την στηρίξει για να επανέλθει η χώρα μας σε πορεία κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Ενα πρόγραμμα όμως που ξεκινά απο μύριες θέσεις που κάνουν για όλους και για όλα, ακόμα και για αυτό το απολίθωμα της αριστεράς, το ΚΚΕ, δεν είναι εργαλείο δουλειάς για ένα κόμμα που παραπαίει...

Ενας αρχηγός που δεν εμπνέει όσο και αν είναι καλός, ηθικός και μοντέρνος ή καλύτερα σύγχρονος δεν μπορεί να κυβερνήσει μια χώρα που έχει χάσει τον προσανατολισμό της... Θα τον παρασύρει και θα τον ρίξει στο χαντάκι πριν συνειδητοποιήσει τι του συνέβη...

Εάν θέλουμε πραγματικά να διδαχθούμε απο τις εξελίξεις στον πλανήτη που ζούμε, ας δώσουμε προσοχή στα οσα συμβαίνουν στις προκριματικές των ΗΠΑ διοτι προσφέρουν εξαιρετικό υλικό για ανάλυση και μελέτη.

Το αρρωστημένο Μπουσικό περιβάλλον έγινε μια πρώτης τάξης αφορμή για να φανεί μία ανανεωτική δύναμη στην Αμερικανική πολιτική.

Όπως μετά απο μια καταστροφική φωτιά βγαίνουν νέα και υγιή φυτά έτσι και μετά απο μια διαστροφική πολιτική πορεία ο Αμερικανικός λαός συνήλθε και αναγνώρισε οτι μέχρις εκεί... υπάρχει όριο στην εξαθλίωση και στον κατήφορο... χρειάζονται φρέσκες δυνάμεις για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας.

Και αυτές οι δυνάμεις ακούν στο όνομα Μπάρακ Ομπάμα.

Εάν ορισμένοι έχουν αντιρρήσεις για την φρεσκάδα και την λάμψη αυτού του πολιτικού, ας διαβάσουν την ομιλία του Edward Kennedy στο Πανεπιστήμιο της Washington. Θα μείνουν έκπληκτοι απο την δύναμη του λόγου του ηλικιωμένου Γερουσιαστή ο οποίος συνεπήρε τον νεαρό πληθυσμό στο Πανεπιστήμιο, διαμορφώνοντας τα «γιατί στηρίζει Ομπάμα».

Μίμη, οι φοιτητές ακούγοντας τον Edward Kennedy τον καταχειροκρότησαν όρθιοι (standing ovation) και συγκινημένοι ξεχνώντας να σταματήσουν.

Ξέρεις έναν Ελληνα πολιτικό που να μπορεί να το προκαλέσει αυτό σήμερα;

Οταν τον βρεις θα έχεις αναγνωρίσει τον νεο Έλληνα Ηγέτη.

Μέχρι τότε θα ψάχνεις στο βούρκο φορώντας τα γυαλιά του υποβρύχιου ψαρά που επειδή θόλωσαν απο την λάσπη, δίνουν την εντύπωση πως όλο και κάποιο τεράστιο ψάρι έρχεται κατά πάνω στο καμάκι σου.

Πρόκειται για μια θολή περιπλάνηση που πρέπει γρήγορα να εγκαταλείψουμε, όπως ο ψαροντουφεκάς, που βγαίνει στην επιφάνεια αφήνοντας πίσω του τα γεμάτα κινδύνους λασπόνερα.

Η ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Οικονομική πολιτική και άλλες φαιδρότητες...

To κείμενο που παρατίθεται είχε ως αφορμή κάποιες θέσεις του Κωστή Παπαδημητρίου, της Καθημερινής, για το σημαντικότερο θέμα οικονομικής πολιτικής της περιόδου, την διαχείριση της τρέχουσας πιστωτικής κρίσης.

Το κείμενο του Κωστή Παπαδημητρίου (που παρατίθεται μετά την τρέχουσα εισαγωγή) αν και δεν ξεχωρίζει για την δύναμη της οικονομικής του ανάλυσης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της παρουσίασης των διαφορετικών θέσεων των δυο μεγάλων τραπεζιτών, του Μπερνάνκι της FED και του Ζαν Κλοντ Τρισέ, της ΕΚΤ.

Ο Μπερνάνκι φαίνεται ρεαλιστής και αντιμετωπίζει την κατάσταση με μεγαλύτερη εγρήγορση σε πιθανή αντιστροφή του κλίματος. Λειτουργεί ακριβώς όπως ένας καλός οδηγός Formula1. Πατάει γκάζι στις ευθείες και φρένο στις στροφές. Έτσι είναι καλύτερα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τυχόν αναποδιές και απρόσμενες καταστάσεις ακόμα και αν ακολουθεί λανθασμένη πολιτική...

Αντίθετα ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ακολουθώντας τις ευρωπαϊκές εμμονές του, που ποτέ δεν ανέδειξαν την Ευρώπη σε οτιδήποτε το ξεχωριστό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενω πάντα την ενεχυρίαζαν στις διαθέσεις των αμερικανών, αποφεύγει τις συγκινήσεις της έξυπνης οδήγησης διοτι φοβάται, έτσι ισχυρίζεται..., τον πληθωρισμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κύριος Τρισέ αγνοεί τους ιδρυτές της Αυστριακής Οικονομικής σχολής και τους συνεχιστές τους στη Σχολή του Σικάγου που διέπρεψαν την δεκαετία του 80 με την θεωρία της προσμονής ως γενεσιουργού αιτία του πληθωρισμού. (Expectations Theory)

Αν είχε διαβάσει ο κύριος Tρισέ το βασικό εγχειρίδιο του Milton Friedman για το πως διαμορφώνεται ο πληθωρισμός δεν θα είχε κανένα φόβο απέναντί του.

Θα αντιλαμβάνονταν τότε ότι ο γενεσιουργός παράγων του σημερινού κινδύνου για πληθωριστικές τάσεις είναι εξωγενής (εισαγόμενος) και άρα εντελώς διαφορετικός απο τον εγγενή.

Θα αντιλαμβάνονταν επίσης ότι ο σημερινός πληθωρισμός (για τη ακρίβεια φόβος πληθωρισμού, διότι τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν πτώση του μεσοσταθμισμένου δείκτη το 2007 έναντι αυτού του 2006) είναι σε τεράστιο ποσοστό τεχνητός εφόσον οι τιμές του πετρελαίου είναι επίσης αποτέλεσμα, σε μεγάλο ποσοστό κερδοσκοπικών παιχνιδιών και οχι πραγματικών αιτίων.

Αναμφίβολα όταν μέσα σε μια δεκαετία η τιμή του πετρελαίου δεκαπλασιάζεται, αυτό δεν οφείλεται σε αύξηση των πραγματικών αναγκών διότι δεν υπάρχει καμία ζήτηση που σε δέκα χρόνια δεκαπλασιάζεται σε τομείς βαριάς βιομηχανίας και βασικών ανθρώπινων αναγκών.

Ο κύριος Τρισέ αγνοεί αυτό το γεγονός, αγνοεί την διαφορετικότητα των αιτιών του πληθωρισμού που εκείνος αναμένει... σε μια Ευρώπη που γονατίζει απο αδυναμία να αναπτυχθεί... λόγω της υπερβολικά δυσανάλογης θέσης του Ευρω έναντι των λοιπών νομισμάτων.

Κατά την ανάλυση του κυρίου Τρισέ, το σημερινό φαινόμενο της Ευρώπης θα έπρεπε να είναι ο στασιμοπληθωρισμός τον οποίο όμως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει συνεργαζόμενος και οπωσδήποτε σε συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως π.χ. η δημοσιονομική περικοπή φόρων ή η ενδυνάμωση των κρατικών παρεμβάσεων στα πλαίσια μιας Κευνσιανικής οικονομικής πολιτικής.

Ως ακραίος μονεταριστής όμως, με την άκρως συντηρητική νοοτροπία που διακρίνει το ξεπερασμένο καθεστώς λειτουργίας της ΕΚΤ, αφιερώνεται στην ενίσχυση των τραπεζών είτε με άμεση χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους είτε με συντήρηση ή ακόμα και αύξηση των επιτοκίων.

Ο κύριος Τρισέ κάνει αυτό που δεν θα έκανε ούτε ένας συντηρητικός οικονομολόγος διότι εκείνος τουλάχιστον θα έκανε ορθότερη διάγνωση της σημερινής Ευρωπαϊκής κατάστασης και θα ήξερε οτι στην σημερινή Ευρώπη δεν υπάρχει η γενεσιουργός αιτία του πληθωρισμού, η αιτία του αναμενόμενου πληθωρισμού... ενω η πιστωτική κρίση αφαιρεί κάθε δικαιολογία για κάτι τέτοιο εξισορροπώντας ακόμα και τις κερδοσκοπικές αυξήσεις των τιμών του πετρελαίου.

Ο κύριος Τρισέ επιτρέπει, με τις άγονες εμμονές του, στην Αμερική να επουλώνει σιγά-σιγά τις πληγές που δημιούργησε η υπεραισιοδοξία της οικονομικής πολιτικής του Γκρινσπαν η οποία ήταν αναμενόμενο να οδηγήσει σε ύφεση μετά απο δεκαετή υπερανάπτυξη σε ένα κόσμο που δεν ξεπρόβαλε από μια παγκόσμια καταστροφή, όπως ένας παγκόσμιος πόλεμος, ώστε να έχει τη δύναμη να την συντηρήσει επι μακρότερο...

Επομένως, στην Ευρώπη του άκρατου συντηρητισμού, οχι μόνο σε οικονομικές θεωρήσεις αλλά και σε διοικητικές πρακτικές, όπου καμία διοικητική πρωτοβουλία δεν φαίνεται να έχει ουσιαστικό πλεονέκτημα έναντι των Αμερικανικών πειραματισμών που ακόμα και οταν αποτυγχάνουν δείχνουν τη διαφορά δυναμικής, Τραπεζίτες όπως ο κύριος Τρισέ δεν έχουν θέση και θα έπρεπε να στερούνταν και του λόγου στα ευρωπαϊκά πράγματα.

Η ελλιπής κατανόηση των αιτίων που δημιουργούν τον πληθωρισμό, η διαφορά του εισαγόμενου απο τoν εγγενή πληθωρισμό, η σταδιακή μείωση της δυναμικής των Ευρωπαϊκών επιχειρήσεων να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο χάριν των λανθασμένων τακτικών της ΕΚΤ, περιχαρακώνουν την Ευρώπη στο κάστρο του απομονωτισμού της προσφέροντας μόνο ψευδαισθήσεις απο το «ισχυρό» Ευρώ που πολυ σύντομα θα μπορούσε να μετατραπεί σε ασθενές Ευρώ όπως και οι τιμές του πετρελαίου διότι έτσι απλά άλλαξε η διάθεση των κερδοσκόπων.

Σε μία τέτοια κατάσταση, ενω τα μονεταριστικά τερτίπια είναι γρήγορα στο να φρενάρουν την επίπλαστη οικονομία του χρήματος, η αποτελεσματικότητά τους στην αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας είναι ισχνή με κίνδυνο στην αγχωμένη πορεία προς ένα αναπτυξιακό στόχο να δημιουργούν τον φοβικό πληθωρισμό που τόσο ήθελαν να αποφύγουν.

Σε αυτή την περίπτωση ο κύριος Τρισέ θα έχει κάνει μια λαμπρή πορεία στην ΕΚΤ αλλα θα φέρει ακέραιη την ευθύνη μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας να παύση να τελεί η Ευρώπη σε ρόλο δεύτερο του Αμερικανικού.

Αλλα μήπως αυτός είναι ο πραγματικός του ρόλος οπότε και η εντύπωση οτι υπάρχει ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Οικονομική πολιτική είναι μια ακόμα ψευδαίσθηση;


Ο Ιαπωνικός εφιάλτης του κ. Μπερνάνκι
Ποιες είναι οι βασικές αιτίες που προκάλεσαν τη μείωση των επιτοκίων

Του Κωστή Παπαδημητρίου

Πώς εξηγείται η αλλαγή στάσης της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας Federal Reserve και η ασυνήθιστα μεγάλη μείωση των επιτοκίων κατά 0,75 εκατοστιαίες μονάδες; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επιμένει να μην προχωράει σε μείωση των επιτοκίων; Πέρα από τις διαφορετικές συνθήκες στις δύο οικονομίες, φαίνεται ότι ο Αμερικανός Μπεν Μπερνάνκι και Ευρωπαίος Ζαν Κλοντ Τρισέ -οι πρόεδροι των δύο κεντρικών τραπεζών-φοβούνται διαφορετικά πράγματα, ή για την ακρίβεια αυτό που κρατάει τον ένα, κινητοποιεί τον άλλο. Μήπως ο κ. Μπερνάνκι φοβάται κάτι πολύ περισσότερο από τον κ. Τρισέ; Από τη μια πλευρά, ο κ. Τρισέ επιμένει να ανησυχεί για τις πληθωριστικές πιέσεις, που τροφοδοτούνται από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και των τροφίμων διεθνώς. Μειώσεις των επιτοκίων μπορούν να κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Λογικό.

Ρευστότητα.

Αντίθετα και παραδόξως, ο πληθωρισμός δίνει το περιθώριο στο κ. Μπερνάνκι να μειώσει τα επιτόκια. Αυτό που φαίνεται να απασχολεί τον Αμερικανό κεντρικό τραπεζίτη είναι η «παγίδα ρευστότητας», δηλαδή να γίνουν οι ΗΠΑ σαν την Ιαπωνία της δεκαετίας του 1990 - ή, ακόμη, χειρότερα να ξαναβρεθούν σε κάτι σαν τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Η ανακοίνωση που συνόδευε τη μείωση των αμερικανικών επιτοκίων δεν έλεγε ευθέως κάτι τέτοιο αλλά είχε ορισμένες υπαινικτικές εκφράσεις. Ωστόσο, ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν υπενθύμισε -χωρίς άλλα σχόλια- από την ιστοσελίδα του ότι ο κ. Μπερνάνκι «ως επαγγελματίας οικονομολόγος έχει αφιερώσει πολύ χρόνο ανησυχώντας για την ιαπωνική εμπειρία της δεκαετίας του 1990» παραπέμποντας σε μια επιστημονική εργασία που συνυπέγραφε με άλλους δύο οικονομολόγους το 2004. Επιπλέον ο κ. Μπερνάνκι ως μέλος τότε της Federal Reserve είχε κάνει μια σχετική ομιλία το 2002 που είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση για το θέμα της. Ισως μόνον ο ίδιος ο κ. Κρούγκμαν να έχει ασχοληθεί περισσότερο με αυτό το ζήτημα, ένα θέμα που φαινόταν να μην ενδιαφέρει ιδιαίτερα την σύγχρονη κοινότητα των οικονομολόγων: θεωρούσαν ότι η εμπειρία του 1930 δεν μπορεί να επαναληφθεί και πως ό,τι συνέβαινε στην Ιαπωνία ήταν μια εξαίρεση. Το πρώτο κείμενο δημοσιεύτηκε στο τέλος του 2004 στη σειρά μελετών της Federal Reserve με τον τίτλο «Monetary Policy Alternatives at the Zero Bound: An Empirical Assessment» (Εναλλακτική νομισματική πολιτική στο όριο μηδέν: μια εμπειρική αποτίμηση) και συνυπογράφεται από τους Βίνσεντ Ράινχαρτ και Μπράιαν Σακ. Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Εθνική Λέσχη Οικονομολόγων στις 21 Νοεμβρίου 2002 και είχει τον εύγλωττο τίτλο: «Αντιπληθωρισμός, διασφαλίζοντας ότι δεν θα συμβεί εδώ». Η προσεκτική ανάγνωση των δύο κειμένων αποδεικνύεται διαφωτιστική για τους σημερινούς προβληματισμούς του κ. Μπερνάνκι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το πρόβλημα της Ιαπωνίας που την κράτησε σε στασιμότητα για περισσότερο από μια δεκαετία είναι γνωστό ως «παγίδα ρευστότητας», δηλαδή μια κατάσταση όπου η νομισματική πολιτική γίνεται αναποτελεσματική. Αυτό είναι το «όριο μηδέν», όταν τα επιτόκια της κεντρικής τράπεζας γίνονται μηδενικά και άρα δεν μπορούν να χαμηλώσουν άλλο. Αυτό συμβαίνει σε μια κατάσταση αντιπληθωρισμού, όταν οι τιμές καταναλωτού παρουσιάζουν επίμονη πτώση. Στην ομιλία του για τον αντιπληθωρισμό ο κ. Μπερνάνκι τονίζει ότι πρώτον, οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να διατηρούν προληπτικά ένα ελάχιστον επίπεδο πληθωρισμού, ώστε να έχουν το περιθώριο δράσης σε μια δύσκολη κατάσταση πριν φτάσει στο «όριο μηδέν», δεύτερον, πρέπει ασκούν εγκαίρως όλες τις εποπτικές εξουσίες ώστε να διατηρείται η σταθερότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος (αυτό το σημείο δυστυχώς έχει ξεπεραστεί στην παρούσα κρίση) και, τρίτον, να δρα με μειώσεις επιτοκίων προληπτικά.

Πληθωρισμός

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει τώρα στο μυαλό του ο κ. Μπερνάνκι• άλλωστε είναι μάλλον φειδωλός στο να μας το αποκαλύψει. Φαινομενικά είναι περίεργο να ανησυχεί κανείς σήμερα για αντιπληθωρισμό. Αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κ. Μπερνάνκι λαμβάνει σοβαρά υπόψη του το γεγονός ότι οι δυνάμεις που αυτήν τη στιγμή προκαλούν πληθωρισμό είναι πολύ ευμετάβλητες. Όσο γρήγορα αυξάνουν οι τιμές του πετρελαίου και των τροφίμων άλλο τόσο γρήγορα μπορούν να καταρρεύσουν. Σε ένα μεγάλο ποσοστό έχουν ανέβει εξαιτίας της κερδοσκοπικής ζήτησης, δηλαδή όχι από αυτούς που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια τα προϊόντα αλλά από αυτούς που αγοράζουν επειδή πιστεύουν ότι θα ανέβουν οι τιμές τους και θα μπορέσουν να τα πουλήσουν ακριβότερα (άλλη μια οφειλή της οικονομικής επιστήμης στον Τζον Μέιναρντ Κέινς). Τα χρηματιστήρια εμπορευμάτων και παραγώγων ευνοούν την ανάπτυξη αυτής της ζήτησης. Δεν έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που η τιμή του πετρελαίου βρισκόταν σχεδόν στο ένα δέκατο από τη σημερινή (στα 10 δολάρια το βαρέλι, αν το έχετε ξεχάσει).

Φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τον κ. Τρισέ, η αγωνία του κ. Μπερνάνκι δεν είναι μήπως ανέβει ο πληθωρισμός αλλά μήπως πέσει πολύ γρήγορα και βρεθεί «αφοπλισμένος». Αυτό που αναστατώνει τον πρώτο ενώ για τον δεύτερο είναι μια ευκαιρία που πρέπει να εκμεταλλευτεί εγκαίρως. Συνεπώς ο κ. Μπερνάνκι ανησυχεί μήπως η τρέχουσα κρίση μετατραπεί σε κάτι πολύ βαθύ. Μέχρι πριν λίγες εβδομάδες πρόσεχε περισσότερο μήπως οι βιαστικές μειώσεις των επιτοκίων έβαζαν τα θεμέλια για μια πιο καταστροφική φούσκα στο προσεχές μέλλον. Τώρα βιάζεται να δράσει με αρωγό το πακέτο δημοσιονομικών δαπανών ύψους 150 δισ. δολαρίων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Διαφορά κουλτούρας

Σε αντίθεση με τη Federal Reserve, η ΕΚΤ - κτισμένη στην παράδοση της γερμανικής Bundesbank- προτιμά τις ομαλές κινήσεις στα επιτόκια, τόσο προς τα πάνω όσο και προς τα κάτω. Ο πληθωρισμός είναι ο αποκλειστικός της «εχθρός» έως το βαθμό της εμμονής.
Ο κ. Τρισέ είναι οπαδός αυτής της άποψης.

Νευρική οδήγηση

Η Federal Reserve,τουλάχιστον στις σχεδόν δύο δεκαετίες που είχε στο τιμόνι της τον Αλαν Γκρίνσπαν, έχει αποδείξει ότι προτιμά την «νευρική» οδήγηση με απότομο «φρένο» (αύξηση επιτοκίων) και βαθύ «γκάζι» (μείωση). Στόχος της είναι ο έλεγχος του πληθωρισμού αλλά και η ενθάρρυνση της ανάπτυξης, και αυτό διασφαλίζεται από το καταστατικό.

Ασφαιρο πακέτο

Καλό το δημοσιονομικό πακέτο της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά κινδυνεύει να αποδειχθεί άσφαιρο, προειδοποιεί ο Πολ Κρούγκμαν. «Η οικονομική επιστήμη λέει ότι τα χρήματα θα πρέπει να πάνε σε αυτούς που βρίσκονται σε προσωρινή δυσκολία. Αλλά η εχθρότητα της κυβέρνησης Μπους προς αυτούς που έχουν ανάγκη την εμποδίζει να ασκήσει σωστή οικονομική πολιτική». Η ύφεση του 1990-91 προκλήθηκε από μια πιστωτική κρίση η ύφεση του 2001 από την υπερεπένδυση• τώρα έχουμε και τα δύο μαζί, υπογραμμίζει ο Κρούγκμαν

Στην μνήμη του Stan Meyer

Οι περισσότεροι απο εμάς έχουν πιστέψει οτι τα παιχνίδια με τις τιμές του πετρελαίου είναι αποτέλεσμα ελλείψεως ή υπερκατανάλωσης απο τον ανερχόμενο βιομηχανικό γίγαντα, την Κίνα.

Οταν όμως θα παρακολουθήσουν τα video που παρατίθενται θα αλλάξουν γνώμη και θα κατανοήσουν ακόμα και τους λόγους της δραματικής κούρσας του Προέδρου της Γαλλίας Sarkozy για να πουλήσει πυρηνική τεχνολογία στους Άραβες όσο είναι καιρός...

Η τεχνολογία που περιγράφεται οχι μόνο υπάρχει αλλά έχει ανακαλυφθεί απο απλούς αλλα ευφυείς μηχανοτεχνίτες εδώ και τριάντα χρόνια.

Έχουν δηλαδή ανακαλυφθεί μέθοδοι σε διάφορα επίπεδα τελειοποίησης που είτε ενισχύουν την λειτουργία των κινητήρων βενζίνης επιτρέποντας μεγαλύτερη ισχύ έως και 40% απο λιγότερο καύσιμο (βενζίνη), είτε αντικαθιστούν την βενζίνη ολοκληρωτικά...

Εκείνο που έρχεται ως απόδειξη της ερεβώδους διάστασης του θέματος, είναι η τραγική δολοφονία του Stan Meyer, ενός ευφυούς αμερικανού μηχανικού που είχε κατασκευάσει πρωτότυπα μηχανών που καίγανε εξ ολοκλήρου νερό... παράγοντας υδρογόνο που δεν αποθηκευόταν όπως κάνουν άλλες συγγενείς τεχνολογίες, με αποτέλεσμα να υπάρχει τεράστιο πρόβλημα αποθήκευσης και υψηλό κόστος για την αγορά των κυψελών αποθήκευσης, αλλα χρησιμοποιούταν ως άμεσο καύσιμο.

Ο Stan Meyer δολοφονήθηκε επειδή απειλούσε τα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου.

Τα λιγότερο αποτελεσματικά συστήματα πωλούνται ήδη σε απίθανα χαμηλές τιμές στις ΗΠΑ ξεκινώντας απο 150 $

Κάνουν για οποιονδήποτε κινητήρα και αφαιρούνται με την ίδια ευκολία που τοποθετούνται όταν το αυτοκίνητο πηγαίνει για συντήρηση...

Πρόκειται βέβαια περί κωμωδίας διότι οι αυτοκινητοβιομηχανίες θα μπορούσαν να είχαν ήδη ενσωματώσει τις συσκευές αυτές μειώνοντας δραματικά την κατανάλωση σε καύσιμα των αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού.

Αντίθετα σκύβουν με σεβασμό στα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου και παράγουν πολυ λιγότερο αποτελεσματικά υβριδικά συστήματα που εκμεταλλεύονται κυρίως τις δυνάμεις αδράνειας του αυτοκινήτου μέσω συλλεκτών ηλεκτρικής ενέργειας...

Στα videο που ακολουθούν θα δείτε επίσης την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας απο μικρές φορητές συσκευές που αντικαθίστανται απο τον κατασκευαστή όπως οι άδειες φιάλες προπανίου... Πρόκειται για απίστευτες τεχνολογίες και όμως απλές που έχουν ανακαλυφθεί σε χώρες απο την Αμερική έως την Ιαπωνία ή και την Μαλαισία απο άτομα που δεν έχουν ολοκληρωμένη επιστημονική κατάρτιση (πρακτικούς μηχανικούς)

Θα μείνετε έκπληκτοι απο εκβιασμούς διεθνών οργανισμών όπως της IMF ενάντια στην κυβέρνηση της Μαλαισίας που έπρεπε να ακολουθεί συγκεκριμένο πρόγραμμα φορολόγησης που ανέτρεπε την υιοθέτηση αυτών των τεχνολογιών και κατ’ επέκταση την δραστική μείωση των εσόδων του κράτους απο την φορολόγηση των καυσίμων...

Θα αντιληφθείτε ότι οι επικλήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος είναι συχνά μία σκοπιμότητα και μάλιστα αρκετά δύσοσμη και σκοτεινή για να της αφιερώνουμε και την ελάχιστη προσοχή μας...

Θα αντιληφθείτε ακόμα ότι οργανώσεις όπως η Greenpeace αποτελούν τον συνειδησιακό φερετζέ της κοινωνίας των άνομων συμφερόντων οδηγώντας την προσοχή του κόσμου σε άλλες ατραπούς ασύγκριτα μικρότερης αξίας ώστε να είναι ελεύθερος ο δρόμος της ασυδοσίας και των ληστρικών συμφερόντων.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η καμπάνια για την αντικατάσταση των λαμπτήρων πυράκτωσης με άλλους φθορισμού που είναι μεν σημαντική ως πράξη εξοικονόμησης ενέργειας αλλά ωχριά μπροστά στα πλεονεκτήματα χρήσης της πάμφθηνης τεχνολογίας μείωσης του καυσίμου των αυτοκινήτων με την χρήση νερού ως ενισχυτικού καυσίμου...

Το θέμα είναι τεράστιο αλλα ας ξεκινήσουμε απο εδώ, ας ξεκινήσουμε απο την δραματική ενημέρωση που ακολουθεί διότι ο δρόμος θα είναι μακρύς, δύσκολος και πολυ επικίνδυνος όπως απέδειξε η δολοφονία του ηρωικού Stan Meyer. Ας τον θυμόμαστε.

http://www.runyourcarwithwater.com/?hop=bmt2005

http://www.youtube.com/watch?v=GTihOwQGID0

http://www.youtube.com/watch?v=6Rb_rDkwGnU

http://www.youtube.com/watch?v=UVhXrvCCILw

http://www.youtube.com/watch?v=3_F_AnjFtag

http://www.youtube.com/watch?v=h75_TGiwg78

Stan Meyer invented a hydrogen fuel cell that converts any automobile to run on tap water. This conversion kit now made by HydroStar sells for $1.500. Stan Meyer never saw his invention reach fruition as he was killed shortly after this documentary was made.

http://easywatercar.com/2books.htm?hop=wamabam

http://www.youtube.com/watch?v=m_21KafrwRc

Περί πολιτικής...

Ένας φίλος blogger ρώτησε τη γνώμη μου για την πολιτική...

Ακολουθεί η απάντησή μου...

Αγαπητέ φίλε,

Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα αλλά η πολιτικοοικονομική...

Είμαι άνθρωπος που θέλω τη θεωρία για να φιλοσοφώ και την πράξη για να ζω.

Η Ελλάδα πάσχει απο συντηρητισμό σε σημείο που ξεπερνά κάθε ευρωπαϊκή χώρα..

Δείχνει λούστρο χάριν σε μια περιορισμένη τάξη που χαλά πολυ χρήμα απο εκποιήσεις και διαμεσολαβήσεις...

Με άλλα λόγια το χρήμα που κυκλοφορεί δεν είναι χρήμα απο παραγωγή και μόνο ένα μέρος του οδηγείται σε δευτερογενή παραγωγή βασισμένη στην οικοδομική και κατασκευαστική δραστηριότητα ενω το περισσότερο εξάγεται για αγορά πολυτελών αλλα και αναγκαίων αγαθών διαβίωσης.

Μια τέτοια οικονομία είναι καταδικασμένη εκτός εάν βρει τρόπους να αλλάξει το αρνητικό ισοζύγιο των εμπορικών συναλλαγών που κανένας άδηλος πόρος δεν μπορεί να ανατρέψει...

Οι δυνατότητες υπάρχουν και όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε...

Οσοι διάβασαν το προηγούμενο σχόλιό μου θα διαπίστωσαν ότι γίνεται μια προσπάθεια να συνδυαστούν η αρνητικότητα των Ευχών με την απραξία και την εγωκεντρική ουδετερότητα που είναι πλέον παγιωμένα χαρακτηριστικά του λαού μας...

Η μη συνεργασία είναι η κυρίαρχη επιλογή όσων περιορίζονται στις Ευχές... είναι η κυρίαρχη επιλογή εκείνων που δεν ενδιαφέρονται για την προοπτική μιας μακρόχρονης συνεργασίας αλλά για την αρπαχτή.

Σε μεγάλο βαθμό αυτή η νοοτροπία είναι αποτέλεσμα και του λεγόμενου Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού μας..

Δείτε τους ανθρώπους στις Ορθόδοξες εκκλησίες και δείτε και εκείνους στις εκκλησίες των Ευαγγελιστών.

Απο τις Ορθόδοξες βλέπετε να αποχωρούν ανέκφραστα και ξινισμένα πρόσωπα...

Απο τις Ευαγγελικές τα πρόσωπα λάμπουν... οι άνθρωποι εκεί συμμετέχουν συνεργάζονται επικοινωνούν και τότε γίνονται ένα με τον δικό τους Θεό, αυτόν που αγαπούν διότι αγαπούν αυτό που πιστεύουν... δεν προσποιούνται...

Στις Ορθόδοξες εκκλησίες οι λίγοι και γερασμένοι εκκλησιαζόμενοι δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν κουράγιο... δεν γελούν απο χαρά, δεν επικοινωνούν με κανένα Θεό ούτε αυτόν που πιστεύουν... δεν παρακολουθούν το εκκλησίασμα... είναι απούσες μαριονέτες σε χώρο που η εκστατικότητά του δεν τους εκστασιάζει παρά στιγμιαία μέσα απο τον τυχαία εμπνευσμένο αλλά τελικά αναποτελεσματικό λόγο κάποιου ιερωμένου.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, η θρησκεία έχει κυρίαρχο ρόλο στην ανάπτυξη ενός λαού...

Οι Ελληνες πρέπει να μετατρέψουν τα εκοσμικευμένα στοιχεία της θρησκείας τους σε ζώντα κύτταρα ή να τα εγκαταλείψουν εντελώς και να βρουν νέα..

Δεν γίνεται πρόοδος με στράτευση ιδεών σε μεσαιωνικές νοοτροπίες που καθορίζουν την καθημερινότητά μας...

Δεν γίνεται πρόοδος χωρίς να αυξηθούν τα πρόσωπα που χαμογελούν, χωρίς να φρεσκαριστούν οι ιδέες που συντονίζουν την πολιτική της χώρας μας σε νέους παραγωγικούς δρόμους όπου το πνεύμα θα είναι το κυρίαρχο στοιχείο και η επιστήμη η βασική συνισταμένη του.

Οι πολιτικοί μας έχουν στέρημα ιδεών διότι και εμείς έχουμε στέρημα ιδεών...

Ζητούνται νέοι πολιτικοί που θα ανατρέψουν αυτό το κατεστημένο... και τότε θα μπούμε στις ράγες της προόδου.

Όμως οι ανατροπές δεν γίνονται χωρίς την υποστήριξη της μάζας... εάν δεν θελήσουμε αυτή την αλλαγή δεν θα την έχουμε... εάν συνεχίσουμε να επικρίνουμε τους πολιτικούς μας ως ξένο σώμα αντι να ελέγχουμε και να επικρίνουμε τον εαυτό μας δεν θα γίνει καμία αλλαγή επαναστατική ή ήπιας προσαρμογής... αλλά θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε αργά και σταθερά στη λάσπη και στο χάος της εγωκεντρικής μας εσωστρέφειας έως ότου χαθούμε εντελώς.

Ένα είναι βέβαιο, οτι δεν θα έλθει κανείς να μας σώσει... δεν θα υπάρχουν πουθενά ναυαγοσώστες τις στιγμές του πνιγμού...

Ευχές και το «Δίλημμα του Φυλακισμένου»

Εάν ζητούσαμε απο ένα μαθηματικό να μας εξηγήσει το έθιμο της αποστολής ευχών με μαθηματικούς όρους εκείνος θα κατέφευγε στο περίφημο «Δίλημμα του Φυλακισμένου» και θα κατέληγε ότι οι ευχές είναι το απαύγασμα του απομονωτισμού διότι δεν εμπλέκουν τον ευχόμενο σε οτιδήποτε ουσιαστικό πέραν απο το να εκστομίσει την ευχή.

Οι ευχές δεν τον αναγκάζουν να συμμετάσχει καθ’οποιοδήποτε τρόπο σε αυτά που εύχεται και επομένως δεν δείχνει εάν διαθέτει πνεύμα συνεργασίας με τον αποδέκτη της ευχής.

Ετσι οι ευχές έγιναν η αιτία να τραβάμε δρόμους μοναχικούς χωρίς να δοκιμάζουμε την διάθεση συνεργασίας με τους άλλους και τα όποια οφέλη θα έφερνε αυτή η συνεργασία.

Αυτά κατέληξα να σκέπτομαι διαβάζοντας το βιβλίο «Indians Are Privately Smart and Publicly Dumb» του Ahmedabad Raghunathan, καθηγητή και διευθύνοντος σύμβούλου του ομίλου Ινδικών βιομηχανιών GMR και θεώρησα οτι θα ενδιέφεραν και τους αναγνώστες του Χρονολογίου (Blog) μου.

Δεν είναι απλά μια πρωτότυπη εργασία απο ένα καθηγητή που χρησιμοποιεί ευφυείς μεθόδους για να εξηγήσει τη συμπεριφορά των Ινδών στις σχέσεις τους με τον έξω κόσμο.

Πρόκειται για κάτι πολυ περισσότερο, για μια προσπάθεια να εξηγηθεί, μέσω της Θεωρίας των Παιχνίων η συμπεριφορά δύο ατόμων (και κατ’ επέκταση ολόκληρων κοινωνιών) που έρχονται σε συναλλαγή με στόχο να ωφεληθούν απο αυτήν.

Το «Δίλημμα του Φυλακισμένου» όπως εξηγεί ο καθηγητής Ahmedabad, Raghunathan, δίνει απαντήσεις μέγιστης ωφέλειας οταν και οι δύο αποφασίσουν να συνεργασθούν για πάντα αλλα πολυ λιγότερο επωφελείς οταν αποφασίσουν να συνεργασθούν περιστασιακά ή και καθόλου με την αίσθηση οτι θα τα καταφέρουν καλλίτερα μόνοι ακολουθώντας το ένστικτο τους...

Η νοοτροπία αυτή δεν είναι ασφαλώς Ινδική αλλά παγκόσμια και εκείνο που έκανε τον καθηγητή Raghunathan να γράψει αυτό το πρωτότυπο βιβλίο είναι οτι οι Ινδοί το παρακάνουν όντας εγωκεντρικοί και αποφεύγοντας κάθε συνεργασία που θα απέβλεπε στη κοινή και μόνιμη ωφέλεια εν αντιθέσει με τους Κινέζους που αν και χαρακτηρίζονται περιστασιακά απο αντίστοιχες συμπεριφορές καταφέρνουν να βελτιώνονται και να συνεργάζονται σε υπέρτατο βαθμό.

Με άλλα λόγια οι Κινέζοι συνεργάζονται και διορθώνουν τελικά το όποιο κακό προήλθε απο την παροδική και ενστικτώδη επιθυμία τους για το υπερκέρδος (Έτσι εξηγείται οτι ασήμαντες και αναξιόπιστες βιομηχανίες τους πριν λίγα χρόνια με κακή ποιότητα προϊόντων παράγουν σήμερα προιόντα καλύτερης ποιότητας ακόμα και απο τις Γιαπωνέζικες βιομηχανίες σε πολυ ποιο ανταγωνιστικές τιμές) σε αντίθεση με τους Ινδούς που μειονεκτούν και χάνουν την εμπιστοσύνη των εμπορικών συνεργατών τους χάριν της πρόσκαιρης ωφέλειας.

Αλλα τι γίνεται στην Ελλάδα... Έχουν για τους Έλληνες αξία οι παρατηρήσεις του καθηγητή Ahmedabad Raghunathan;

Δεν νομίζω οτι σε αυτό θα μπορούσαν να υπάρξουν αμφιβολίες...

Το παράδειγμα με τους οδηγούς ΤΑΞΙ που ενω στη Κίνα δεν παραβιάζουν ποτέ τον κόκκινο σηματοδότη, στην Ινδία τον παραβιάζουν κανονικότατα μετά τα μεσάνυχτα μας τοποθετεί κάπου στη μέση... Ούτε Ινδοί είμαστε ούτε και Κινέζοι αν και συγκριτικά είμαστε οι «Ινδοί» της Ευρώπης.

Το οτι δεν εμπιστευόμαστε κανέναν, το οτι στο Χρηματιστηριακό Κραχ του 1999 – 2000 ακούγαμε μόνο τον εαυτό μας ή το οτι αδειάζουμε το τασάκι με τα αποτσίγαρα στον δρόμο είναι πλέον κλασικές Ελληνικές εγωκεντρικές συμπεριφορές...

Μιλάμε για το περιβάλλον αλλα κτίζουμε παράνομα το σπίτι μας στο δάσος χωρίς άδεια... Είναι γνωστή η ιστορία του προέδρου των οικολόγων. Δημοσθένη Βεργή, που έχει καταπατήσει 452 στρέμματα δασικής έκτασης, κοντά στην λίμνη του Μαραθώνα και έχει πρωτοδίκως καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης έξι ετών...

Ακόμα περισσότερο είναι γνωστή η αγάπη της κυρίας Παπαρήγα για τα ιδιωτικά σχολεία ενω διατηρεί αναίσχυντα την Προεδρεία του ΚΚΕ επι 17 χρόνια...

Με άλλα λόγια μπορούμε να είμαστε λιγότερο εκτεθειμένοι απο τους Ινδούς στα συμπεράσματα που προέρχονται απο το «Δίλημμα του Φυλακισμένου» αλλά είμαστε οι περισσότερο εκτεθειμένοι στην Ευρώπη και αυτό μετράει δραματικά για εμάς...

Προτείνω σε όλους να διαβάσουν την συνέντευξη που ακολουθεί και να αγοράσουν το βιβλίο. Θα ήταν η πρώτη χρήσιμη πράξη για το 2008.

Με τη επίγνωση που θα φέρει η ανάγνωσή του τα πράγματα θα γίνουν καλλίτερα τουλάχιστον για όσους οδηγηθούν σε αναθεώρηση της καθημερινότητάς τους έχοντας ως οδηγό τα συμπεράσματα του Ινδού Μάνατζερ και Καθηγητή στο Κορυφαίο Πανεπιστήμιο Διοικητικών Επιστημών της Ιταλίας, το Bocconi.

V. Raghunathan: 'Indians Are Privately Smart and Publicly Dumb'Published:
September 06, 2007 in India Knowledge@Wharton

In his book Games Indians Play: Why We Are the Way We Are, V. Raghunathan writes about a farmer whose corn won top awards year after year. When a reporter asked about the secret of his success, the farmer attributed it to the fact that he shared his corn with his neighbors. Why, the reporter wondered, would the farmer want to share his seed when those neighbors also competed with him for the prize? The farmer's reply was, "The wind picks up pollen from the ripening corn and swirls it from field to field. If my neighbors grew inferior corn, cross-pollination would steadily degrade the quality of my corn. If I am to grow good corn, I must help my neighbors do the same."

That Indians often fail to act like this farmer is the principal theme of Raghunathan's book. Using examples as varied as their tendency to drive through red lights to their failure to protect the environment, Raghunathan argues that Indians often act in ways that focus on winning immediate gains at the expense of long-term benefits. What makes Raghunathan's approach unusual is that his argument isn't a moral diatribe: He employs game theory -- a branch of mathematics -- and related concepts, such as the prisoner's dilemma, to present his case.

A former professor at the Indian Institute of Management in Ahmedabad, Raghunathan in 2001 was named president of the ING Vysya Bank. He now works for the GMR Group as managing director of GMR Industries, the group's agri-business division, and CEO of the GMR Varalakshmi Foundation. Raghunathan also teaches game theory and behavioral economics at the University of Bocconi in Italy. To relax, he repairs mechanical clocks.

India Knowledge@Wharton: Your book is titled, Games Indians Play: Why We Are the Way We Are. What are Indians like?

Raghunathan: In the first chapter of my book, I describe what I believe Indians are like by offering 12 canons of "Indian-ness." For example, one of our traits is "low trustworthiness." By that I mean we are most likely not to cooperate in a prisoner's dilemma kind of situation. Privately, Indians are reasonably smart -- in fact, we are as smart as anybody else -- but publicly we are dumb. Our ability to understand the need for cooperation is very low. We believe that cooperation and selfishness cannot go together -- which is not true. We also tend to be very fatalistic in our outlook. We give excuses such as, "What can I do alone? Everybody else is looking out for himself, so why shouldn't I?"

India Knowledge@Wharton: What exactly is the prisoner's dilemma, which you just mentioned? How do you use it to explain the behavior of Indian business people?

Raghunathan: The prisoner's dilemma, which was first developed by researchers at the Rand Corporation during the 1950s, is a concept that has come to occupy a prominent place in game theory. The problem statement goes like this: Assume that you and I are co-conspirators in a crime. Each of us is selfish and coldly rational. We are being interrogated in two separate cells, and we are unable to communicate with each other. The interrogator tells you that he has enough evidence to put each of us away in the slammer for two years each. However, if you squeal on me and help him prosecute me, he will set you free immediately and imprison me for five years. He also tells you that he will make an identical offer to me (though you and I cannot communicate). If each of us betrays the other, he will put us both away for four years. Being selfish and rational, we have to respond to the offer in terms of what is in our best self-interest.

Now, here is our dilemma: Should we defect and squeal against each other, or should we cooperate and hold out against the interrogator? You may reason that if I defect, it would be in your interest to defect as well -- otherwise you will be stuck in prison for five years while I go free. And if I do not defect, it is still in your interest to defect, since you will walk free immediately. So you decide to defect. I follow the same reasoning, and I defect as well. As a result, each of us ends up with four years in prison. If we were to cooperate, though, each of us would be better off because the interrogator has evidence to put each of us away for just two years. But for us to end up with that outcome, we need to recognize that the two-year punishment we will have to accept for cooperating is better for each of us than the four-year punishment we would get for defecting and ratting out each other.

Our situation is such that we believe that if we do not cooperate, we benefit more. We put ourselves in the other person's situation: We ask, if he does not cooperate, why should I? If he cooperates, it may still be in my interest not to cooperate, because I benefit by not cooperating.

Although this may sound abstract and theoretical, this is often how Indian business people tend to think. Very often our exporters show samples that are of a high quality, but when the time comes to ship the goods, they send something inferior. This is very much like a prisoner's dilemma situation. You may initially make money because you have gotten something for nothing, but going forward -- in an iterative kind of a context -- you will most probably fail. You will stop getting export orders when your customers figure out that they cannot depend on your quality. They will stop trusting you and start suspecting you. In my book, I cite the example of some Indian companies that had won orders to export powdered red peppers (or chillies) to Korea. Apparently, when the goods arrived, the Koreans discovered that the very first consignment was adulterated with red brick powder. The Koreans emptied the whole consignment in the high seas, vowing never to import this product from India. I read a similar report as recently as last year.

The prisoner's dilemma also explains why Indian companies often fail in joint ventures. We tend to be over-argumentative and often look out for our own narrow advantage rather than trying to make the venture succeed. If you look at the way we behave in all kinds of situations -- whether it involves jumping a red light or dumping our garbage in the streets -- that kind of behavior can be explained by the prisoner's dilemma. I will keep my own house clean, but the streets are not my business. Since everybody thinks the same way, the public interest suffers.

India Knowledge@Wharton: Is that what you meant when you said that Indians are "privately smart and publicly dumb?" Why is that so, and what are the consequences of this behavior?

Raghunathan: Another way of expressing this idea is that we are good lightning chess players but terrible long-term chess players. If I have to see two moves ahead, I may do just fine, but if I have to see 10 moves ahead, I may not. Public interest is like seeing 10 moves ahead, while seeking out private advantage is like seeing two moves ahead. In the prisoner's dilemma, it is clear that in the short run, it pays you to defect. It takes you a longer period of reflection to realize that even given your selfish motive, you are likely to benefit more if you cooperate -- and if each player does the same thing, both come out winners. I came to this conclusion through many other concepts of game theory that I have written about in the book. Having seen how people think in other countries and in India, I [realized] that Indians would tend to conclude in a jiffy that it is in their interest to defect and squeal against their partner. It takes longer to think through that if the partner also defects, both would be worse off. Unfortunately, Indians often don't think that far. That is why I say we are privately smart but publicly dumb.

India Knowledge@Wharton: In taking the long-term view, what is the "tit-for-tat" strategy, and how does that apply to business situations?

Raghunathan: We tend to deal with the same people over and over again, even though we may interact with hundreds or thousands of parties over our lifetimes. If I tell myself that I will never be the first person to defect, but after that, I will do whatever the other person does, that is the "tit-for-tat" strategy.

In my book, I cite examples from the experiments that the mathematician Robert Axelrod conducted on this concept. Life is a series of interactions of the PD (prisoner's dilemma) kind, and you deal with the same people several times. I may cooperate with you in an interaction, and you may cooperate as well. Then I go off and interact with other people, and then come back again to you. Remembering that you had cooperated in the past, I cooperate again. Essentially, I keep cooperating in every interaction until you defect. In the following interaction, I too defect, remembering our last interaction. Now it is up to you to decide whether to cooperate or not. If you cooperate, I go back to cooperating as well.

This strategy is different than that of a so-called "massive retaliator," whose response to one act of defection is to never, ever cooperate again. The tit-for-tat strategy does not have a long memory. It is forgiving. It is a good strategy in the sense that it is never the first one to defect, but at the same time it retaliates against defectors. It makes it clear that it will not respond to defection with continued cooperation. It responds to defection with defection, and will not resume cooperation unless the other party cooperates first.

I show in the book that the tit-for-tat strategy never wins against any one individual. But in the long run, people get to know that you are a gentleman; you are never the first to defect. They know that you are forgiving, but also that they cannot take you for granted. All these are, broadly, the hallmarks of a gentleman, and so I call this the "gentleman's strategy."

This strategy can easily be applied to a large number of business situations. For example, consider a businessman who normally supplies materials of high quality but once in a while -- one out of 10 times -- he supplies sub-standard materials. In other words, he defects one time out of 10, and cooperates nine times out of 10, hoping that you will not retaliate. He is trying to gain some extra points over his interactions. Such a businessman is not using the tit-for-tat strategy; he is using a random-defect strategy. What happens with this strategy is that if one of the players he runs into is a massive retaliator, that player will stop dealing with him completely. His ability to collect any further revenues from that party will end.
However, a tit-for-tat strategist will never defect first. As a result, it becomes clear to all the players over the long run that the tit-for-tat player will never retaliate unless they did something wrong to him first. Unfortunately, in India such business people are few and far between.

India Knowledge@Wharton: In one chapter you cite the example of the TVS Group, a company in Southern India, which recognized that foregoing short-term benefits sometimes helps you gain long-term advantages.

Raghunathan: Yes -- Suresh Krishna, chairman of Sundaram Fasteners, which is part of the TVS Group, told me this story about his father, T.S. Krishna. His father had told him this anecdote during the 1960s but he still remembers it.
The TVS Group, like other traders in Southern India, imported diesel engines during the 1940s. The engines were imported from London for about Rs. 1,100 ($220 at the prevailing exchange rate) and were sold in the local market at a 25% to 30% markup for about Rs. 1,400 ($280). But during the mid-1940s, supply was disrupted because of World War II, and this led to an extreme shortage of engines. Anyone who had an import license could easily sell the engines for Rs. 5,000 ($1,000) -- many customers were willing to pay such prices. At one level, you could call this market pricing since the demand-supply situation was so skewed. It was a seller's market. But, at another level, you could also view this as a defection of sorts because the sellers were exploiting the wartime shortage to force buyers to pay a higher price.
Krishna decided that the TVS Group would not follow that approach. Despite the shortage and the prevailing high prices, he insisted on charging the normal markup of 25% and kept selling engines for Rs. 1,400 throughout the war. At that time, the local business community thought he was either naïve or downright daft for missing out on the opportunity to make as much money as possible. When the war ended, however, the traders who had profiteered from the shortage went out of business one after another; today no one remembers those companies. But the TVS Group survived, and it continues to be recognized as a valuable company.

In today's terms, we might say that TVS had better corporate governance, and its strategy paid off because it delivered long-term shareholder value. Back in 1945, though, it was just one decent man trying to do the right thing for his customers. Krishna refused to defect just because the timing was against his customers. The consequence is that even today, TVS is regarded as a name to be trusted. If the company lists its shares for sale, people subscribe to them. If products carry the TVS brand, people buy them. Krishna probably did not stop to think about the "brand value" of his behavior; still, his actions helped build the TVS brand.
India Knowledge@Wharton: Why do you think Indians are bad at regulation and self-regulation?

Raghunathan: I think self-regulation is molded by regulation. Even in the U.S., when you are driving along a highway, if you did not know that a police patrol car might unexpectedly appear behind you with lights flashing, you might be tempted to drive faster than the speed limit. If the U.S. government had not come down hard on emissions, maybe the auto industry would have not revised its production standards. I believe that self regulation is indeed affected by regulation.

In India, part of our problem is that the regulatory environment is weak. Combined with our fundamental lack of self regulation, matters tend to spin out of control very soon. As I said above, we are like lightning chess players and a little too quick to see where our immediate self-interest lies. When we think we can get away with something and the probability of getting caught is low, we tend to do whatever we want to do.

For example, consider the Companies Act, which governs disclosure of financial information by publicly listed firms. Today, if a public company does not disclose its financial statements on time, the penalty is Rs. 1,000 ($25) a day. This implies that if a company is willing to spend $9,125 on fines, it can go a whole year without making financial information available in the public domain. To me, that almost sounds like an incentive for companies not to file their annual financial statements. How can we have self-regulation when the regulations themselves are so weak? The reality is that back when these regulations were formulated, a thousand bucks a day was a lot of money. Today, you would need to charge corporations a penalty of Rs. 10 million ($250,000) a day for it to be a deterrent.
The trouble in India is that the chances or being caught are low, and the consequences of being caught are weak. As a result, we have forgotten what self regulation means. Democracy has been misinterpreted to mean the right to do whatever you want.

India Knowledge@Wharton: Why is it so hard for Indians to work in teams? Even in a team sport like cricket, one-upmanship often undermines collective performance. Does game theory offer any explanations?

Raghunathan: That is a good question, but I don't know to what extent game theory can answer it. The only thing I would say is that it depends on how the team players resolve their own prisoner's dilemma-type situations.
If you approach the resolution of the dilemma externally, you will never resolve the issue. By approaching it externally, I mean asking yourself, 'If the other party defects, what should I do?' or 'If the other party does not defect, what should I do?' If you ask yourself such questions, the answer at which you will arrive is that you should defect. If both parties ask themselves the same questions, they both end up defecting -- and losing.

The only correct way to resolve the prisoner's dilemma is to ask yourself, 'What is the correct thing, deep down, for me to do?' In other words, what is the action that if everyone were to follow it, would lead to the collective good? If you were to approach the prisoner's dilemma that way, both accomplices would arrive at the same answer -- not to squeal against the other. You need to approach the issue internally. The problem arises when you expect others to defect, so you try and pre-empt the harmful consequences by defecting yourself.

India Knowledge@Wharton: To what extent are such tendencies uniquely Indian? For example, if you have been following the horror stories about the recall of millions of toys manufactured in China, wouldn't you think these are human traits rather than Indian ones?

Raghunathan: Absolutely. I agree completely that these are human traits. You will find them everywhere in the world. The theories I discuss in my book were not developed in India but outside, and people have been writing about and talking about them long before my book came along. But one major difference is that in other parts of the world, the tendency to defect is much lower when you play the prisoner's dilemma type of games. In India, the tendency to defect is much higher.
Consider the example about the toys being recalled in China. It is of course true that in this one dimension Chinese manufacturers -- or their subcontractors -- did not pay attention to quality. But I can think of 10 other dimensions in which the Chinese have chosen cooperation with one another over defection. For example, Chinese people show enormous discipline when they work in a team. I have seen Chinese cab drivers stopping before a red light at 2:00 a.m. -- no Indian taxi driver would ever do that. The number of medals they win during the Olympics shows that they have systems that work very well.

In Shanghai, in four years they built out the magnetic levitation train that connects the airport to the city. Or consider a simpler example. When I was in Shanghai, I saw a newspaper ad that addressed the citizens and said, "If you want to be residents of a world-class city, you must behave accordingly and not hang your laundry out to dry on your balcony." When I drove around the city, I did not see a single Chinese home with washed clothes hanging on the balcony. In India, it is unthinkable that you could even make such an appeal.

So it is true that nowhere in the world are people immune to the prisoner's dilemma. But the incidence of defection in almost every walk of life seems to be unique to India. This may seem to be a caricature, but if I am exaggerating certain features, it is because I want to draw attention to them.

India Knowledge@Wharton: Do you have any reason to hope that the way Indians are will some day become the way Indians were?

Raghunathan: I am not a spiritual person. But in doing research for this book, for the first time I read the Bhagavad-Gita [the Sanskrit text that is regarded as sacred by Hindus]. I realized that the Gita has a lot of things which help resolve the prisoner's dilemma readily. For example, if you do your dharma [duty] towards humanity, the level of cooperation could be much higher. That is what having a good character, is all about.

This gives me hope for the future. As India's economy improves and education spreads, I hope defection will be replaced by cooperation. My question about why Indians are the way they are is a rhetorical one -- it is an expression of my frustration. But my attitude towards India is like that of a parent towards a beloved child who needs correction. You don't love that child any less; it is because of your love that you want to bring about change. I hope these ideas will encourage some introspection about how to make things better.